Μαρτιος 2011
Κουίζ: τι συνδέει τώρα τελευταία την - επιτηδευμένα - τετράγωνη λογική της πιάτσας του Γιώργου Καρατζαφέρη, με την ανεπιτήδευτη τσαχπινιά της Μαρί Λεπέν; Απάντηση: η αγάπη των δημοσκόπων.
Για όσους δεν το πήραν είδηση στο Παρίσι, δημοσκοπήσεις βγάζουν φαβορί για τις προεδρικές εκλογές την ξανθιά κόρη του πατρός της. Βρίσκεται μπροστά από τα ιερά τέρατα της γαλλικής πολιτικής σκηνής, καθώς οι γάλλοι τη βρίσκουν όλο και πιο ελκυστική ως πολιτική φιγούρα.
Στην Αθήνα αντίστοιχες δημοσκοπήσεις δίνουν αέρα στα πανιά του Καρατζαφέρη, καθώς οι Έλληνες τον βρίσκουν πολύ οικείο με όσα λέει, με τον τρόπο που τα λέει. Ακόμη και όταν τα στελέχη του παίρνουν θέσεις που η εγχώρια πολιτική κουλτούρα θεωρούσε αδιανόητο να ενσωματωθούν στη δημόσια ρητορική.
Υπάρχει και κάτι κοινό ακόμη που μπορεί να αποδειχθεί τρομακτικό όπλο για τους δυο πολιτικούς στις δυο άκρες της Ευρώπης που κινούνται πέραν των παραδοσιακών συντηρητικών κόμματων: η μεταχείριση που έχουν από τα -ηλεκτρονικά- μέσα ενημέρωσης. Είναι κάτι πέρα από ανοχή στις απόψεις τους και πλήρη ασυλία. Είναι φλερτ όχι από έρωτα, αλλά αμοιβαίο συμφέρον. Η μια πλευρά κερδίζει τηλεθέαση και η άλλη ψήφους.
Στη Γαλλία η Λεπέν σαγηνεύει τους τηλεθεατές με την φρεσκάδα μιας καλοβαλμένης σαραντάρας που συνεχίζει στο πιο «λάιτ» την παράδοση της εθνικής ακροδεξιάς. Στην Ελλάδα ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ με εμπειρία σε ένα είδος μιντιακής λειτουργίας, αφήνει τους βουλευτές του να εκτίθενται με ακραίες απόψεις και ο ίδιος εμφανίζεται ως διαλλακτικός που θέλει να έχει παντού φίλους. Διεμβολίζει το τηλεοπτικό κοινό, κινούμενος επιδέξια, ανάμεσα στις λαϊκές κραυγές του Άδωνη και την αστική σοβαρότητα του Βορίδη.
Στη θεωρία βεβαίως αυτά είναι φυσιολογικά στο δημοκρατικό παιχνίδι. Όλα τα λουλούδια μπορούν να ανθίσουν και ας βάλει στο πέτο του ο καθένας οποίο νομίζει. Στην πράξη όμως το έδαφος που φύονται οι πολιτικές ιδέες του Εθνικού Μετώπου στη Γάλλια και του ΛΑΟΣ στην Αθήνα γίνεται όλο και πιο εύφορο, αφού το μόνο που δεν λείπει είναι το λίπασμα. Ο Καρατζαφέρης και η Λεπέν κερδίζουν συνεχώς ακροατήριο και ρόλους στο πολιτικό τους σύστημα. Το θέμα είναι τι θα συμβεί όταν αυτός ο ρόλος γίνει κρίσιμος.
Ερώτηση: Έχει κάποιος πρόβλημα εάν αποκτήσει κρίσιμο ρόλο ένα κόμμα ακραίων αντιλήψεων, εφόσον τον έχει αποκτήσει με τη θέληση του κυρίαρχου λαού; Εξαρτάται για ποιον μιλάμε. Το κόμμα ως εντολοδόχος προφανώς όχι. Για τον εντολέα όμως ας μην πάρουμε όρκο.
No comments:
Post a Comment