---> Τελικά ποιός είναι ο Αλέξης Τσίπρας? Ακούω πολλά σχεδόν καθημερινά! 'Αλλοι "τον πάνε" επειδή είναι νέος! 'Αλλοι επειδή είναι ΚΑΙ νέος! Αλλοι λένε ότι έχει "στυλάκι,είναι lifestyle απλα" κλπ! Γενικώς υπάρχει ποικιλία απόψεων... Πρόσφατα,στα πλαίσια ενός πολέμου με σκοπό να φανεί οτι παροτι νέος είναι "ενας ακόμα βολεμένος που πολιτεύεται για τις θέσεις και την εξουσία τους",ο Καρατζαφέρης, ο Μακης και άλλοι σοβαροί και καθώς πρέπει κύριοι τιμητές των πάντων των κατηγόρησαν για τις επαγγελματικές του ενασχολήσεις... Οπότε είπα πριν αναφέρω την (ναι...υποκειμενική και επηρεασμένη)άποψή μου να κάνω ένα μίνι ψάξιμο... Έτσι για να χουμε και υλικό για σκέψη!
-------------------------------------------------------------------------------------------------
1. Ξεκινάμε από το ΝΙΤΡΟ (μην πάμε μόνο στα πολιτικά,γενικώς μιλάμε άλλωστε...)
O Αλέκος Αλαβάνος, στον οποίο διαγνώστηκε, καθώς λέγεται, κολπική μαρμαρυγή, υποδεικνύει ως υποψήφιο για το αξίωμα του προέδρου του ΣΥΝ τον Τσίπρα. Στην ουσία, του παραδίδει το δαχτυλίδι της διαδοχής. Αλλά ούτε ο Αλέξης είναι ο Φρόντο, ούτε ο Αλέκος ο άρχοντας των δαχτυλιδιών.
Έχει καμιά σχέση ότι και οι δύο τους ξεκίνησαν από την ΚΝΕ, ότι προέρχονται από καλοστεκούμενες οικογένειες, ότι προβάλλει ο ένας τον άλλο; «Συμβολικά και ριζοσπαστικά, ο Αλαβάνος θέλει να ανατρέψει τα στερεότυπα που προεξοφλούν ότι ηγέτης στην Ελλάδα γίνεται όποιος έχει καβαντζάρει τα 50 ή είναι γόνος μεγάλου πολιτικού τζακιού», λέει στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ.
Πού να φανταζόταν ο νεαρός απόφοιτος του Πολυτεχνείου με μάστερ στην Πολεοδομία και Χωροταξία ότι θα του «καθόταν» τέτοια συγκυρία ύστερα από 17 χρόνια; Τότε που, ως πιτσιρικάς μαθητής του 10ου Γυμνασίου Αμπελοκήπων, με φουσκώμενη φράντζα, χοντρά γυαλιά μυωπίας και απροκάλυπτη αυτοπεποίθηση, φώναζε με έξαψη σκαρφαλωμένος πάνω στα θρανία της κατάληψης «Δε θέλουμε να αποφασίζουν για μας χωρίς εμάς». Να τα τώρα! Εκ των πρωτοστατών των καταλήψεων του '90-91, δήλωνε τότε, στα 16 του, στις εφημερίδες: «Το σημαντικότερο για τους μαθητές είναι που δείξαμε ότι υπάρχουμε». Σήμερα καλείται και να το αποδείξει, αναλαμβάνοντας τις τύχες του κόμματός του. Συνομήλικός του που κινείται στον αντιεξουσιαστικό χώρο λέει σε μπαρ των Εξαρχείων: «Άδικα και τύπου μεγκαλίσιους τού την είπε η Κανέλλη, ότι και καλά είναι ο τρέντι υποψήφιος ενός emo κόμματος. Σιγά μην είναι και κάγκουρας. Εμένα να ακους, που κάποιοι σύντροφοί μου του πέταξαν γιαούρτια δήθεν επειδή ήταν παλιός Κνίτης. Και τι έγινε; Εγώ ξέρω ότι ήμασταν μαζί στα οδοφράγματα. Τον πλασάρουν σαν νεοεξουσιαστή οι γραφειοκράτες; Καμία σχέση. Χώρια που παίζει και καλό ξύλινο ποδοσφαιράκι, εδώ λίγο παραπάνω από την πλατεία. Να σου δώσω να καταλάβεις, εκτός από γείτονας, είναι ένα original street fighting boy».
Η πρώτη διεθνής απόπειρα διαδήλωσης, στη Γένοβα, του αφοσιωμένου στα κινήματα Αλέξη λήγει οδυνηρά. Πεισμώνει. Στα επόμενα χρόνια, χωρίς τυμπανοκρουσίες, θα βρεθεί από συλλαλητήρια στο Παρίσι στο πλευρό του 33χρονου ταχυδρόμου Ολιβιέ Μπεζανσενό, ηγετικό στέλεχος της γαλλικής LCR, μέχρι ομιλητής στο φεστιβάλ «gay, lesbian, trans και amfi-sexual» κοινοτήτων στο Athens Pride. Επιδίδεται σε πολιτικό ακτιβισμό και στρατολόγηση νέων μελών στην ανανεωτική Aριστερά όπου κι αν βρεθεί, λέγοντας ανοιχτά πως «εδώ έχει γίνει η θάλασσα γιαούρτι, και η Aριστερά δεν έχει κουτάλια να το μαζέψει». Την αρχή την κάνει με τη συμμετοχή παλιών μελών από τα συντονιστικά των μαθητικών καταλήψεων, καθώς και συμφοιτητών στο ψηφοδέλτιο της «Ανοιχτής Πόλης» για το δήμο Αθήνας. «Μην πει κανείς ότι εξαργυρώνει αγώνες φίλων του. Τους συστρατεύει σε συλλογικές δράσεις. Έτσι είναι ο Αλέξης, καλός στο μπλα μπλα», λέει παλιός συμμαθητής του από το ενιαίο πολυκλαδικό Αμπελοκήπων.
Τέλη Σεπτέμβρη 2006. Αττική οδός. Ορδές αυτοκινήτων γκαζώνουν κι ανάμεσά τους, σαν φτωχός συγγενής, ο αναβάτης μιας χαμηλού κυβισμού μοτοσικλέτας προσπαθεί να επιβιώσει με ταχύτητα κανό σε τρικυμία. Το μηχανάκι δεν τραβάει. Τα σπλάχνα του κινητήρα γουργουρίζουν σαν λιμοκτονούντα γάτου. Ο Αλέξης τόσα χρόνια καβαλάει παπάκι και δεν έχει μείνει. Τώρα του κάθεται η στραβή; Τώρα που τον περιμένουν σε κανάλι για δηλώσεις του ως υποψήφιου δημάρχου Αθήνας; Παρατάει το μηχανάκι στην άκρη του δρόμου και παίρνει ταξί. Φτάνει στο πάνελ στην ώρα του. Το πρόσωπο που συνοδεύει το προεκλογικό σλόγκαν «Μπαίνουμε στο παιχνίδι» ανοίγεται στο εθνικό ακροατήριο.
Μερικές χιλιάδες μίλια μακριά, στη Βενεζουέλα, στην πατρίδα του Σιμόν Μπολιβάρ, βρισκόταν ο Αλέξης όταν άνοιξε το θέμα της απόσυρσης Αλαβάνου από την ηγεσία του ΣΥΝ. Αιφνιδιάζεται, αλλά κρατιέται. Με την επιστροφή του, πάντως, ενόψει του συνεδρίου του Φεβρουαρίου, τρέχει την υποψηφιότητά του. Χωρίς την απλοϊκή ευδιαθεσία και την αφέλεια ενός πρωτάρη. Έχει επίγνωση του τι σημαίνει αρχηγός σε ένα δύσκολο, πολυτασικό κόμμα, το οποίο δεν αρκείται στο να ισορροπήσει κάτω από τον άπειρο πήχη της νεανικότητας. Είναι αναγνωρίσιμος, ο κόσμος τού προσφέρει γλυκά στο δρόμο ή τη θέση του στις ουρές των δημόσιων υπηρεσιών, αλλά, όπως λέει κι ίδιος, ούτε έγκυος είναι ούτε κινητικές δυσκολίες έχει. Και το κυριότερο, οι περισσότεροι εξ αυτών δεν ψηφίζουν στο συνέδριο του κόμματός του. Γι' αυτό και ο Τσίπρας σπεύδει να ζητήσει τη βοήθεια στενών συνεργατών και φίλων από τα παλιά. Εξάλλου, ένα μέρος της αναμέτρησης με τον έμπειρο Κουβέλη θα παιχτεί στον ενδότερο επικοινωνιακό τομέα. Κι εκεί ο 34χρονος υποψήφιος αρχηγός υπολογίζει σε ένα ξέσπασμα δραστηριότητας από την ορμητική γενιά του άρθρου 16 μέχρι την κορύφωση ενός εκθαμβωτικού στόχου. Πλάι του συμπαρατάσσονται τα νέα ηλικιακά στελέχη, σαν το διευθυντή του γραφείου Τύπου του κόμματος Ανδρέα Καρίτζη. Ο Περιστεριώτης μεταλλειολόγος και οπαδός του Πανιώνιου έχει καταναλώσει αμέτρητες ώρες πολιτικοποδοσφαιρικής κουβέντας με τον Τσίπρα από την εποχή που σπούδαζαν στο Πολυτεχνείο. Στην ομάδα-«μπετόν» ανήκει ακόμα ο δημοσιογράφος Άγγελος Τσέκερης, με εκπομπή στο ραδιοσταθμό Στο κόκκινο (θεωρείται και εμπνευστής των ενδυματολογικών επιλογών του Αλέξη), όπως και ο προηγούμενος γραμματέας της νεολαίας Τάσος Κορωνάκης, ενώ απόλυτο φίλτρο των επαφών του επίδοξου αρχηγού αποτελεί η Παναγιώτα Μανιού, που εκτελεί χρέη διευθύντριας στο γραφείο του. Άπαντες σε αγωνιστική ετοιμότητα και με δεδομένη την αμέριστη συμπαράσταση, κοινώς «δαγκωτό», του Αριστερού Ρεύματος, ο Αλέξης Τσίπρας ετοιμάζεται για το μεγάλο ιστορικό άλμα: να γίνει ο νεότερος πρόεδρος κόμματος που συμμετέχει στη Βουλή, χωρίς να είναι καν βουλευτής.
Το πάρτι ξεκίνησε. Όσο για καύσιμα, υπάρχουν άφθονα και φτηνά. Το κανόνισε ο Τσίπρας με τον Τσάβες στο Καράκας.
-------------------------------------------------------------------------------------------------
Ακολουθεί η (πολυσυζητημένη) συνέντευξή του στους Schooligans... Επίσης κάτι που "χάλασε" τους καθωσπρέπει πολιτικούς μας και ΜΜΕεδες!
Μια ανοιξιάτικη μέρα του 2008 ο Αλέξης Τσίπρας, πρώην καταληψίας και νυν πρόεδρος του Συνασπισμού, δέχτηκε τους Schooligans για μια συνέντευξη στο γραφείο του…
Νιώθεις ποτέ τρακ πριν από μία συνέντευξη;
Το’ χω ξεπεράσει πια.
Δεν ανησυχείς μήπως πεις καμιά βλακεία;
Ε, ανησυχώ, αλλά τι να κάνω; Το χειρότερο είναι όταν στήνουν μπροστά σου μια κάμερα και πρέπει να κάνεις μια δήλωση. Όσο πιο χαλαρός είσαι, τόσο καλύτερη ατάκα θα πεις. Αν το προετοιμάσεις πολύ, στο τέλος θα μπερδευτείς.
Γιατί δεν κάνεις αυτό που κάνει ο Κουλούρης; Παίρνει δραματικό ύφος, λέει ό,τι λέει και μόλις μπερδευτεί λέει «Πάμε ξανά» και το ξαναπαίζει…
Ε, δεν είναι λύση αυτό! Άσε που μετά τον πιάνει ο Λαζόπουλος και η «Ελληνοφρένεια» και τον ξεσκίζουν!
Στην τηλεόραση σε καλούν συχνά;
Κοίτα, ο χαμός έγινε μετά το καλό αποτέλεσμα στις δημοτικές εκλογές. Μου ζητήσανε σχεδόν όλες οι εκπομπές. Μόνο η Νικολούλη δε με πήρε τηλέφωνο να μου πει να ψάξουμε μαζί κανέναν αγνοούμενο. Ό,τι μπορείς να φανταστείς.
Όπως;
Καταρχάς, όλα αυτά τα περίεργα σόου που μαζεύονται κάποιοι τύποι σ’ ένα τραπέζι και πίνουνε και τρώνε και γλεντάνε. Διγενή, Παπαδόπουλος και λοιπά…
Γιατί δεν πας;
Γιατί δεν είμαι tv-περσόνα, ούτε άνθρωπος του θεάματος. Έχω έναν πολιτικό ρόλο, εκπροσωπώ κάποιες απόψεις. Θέλω να περιορίζομαι, χωρίς αυτό να γίνεται «ξύλινο», σε αυτό που έχω αναλάβει να κάνω.
Τα πρωινάδικα σε φωνάξανε; Η Μενεγάκη, ο Αρναούτογλου…;
Καλά, αυτοί εννοείται. Και επειδή δεν πήγα, έβγαλα μια εικόνα προς αυτό τον κόσμο ότι είμαι πολύ σνομπ απέναντί τους.
Δεν είσαι;
Όχι, κάποια από αυτά μπορεί να τύχει κι εγώ να τα χαζέψω. Δεν μπορώ όμως και να πάω. Θεωρώ ότι από ένα σημείο και μετά, όχι απλά φθείρεσαι, αλλά γίνεσαι ένα κομμάτι όλου αυτού του πράγματος που βγαίνει από τα μέσα ενημέρωσης και άρα δεν μπορείς να είσαι κριτικός απέναντί του.
Απ’ την άλλη, τα ΜΜΕ είναι φιλικά μαζί σου.
Τώρα ναι, στην αρχή όχι. Όταν ακούστηκε η υποψηφιότητά μου για τον Δήμο της Αθήνας, με είχαν χτυπήσει πάρα πολύ. Σνομπάρανε, γελάγανε, ήταν σχεδόν ειρωνικοί: «Ποιος είναι αυτός; Τον ξέρει η μάνα του;». Θυμάμαι χαρακτηριστικά που είχε συναντήσει ο Αλέκος ο Αλαβάνος την Μπακογιάννη στο αεροδρόμιο κι εκείνη του ‘κανε πλάκα: «Πώς τον είπες; Τσίπρα; Μαζί μoυ θα τα βάλει αυτός;». Ακόμα και άνθρωποι που σήμερα είναι φίλοι, όπως ο Γιώργος ο Βότσης, τότε είχαν σταθεί επικριτικά. Κάποια στιγμή όμως όλο αυτό το πράγμα γύρισε.
Τι άλλαξε και γύρισε;
Γύρισε, διότι ο κόσμος έχει κουραστεί, έχει αηδιάσει απ’ όλο αυτό τον συρφετό που βγαίνει στην τηλεόραση. Πέφτει σε πολιτικές συζητήσεις κι αμέσως πατάει το κουμπί ν’ αλλάξει κανάλι. Οπότε οτιδήποτε διαφορετικό, καταρχήν το προσέχει. Θυμάμαι σ’ ένα debate ήμασταν όλοι οι υποψήφιοι δήμαρχοι, ο Κακλαμάνης, ο Σκανδαλίδης, ο Χαλβατζής –όλοι τους φτασμένοι πολιτικοί. Σε μένα ο κόσμος έβλεπε κάτι διαφορετικό. Άρα αυτό που λέγανε ως τότε ντεσαβαντάζ –«ο νεαρός», «ο άπειρος»- τελικώς λειτούργησε ως αβαντάζ. Ο κόσμος κάθισε και μ’ άκουσε.
Σε άκουσε ή απλά σε κοίταξε; Αν αυτά που λες τα έλεγε ένας 50χρονος κι όχι ένας 33χρονος θα είχαν τον ίδιο αντίκτυπο;
Ενδιαφέρουσα ερώτηση… Δε με συμφέρει η απάντηση που θα σας δώσω, αλλά ναι, παίζει ρόλο η ηλικία μου. Παίζει όμως ρόλο και το τι λες.
Πώς σου φάνηκε αυτό που έγραψε ο «Πιτσιρίκος» στο blog του: «Αυτό έχουμε πάθει με τον κ. Τσίπρα. Τα κάναμε τόσο χάλια επί δεκαετίες, που τώρα έχουμε εναποθέσει τις ελπίδες μας πάνω σε έναν νέο άνθρωπο που –στην πραγματικότητα- δεν έχουμε ιδέα ποιος είναι, αλλά μας φαίνεται καθαρός, γλυκός και καλοπροαίρετος. Στην ουσία, του ζητάμε να μη μας προδώσει, ενώ εμείς τα έχουμε προδώσει όλα. Του ζητάμε να μην αποδειχτεί βρόμικος. Δηλαδή, του ζητάμε να μην γίνει σαν κι …εμάς. Γιατί αυτό δεν θα του το συγχωρέσουμε ποτέ…». Δεν είναι ωραία προσέγγιση;
Ναι, είναι ωραία προσέγγιση και την προσλαμβάνω από πάρα πολύ κόσμο.
Αυτό το αίτημα «να μη μας προδώσεις και να σηκώσεις τις αμαρτίες μας» το είχαμε και από έναν άλλο 33χρονο, τον Ιησού Χριστό!
Αυτοί οι συνειρμοί είναι λίγο προβληματικοί! (γέλια) …Θα σας πω ένα φοβερό περιστατικό: Μας πήρε προχτές τηλέφωνο κάποιος φίλος του κόμματος από ένα χωριό στην Κορινθία. Και μας λέει: «Κάντε κάτι, γιατί στο χωριό βγαίνει ένας τρελός παπάς κάθε Κυριακή και φωνάζει από τα μεγάφωνα της εκκλησίας ‘Χριστιανοί, απομακρυνθείτε από τον Τσίπρα! Είναι ο νέος Αντίχριστος! Είναι 33 χρονών και έχει εκλεγεί σε ένα φιλοεβραϊκό κόμμα! Μακριά τα παιδιά σας από τον Τσίπρα!’».
Σοβαρά μιλάς;
Ναι, ναι! Και δεν είναι μια και δυο, είναι κάθε Κυριακή.
Και τι κάνατε;
Τι να κάνουμε; Στείλαμε απλώς ένα διάβημα διαμαρτυρίας στον Μητροπολίτη Κορινθίας…
Με τόσο θόρυβο πια γύρω απ’ το όνομά σου, κινδυνεύεις καθόλου να την ψωνίσεις;
Υπάρχει αυτός ο κίνδυνος, ναι. Αλλά νομίζω ότι αν ήταν να την ψωνίσω, θα την είχα ήδη ψωνίσει. Περισσότερο κινδυνεύω από κάτι άλλο: να μην έχω πια χρόνο για τον εαυτό μου. Από τότε που έγινα Πρόεδρος ψάχνω χρόνο να πάω μια βόλτα, να διαβάσω ένα βιβλίο, να παίξω μπάλα…
Α, παίζεις και μπάλα;
Ε, καμιά φορά παίζουμε 5Χ5.
Μεταξύ σας οι σύντροφοι;
Όχι κατ’ ανάγκη.
Παίζετε ποτέ Συνασπισμός-ΚΚΕ;
Αυτή είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση, αλλά φοβόμαστε το σκληρό παιχνίδι και τις πολλές αποβολές! (γέλια) …Αυτό είναι, λοιπόν, το στοίχημα για μένα: να μη χάσω τον εαυτό μου μέσα στον ρόλο του Προέδρου. Είδα πρόσφατα κάποια δημοσιεύματα «Τι θέλει να μας πει ο Τσίπρας που κυκλοφορεί με τη μηχανή;». Τι να κάνω ρε παιδιά; Και πριν με τη μηχανή κυκλοφορούσα. Να κυκλοφορώ με λιμουζίνα;
Από σεβασμό στο ρόλο εννοούν.
Εμείς φτιάχνουμε τους ρόλους και όχι οι ρόλοι εμάς. Αυτό είναι κάτι που σε μένα προσωπικά μου το δίδαξε ο Αλαβάνος. Όταν πρωτοανέλαβε πρόεδρος του Συνασπισμού, όλοι τον βρίζανε γιατί δε φόραγε γραβάτα. «Δεν είναι Πρόεδρος αυτός», λέγανε, «σαν λέτσος!». Όμως ο κόσμος τον αποδέχτηκε γιατί ήταν αυτό που ήταν.
Εσύ πώς έρχεσαι σε επαφή με τον κόσμο;
Καταρχάς, υπάρχουν εκατοντάδες άνθρωποι που μου στέλνουν mail και τους απαντώ. Αλλά μιλάω και με αρκετούς ανθρώπους στον δρόμο. Ας πούμε, σήμερα ερχόμουν στο γραφείο και με σταματάει μια κυρία από κάτω και μου λέει «Δέχεστε στον Συνασπισμό μετανάστες;». Της λέω «Φυσικά, είμαστε το κατεξοχήν κόμμα που μιλάει για τους μετανάστες». Μου λέει «Είμαι 12 χρόνια στην Ελλάδα, είμαι από το Ιράν». Την ανέβασα πάνω, ήπιαμε καφέ και μου είπε την ιστορία της. Συγκλονιστική ιστορία: ήταν μια κοπέλα που μεγάλωσε στην Τεχεράνη, έφαγε όλη την καταπίεση εκεί και το ‘σκασε. Μου θύμισε την ταινία, το «Περσέπολις». Αυτά, αν είσαι κλεισμένος σε ένα γραφείο μαζί με τα στελέχη του κόμματος, δεν τα ζεις. Και είναι για μένα το πιο ευχάριστο κομμάτι του ταξιδιού.
Δυσάρεστα κομμάτια υπάρχουν;
Ναι, βέβαια. Θέλεις κάποιες στιγμές να κλειστείς στον εαυτό σου και δεν μπορείς. Θέλεις να πάρεις το Μετρό και να μην πεις «καλημέρα» σε κανέναν γιατί είσαι στραβωμένος. Ε, δεν μπορείς!
Για πόσο καιρό όμως θα κρατήσει αυτή η επαφή; Φαντάσου να είσαι κάποια στιγμή σε μια κυβέρνηση: δε θα έχεις χρόνο για τον Ιρανό μετανάστη, αλλά για τον Ιρανό πρέσβη!
Έχεις δίκιο. Από την άλλη εξαρτάται και από τον τρόπο που ο καθένας ορίζει τον χρόνο του. Για ποιο λόγο, ας πούμε, ο Πρωθυπουργός να είναι τόσο απρόσιτος; Γιατί να μην μπορεί να τον πλησιάσει κανένας άνθρωπος;
Διότι ο Καραμανλής, ας πούμε, υποτίθεται ότι δουλεύει συνέχεια για τα εθνικά μας θέματα.
Εντάξει, ας μην το συζητήσουμε αυτό τώρα... Ελπίζω να βλέπει καλά dvd στη Ραφήνα…
Συμφωνείς με την κριτική που του γίνεται ότι είναι «εξαφανισμένος»;
Ναι, βέβαια. Κρύβεται! Κρύβεται πάρα πολύ καλά πίσω από συμβούλους επικοινωνίας, οι οποίοι του έχουν χαράξει μια στρατηγική.
Που λέει τι;
Που λέει «Εσύ θα κάθεσαι κρυμμένος και θ’ αφήνεις τους άλλους να φθείρονται. Έχεις δημοτικότητα, είσαι το υπερόπλο της κυβέρνησης, κάτσε στη γωνία και περίμενε». Αυτή νομίζω είναι η πολιτική που τον συμβουλεύουν. Αντίθετα, σαν άνθρωπος είναι πολύ ανοιχτός. Στο πρώτο τηλεφώνημα που μου έκανε, λίγο μετά την εκλογή μου, μου είπε «Έλα ρε μεγάλε, τι κάνεις;».
Σου μιλάει στον ενικό; «Αλέξη» και τέτοια;…
Ναι.
Εσύ;
«Πρόεδρε», πώς να τον πω;
Ενικό ή πληθυντικό;
Δε θυμάμαι να σου πω. Όταν ακούς απ’ την άλλη πλευρά της γραμμής κάποιον που τον βλέπεις συνέχεια στα μέσα ενημέρωσης, είσαι λίγο αμήχανος. Φαντάζομαι ότι αν τον ξανασυναντήσω, όπως και τον Γιώργο Παπανδρέου που έχουμε μια επαφή και μιλάμε, θα του μιλήσω στον ενικό.
Με την Αλέκα την Παπαρήγα;
Δεν έχει τύχει να μιλήσουμε. Αν τύχει, όμως, φαντάζομαι ότι εκείνη δε θα είναι τόσο διαχυτική μαζί μου, οπότε μάλλον στον πληθυντικό θα της μιλήσω. Κάποτε έτυχε να περάσω δίπλα της κι ούτε καν με χαιρέτησε. Ήταν παραμονές των δημοτικών εκλογών. Συνηθίζουν οι υποψήφιοι δήμαρχοι με τα επιτελεία τους να κάνουν μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας και να τρώνε σε κάποιο ουζερί. Εμείς είχαμε πάει κάπου στο Θησείο και περνώντας είδαμε το επιτελείο του Σπύρου του Χαλβατζή, με τον οποίο έχω καταπληκτική σχέση, είναι πολύ ωραίος άνθρωπος. Με το που τον είδα, λοιπόν, έσπευσα να τον χαιρετήσω. Η Αλέκα που ήταν δίπλα γύρισε την πλάτη της για να μη με χαιρετήσει. Ήταν κάτι που μου είχε κάνει εντύπωση.
Πρόσφατα, με τον δήμαρχο, τον Νικήτα Κακλαμάνη, καβγαδίσατε σε μία συνεδρίαση. Αυτός σου είπε ότι λες «ασύστολα ψεύδη» κι εσύ του είπες ότι «αυτό είναι δείγμα του πολιτικού σας πολιτισμού».
Ναι. Του είπα ότι δεν μπορεί κάθε φορά που κάποιος του κάνει κριτική, εκείνος ν’ απαντά με τόσο βαρείς χαρακτηρισμούς. Διατύπωσα μια πολιτική θέση: ότι λειτουργεί πέρα από τα όρια του δημάρχου και ουσιαστικά πολιτεύεται σαν ένας ακόμα υπουργός της κυβέρνησης. Και μίλησα για τους συμβασιούχους στον δήμο της Αθήνας που δουλεύουν ανασφάλιστοι, βασισμένος σε αριθμούς που μας έχει δώσει ο ίδιος ο Κακλαμάνης.
Ωραία. Και σε λέει «ψεύτη» κι εσύ του απαντάς και τελειώνει η συνεδρίαση. Τι γίνεται μετά όταν τον ξαναβλέπεις;
Μια χαρά, δεν υπάρχει θέμα. Μάλιστα, πρέπει να σου πω ότι μου ‘κανε κι ένα δώρο για τη γιορτή μου την ίδια μέρα που τσακωθήκαμε.
Αυτό δεν είναι υποκρισία; Ένας απ’ τους λόγους που οι πολίτες απεχθάνονται τους πολιτικούς είναι επειδή υποψιάζονται ότι καβγαδίζετε για τα μάτια του κόσμου κι αμέσως μετά είστε όλοι φίλοι αγαπημένοι…
Καταρχάς, ο Νικήτας είναι ένας άνθρωπος που ο ίδιος έχει παραδεχθεί ότι είναι κυκλοθυμικός.
Ε και;
Κι έπειτα νομίζω ότι είναι άλλο πράγμα οι πολιτικοί διαξιφισμοί. Σε μια συνεδρίαση ή σ’ ένα debate μπορεί να υψώσεις κάποια στιγμή τους τόνους. Αυτό δε σημαίνει ότι προσβάλλεις τον άλλον σε προσωπικό επίπεδο.
Μα ήδη σ’ έχει προσβάλει σε προσωπικό επίπεδο όταν σου λέει ότι λες «ασύστολα ψεύδη»! Στην κοινωνία δε γίνεται αυτό. Στη δουλειά σου αν ένας συνάδελφος σε πει ψεύτη, δε θα ‘στε μετά μια χαρά και θα ανταλλάζετε και δώρα!
Έχει λογική αυτό που λέτε… Κι εγώ αισθάνθηκα περίεργα σε μια απ’ τις πρώτες μου φορές σε τηλεοπτική αναμέτρηση, στην εκπομπή του Πρετεντέρη. Ήταν απ’ τη μια ο Κίμωνας ο Κουλούρης κι απ’ την άλλη ο Γιακουμάτος και ήμασταν ακόμα καμιά δεκαριά ως γλάστρες για την αναμέτρηση Γιακουμάτου-Κουλούρη στον Κόκκινο Ήλιο… Στη μέση ο Πρετεντέρης, αριστερά του ο Κουλούρης και δεξιά του ο Γιακουμάτος. Σε κάποια φάση υπήρξε μια τρομερή ένταση ανάμεσα στους δύο, την οποία την πυροδοτούσε κι ο Πρετεντέρης. Λέει, λοιπόν, σε μια στιγμή «Πάμε σ’ ένα διάλειμμα». Κι ενώ περίμενα ότι θα συνεχιστεί αυτή η ένταση, τους είδα αμέσως να μαλακώνουν. Έκαναν μάλιστα και σχόλια ο ένας στον άλλον: «Έχουμε ανεβάσει τα νούμερα…».
Άσχετο: Χίλαρι ή Ομπάμα;
Ομπάμα, αλλά χωρίς αυταπάτες...
Πες μας μερικούς πολιτικούς που θαυμάζεις. Είτε εν ζωή είτε πεθαμένους.
Κοίταξε, είναι πολλοί αυτοί που με έχουν σημαδέψει. Από τον Γκράμσι ας πούμε και την Ρόζα Λούξεμπουργκ έως τον Τσε και τον Γκάντι.
Πρόσφατα έκανες μια δήλωση στα «ΝΕΑ» που ξεσήκωσε αντιδράσεις. Είπες ότι θαυμάζεις τη «διαχρονική σκέψη του Μάο». Πώς μπορείς να θαυμάζεις μια σκέψη που η εφαρμογή της στην Κίνα έφερε λογοκρισία, φυλακίσεις, δολοφονίες;
Παιδιά, εγώ δεν είπα ότι θαυμάζω τον Μάο. Είπα ότι η σκέψη του Μάο -όχι ο Μάο ως προσωπικότητα, όχι ο Μάο ως διοίκηση, όχι ο Μάο ως καθεστώς- αλλά η σκέψη του Μάο σε πολλά σημεία της αξίζει. Το πιστεύω αυτό.
Ένα παράδειγμα;
Ας πούμε, η σκέψη πίσω από την Πολιτιστική Επανάσταση του Μάο είναι ότι πρέπει συνεχώς να αμφισβητούμε τις δομές και την νομενκλατούρα, ακόμα και όταν είμαστε μέσα στην «επαναστατική» διαδικασία. Αυτή είναι μια σημαντική σκέψη.
Μα αυτό είναι αστείο! Δηλαδή ο Μάο στη θεωρία ενθάρρυνε την αμφισβήτηση και στην πράξη επέβαλε τη λογοκρισία;
Είναι πολύ αντιφατικό, το ξέρω. Ο Μάο εκτιμούσε ότι αυτό που κάνει είναι ένα βήμα προς τη σοσιαλιστική κοινωνία. Και πίστευε ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Αλλά, ο σκοπός του, η πρόθεσή του ήταν καλή.
Απ’ αυτή την καλή πρόθεση πέθαναν 38 εκατομμύρια άνθρωποι! Περισσότεροι απ’ όσους σκότωσε και ο Χίτλερ!
Ε, τώρα δεν μπορούμε να συγκρίνουμε τον Χίτλερ με τον Μάο! Μπορεί τα κομμουνιστικά καθεστώτα να είχαν αυτό το τεράστιο έλλειμμα ελευθερίας, αλλά τουλάχιστον είχαν στο κέντρο της σκέψης τους τον άνθρωπο.
Αυτό λίγο ενδιαφέρει τον άνθρωπο που πεθαίνει...
Όχι, δεν είναι έτσι. Και τέλος πάντων δεν είχαν ούτε κρεματόρια ούτε φούρνους με Εβραίους...
Νεκρούς πάντως είχαν περισσότερους!
Καταρχάς, αυτοί οι αριθμοί αμφισβητούνται. Μένει να αποδειχθούν ιστορικά και τότε να το ξανασυζητήσουμε.
Έτσι κι αλλιώς, η πραγματική του πρόθεση φάνηκε στην πράξη! Προτεραιότητα ήταν ο εαυτός του και όχι η κοινωνία!
Δεν μπορώ να σας πείσω να εκτιμήσετε την σκέψη του Μάο.
Εσύ, πάντως, δέχεσαι ότι το καθεστώς του Μάο ήταν απολυταρχικό;
Ναι, βέβαια, διότι ήταν ένα καθεστώς ανελευθερίας. Αλλά σας είπα, πρέπει να απομονώσουμε τη σκέψη από την ιστορική περίοδο και το αποτέλεσμα. Και αυτό ισχύει για πολλές προσωπικότητες - από τον Λένιν μέχρι τον Τσε. Εγώ μάλιστα εκτιμώ και τη σκέψη πολιτικών προσωπικοτήτων από την άλλη πλευρά.
Όπως;
Για παράδειγμα, ο Ρούσβελτ, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, ήταν αυτός που πρωτομίλησε στην ιστορία της ανθρωπότητας για κοινωνικό κράτος. Ξέρουμε τι ήταν ο Ρούσβελτ και τι σφαγές έκανε... Ή ας πάρουμε τον Άνταμ Σμιθ, ο οποίος είναι ο θεωρητικός του νεοφιλελευθερισμού. Αν σας πω ότι βρίσκω διαχρονικά πολλά σημεία της σκέψης του, θα μου πείτε ότι είμαι νεοφιλελεύθερος;
Από τους Έλληνες πολιτικούς υπάρχει κάποιος που θαυμάζεις;
Ο Μπελογιάννης.
Από τους εν ζωή;
(παύση) …Από τους εν ζωή είναι δύσκολο να επιλέξω. Νομίζω αν επέλεγα κάποιον, θα αδικούσα κάποιους άλλους.
Ε, και τι πειράζει; Θα παρεξηγηθούν; Πες μας απλά δυο-τρεις που εκτιμάς, ακόμα κι αν διαφωνείς μαζί τους. Υπάρχουν, ας πούμε, τέτοιοι στη Νέα Δημοκρατία;
Αυτές, ξέρετε, είναι ερωτήσεις-παγίδες…Αν σας πω, για παράδειγμα, ότι εκτιμώ τον Δήμα ή τον Παλαιοκρασσά, μπορεί κάπου μετά να δω τίτλο «Ο Τσίπρας εκτιμάει τον Παλαιοκρασσά». (γέλια)
Εμείς πάντως δε θα το βάλουμε! Όντως τους εκτιμάς;
Ναι, βέβαια.
Από το ΠΑΣΟΚ υπάρχουν κάποιοι που εκτιμάς την πολιτική τους σκέψη;
Τι να σου πω; Το πρόβλημα με τα πρωτοκλασάτα στελέχη του ΠΑΣΟΚ είναι ότι δύσκολα αναπτύσσουν τη σκέψη τους… Θα σου πω όμως κάτι ενδιαφέρον. Όσο κι αν σου φαίνεται οξύμωρο, εκτιμώ το πολιτικό υπόβαθρο και τη σκέψη του Πάγκαλου, κι ας είμαστε μεταξύ μας στα μαχαίρια. Θεωρώ ότι είναι ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος που αδικεί διαρκώς τον εαυτό του.
Πώς σου φάνηκε αλήθεια όταν κάθισες κοντά του στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ;
Ήταν πολύ φιλικός. Την άλλη μέρα, βέβαια, ανέβηκε στο βήμα και μου τα ‘χωσε!
Σε εξυπνάδες τύπου «ο Συνασπισμός από ΕΒΓΑ της γειτονιάς έγινε σούπερμάρκετ της γειτονιάς» θα συνεχίσεις να απαντάς;
Εντάξει, χαριτωμένο ήταν αυτό.
Για πολύ κόσμο είναι κομμάτι του θεάτρου που παίζουν οι πολιτικοί...
Τι να σου πω; Εγώ δεν αισθάνομαι ότι παίζω κανά μονόπρακτο. Αλλά αν εσένα έβγαινε κάποιος κάθε μέρα και σου ‘ριχνε μπινελίκια, θα αισθανόσουν κι εσύ την ανάγκη να πεις κάτι.
Αυτό το δημοσίευμα το είδες; (του δείχνουμε το «Πρώτο Θέμα» που είχε κάνει πρωτοσέλιδο τη σχέση του με μια κοπέλα). Πώς ένιωσες;
Πολύ άσχημα. Το θεωρώ απαράδεκτο ένας «δημοσιογράφος» να κυνηγάει, όχι εμένα που έχω επιλέξει να είμαι δημόσιο πρόσωπο, αλλά μια κοπέλα που δε θέλει να εκτίθεται, να τη βγάζει φωτογραφίες, να την κάνει πρωτοσέλιδο και να παίρνει τηλέφωνο συγγενικά της πρόσωπα.
Υπήρχαν και δηλώσεις της «πιθανής πεθεράς»! «Ο ίδιος θα αποφασίσει πότε θα πάρει το κορίτσι».
Ναι, το διάβασα. Στην αρχή εκνευρίστηκα πάρα πολύ. Χθες το βράδυ, όμως, που ήμασταν χαλαρά με μια παρέα φίλων στο σπίτι και κάποιος κάθισε και το διάβαζε δυνατά, είχαμε ξεσκιστεί στο γέλιο. Ήταν ένα απίστευτο love story, το οποίο βέβαια απέχει πολύ από την πραγματικότητα.
Σκέφτεσαι να αντιδράσεις;
Δεν ξέρω, είναι νωπό ακόμα. Πάντως την πρώτη φορά που τα μέσα ενημέρωσης προσπάθησαν να με κακομεταχειριστούν, πέρα από κάθε δεοντολογία, προσέφυγα στην ΕΣΗΕΑ. Ήταν αμέσως μετά τις δημοτικές εκλογές. Είχα δώσει μια συνέντευξη στον «Κόσμο του Επενδυτή» κι επειδή αυτοί ήθελαν να βγάλουν το πρωτοσέλιδο που γούσταραν και όχι αυτά που εγώ είπα, επιχείρησαν να με παρουσιάσουν ως υπερφίαλο Ναπολέοντα που έχει στόχο να ενώσει την Αριστερά και να ηγηθεί… Πρόσθεσαν, λοιπόν, μια ερώτηση και έβαλαν μια απάντηση που εγώ ποτέ δεν έδωσα.
Και τι έγινε που προσέφυγες στην ΕΣΗΕΑ;
Κάτι έγινε. Στερήθηκαν αυτοί οι κύριοι, ο κύριος Καψαμπέλης –σας θυμίζει κάτι το όνομα;- και ο κύριος Φελέκης, για δύο χρόνια την ιδιότητα του δημοσιογράφου. Δε θα είναι μέλη της ΕΣΗΕΑ για δύο χρόνια.
Πώς σου φαίνεται το επίπεδο δημοσιογραφίας στην Ελλάδα;
Τραγικό. Και όχι μόνο του γραπτού τύπου, αλλά και του ηλεκτρονικού, της τηλεόρασης.
Τα διαπλεκόμενα παίζουν τόσο ρόλο λες;
Ε, βέβαια. Πίσω από τα κανάλια και τις εφημερίδες κρύβονται συγκροτήματα, τα οποία εκτός από την ενημέρωση κινούνται και στον χώρο των κατασκευών και σε άλλους χώρους όπου υπάρχουν μεγάλες κρατικές προμήθειες. Εδώ, λοιπόν, υπάρχει μια διαπλοκή που δεν είναι εύκολο να κοπεί. Σας θυμίζω ότι ο Καραμανλής εκλέχτηκε με την υπόσχεση αυτή: να βάλει ένα τέλος στους νταβατζήδες και στα διαπλεκόμενα. Σήμερα απλά έχει κάνει ένα ξαναμοίρασμα της τράπουλας. Η ασυδοσία συνεχίζεται. Ο θείος του, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, όταν δεχόταν τους τότε νταβατζήδες, τους είχε επί ώρες να περιμένουν στον προθάλαμο του Μεγάρου Μαξίμου και όταν τους συναντούσε, τους συναντούσε όρθιους και μετά από λίγο τους έλεγε «Τελειώσαμε, μπορείτε να φύγετε». Ήταν σαφές το ποιος έκανε πολιτική. Έκανε πολιτική ο Πρωθυπουργός. Τώρα δεν είναι και τόσο σαφές. Τώρα ζητάει ο Πρωθυπουργός ραντεβού μ’ αυτούς και αυτοί λένε «Θα σε δούμε αν θέλουμε». Έχει αντιστραφεί η κατάσταση.
Και πώς μπορεί να αλλάξει;
Με ένα καινούριο θεσμικό πλαίσιο ελέγχου. Εμείς το ζητάμε. Το ότι αυτά τα συγκεκριμένα συγκροτήματα μπορούν να ελέγχουν και να διαμορφώνουν την κοινή γνώμη είναι ένα τεράστιο θέμα για την ίδια τη δημοκρατία.
Η κοινή γνώμη δεν έχει ευθύνη για τη… γνώμη της; Όλοι βρίζουν τα κανάλια, αλλά όλοι τα βλέπουν!
Εγώ νομίζω ότι εκεί έχουν γίνει βήματα. Ο κόσμος όταν βλέπει πια ειδήσεις, είναι καχύποπτος.
Ναι, αλλά συνεχίζει να τις βλέπει! Και είναι και αυτό που είπες κι εσύ πριν: γίνεσαι κομμάτι αυτού του πράγματος χωρίς να το καταλάβεις. Μην ξεχνάς τι έγινε με το «Πρώτο Θέμα» όταν δημοσίευσε τις γυμνές φωτογραφίες του Ζαχόπουλου.
Αυτό ήταν αθλιότητα.
Μια αθλιότητα που πούλησε 300.000 φύλλα!
Έχετε δίκιο. Απ’ την άλλη, έχει αρχίσει να δημιουργείται μια αμφισβήτηση, ένα «κινηματάκι» ανθρώπων κόντρα σε αυτό που σερβίρουν τα κυρίαρχα μέσα. Δείτε τι γίνεται στο διαδίκτυο με τα blogs. Είναι μια νέα μορφή επικοινωνίας, κι ας έχει κι αυτή τα προβλήματά της.
Υπάρχει για σένα κάποιο κανάλι που προβάλλει πιο σωστά τα γεγονότα;
Ε, σίγουρα κάποια κανάλια είναι καλύτερα από άλλα. Το θέμα είναι ότι όλα σχεδόν διογκώνουν τις ήδη υπάρχουσες προκαταλήψεις. Ας πούμε, υπάρχει μια προκατάληψη απέναντι στους Αλβανούς και τους μετανάστες. Τα κανάλια θα τη διογκώσουν. Γιατί; Γιατί έτσι πουλάει. Είχαμε πριν δύο χρόνια τον αγώνα Ελλάδα-Αλβανία στο Ολυμπιακό Στάδιο. Κάηκαν πέντε αλβανικές σημαίες από μας, κάηκε και μια ελληνική από την αντίθετη πλευρά. Ε, τα κανάλια δείξανε μόνο την ελληνική! Ο κόσμος αγανάκτησε με τους Αλβανούς. Κι εγώ που το είδα είπα «Άι στο διάολο».
Και πού το έμαθες για τις πέντε αλβανικές;
Το έμαθα μετά, το γράψανε κάποιοι που ήταν στο γήπεδο. Ευτυχώς δε ζούμε σε συνθήκες αποστείρωσης, όπως στα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού όπου υπήρχε ένα κανάλι που προέβαλε ό,τι ήθελε.
Εσύ συνήθως από ποιο κανάλι προτιμάς να ακούς τις ειδήσεις;
Από την ΕΡΤ, κι ας ξέρω ότι θα παίξει περισσότερο την άποψη την κυβερνητική. Τουλάχιστον, όμως, θα δεις και πέντε διεθνείς ειδήσεις. Το ίδιο και στο ΣΚΑΪ. Στα άλλα οι ειδήσεις έχουν μετατραπεί σε τηλεοπτικά καφενεία. Πώς στο καφενείο έχεις πέντε-έξι τύπους που πλακώνονται και δε λένε και τίποτα σοβαρό; Αυτό το πράγμα είναι πια πολύ κουραστικό, για μένα τουλάχιστον.
Υπάρχουν εφημερίδες ή κανάλια στα οποία δε θα έδινες ποτέ συνέντευξη;
Ναι, βέβαια. Είμαι πολύ επιλεκτικός και αυστηρός. Αυτό που βλέπεις να βγαίνει είναι μόνο το 10% από αυτό που μου ζητάνε.
Θα έδινες ποτέ στο «Πρώτο Θέμα»;
Όχι.
Στην «Espresso»; Στην «Α1»;
Όχι, όχι!
Στον «Ριζοσπάστη»;
Στον «Ριζοσπάστη» έχω δώσει! Ήμουν 16 χρονών, τότε με τις καταλήψεις. Και ήταν πολύ ωραία συνέντευξη.
Εκτιμάς το είδος δημοσιογραφίας που κάνει ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος;
Όχι. Ούτε τόσο ανεξάρτητος πιστεύω ότι είναι, ούτε τόσο κόντρα στα διαπλεκόμενα. Θέλει να βγάζει την εικόνα του Ζορό, του αδιάφθορου που θα ‘ρθει να μας σώσει... Αλλά εγώ δεν πιστεύω στους Ζορό.
Ο Ψωμιάδης που ντύνεται Ζορό, πώς σου φαίνεται;
Καλά, ο Ψωμιάδης είναι μια cult φιγούρα της πολιτικής ζωής.
Πιστεύεις ότι είναι και επικίνδυνος με τις απόψεις που εκφράζει;
Κοίταξε, είναι σίγουρα μια εκδοχή του εθνικισμού και της πατριδοκαπηλείας. Παλιά πίστευα ότι είναι επικίνδυνος. Τώρα νομίζω ότι έχει μετατραπεί σε έναν γραφικό τύπο που μπορεί να ντύνεται Ζορό, να τραγουδάει σε εκπομπές, να καβαλάει τη μηχανή χωρίς κράνος…
Το ότι δε φοράει κράνος το θεωρείς ένα είδος αλαζονείας;
Όχι μόνο αλαζονείας, αλλά κι ένα είδος απύθμενου εγωκεντρισμού. Θέλει όχι μόνο να γράφει τους νόμους στα παλιά του τα παπούτσια, αλλά και να τον βλέπουν, να τον αναγνωρίζουν στον δρόμο. Εγώ ένας απ’ τους λόγους που φοράω πλέον πάντα το κράνος είναι ότι, ρε παιδάκι μου, θέλω να περνάω και λίγο απαρατήρητος, να μη με αναγνωρίζουν. Διότι δε σου κρύβω ότι παλιότερα, όταν ήμουν πιτσιρικάς, κι εγώ καμιά φορά δε φορούσα κράνος, ιδίως το καλοκαίρι που ‘χε ζέστη. Τώρα δεν το κάνω. Ενώ ο Ψωμιάδης θέλει να φαίνεται διαρκώς.
Θεωρείς την κατάληψη ενός σχολείου πολιτική πράξη;
Όταν γίνεται με όρους συλλογικής λειτουργίας, ναι.
Η αλήθεια είναι ότι πολλοί μαθητές κάνουν κατάληψη για να χάσουν μάθημα.
Ναι, το ξέρω. Ακόμα κι έτσι όμως να γίνεται, αν το αποφασίζει η πλειοψηφία, είναι κι αυτό μια πολιτική πράξη. Το να θες να χάσεις μάθημα κάτι σημαίνει.
Αν το ψηφίζουν οι 51 στους 100, δεν είναι άδικο για τους άλλους 49 που θέλουν να κάνουν μάθημα;
Ε, τι να κάνουμε; Έτσι είναι η δημοκρατία. Εδώ έχουμε μια κυβέρνηση που κυβερνάει με 42% και δε βάζουμε δίλημμα δημοκρατίας. Γιατί το δίλημμα αυτό να μπαίνει ξανά και ξανά όταν μιλάμε για απεργίες και καταλήψεις;
Πιστεύεις ότι κάποιες από τις καταλήψεις γίνονται πια για ψύλλου πήδημα;
Θα σου πω. Όταν ξεκινάγαμε εμείς το ’91, η κατάληψη δεν είχε νομιμοποίηση ως μέσο πάλης -εμείς της δώσαμε νομιμοποίηση. Και είχαμε σοβαρούς λόγους: Ήταν μια ανάγκη της νεολαίας να βγάλει μια κραυγή αγωνίας όχι μόνο για το σχολείο, αλλά και για την ίδια την πραγματικότητα. Από ένα σημείο και μετά όμως, πιστεύω ότι ναι, υπάρχει μια κατάχρηση. Δημιουργήθηκε η αίσθηση ότι η κατάληψη είναι θεσμός. Όπως δηλαδή είναι η παρέλαση ή η γιορτή του Πολυτεχνείου, έτσι «κάνουμε κατάληψη». Αυτή η κατάχρηση φθείρει το μέσο και φθείρει και το μαθητικό κίνημα. Ξαναλέω όμως: κανένας αγώνας που γίνεται μέσα από συλλογικούς δρόμους -ακόμα κι αν τα αιτήματα δεν είναι τόσο ισχυρά- δεν είναι χαμένος. Στο τέλος κάτι αφήνει.
Τι σου άφησε εσένα η δική σου κατάληψη;
Πάρα πολλά. Κι όχι μόνο σε μένα, οι περισσότεροι απ’ τη γενιά μου μπολιαστήκαμε απ’ αυτό το πράγμα. Δηλαδή εγώ, ρε παιδιά, θυμάμαι ότι κάναμε κατάληψη και ήταν κάτι το συγκινητικό για μας που το ζούσαμε. Είχαμε την περιφρούρηση, το φαγητό, το φαρμακείο, την καθαριότητα… Άλλοι είχαν αναλάβει να έρχονται σε επαφή με άλλα σχολεία και να γυρνάνε όλη την Αθήνα, άλλοι είχαν αναλάβει να κάνουν βάρδιες στην πόρτα από το πρωί μέχρι το βράδυ, άλλοι επειδή το σχολείο ήταν μεγάλο είχαν σκοπιές...
Και μάλλον ήταν η πρώτη φορά που κάνατε κάτι όλοι μαζί στο σχολείο…
Ναι, το σχολείο δε σου δίνει αυτή τη δυνατότητα. Γι’ αυτό και τελικά είναι ίσως το σημαντικότερο μάθημα που πήραμε από τη μαθητική μας διαδρομή.
Σκονάκια έκανες;
Ναι, κλασικά. Και στο σχολείο, αλλά και στο Πολυτεχνείο όπου είχα μπει Πολιτικός Μηχανικός. Τολμώ να το πω!
Ήσουν καλός φοιτητής;
Γενικά ναι, αν και διάβαζα τελευταία στιγμή και δεν έμπαινα στα αμφιθέατρα παρά μόνο για τις συνελεύσεις. Μάλιστα, μου είχε κάνει κριτική τότε ένας της ΔΑΠ: «Τι μιλάς εσύ που δεν πατάς ποτέ στα μαθήματα;». Και του λέω: «Κι εσύ που πατάς, χρωστάς τριπλάσια μαθήματα από μένα. Οπότε μη λες πολλά!». (γέλια) …Έκανα, λοιπόν, σκονάκια όπως όλοι. Η πλάκα είναι ότι όταν κάθεσαι να κάνεις το σκονάκι και σπαταλάς χρόνο γι’ αυτό, στο τέλος το μαθαίνεις. Είναι περισσότερο ψυχολογικό. Έτσι κι αλλιώς, ο πιο σύγχρονος τρόπος εξέτασης είναι να αφήνεις τον φοιτητή να έχει το βιβλίο ανοιχτό. Τι σημασία έχει να ξέρει απ’ έξω έναν τύπο; Σημασία έχει να ξέρει να τον εφαρμόσει. Και σ’ αυτό πρέπει να τον εξετάζεις: την κριτική του ικανότητα.
Προεκλογικά ο Αλαβάνος είχε πάει επίσκεψη σ’ ένα σχολείο και είχε πει το εξής: «Όταν, παιδιά, γράφετε διαγώνισμα, μη σκύβετε συνέχεια πάνω από την κόλλα σας. Κάντε την και λίγο στην άκρη να δει κι ο διπλανός σας. Δείξτε λίγη αλληλεγγύη!». Συμφωνείς;
Συμφωνώ, με την έννοια ότι το σύστημα δεν ενθαρρύνει καθόλου την αλληλεγγύη. Είναι ένα σύστημα ακραίου ανταγωνισμού που παράγει ή φωστήρες ή δευτεράντζες. Αυτό πρέπει ν’ αλλάξει. Καλό, βέβαια, θα είναι να μη χρειάζεται να φτάσουμε στην αντιγραφή για να δείξουμε αλληλεγγύη…
Σε ποια ηλικία μπήκες στην ΚΝΕ;
Στα 14.
Τι σ’ έκανε να μπεις;
Μου άρεσε η ιδέα να περάσω σε μια πιο οργανωμένη δράση. Να φύγω από το «εγώ» και να πάω στο «εμείς». Ήμουν, λοιπόν, πρόεδρος του 15μελούς του Γυμνασίου και είχαν έρθει οι μαθητές του Λυκείου να ζητήσουν συμπαράσταση στις πρώτες τότε μαθητικές κινητοποιήσεις –μιλάμε για το 1988. Κάποιοι απ’ αυτούς ήταν οργανωμένοι στην ΚΝΕ, οπότε κουβέντα την κουβέντα, οργανώθηκα κι εγώ. Θυμάμαι κάναμε ατέλειωτες συζητήσεις για το αν μπορούμε ν’ αλλάξουμε τον κόσμο, διαβάζαμε Μαρξ, Λένιν, Χέγκελ…
Ο μπαμπάς και η μαμά αντιδράσανε;
Δεν τους ρώτησα. Δεν τους έπεφτε λόγος. Κάποια στιγμή, βέβαια, είχαν ψιλοανησυχήσει γιατί έλειπα πολλές ώρες από το σπίτι για αφισοκόλληση και νόμιζαν ότι είχα μπλέξει με ναρκωτικά…
Και τι σ’ έκανε να φύγεις από την ΚΝΕ;
Έφυγα στην Τρίτη Λυκείου. Η αλήθεια είναι ότι είχα λόγους να φύγω πολύ νωρίτερα. Έβλεπα ένα συντηρητικό τρόπο σκέψης και μια «καθοδήγηση» που δεν ήταν κοντά στην ιδιοσυγκρασία μου. Επειδή, όμως, είμαι γενικά ανεκτικός και υπομονετικός, έφυγα το ’91 όταν διασπάστηκε ο σημερινός Συνασπισμός από το ΚΚΕ.
Ήσουν και στο Λύκειο πρόεδρος του 15μελούς;
Ναι, και μάλιστα από όταν πήγαινα Β’ Λυκείου. Αυτό δεν είχε ξανασυμβεί, ο πρόεδρος ήταν πάντα από την Γ’ Λυκείου.
Ανατροπή από τότε!
Εκείνη ήταν ανατροπή, όχι αυτή τώρα! (γέλια)
Είχες οργανώσει και την πενταήμερη;
Όχι, ειδικά την πενταήμερη την άφησα να την οργανώσουν άλλοι που τα ξέρανε καλύτερα.
Μίζες απ’ τα πρακτορεία πήρανε;
Τι να σου πω; Εκ των υστέρων, νομίζω ότι κάτι τσιμπήσανε… Αλλά εγώ ήμουν πολύ κάθετος και αυστηρός σε αυτά και θέλω να πιστεύω ότι τους περιόρισα αρκετά. Πάντως, ένας λόγος που δεν μπλέχτηκα ήταν ότι υποπτευόμουν ότι κάτι έπαιζε από πίσω.
Θα έστελνες το παιδί σου σε ιδιωτικό σχολείο, όπως κάνουν οι περισσότεροι πολιτικοί, μέχρι και η κυρία Παπαρήγα;
Κοίτα, εγώ έχω εμπιστοσύνη στο δημόσιο σχολείο. Αν όμως έμενα σε μια περιοχή που το δημόσιο ήταν πάρα πολύ κακό, δε θα είχα ταμπού να το στείλω στο ιδιωτικό. Κάθε γονιός θέλει το καλύτερο για το παιδί του. Και δε συμφωνώ με την κριτική που ασκούνε στην Αλέκα, επειδή έστειλε την κόρη της σε ιδιωτικό σχολείο. Καλά έκανε, τι έγινε δηλαδή; Εκεί θα κριθεί το αν είσαι αριστερός ή όχι;
Ναι, αλλά αν είσαι πολιτικός και μιλάς για προβλήματα της καθημερινότητας, δεν πρέπει να τα λούζεσαι κι εσύ αυτά που λούζονται οι περισσότεροι Έλληνες; Είτε μιλάμε για δημόσια σχολεία είτε για δημόσιες συγκοινωνίες… Πώς αλλιώς θα είσαι σ’ επαφή με αυτό που βιώνει ο πολύς κόσμος;
Σωστό είναι αυτό που λέτε. Σημασία, όμως, έχει αν γενικά ο τρόπος ζωής σου είναι ξεκομμένος απ’ την κοινωνία. Πιστεύετε δηλαδή ότι θ’ αλλάξει άποψη ένας πολιτικός αν αρχίσει να κυκλοφορεί με λεωφορείο;
Βέβαια και θ’ αλλάξει! Θα νιώσει την ταλαιπωρία στο πετσί του και θα κινητοποιηθεί πιο πολύ κι ο ίδιος μετά.
Λέτε, ε;
Και θα δει και την ταλαιπωρία του άλλου. Θα δει στην Ομόνοια τους χρήστες να κυκλοφορούν σαν ζόμπι, θα δει τους αστυνομικούς να κλωτσάνε τον μετανάστη με τα cd…
Ναι ρε παιδιά. Σκέφτομαι, όμως, ότι το πρόβλημα για έναν πολιτικό δεν είναι ότι δεν ξέρει ότι υπάρχουν όλα αυτά. Είναι ότι απλώς αδιαφορεί.
Αδιαφορεί γιατί δεν τα ζει, αυτό σου λέμε.
Νομίζω ότι θα συμφωνήσουμε.
Συμφωνείς με την αποποινικοποίηση του χασίς;
Ναι, βέβαια.
Έχεις δοκιμάσει εσύ χασίς;
Όχι, δεν έχω δοκιμάσει, γιατί εγώ σαν άτομο έχω μια φοβία με τα drugs, φοβάμαι τις επιπτώσεις τους. Αλλά πολύ συχνά έχω βρεθεί σε παρέες που πίνουν και ακόμα και τώρα βρίσκομαι. Δε ζω σε γυάλα.
Συμφωνείς με την κατάργηση της στρατιωτικής θητείας;
Συμφωνώ με την κατάργηση του στρατού. Να καταργηθούν όλοι οι στρατοί.
Και μέχρι να γίνει αυτό;
Μέχρι να γίνει, είμαι υπέρ της ισόχρονης κοινωνικής θητείας. Αντί να πηγαίνεις στρατό, να μπορείς να προσφέρεις κοινωνικές υπηρεσίες.
Εσύ όταν πήγες στρατό, είχες βάλει βύσμα;
Ναι, είχα βάλει. Είχα έναν γνωστό, Πασόκο εκείνη την εποχή, τον οποίο τον πήρα τηλέφωνο για να κάνει κάτι και αυτός τα ‘κανε χειρότερα. Καλύτερα ήμουν πριν το βύσμα!
Κακοπέρασες;
Δεν μπορώ να πω ότι κακοπέρασα, αλλά εκείνη την εποχή αισθανόμουν ότι αν μ’ έπιανες από τη μύτη, θα έσκαγα. Στο τέλος, όμως, στάθηκα τυχερός. Είχα βρει έναν νόμο που είχε βγάλει τότε ο Τσοχατζόπουλος που έλεγε ότι αν είσαι στο στρατό και κατέβεις υποψήφιος βουλευτής, παίρνεις προσωρινή απόλυση και επανέρχεσαι μετά. Κατέβηκα, λοιπόν, στις εκλογές -ήμουν ο πρώτος οπλίτης στην ιστορία του ελληνικού στρατού που είχε γίνει υποψήφιος βουλευτής. Όταν επανήλθα στον στρατό, είχε μειωθεί η θητεία από 15μηνο σε 12μηνο. Κι έτσι εκεί που χρώσταγα έξι μήνες για ν’ απολυθώ, χρώσταγα ξαφνικά τρεις! Άσε που είχε πέσει τρελό σύρμα στη μονάδα ότι ήμουν υποψήφιος βουλευτής κι από κει που με στέλνανε για αγγαρείες, μόνο προσοχές δε μου βαράγανε!
Φοβερό!
Έτσι είναι στον στρατό μωρέ…
Είσαι υπέρ του συμφώνου συμβίωσης ανάμεσα σε ομοφυλόφιλους;
Ναι.
Είσαι και υπέρ της υιοθεσίας παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια;
Αυτό είναι κάτι που θέλει συζήτηση. Δεν ξέρω αν είναι ακόμα ώριμη η κοινωνία. Εμένα προσωπικά δε θα μ’ ενοχλούσε, υπό την έννοια ότι ξέρω παιδιά που μεγαλώνουνε σε οικογένειες ετεροφυλόφιλες και έχουν πάρα πολλά προβλήματα. Και μπορεί να μεγαλώσουνε σε μια οικογένεια με ομοφυλόφιλους γονείς και να είναι μια χαρά. Αλλά μπορεί και όχι.
Όλοι λένε ότι είσαι πολύ μικρός στα 33 σου για να είσαι πρόεδρος... Υπάρχει κάτι για το οποίο αισθάνεσαι πολύ μεγάλος;
Ναι, δεν μπορώ πια να παίζω ποδόσφαιρο όπως έπαιζα. Δεν έχω την ίδια αντοχή.
Σε στεναχωρεί αυτό;
Πάρα πολύ. Επίσης δεν έχω την αντοχή να ξενυχτάω και να κάνω τα hangover που έκανα. Τώρα κάνω πού και πού καμιά κραιπάλη και λέω «πω πω, τι ωραία που ήτανε!». Πριν δέκα χρόνια όμως αυτό το έκανα κάθε μέρα! Σε κάτι τέτοια συνειδητοποιώ ότι γερνάω.
Θεωρείς τον εαυτό σου όμορφο;
Όχι, δε θα το ‘λεγα.
Ποιο θεωρείς το πιο όμορφο χαρακτηριστικό στην εμφάνισή σου;
Το πιο όμορφο; Να σου πω το πιο άσχημο;
Για πες.
Η μύτη μου. Είχα από μικρός ένα κόμπλεξ.
Σκέφτηκες να κάνεις πλαστική;
Όχι, ρε συ!
Τα κορίτσια δε σου έχουν πει κάτι για το χαμόγελό σου;
(χαμογελάει) Ναι, εντάξει, μου ‘χουν πει…
Έχεις περισσότερες κατακτήσεις από τότε που έγινες πρόεδρος;
Το κακό είναι ότι από τότε που έγινα Πρόεδρος, μπορεί να έχω περισσότερες κατακτήσεις, αλλά έχω λιγότερες δυνατότητες να τις αξιοποιήσω… Άστα να πάνε! (γέλια)
Έχεις πλακωθεί ποτέ στο ξύλο;
Μικρός, στη μπάλα.
Έχεις κλέψει ποτέ;
Ναι, έχω κλέψει. Είναι κάτι για το οποίο ντρέπομαι πάρα πολύ.
Τι έκλεψες;
Μαθητής του Γυμνασίου, τζοβενοπαρέα στον Άγιο Δημήτριο, είχαμε βάλει στοίχημα αν μπορούμε να κλέψουμε παγωτά απ’ το ψυγείο του περιπτερά. Μας πήραν όμως χαμπάρι κι έγινε χαμός. Μας πήγαν στην αστυνομία, φώναξαν τους γονείς μας, τελικά ζητήσαμε συγγνώμη και μας άφησαν. Ήταν καλός άνθρωπος ο περιπτεράς.
Φοβίες έχεις;
Φοβάμαι τα αεροπλάνα. Είναι κάτι που το έχω πολεμήσει πάρα πολύ.
Τι μπορεί να σε κάνει να κοκκινίσεις;
Να κοκκινίσω; Όταν ήρθαν οι γονείς μου να ακούσουν την ομιλία μου στο Συνέδριο και τους είδα, ψιλοκοκκίνισα.
Σε καμαρώνουν, ε;
Ε ναι, εντάξει. Η πλάκα με τους δικούς μου είναι ότι όταν βλέπουν κάποιον στην τηλεόραση να μου επιτίθεται, το παίρνουν προσωπικά, «τι είπε για το παιδί!» και παίρνουν αμέσως τηλέφωνο να μ’ ενημερώσουν. (γέλια)
Ψέματα λες;
Μικροψεματάκια. Ας πούμε, αν έχω αργήσει 15 λεπτά, λέω «είχε μεγάλη κίνηση στο δρόμο», ενώ στην πραγματικότητα δεν έχω βρει τίποτα, έχω απλά ξεχαστεί… Ψέματα, δηλαδή, που κάνουν τον άλλον να αισθάνεται καλύτερα.
«Σας εκτιμώ κύριε Παπανδρέου»;
Εντάξει, αυτά είναι απλώς ευγενικές προσφωνήσεις, δεν είναι καν ψέματα. Εκεί το ξέρει ο άλλος ότι λες ψέματα! (γέλια)
Image maker έχεις;
Όχι ρε!
Σου φαίνεται αστείο;
Ε βέβαια! Πάρα πολύ αστείο. Και ιδίως όταν γράφουν διάφορες βλακείες, ότι έχω ενδυματολόγο!
Αληθεύει αυτό που γράφτηκε ότι σου έγινε πρόταση να παίξεις στη σειρά «Yπέροχα πλάσματα» του Alpha;
Όχι ακριβώς. Έγινε πρόταση να έρθουν να μου πάρουν συνέντευξη οι πρωταγωνιστές της σειράς. Φυσικά αρνηθήκαμε. Μάλιστα οι συνεργάτες μου το κάνανε χωρίς καν να με ρωτήσουν.
Μία ταινία που είδες τελευταία και σου άρεσε πολύ;
Μία τουρκική: «Στην άκρη του ουρανού». Πολύ γλυκιά ταινία.
Το τελευταίο βιβλίο που διάβασες;
Θα ξενερώσεις άμα σου πω τι διάβασα. Το «Ρήγμα» του Γεωργόπουλου. Δεν ήταν λογοτεχνικό.
Και σου άρεσε;
Εντάξει… Μπορώ να σου πω τώρα «δε μου άρεσε»; (γέλια)
Μουσική ακούς;
Ακούω εθνικ μουσική. Μου αρέσει πολύ η Cesaria Evora.
Από Έλληνες μουσικούς;
Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Χατζιδάκι, Θεοδωράκη;
Ε καλά, αυτοί είναι κλασικοί.
Ποιον προτιμάς;
Νομίζω προτιμώ τη μουσική του Χατζιδάκι και τη δράση του Θεοδωράκη. Ο Θεοδωράκης έκανε ταυτόχρονα μουσική, αντίσταση, πολιτική…
Δε σε ανησύχησε αυτό το εθνικιστικό παραλήρημα που είχε στην επιστολή του για το Σκοπιανό;
Πάρα πολύ! Και με στεναχώρησε. Όπως με έχουν στεναχωρήσει τα τελευταία χρόνια και κάποιες από τις αντιδράσεις του Σαββόπουλου, ενός καλλιτέχνη με τον οποίο έχω μεγαλώσει. Αλλά τι να κάνουμε; Κάποιους ανθρώπους που τους εκτιμούμε για το έργο τους και για τη δράση τους, πρέπει να τους δεχόμαστε όπως είναι.
Το ωραιότερο ταξίδι που έχεις κάνει;
Υπάρχει κάτι που πίστευες στα 16 σου και αποδείχτηκε πλάνη;
Ναι, στα 16 διάβαζα Μαρξ και πίστευα ότι κάποια στιγμή ο καπιταλισμός θα σταματήσει και θα πάμε στο επόμενο στάδιο της εξέλιξης της κοινωνίας που είναι ο σοσιαλισμός. Για μένα ήταν νομοτελειακό αυτό. Πίστευα ότι η εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο θα σταματήσει.
Διαψεύστηκες;
Ναι, διαψεύστηκα. Τώρα ξέρω ότι δεν υπάρχει νομοτέλεια. Μπορεί να γίνει, μπορεί και να μην γίνει.
Σε ευχαριστούμε πολύ για τη συνέντευξη!
Δεν ξέρω αν σας ικανοποίησα…
Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να σε ρωτήσουμε και δεν σε ρωτήσαμε;
Όχι, ίσα-ίσα! Υπάρχουν πολλά που δεν θα ‘πρεπε να με είχατε ρωτήσει! (γέλια)
Το ’97 στην Κούβα. Ήμουν 23 χρονών. Πήγαινα το βράδυ σε αυτή την τεράστια παραλιακή λεωφόρο του Μαλεκόν και έβλεπα τους ανθρώπους να χορεύουν και να διασκεδάζουν χωρίς τίποτα -με ένα απλό ταμπούρλο.
-------------------------------------------------------------------------------------------------
Ένα σχόλιο από τα παρασκήνια της "Ελευθεροτυπίας"...
Στη «Ζούγκλα»
Στον ΣΥΝ τις τελευταίες ημέρες περιγράφουν ένα είδος συντονισμένης επίθεσης κατά του Αλέξη Τσίπρα. Ο πρόεδρος του ΣΥΝ κλήθηκε ν' απαντήσει εάν και γιατί συνεχίζει να ασκεί το επάγγελμα του πολιτικού μηχανικού, ενώ είναι επικεφαλής κόμματος. Σύμφωνα με τους «ελέγχοντες» (της «Ζούγκλας») προκύπτει πολιτικό θέμα, από τη στιγμή που ο πρόεδρος ενός πολιτικού κόμματος συμμετέχει σε μια εταιρεία που αναλαμβάνει δημόσια έργα. Ο Αλέξης Τσίπρας, με επιστολή, απάντησε με ψυχραιμία: «Είμαι ιδιαίτερα ευτυχής που δεν υπήρξα ποτέ ανεπάγγελτος ή κρατικοδίαιτος ή εισοδηματίας από την περιουσία της οικογένειάς μου. Σε συνθήκες ιδιαίτερα σκληρές για έναν νέο μηχανικό προσπάθησα να ασκήσω το επάγγελμά μου, στο οποίο και σκοπεύω να επιστρέψω όταν "ξεμπερδέψω" με τα δημόσια αξιώματα». Και η ανθρωποφαγία είναι μέρος του πολιτικού παιχνιδιού!
------------------------------------------------------------------------------------------------
Τι λέει η "Ζούγκλα"
Σύμφωνα με πληροφορίες, η επίθεση στον Α. Τσίπρα είναι προγραμματισμένη για την αποψινή εκπομπή του κ. Τριανταφυλλόπουλου μετά από "ρεπορτάζ" πολλών ημερών. Στο μεταξύ, σε επιστολή του αρχισυντάκτη της εκπομπής "Ζούγκλα" κ. Σ. Γκιόλια προς τον πρόεδρο του ΣΥΝ με θέμα την επαγγελματική του δραστηριότητα προβάλλεται ο παραπλανητικός ισχυρισμός ότι παρότι "προφανώς δεν προκύπτει νομικό πρόβλημα από μία τέτοιας μορφής επαγγελματική δραστηριότητα του προέδρου του Συνασπισμού (συμμετοχή σε Ομόρρυθμη Τεχνική Εταιρεία), προκύπτει ενδεχομένως όμως πολιτικό ζήτημα από τη στιγμή που ο πρόεδρος ενός πολιτικού κόμματος, ιδιαιτέρως ευαίσθητο σε θέματα διαπλοκής κράτους και πολιτικών, συμμετέχει σε εταιρεία που σκοπό έχει την ανάληψη εκτέλεσης δημοσίων έργων".
Η εκπομπή φρόντισε επίσης να "δέσει" το ρεπορτάζ με τηλεοπτικό "ντου" στην εν λόγω εταιρεία και με παραπλανητικές ερωτήσεις προς βουλευτές, αυτοδιοικητικά στελέχη κ.ά.
Αλ. Τσίπρας: Είμαι μηχανικός με μπλοκάκι
Δημοσιεύουμε την απάντηση του προέδρου του ΣΥΝ:
"Κύριε Γκιόλια,
σας ενημερώνω για τα εξής:
Από το Φλεβάρη του 2000 είμαι διπλωματούχος πολιτικός μηχανικός του ΕΜΠ και από τον Ιούνη του ίδιου χρόνου μέλος του ΤΕΕ, έχοντας άδεια ασκήσεως επαγγέλματος.
Από το 2000 ανήκω στην ολοένα και διευρυνόμενη κατηγορία των μηχανικών με μπλοκάκι, δηλαδή με δελτίο παροχής υπηρεσιών σε περισσότερους του ενός εργοδότη.
Παράλληλα το 2003 ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στην πολεοδομία και χωροταξία, σε διατμηματικό μεταπτυχιακό πρόγραμμα του ΕΜΠ.
Το 2006 έχοντας κλείσει πενταετία και πληρώντας την απαιτούμενη από το νόμο τεχνική εμπειρία, έκανα αίτηση εγγραφής στο μητρώο ΜΕΚ του ΥΠΕΧΩΔΕ. Η αίτηση εγκρίθηκε και απέκτησα πτυχίο β' τάξης.
Το Φλεβάρη του 2006 κατέθεσα το πτυχίο μου στη στελέχωση τεχνικής εταιρείας από κοινού με τον ξάδελφό μου και μηχανολόγο μηχανικό Γ. Τσίπρα, συστήνοντας ομόρρυθμη τεχνική εταιρεία.
Η εν λόγω ομόρρυθμη εταιρεία από τον Φλεβάρη του 2006 ώς σήμερα δεν έχει να επιδείξει σημαντικό απολογισμό. Σας παραθέτω τα επίσημα στοιχεία από το Ε9 της εφορίας που δείχνουν για το 2006 κέρδη 7091,63 ευρώ και για το 2007 ζημία 3534,07 ευρώ.
Αντιστοίχως το ατομικό μου εισόδημα από την έναρξη της εταιρείας ώς σήμερα βρίσκεται στα ίδια χαμηλά επίπεδα, γεγονός που αποδεικνύεται από τις σχετικές φορολογικές μου δηλώσεις. Πιο συγκεκριμένα το 2006 είχα εισόδημα 9.500 ευρώ και το 2007, 11.174,60 ευρώ.
Αντιλαμβάνεστε λοιπόν ότι οποιαδήποτε σκέψη για ευνοϊκή επιρροή της αναγνωρισιμότητάς μου στην επαγγελματική μου δραστηριότητα ως πολιτικού μηχανικού, δεν επιβεβαιώνεται από κανένα στοιχείο και δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα.
Σε ό,τι αφορά το σκέλος του ερωτήματός σας για το ασυμβίβαστο ή μη της συμμετοχής μου σε τεχνική εταιρεία, όντας πρόεδρος του ΣΥΝ, σας ενημερώνω ότι από την ανάληψη των καθηκόντων μου δεν έχω δυνατότητα να ασκώ επαγγελματική δραστηριότητα, όχι λόγω νομικού ή ηθικού κολλήματος, αλλά λόγω έλλειψης χρόνου.
Για το λόγο αυτό έχω κινήσει τη διαδικασία και της τυπικής αντικατάστασής μου στη στελέχωση της εταιρίας, δίνοντας ένα εύλογο χρονικό περιθώριο στην εταιρεία να βρει άλλο συνάδελφο-συνεργάτη έτσι ώστε να προχωρήσουμε και στην τυπική τροποποίηση και αντικατάσταση.
Είμαι ιδιαίτερα ευτυχής που δεν υπήρξα ποτέ ανεπάγγελτος ή κρατικοδίαιτος ή εισοδηματίας από την περιουσία της οικογένειάς μου. Σε συνθήκες ιδιαίτερα σκληρές για ένα νέο μηχανικό προσπάθησα να ασκήσω το επάγγελμά μου, στο οποίο και σκοπεύω να επιστρέψω όταν ξεμπερδέψω'; με τα δημόσια αξιώματα.
Αλέξης Τσίπρας"
------------------------------------------------------------------------------------------------
Και τέλος η σημερινή "συζήτηση" στη Βουλη!
Σκληρή ήταν απάντηση του Συνασπισμού στην επίθεση που εξαπέλυσε σήμερα από το βήμα της Βουλής, ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ., Γιώργος Καρατζαφέρης, κατά του προέδρου του ΣΥΝ Αλέξη Τσίπρα.
Κατά τη συζήτηση επίκαιρης ερώτησης προς τον πρωθυπουργό, ο κ. Καρατζαφέρης σχολιάσε προηγούμενη αναφορά του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέκου Αλαβάνου, σε συγκεκριμένες περιπτώσεις νέων που πλήττονται από την ανεργία, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Ίσως δεν υποκριτικό το ενδιαφέρον του (του κ. Αλαβάνου), ίσως, όμως, μπορούσε να βοηθήσει και το Μήτσο και το Θανάση και τον Προκόπη και τη Δήμητρα, στέλνοντας τον Αλέξη να τους πει πώς να κάνει στην ηλικία αυτή μία κατασκευαστική εταιρεία με δυνατότητα δημοσίων έργων».
Η αναφορά αυτή του προέδρου του ΛΑ.Ο.Σ. προκάλεσε την έντονη αντίδραση του ΣΥΝ που έκανε λόγο για λασπολογία σε βάρος του προέδρου του κόμματος.
«Όση λάσπη και όσα υπονοούμενα κι αν αφήσουν», τονίζει ο ΣΥΝ «δεν πρόκειται να θολώσουν την αλήθεια. Και κυρίως το γεγονός ότι για πρώτη φορά ένας άνθρωπος από τη γενιά των 700 ευρώ βρίσκεται στην ηγεσία ενός κόμματος. Ένας άνθρωπος της γενιάς των χιλιάδων νέων που δουλεύουν με μπλοκάκι και αγωνίζονται σε ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες να ασκήσουν το επάγγελμά τους».
«Τα πλήρη στοιχεία για την επαγγελματική δραστηριότητα του προέδρου του ΣΥΝ μέχρι τη στιγμή που ανέλαβε τα καθήκοντά του είναι στη διάθεση όλων. Ουδέν κρυπτόν. Το μηνιαίο εισόδημά του άλλωστε είναι ίδιου ύψους με μια βραδιά στα μπουζούκια για τους φίλους και τους χρηματοδότες του κ. Καρατζαφέρη», επισημαίνεται χαρακτηριστικά και η ανακοίνωση του ΣΥΝ καταλήγει:
«Η Αριστερά προτείνει στη νέα γενιά αγώνα για ένα καλύτερο μέλλον και ζωή με αξιοπρέπεια. Άλλοι της προτείνουν τον αυτοεξευτελισμό στις λίστες αναμονής των φασιστικών τηλεπαιχνιδιών. Τα συμπεράσματα δικά σας».
-------------------------------------------------------------------------------------------------
Το βιογραφικό του Αλέξη Τσίπρα
Μέγεθος γραμμάτων:
Ο νέος πρόεδρος του Συνασπισμού, Αλέξης Τσίπρας, γεννήθηκε το 1974 στην Αθήνα. Αποφοίτησε από το Πολυκλαδικό Λύκειο Αμπελοκήπων. Είναι διπλωματούχος Πολιτικός Μηχανικός Ε.Μ.Π. με μεταπτυχιακές σπουδές στην Πολεοδομία και Χωροταξία. Εργάζεται ως πολιτικός μηχανικός στον κατασκευαστικό κλάδο. Η ενασχόλησή του με τα κοινά μετρά 16 χρόνια. Οργανώθηκε στην αριστερά στα μαθητικά του χρόνια από τις γραμμές της ενιαίας τότε ΚΝΕ. Συμμετείχε ενεργά στο μαθητικό κίνημα κατά την περίοδο των καταλήψεων '90-'91 και στη συνέχεια στο φοιτητικό κίνημα.
Ως φοιτητής δραστηριοποιήθηκε μέσα από τα φοιτητικά σχήματα της ανανεωτικής αριστεράς, και διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Φοιτητών Πολιτικών Μηχανικών Ε.Μ.Π. και μέλος της συγκλήτου του Ε.Μ.Π. Μέλος του Κ.Σ. της ΕΦΕΕ την περίοδο 1995-1997.
Το 1999 εκλέχθηκε Γραμματέας της Νεολαίας Συνασπισμού, θέση που διατήρησε μέχρι το 3ο Συνέδριο της Οργάνωσης (Μάρτιος 2003).
Ως γραμματέας της Νεολαίας Συνασπισμού συμμετείχε ενεργά στις διεργασίες συγκρότησης του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ, καθώς και στις διεθνείς διαδηλώσεις του κινήματος ενάντια στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση.
Στο 4ο Συνέδριο του ΣΥΝ (Δεκέμβρης 2004) εκλέχθηκε με το 42% των ψήφων των συνέδρων (πέμπτος σε σειρά) στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή και ακολούθως στην Πολιτική Γραμματεία του κόμματος, όπου ανέλαβε την ευθύνη για θέματα παιδείας και νεολαίας, θέση που έχει μέχρι σήμερα.
Στο 5ο Συνέδριο του ΣΥΝ (Φεβρουάριος 2008) εξελέγη πρόεδρος του κόμματος με 70,41%.
Πιο αναλυτικά:
Μέλος της ΚΝΕ από την ηλικία των 16 ετών, διαδραμάτισε ως μαθητής του Πολυκλαδικού Λυκείου Αμπελοκήπων πρωταγωνιστικό ρόλο στις καταλήψεις της περιόδου 1990-1991, χρόνια κατά τα οποία πήρε το τηλεοπτικό «βάπτισμα του πυρός» συμμετέχοντας σε εκπομπές, σε μία εκ των οποίων απαιτούσε «να μην υποβαθμίζει το υπουργείο Παιδείας την προσωπικότητα των μαθητών» και προέβαλλε αιτήματα του τύπου: «Θα θέλαμε να είναι δικαίωμά μας να κρίνουμε εμείς αν κάποια ώρα θα θελήσουμε να λείψουμε από το μάθημα».
Ο ίδιος μάλλον δεν πολυέλειπε από τα μαθήματα, αφού μπήκε στο Πολυτεχνείο όπου έκανε μεταπτυχιακά και ήδη εργάζεται στον ιδιωτικό κατασκευαστικό τομέα. Ως φοιτητής μετείχε στο ΔΣ του Συλλόγου Φοιτητών του Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών, στη Σύγκλητο του Μετσοβίου, καθώς και στο Κεντρικό Συμβούλιο της ΕΦΕΕ, αλλά έβρισκε χρόνο για να παρακολουθεί και τα ματς του Παναθηναϊκού.
Παράλληλα ανέβαινε σκαλί σκαλί στην κομματική ιεραρχία του Συνασπισμού, στον οποίο παρέμεινε μετά την αποχώρηση του ΚΚΕ το 1991, ακολουθώντας την τάση του Αριστερού Ρεύματος. Το 1999, επί της προεδρίας του κ. Ν. Κωνσταντόπουλου, ανέλαβε Γραμματέας της Νεολαίας του κόμματος σε μια εποχή που, όπως θυμούνται στην Κουμουνδούρου, τα μέλη της δεν ξεπερνούσαν τις μερικές δεκάδες. Τέσσερα χρόνια αργότερα, όμως, όταν αποχώρησε ο κ. Τσίπρας από την ηγεσία της, η κομματική Νεολαία του ΣΥΝ αριθμούσε πολλαπλάσια μέλη, αφού είχε προλάβει να κάνει ανοίγματα στη νεολαία, συμμετέχοντας μέσα από το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ δυναμικά στις διαδηλώσεις κατά της παγκοσμιοποίησης. Ο ίδιος ο κ. Τσίπρας ήταν μεταξύ εκείνων που αποπειράθηκαν να μεταβούν το 2001 στη Γένοβα, αλλά και στις κινητοποιήσεις κατά των πολέμων στη Γιουγκοσλαβία και στο Ιράκ που ακολούθησαν.
Στο προηγούμενο Συνέδριο του ΣΥΝ, τον Δεκέμβριο του 2004, εκλέχθηκε στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή και ακολούθως στην Πολιτική Γραμματεία, στις συνεδριάσεις της οποίας αναπτύχθηκαν οι «αμοιβαία έντονοι δεσμοί» του με τον κ. Αλ. Αλαβάνο, ο οποίος, όπως λέγεται «στον κ. Τσίπρα ανακάλυψε τη νεανική του φωνή», μια φωνή, μάλιστα, που κατ' άλλους ξεχώριζε επειδή «εκφραζόταν με όρους ιστορίας της Αριστεράς».
* Η έκπληξη του 2006
Οι «δεσμοί» που αναπτύχθηκαν μεταξύ τους απετέλεσαν τον «καταλύτη» για την πολιτική ανέλιξη του νεαρού πολιτικού, ο οποίος υπήρξε η έκπληξη των δημοτικών εκλογών του 2006, στη μάχη των οποίων πλαισιώθηκε κυρίως από παιδιά της δικής του γενιάς και ίσως γι' αυτό καμία από τις δημοσκοπήσεις της εποχής εκείνης δεν προέβλεψε τη μεγάλη κοινωνική δυναμική της υποψηφιότητάς του.
Ακόμη μεγαλύτερη είναι η δυναμική που έχει ήδη προσλάβει η επικείμενη εκλογή του κ. Τσίπρα στην ηγεσία του Συνασπισμού. Σε μια περίοδο πολιτικής ρευστότητας και διαφαινόμενης αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού, ο 34χρονος ακτιβιστής καλείται να δώσει όχι μόνον υπαρξιακή διέξοδο στον χώρο της ανανεωτικής Αριστεράς, αλλά κυρίως να μετουσιώσει σε πράξη αυτό που ο πολιτικός του «μέντορας» κ. Αλ. Αλαβάνος διακήρυξε κατά την έναρξη του κομματικού Συνεδρίου την περασμένη Πέμπτη: «Δεν συμφιλιωνόμαστε με τον ρόλο της Αριστεράς ως κομπάρσου, ως αναπληρωματικού».
Προσυνεδριακά ο κ. Τσίπρας είχε ενστερνιστεί πλήρως την άποψη του κ. Αλαβάνου για «μια νέα κυβερνητική πλειοψηφία ενός μεγάλου Συνασπισμού». Οσο εύκολο, όμως, είναι να το λες, άλλο τόσο δύσκολο είναι να πείσεις ότι το πιστεύεις στ' αλήθεια και αγωνίζεσαι για αυτό όταν τα αριθμητικά δεδομένα δεν το επιτρέπουν. Και η «εποχή Τσίπρα» στον Συνασπισμό, που προκάλεσε αναταράξεις στο πολιτικό σκηνικό προτού καν ξεκινήσει, απ' αυτό θα κριθεί.
-------------------------------------------------------------------------------------------------
---> Τα παραπάνω είναι μερικά μόνο από τα χιλιάδες που έχουν γραφτεί για αυτό το συγκεκριμένο πρόσωπο! Ενδεικτικά πιο πολύ τα αναπαράγω.
Από κει και πέρα η άποψή μου είναι η παρακάτω και την αναφέρω ξεκαθαρίζωντας πως δεν το παίζω αντικειμενικός!
Περιληπτικά και επιγραμματικά...
1. Είναι νέος άνθρωπος που ΔΕΝ προέρχεται από τζάκια. Ούτε κι από τις "ακαδημίες" των μεγάλων κομμάτων, των πάρτυ και των βυσμάτων.
2. Είναι ένα άτομο που μπορεί να είναι γείτονας μας, παλιός συμμαθητής, να συχνάζουμε στο ίδιο μπαράκι ή να μας θυμίζει κάτι από την οικογένεια μας η δική του... Απλά δηλαδη ζει στην ίδια ζωη με τον πολύ κόσμο.
3. 'Εχει για όσους δεν ξέρουν σοβαρή και πολυ επιτυχημένη (και συνεπή) πορεία ως τώρα, με συμμετοχες σε μαθητικες,φοιτητικές κινήσεις, σε πορείες σε Ελλάδα και εξωτερικό, με θητεία με απτα αποτελέσματα στη Νεολαία ΣΥΝ, ένας πολιτικός...του δρόμου! Με την καλή έννοια!
4. Είναι καλός ομιλιτής και καταρτισμένος με πολιτική γνώση και σκέψη. Σίγουρα έχει αναγκη εμπειρίας ή και να καλύψει το λογικό του άγχος αλλά γιατί είναι κακό να έχει άγχος?
5. Για το αν το παίζει τρέντυ ή κατι,εκεί το μόνο που έχω να πώ είναι ότι σε αυτό τον τομέα θα τον κράζανε ότι και να γινόταν! Αν εμπαινε στο κλασσικό μοτιβο του Ελληνα πολιτικού θα λέγανε "πηρε θέση και έγινε κι αυτός μια απο τα ίδια", δεν το έκανε και του μιλάνε για "Στυλακι", "θράσσος", "ασέβεια" κλπ! Δεν πειράζει! Αλλωστε τα ίδια δεν λένε για τον Αλαβάνο? Ή ακόμα και για τον Κοροβέση?
6. Οσο για το τελευταίο φρούτο των επαγγελματικών του, πέρα από το ότι τα στοιχεία...μιλούν, απλά μια απορία να προσθέσω! Αν ήθελε δημόσια έργα(με διαπλοκή γιατί αλλιώς είναι δικαίωμά του να παίρνει μέρος σε διαγωνισμούς) στον ΣΥΝ θα ήταν? Ή θα καθόταν τόσα χρόνια να "χτυπιέται στο δρόμο και στη Γένοβα κλπ? Θα μπορούσε απείρως πιο εύκολα να βολευτεί σε ΠΑΣΠ, ΔΑΠ κλπ, αργότερα σε ένα απο τα 2 μεγάλα κόμματα και να έχει και σίγουρες τις καλύτερες υποθέσεις... Γιατί να εκτίθεται τόσο και να χάνει και τσάμπα χρόνο τοτε?
