Η οικονομική κρίση εκτός από το να αδειάζει την τσέπη των πολιτών παγκοσμίως και να διαλύει τον κοινωνικό ιστό, στερεί και τον ύπνο.
Το 2009, στις ΗΠΑ παρατηρήθηκε αύξηση κατά 30% των επισκέψεων σε γιατρούς, κυρίως για αϋπνία.
Τα πρώτα στοιχεία δείχνουν ότι αντίστοιχο φαινόμενο παρατηρείται στην Ελλάδα, κυρίως από ανέργους ηλικίας 35 με 55 χρόνων. Συνολικά, περισσότεροι από δύο εκατομμύρια Έλληνες αντιμετωπίζουν διαταραχές στον ύπνο τους.
"Το πρόβλημα των διαταραχών στον ύπνο είναι ιδιαίτερα μεγάλο. Οι επιπτώσεις τους έχουν σοβαρότατες συνέπειες στη ζωή του ανθρώπου με άμεσο αντίκτυπο στο κοινωνικό σύνολο", ανέφερε κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου ο πρόεδρος της Ιατρικής Εταιρείας Αθηνών (ΙΕΑ), καθηγητής Αθανάσιος Σκουτέλης, με αφορμή το 37ο ετήσιο Πανελλήνιο Συνέδριο της Εταιρείας, που ξεκινά την Τρίτη σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας.
"Η πιο συχνή διαταραχή του ύπνου είναι η αϋπνία. Ποσοστό 14% του πληθυσμού υποφέρουν από τον εφιάλτη της χρόνιας αϋπνίας, ακολουθεί το σύνδρομο άπνοιας - υπόπνοιας ύπνου, που ταλαιπωρεί 4% των ανδρών και 2% των γυναικών και αποτελεί την πιο συχνή οργανική αιτία υπνηλίας με σημαντικότερη επίπτωση του συνδρόμου τον αυξημένο κίνδυνο τροχαίων ατυχημάτων", σημείωσε η δρ Αναστασία Αμφιλοχίου, πνευμονολόγος, διευθύντρια της Μονάδας Μελέτης στο Σισμανογλειο Γενικό Νοσοκομείο.
Σε έρευνα, που διεξήχθη από τη Μονάδα Ύπνου του Σισμανογλείου Νοσοκομείου με ερωτηματολόγια σε πάσχοντες από με σοβαρή άπνοια, 60% παραδέχτηκαν υπνηλία στην οδήγηση, ενώ 15% είχαν τροχαίο ατύχημα.
Σύμφωνα με τους ειδικούς, υπνηλία προκαλείται και από την ανατροπή, που επέφερε η αλματώδης ανάπτυξη της τεχνολογίας στη ζωή του ανθρώπου τις τελευταίες δεκαετίες, ανάπτυξη που έχει οδηγήσει τον άνθρωπο στο να να κοιμάται λιγότερο, απ΄όσο χρειάζεται.
"Σύμφωνα με επιστημονικές μελέτες, οι άνθρωποι σήμερα, κοιμούνται 1½ ώρα λιγότερο, από όσο 100 χρόνια πριν" ανέφερε ο γγ της Ιατρικής Εταιρείας Αθηνών, Λευτέρης Θηραίος, σημειώνοντας ότι έτσι έχει αναπτυχθεί ένα παγκόσμιο "χρέος ύπνου", με πολλαπλές επιπτώσεις στη δημόσια υγεία.
πηγή www.news247.gr
---> Αν σας θυμίζει κάποιον η συμπτωματολογία που αναφέρεται στο άρθρο, καλώς ήρθατε στο 20% των Ελλήνων που έχουν διαταραχές ύπνου. Σύντομα αν συνεχίσουμε έτσι θα μαστε πλειοψηφία. Και μάλιστα σε μια χώρα που γενικώς μας έχει μάθει να... κοιμάται με συνέπεια!
Blog προσωπικών απόψεων και παρουσίασης άρθρων, θεμάτων, οπτικών και ειδήσεων που έχουν ενδιαφέρον....
Monday, 16 May 2011
Sunday, 15 May 2011
H αριστερά στο δικό μου το μυαλό.
Η δική μου αριστερά, είναι η στρατιά των διπλά ηττημένων ευγενών ηρώων σαν τον Λάκη Σάντα, που για ένα πουκάμισο αδειανό, για ένα διαψευσμένο όνειρο έδωσαν τη ζωή τους.
Η δική μου αριστερά διακρίνεται πάντα για την ευγένεια της.
Η δική μου αριστερά ξεχωριζει πάντα για την επιμονή της στις ιδέες της.
Η δική μου αριστερά οριοθετείται για την ανιδιοτελή της προσφορά.
Η δική μου αριστερά φημίζεται για την ανεκτικότητα της στο διαφορετικό, δίχως αποκλεισμούς, δίχως χαρακτηρισμούς, δίχως «επαγρυπνητές» της ιδεολογικής καθαρότητας, δίχως «στρατόπεδα συγκέντρωσης» για τους «αντιφρονούντες».
Η δική μου αριστερά εξορίστηκε στα Μακρονήσια και βασανίστηκε σε όλα τα κελιά. Αλλά δεν «πάτησε» πάνω χτίζοντας σταδιοδρομίες πολιτικές και άλλες.
Η δική μου αριστερά επιμένει στην ουτοπική της προσμονή στα όρια της υπερβολής.
Η δική μου αριστερά απεικονίζει το ήθος των απλών ανθρώπων που πίστεψαν σʼ αυτήν και θυσιάστηκαν για τα ευγενικά ιδανικά της.
Η δική μου αριστερά αγαπά τον τόπο μου και μοχθεί γιʼ αυτόν. Για ένα καλύτερο μέλλον.
Η δική μου αριστερά είναι ρηξικέλευθη, ανατρεπτική, αιρετική, μα πάνω απʼ όλα δημιουργική, ακόμη κι όταν αστοχούσε.
Η δική μου αριστερά διαιωνίστηκε στην ιστορία για την ομορφιά των ίδιων των ανθρώπων της.
Η δική μου αριστερά ποτέ δεν πίστεψε σε δόγματα, ποτέ δεν αναγνώρισε ιερατεία, ποτέ δεν ενθάρρυνε την Ιερά Εξέταση της ιδεολογικής καθαρότητας κάθε κατεύθυνσης.
Η δική μου αριστερά δεν πρέπει να διστάσει ποτέ να αυτό- αναιρεθεί. Να συγκρουστεί μετωπικά με τον εαυτό της, να αυτοκρίθει και να αναζητήσει και την αλήθεια του άλλου, σε μια προσπάθεια υπονόμευσης και ανατροπής της αδικίας.
Η δική μου αριστερά δεν φορούσε ποτέ κουκούλες, δεν ήταν τρακαδόρικη, δεν ήταν λαϊκίστικη, δεν ήταν ολοκληρωτική, δηλαδή αντι-αισθητική, δεν ήταν τραμπούκικη.
Η δική μου αριστερά δεν ήταν προβοκατόρικη, δεν ήταν αρνητική, δεν ήταν εξ επαγγέλματος καταγγελτική.
Η δική μου αριστερά ποτέ δεν ήταν «μεταπράτης» του ανθρώπινου πόνου, «μεσάζοντας» των συνθημάτων και των στερεοτύπων, «αλληλέγγυα» της συντήρησης και της οπισθοδρόμησης.
Η δική μου αριστερά δεν θα πεταξει ποτέ γιαούρτια, απεναντίας, έφαγε σφαίρες. Αλλά πάντα αναζητεί τα αίτια σε όποια πράξη.
Η δική μου αριστερά δεν «χάιδευει» ποτέ αυτιά τεμπέληδων, λουφαδόρων και βολεμένων. Αλλά αρνείται και την ισοπέδωση και την τυφλή γενίκευση.
Η δική μου αριστερά διώχθηκε και από τους πολιτικούς της αντιπάλους και από τους «συντρόφους» της. Γιʼ αυτό και είναι μια διπλά ηττημένη μα και διπλά δοξασμένη αριστερά.
Η δική μου αριστερά, ίσως, να είναι ουτοπική. Μʼ αρέσει όμως η ουτοπία. Είναι σαν τον ορίζοντα, όσο τον πλησιάζεις τόσο απομακρύνεται. Σε κάνει, παρόλα αυτά, να προχωράς πάντα μπροστά.
Εν τέλει, η δική μου αριστερά είναι μια πολύ μοναχική υπόθεση αλλά και συγχρόνως βασισμένη στην αλληλεγγύη, την ενότητα και την συλλογικότητα.
Η δική μου αριστερά διακρίνεται πάντα για την ευγένεια της.
Η δική μου αριστερά ξεχωριζει πάντα για την επιμονή της στις ιδέες της.
Η δική μου αριστερά οριοθετείται για την ανιδιοτελή της προσφορά.
Η δική μου αριστερά φημίζεται για την ανεκτικότητα της στο διαφορετικό, δίχως αποκλεισμούς, δίχως χαρακτηρισμούς, δίχως «επαγρυπνητές» της ιδεολογικής καθαρότητας, δίχως «στρατόπεδα συγκέντρωσης» για τους «αντιφρονούντες».
Η δική μου αριστερά εξορίστηκε στα Μακρονήσια και βασανίστηκε σε όλα τα κελιά. Αλλά δεν «πάτησε» πάνω χτίζοντας σταδιοδρομίες πολιτικές και άλλες.
Η δική μου αριστερά επιμένει στην ουτοπική της προσμονή στα όρια της υπερβολής.
Η δική μου αριστερά απεικονίζει το ήθος των απλών ανθρώπων που πίστεψαν σʼ αυτήν και θυσιάστηκαν για τα ευγενικά ιδανικά της.
Η δική μου αριστερά αγαπά τον τόπο μου και μοχθεί γιʼ αυτόν. Για ένα καλύτερο μέλλον.
Η δική μου αριστερά είναι ρηξικέλευθη, ανατρεπτική, αιρετική, μα πάνω απʼ όλα δημιουργική, ακόμη κι όταν αστοχούσε.
Η δική μου αριστερά διαιωνίστηκε στην ιστορία για την ομορφιά των ίδιων των ανθρώπων της.
Η δική μου αριστερά ποτέ δεν πίστεψε σε δόγματα, ποτέ δεν αναγνώρισε ιερατεία, ποτέ δεν ενθάρρυνε την Ιερά Εξέταση της ιδεολογικής καθαρότητας κάθε κατεύθυνσης.
Η δική μου αριστερά δεν πρέπει να διστάσει ποτέ να αυτό- αναιρεθεί. Να συγκρουστεί μετωπικά με τον εαυτό της, να αυτοκρίθει και να αναζητήσει και την αλήθεια του άλλου, σε μια προσπάθεια υπονόμευσης και ανατροπής της αδικίας.
Η δική μου αριστερά δεν φορούσε ποτέ κουκούλες, δεν ήταν τρακαδόρικη, δεν ήταν λαϊκίστικη, δεν ήταν ολοκληρωτική, δηλαδή αντι-αισθητική, δεν ήταν τραμπούκικη.
Η δική μου αριστερά δεν ήταν προβοκατόρικη, δεν ήταν αρνητική, δεν ήταν εξ επαγγέλματος καταγγελτική.
Η δική μου αριστερά ποτέ δεν ήταν «μεταπράτης» του ανθρώπινου πόνου, «μεσάζοντας» των συνθημάτων και των στερεοτύπων, «αλληλέγγυα» της συντήρησης και της οπισθοδρόμησης.
Η δική μου αριστερά δεν θα πεταξει ποτέ γιαούρτια, απεναντίας, έφαγε σφαίρες. Αλλά πάντα αναζητεί τα αίτια σε όποια πράξη.
Η δική μου αριστερά δεν «χάιδευει» ποτέ αυτιά τεμπέληδων, λουφαδόρων και βολεμένων. Αλλά αρνείται και την ισοπέδωση και την τυφλή γενίκευση.
Η δική μου αριστερά διώχθηκε και από τους πολιτικούς της αντιπάλους και από τους «συντρόφους» της. Γιʼ αυτό και είναι μια διπλά ηττημένη μα και διπλά δοξασμένη αριστερά.
Η δική μου αριστερά, ίσως, να είναι ουτοπική. Μʼ αρέσει όμως η ουτοπία. Είναι σαν τον ορίζοντα, όσο τον πλησιάζεις τόσο απομακρύνεται. Σε κάνει, παρόλα αυτά, να προχωράς πάντα μπροστά.
Εν τέλει, η δική μου αριστερά είναι μια πολύ μοναχική υπόθεση αλλά και συγχρόνως βασισμένη στην αλληλεγγύη, την ενότητα και την συλλογικότητα.
Friday, 13 May 2011
Greece's doomed generation
After a year of austerity, we Greeks have seen our country and our lives changed beyond recognition
A year after the International Monetary Fund and the European Union imposed their now infamous austerity memorandum on Greece, life here has changed radically. If you are between 18 and 24 years old, the chances are that you are unemployed, like 40% of your generation. If you are in your 30s and do have a job, it is likely to be part-time and flexible; you probably cannot imagine it being secure, and you have no idea how much longer it is going to last. Your wages are gradually getting lower, you cannot go on strike, you cannot organise collectively, you cannot even demand to get paid. Holidays are out of the question, getting sick is too much of a risk, and you cannot afford a flat of your own.
Young people in Greece can no longer make ordinary life choices: they cannot plan for the present, let alone for the future. But they are told – and many of them feel – that they can't complain. They belong, after all, to a doomed generation.
Many ordinary Greeks have stopped watching the news or thinking about why all this is happening. But everybody talks with one another about what is going on: friends, children and parents, shopkeepers, taxi drivers, teachers – everyone says this austerity is unfair and unjust, but everyone also feels insecure and fearful, there is nothing we can do about it, after all. This new reality feels as if it has been cast upon us – almost like a supernatural phenomenon. We are told that we bear the blame of the crisis because "we all partied and spent beyond our means" – but those suffering the most know we had nothing to do with it.
It has been less than 12 months since this crisis began, but little stories that illustrate the change keep bubbling up: homeless people looking for food in dustbins; friends fired without compensation, or accepting wage cuts; police officers beating up citizens who protest; schools and hospitals shutting; teachers and doctors losing their jobs; journalists censored; trade unionists persecuted; racist attacks downtown. Legality, majority, democracy and equality start to seem like odd little words.
All of a sudden, things that only a year ago happened in remote, underdeveloped places – as if to prove how lucky we were to belong in civilised Europe – are now happening here in Greece. But Greeks cannot complain, cannot react, because they are told that the crisis is their fault – even if everyone knows it cannot be just their fault.
But beyond the mainstream media coverage and the declarations of the elites and the politicians, more and more people experience the lack of meaning, rationality, justice and freedom in their everyday lives. Some refuse to pay transport and hospital fees, tolls and debts, and others create tiny local networks of solidarity, alternative commerce or self-education in their districts. Some read blogs and narrate different stories reconfirming their dignity with humble, daily acts of resistance because they feel the difference between "us" and "them" that no media or state narrative can obscure.
A whole people cannot live in isolation, fear and guilt for much longer, facing a future full of problems that cannot be resolved. What the IMF and Greek politicians know and are fearful of is that an oppressed people can learn to communicate without speaking, to step forward without appearing to move, to resist without resisting – they will gradually find each other and make sense of what is going on, and who is really to blame. And, then, as happened in December 2008, there may be a mass reaction here in Greece, one that may be violent, and that will once again be said to be unpredictable and irrational.
A year after the International Monetary Fund and the European Union imposed their now infamous austerity memorandum on Greece, life here has changed radically. If you are between 18 and 24 years old, the chances are that you are unemployed, like 40% of your generation. If you are in your 30s and do have a job, it is likely to be part-time and flexible; you probably cannot imagine it being secure, and you have no idea how much longer it is going to last. Your wages are gradually getting lower, you cannot go on strike, you cannot organise collectively, you cannot even demand to get paid. Holidays are out of the question, getting sick is too much of a risk, and you cannot afford a flat of your own.
Young people in Greece can no longer make ordinary life choices: they cannot plan for the present, let alone for the future. But they are told – and many of them feel – that they can't complain. They belong, after all, to a doomed generation.
Many ordinary Greeks have stopped watching the news or thinking about why all this is happening. But everybody talks with one another about what is going on: friends, children and parents, shopkeepers, taxi drivers, teachers – everyone says this austerity is unfair and unjust, but everyone also feels insecure and fearful, there is nothing we can do about it, after all. This new reality feels as if it has been cast upon us – almost like a supernatural phenomenon. We are told that we bear the blame of the crisis because "we all partied and spent beyond our means" – but those suffering the most know we had nothing to do with it.
It has been less than 12 months since this crisis began, but little stories that illustrate the change keep bubbling up: homeless people looking for food in dustbins; friends fired without compensation, or accepting wage cuts; police officers beating up citizens who protest; schools and hospitals shutting; teachers and doctors losing their jobs; journalists censored; trade unionists persecuted; racist attacks downtown. Legality, majority, democracy and equality start to seem like odd little words.
All of a sudden, things that only a year ago happened in remote, underdeveloped places – as if to prove how lucky we were to belong in civilised Europe – are now happening here in Greece. But Greeks cannot complain, cannot react, because they are told that the crisis is their fault – even if everyone knows it cannot be just their fault.
But beyond the mainstream media coverage and the declarations of the elites and the politicians, more and more people experience the lack of meaning, rationality, justice and freedom in their everyday lives. Some refuse to pay transport and hospital fees, tolls and debts, and others create tiny local networks of solidarity, alternative commerce or self-education in their districts. Some read blogs and narrate different stories reconfirming their dignity with humble, daily acts of resistance because they feel the difference between "us" and "them" that no media or state narrative can obscure.
A whole people cannot live in isolation, fear and guilt for much longer, facing a future full of problems that cannot be resolved. What the IMF and Greek politicians know and are fearful of is that an oppressed people can learn to communicate without speaking, to step forward without appearing to move, to resist without resisting – they will gradually find each other and make sense of what is going on, and who is really to blame. And, then, as happened in December 2008, there may be a mass reaction here in Greece, one that may be violent, and that will once again be said to be unpredictable and irrational.
Μία ερώτηση κύριοι υπουργοί
12-5-2011
«Ο κ. Παπουτσής πώς κοιμήθηκε χθες;», ήταν η ερώτηση στο πάντα κοφτερό σχόλιο, που εμφανίζεται δεξιά στη σελίδα του protagon.gr. Αν επιτρεπόταν και εκεί σχόλια θα είχα προσθέσει κι εγώ κάτι. «Οι άλλοι Υπουργοί πώς κοιμήθηκαν χθες;», θα ρωτούσα. Όχι από ανησυχία αλλά από περιέργεια. Δηλαδή με τα όσα έμαθαν ότι έγιναν χθες στους δρόμους και τα όσα πρόλαβαν ν’ ακούσουν ή να δουν σήμερα νοιώθουν καλά;
Από όσο κατάλαβα ο Υπουργός Δικαιοσύνης κ. Καστανίδης ήταν από αυτούς που πριν ακουμπήσουν το κεφάλι στο μαξιλάρι τα έχουν καλά τακτοποιημένα στο μυαλό τους. Όπως δήλωσε το πρωί στο Σκάι νομίζω, με πολλή άνεση: «Είναι παιδιά που συγκρούονται μεταξύ τους. Οι αστυνομικοί ήταν επί 4 μήνες σε συγκρούσεις στην Κερατέα δεχόμενοι μολότοφ, είναι άνθρωποι και αυτοί που έχουν αντοχές. Υπάρχουν ομάδες που πιστεύουν στην τυφλή βία»!!! (Τα θαυμαστικά δεν είναι για τον κ. Χάρη αλλά για τους ανθρώπους που μου εκθείαζαν τώρα τελευταία το μυαλό και τον πολιτικό λόγο του συγκεκριμένου Υπουργού).
Εντάξει λοιπόν αυτός τόσα κατάλαβε. Οι άλλοι όμως; Ο κ. Βενιζέλος, η κ. Διαμαντοπούλου, ο κ. Χυτήρης, ο κ. Λοβέρδος και οι υπόλοιποι συνάδελφοι του Υπουργού Δημόσιας Τάξης δεν αισθάνονται ότι τα χθεσινά επεισόδια τους αγγίζουν και αυτούς; Για να μην κάνουν όμως πως δεν κατάλαβαν ας τους θέσουμε υπόψη κάποια στοιχεία, ελεγμένα και ας σκεφθούν πώς πρέπει να αντιδράσουν
Χθες παράλληλα με τη διαδήλωση και τα «μεθεόρτια» στα νοσοκομεία ομάδες ακροδεξιών, με την παρουσία των Μ.Α.Τ. σάρωσαν την περιοχή από Γ’ Σεπτεμβρίου έως και κάτω από την οδό Αχαρνών χτυπώντας μετανάστες και σπάζοντας τις περιουσίες τους, τρομοκρατώντας οι παληκαράδες ακόμη και τα μικρά παιδιά. Εκεί, για τους αγαπημένους αστυνομικούς δεν έγινε τίποτα παράτυπο, μια επιχείρηση καθαριότητας με ευπρόσδεκτους εθελοντές κάποιους υπερ-πατριώτες.
Στα νοσοκομεία εμφανίστηκαν αστυνομικοί και μάλιστα στη Νίκαια ανώτερος αξιωματικός που ζήτησε τα ονόματα και εκεί τον έσπρωξαν (και όχι ότι τον έδειραν, παρόλο που και αυτό, το να την πέφτουν πολλοί σε έναν δεν είναι σωστό) αγανακτισμένοι συγγενείς γιατί τους ειρωνεύθηκε.
Δεν είναι «παιδιά που συγκρούονται» όπως λέει ο άλλος. Ο βαριά τραυματισμένος είναι 31 ετών. Στον Ευαγγελισμό νοσηλεύεται κι άλλος 29 ετών. Οι τραυματίες είναι βεβαιωμένα περισσότεροι από 34. Δεν ήταν τίποτα «γνωστοί ταραξίες» από τη στοχοποιημένη συνοικία που έκαναν επεισόδια για τα επεισόδια. Ο άνθρωπος αυτός ήταν από επιτροπή γειτονιάς (σαν να λέμε Τουπαμάρος και χειρότερα) συγκεκριμένα από το Πάρκο της Οδού Πατησίων. Εκεί που αντιστάθηκαν στον (πρώην) Δήμαρχο Κακλαμάνη ή Ομέρ Πριόνη. Τότε όμως ήταν χρήσιμοι στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. Τώρα τους ανοίγουν τα κεφάλια.
Γίνεται προσπάθεια να πειστεί ο κόσμος ότι αν θα κατεβαίνει σε διαδηλώσεις να υπολογίζει σε σκληρότατη αντίδραση από την Αστυνομία, δηλαδή να είναι από πριν τρομοκρατημένος. Ήδη υπάρχουν μαρτυρίες για περιπολικό στην οδό Αμερικής που χθες, μετά τον τραυματισμό του ανθρώπου, σαν να μην είχε συμβεί κάτι, έκανε όπισθεν για να πέσει με δύναμη επάνω σε κόσμο.
Τελευταία νέα που έχω λένε ότι από το νοσοκομείο της Νίκαιας έκαναν έκκληση όσοι νοσηλεύθηκαν χθες και έφυγαν εξαιτίας της παρουσίας των αστυνομικών με πολιτικά να επισκεφθούν γιατρό γιατί ακόμη η κατάστασή τους πρέπει να είναι υπό έλεγχο. Πού φθάσαμε, ημέρες Πολυτεχνείου με τους υπαλλήλους του Παπουτσή.
Οι αστυνομικοί δήλωσαν μετά το θανατηφόρο επεισόδιο με τους νεαρούς αστυνομικούς της ομάδας Δίας ότι «είναι θέμα τιμής για την Αστυνομία να βρουν τους δράστες». Και απέδειξαν ότι δεν έλεγαν λόγια. Είναι φυσικά παράλογο να είναι θέμα τιμής μόνο όταν παθαίνει κάτι κάποιος αστυνομικός. Μήπως είναι θέμα τιμής και το να βρεθούν τα ζώα που έδωσαν τις σχετικές εντολές και αυτοί που χτυπούσαν με τέτοιο τρόπο χθες τους ανθρώπους;
Ένας δημοσιογράφος έλεγε χθες ότι ακολουθούσαν στην Πανεπιστημίου τις σταγόνες από το αίμα και έπεφταν επάνω σε τραυματίες. Κάποιες από αυτές τις σταγόνες τις μοιράζονται και οι υπόλοιποι στην Κυβέρνηση όσο και αν δεν τους αρέσει αυτό, όσο δεν αντιδρούν, όσο κρύβονται για να περάσει κι αυτή η ημέρα. Ας διαβάσουν τι μας είπαν το Σάββατο οι Άραβες διαδηλωτές (βλ «Ακούγοντας τους Άραβες), που ήταν εδώ στην Αθήνα. Όταν οι άνθρωποι απελπίστηκαν και αγανάκτησαν δεν τους σταματούσε τίποτα. Λοιπόν κ. Υπουργοί σκέπτεστε να αντιδράσετε; Πώς;
του Αλ.Γαλδαδα από το protagon.gr
«Ο κ. Παπουτσής πώς κοιμήθηκε χθες;», ήταν η ερώτηση στο πάντα κοφτερό σχόλιο, που εμφανίζεται δεξιά στη σελίδα του protagon.gr. Αν επιτρεπόταν και εκεί σχόλια θα είχα προσθέσει κι εγώ κάτι. «Οι άλλοι Υπουργοί πώς κοιμήθηκαν χθες;», θα ρωτούσα. Όχι από ανησυχία αλλά από περιέργεια. Δηλαδή με τα όσα έμαθαν ότι έγιναν χθες στους δρόμους και τα όσα πρόλαβαν ν’ ακούσουν ή να δουν σήμερα νοιώθουν καλά;
Από όσο κατάλαβα ο Υπουργός Δικαιοσύνης κ. Καστανίδης ήταν από αυτούς που πριν ακουμπήσουν το κεφάλι στο μαξιλάρι τα έχουν καλά τακτοποιημένα στο μυαλό τους. Όπως δήλωσε το πρωί στο Σκάι νομίζω, με πολλή άνεση: «Είναι παιδιά που συγκρούονται μεταξύ τους. Οι αστυνομικοί ήταν επί 4 μήνες σε συγκρούσεις στην Κερατέα δεχόμενοι μολότοφ, είναι άνθρωποι και αυτοί που έχουν αντοχές. Υπάρχουν ομάδες που πιστεύουν στην τυφλή βία»!!! (Τα θαυμαστικά δεν είναι για τον κ. Χάρη αλλά για τους ανθρώπους που μου εκθείαζαν τώρα τελευταία το μυαλό και τον πολιτικό λόγο του συγκεκριμένου Υπουργού).
Εντάξει λοιπόν αυτός τόσα κατάλαβε. Οι άλλοι όμως; Ο κ. Βενιζέλος, η κ. Διαμαντοπούλου, ο κ. Χυτήρης, ο κ. Λοβέρδος και οι υπόλοιποι συνάδελφοι του Υπουργού Δημόσιας Τάξης δεν αισθάνονται ότι τα χθεσινά επεισόδια τους αγγίζουν και αυτούς; Για να μην κάνουν όμως πως δεν κατάλαβαν ας τους θέσουμε υπόψη κάποια στοιχεία, ελεγμένα και ας σκεφθούν πώς πρέπει να αντιδράσουν
Χθες παράλληλα με τη διαδήλωση και τα «μεθεόρτια» στα νοσοκομεία ομάδες ακροδεξιών, με την παρουσία των Μ.Α.Τ. σάρωσαν την περιοχή από Γ’ Σεπτεμβρίου έως και κάτω από την οδό Αχαρνών χτυπώντας μετανάστες και σπάζοντας τις περιουσίες τους, τρομοκρατώντας οι παληκαράδες ακόμη και τα μικρά παιδιά. Εκεί, για τους αγαπημένους αστυνομικούς δεν έγινε τίποτα παράτυπο, μια επιχείρηση καθαριότητας με ευπρόσδεκτους εθελοντές κάποιους υπερ-πατριώτες.
Στα νοσοκομεία εμφανίστηκαν αστυνομικοί και μάλιστα στη Νίκαια ανώτερος αξιωματικός που ζήτησε τα ονόματα και εκεί τον έσπρωξαν (και όχι ότι τον έδειραν, παρόλο που και αυτό, το να την πέφτουν πολλοί σε έναν δεν είναι σωστό) αγανακτισμένοι συγγενείς γιατί τους ειρωνεύθηκε.
Δεν είναι «παιδιά που συγκρούονται» όπως λέει ο άλλος. Ο βαριά τραυματισμένος είναι 31 ετών. Στον Ευαγγελισμό νοσηλεύεται κι άλλος 29 ετών. Οι τραυματίες είναι βεβαιωμένα περισσότεροι από 34. Δεν ήταν τίποτα «γνωστοί ταραξίες» από τη στοχοποιημένη συνοικία που έκαναν επεισόδια για τα επεισόδια. Ο άνθρωπος αυτός ήταν από επιτροπή γειτονιάς (σαν να λέμε Τουπαμάρος και χειρότερα) συγκεκριμένα από το Πάρκο της Οδού Πατησίων. Εκεί που αντιστάθηκαν στον (πρώην) Δήμαρχο Κακλαμάνη ή Ομέρ Πριόνη. Τότε όμως ήταν χρήσιμοι στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. Τώρα τους ανοίγουν τα κεφάλια.
Γίνεται προσπάθεια να πειστεί ο κόσμος ότι αν θα κατεβαίνει σε διαδηλώσεις να υπολογίζει σε σκληρότατη αντίδραση από την Αστυνομία, δηλαδή να είναι από πριν τρομοκρατημένος. Ήδη υπάρχουν μαρτυρίες για περιπολικό στην οδό Αμερικής που χθες, μετά τον τραυματισμό του ανθρώπου, σαν να μην είχε συμβεί κάτι, έκανε όπισθεν για να πέσει με δύναμη επάνω σε κόσμο.
Τελευταία νέα που έχω λένε ότι από το νοσοκομείο της Νίκαιας έκαναν έκκληση όσοι νοσηλεύθηκαν χθες και έφυγαν εξαιτίας της παρουσίας των αστυνομικών με πολιτικά να επισκεφθούν γιατρό γιατί ακόμη η κατάστασή τους πρέπει να είναι υπό έλεγχο. Πού φθάσαμε, ημέρες Πολυτεχνείου με τους υπαλλήλους του Παπουτσή.
Οι αστυνομικοί δήλωσαν μετά το θανατηφόρο επεισόδιο με τους νεαρούς αστυνομικούς της ομάδας Δίας ότι «είναι θέμα τιμής για την Αστυνομία να βρουν τους δράστες». Και απέδειξαν ότι δεν έλεγαν λόγια. Είναι φυσικά παράλογο να είναι θέμα τιμής μόνο όταν παθαίνει κάτι κάποιος αστυνομικός. Μήπως είναι θέμα τιμής και το να βρεθούν τα ζώα που έδωσαν τις σχετικές εντολές και αυτοί που χτυπούσαν με τέτοιο τρόπο χθες τους ανθρώπους;
Ένας δημοσιογράφος έλεγε χθες ότι ακολουθούσαν στην Πανεπιστημίου τις σταγόνες από το αίμα και έπεφταν επάνω σε τραυματίες. Κάποιες από αυτές τις σταγόνες τις μοιράζονται και οι υπόλοιποι στην Κυβέρνηση όσο και αν δεν τους αρέσει αυτό, όσο δεν αντιδρούν, όσο κρύβονται για να περάσει κι αυτή η ημέρα. Ας διαβάσουν τι μας είπαν το Σάββατο οι Άραβες διαδηλωτές (βλ «Ακούγοντας τους Άραβες), που ήταν εδώ στην Αθήνα. Όταν οι άνθρωποι απελπίστηκαν και αγανάκτησαν δεν τους σταματούσε τίποτα. Λοιπόν κ. Υπουργοί σκέπτεστε να αντιδράσετε; Πώς;
του Αλ.Γαλδαδα από το protagon.gr
Thursday, 12 May 2011
Mία ερώτηση κύριοι υπουργοί
12-5-2011
«Ο κ. Παπουτσής πώς κοιμήθηκε χθες;», ήταν η ερώτηση στο πάντα κοφτερό σχόλιο, που εμφανίζεται δεξιά στη σελίδα του protagon.gr. Αν επιτρεπόταν και εκεί σχόλια θα είχα προσθέσει κι εγώ κάτι. «Οι άλλοι Υπουργοί πώς κοιμήθηκαν χθες;», θα ρωτούσα. Όχι από ανησυχία αλλά από περιέργεια. Δηλαδή με τα όσα έμαθαν ότι έγιναν χθες στους δρόμους και τα όσα πρόλαβαν ν’ ακούσουν ή να δουν σήμερα νοιώθουν καλά;
Από όσο κατάλαβα ο Υπουργός Δικαιοσύνης κ. Καστανίδης ήταν από αυτούς που πριν ακουμπήσουν το κεφάλι στο μαξιλάρι τα έχουν καλά τακτοποιημένα στο μυαλό τους. Όπως δήλωσε το πρωί στο Σκάι νομίζω, με πολλή άνεση: «Είναι παιδιά που συγκρούονται μεταξύ τους. Οι αστυνομικοί ήταν επί 4 μήνες σε συγκρούσεις στην Κερατέα δεχόμενοι μολότοφ, είναι άνθρωποι και αυτοί που έχουν αντοχές. Υπάρχουν ομάδες που πιστεύουν στην τυφλή βία»!!! (Τα θαυμαστικά δεν είναι για τον κ. Χάρη αλλά για τους ανθρώπους που μου εκθείαζαν τώρα τελευταία το μυαλό και τον πολιτικό λόγο του συγκεκριμένου Υπουργού).
Εντάξει λοιπόν αυτός τόσα κατάλαβε. Οι άλλοι όμως; Ο κ. Βενιζέλος, η κ. Διαμαντοπούλου, ο κ. Χυτήρης, ο κ. Λοβέρδος και οι υπόλοιποι συνάδελφοι του Υπουργού Δημόσιας Τάξης δεν αισθάνονται ότι τα χθεσινά επεισόδια τους αγγίζουν και αυτούς; Για να μην κάνουν όμως πως δεν κατάλαβαν ας τους θέσουμε υπόψη κάποια στοιχεία, ελεγμένα και ας σκεφθούν πώς πρέπει να αντιδράσουν.
Χθες παράλληλα με τη διαδήλωση και τα «μεθεόρτια» στα νοσοκομεία ομάδες ακροδεξιών, με την παρουσία των Μ.Α.Τ. σάρωσαν την περιοχή από Γ’ Σεπτεμβρίου έως και κάτω από την οδό Αχαρνών χτυπώντας μετανάστες και σπάζοντας τις περιουσίες τους, τρομοκρατώντας οι παληκαράδες ακόμη και τα μικρά παιδιά. Εκεί, για τους αγαπημένους αστυνομικούς δεν έγινε τίποτα παράτυπο, μια επιχείρηση καθαριότητας με ευπρόσδεκτους εθελοντές κάποιους υπερ-πατριώτες.
Στα νοσοκομεία εμφανίστηκαν αστυνομικοί και μάλιστα στη Νίκαια ανώτερος αξιωματικός που ζήτησε τα ονόματα και εκεί τον έσπρωξαν (και όχι ότι τον έδειραν, παρόλο που και αυτό, το να την πέφτουν πολλοί σε έναν δεν είναι σωστό) αγανακτισμένοι συγγενείς γιατί τους ειρωνεύθηκε.
Δεν είναι «παιδιά που συγκρούονται» όπως λέει ο άλλος. Ο βαριά τραυματισμένος είναι 31 ετών. Στον Ευαγγελισμό νοσηλεύεται κι άλλος 29 ετών. Οι τραυματίες είναι βεβαιωμένα περισσότεροι από 34. Δεν ήταν τίποτα «γνωστοί ταραξίες» από τη στοχοποιημένη συνοικία που έκαναν επεισόδια για τα επεισόδια. Ο άνθρωπος αυτός ήταν από επιτροπή γειτονιάς (σαν να λέμε Τουπαμάρος και χειρότερα) συγκεκριμένα από το Πάρκο της Οδού Πατησίων. Εκεί που αντιστάθηκαν στον (πρώην) Δήμαρχο Κακλαμάνη ή Ομέρ Πριόνη. Τότε όμως ήταν χρήσιμοι στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. Τώρα τους ανοίγουν τα κεφάλια.
Γίνεται προσπάθεια να πειστεί ο κόσμος ότι αν θα κατεβαίνει σε διαδηλώσεις να υπολογίζει σε σκληρότατη αντίδραση από την Αστυνομία, δηλαδή να είναι από πριν τρομοκρατημένος. Ήδη υπάρχουν μαρτυρίες για περιπολικό στην οδό Αμερικής που χθες, μετά τον τραυματισμό του ανθρώπου, σαν να μην είχε συμβεί κάτι, έκανε όπισθεν για να πέσει με δύναμη επάνω σε κόσμο.
Τελευταία νέα που έχω λένε ότι από το νοσοκομείο της Νίκαιας έκαναν έκκληση όσοι νοσηλεύθηκαν χθες και έφυγαν εξαιτίας της παρουσίας των αστυνομικών με πολιτικά να επισκεφθούν γιατρό γιατί ακόμη η κατάστασή τους πρέπει να είναι υπό έλεγχο. Πού φθάσαμε, ημέρες Πολυτεχνείου με τους υπαλλήλους του Παπουτσή.
Οι αστυνομικοί δήλωσαν μετά το θανατηφόρο επεισόδιο με τους νεαρούς αστυνομικούς της ομάδας Δίας ότι «είναι θέμα τιμής για την Αστυνομία να βρουν τους δράστες». Και απέδειξαν ότι δεν έλεγαν λόγια. Είναι φυσικά παράλογο να είναι θέμα τιμής μόνο όταν παθαίνει κάτι κάποιος αστυνομικός. Μήπως είναι θέμα τιμής και το να βρεθούν τα ζώα που έδωσαν τις σχετικές εντολές και αυτοί που χτυπούσαν με τέτοιο τρόπο χθες τους ανθρώπους;
Ένας δημοσιογράφος έλεγε χθες ότι ακολουθούσαν στην Πανεπιστημίου τις σταγόνες από το αίμα και έπεφταν επάνω σε τραυματίες. Κάποιες από αυτές τις σταγόνες τις μοιράζονται και οι υπόλοιποι στην Κυβέρνηση όσο και αν δεν τους αρέσει αυτό, όσο δεν αντιδρούν, όσο κρύβονται για να περάσει κι αυτή η ημέρα. Ας διαβάσουν τι μας είπαν το Σάββατο οι Άραβες διαδηλωτές (βλ «Ακούγοντας τους Άραβες), που ήταν εδώ στην Αθήνα. Όταν οι άνθρωποι απελπίστηκαν και αγανάκτησαν δεν τους σταματούσε τίποτα. Λοιπόν κ. Υπουργοί σκέπτεστε να αντιδράσετε; Πώς;
του Αλκη Γαλδαδα από το protagon.
«Ο κ. Παπουτσής πώς κοιμήθηκε χθες;», ήταν η ερώτηση στο πάντα κοφτερό σχόλιο, που εμφανίζεται δεξιά στη σελίδα του protagon.gr. Αν επιτρεπόταν και εκεί σχόλια θα είχα προσθέσει κι εγώ κάτι. «Οι άλλοι Υπουργοί πώς κοιμήθηκαν χθες;», θα ρωτούσα. Όχι από ανησυχία αλλά από περιέργεια. Δηλαδή με τα όσα έμαθαν ότι έγιναν χθες στους δρόμους και τα όσα πρόλαβαν ν’ ακούσουν ή να δουν σήμερα νοιώθουν καλά;
Από όσο κατάλαβα ο Υπουργός Δικαιοσύνης κ. Καστανίδης ήταν από αυτούς που πριν ακουμπήσουν το κεφάλι στο μαξιλάρι τα έχουν καλά τακτοποιημένα στο μυαλό τους. Όπως δήλωσε το πρωί στο Σκάι νομίζω, με πολλή άνεση: «Είναι παιδιά που συγκρούονται μεταξύ τους. Οι αστυνομικοί ήταν επί 4 μήνες σε συγκρούσεις στην Κερατέα δεχόμενοι μολότοφ, είναι άνθρωποι και αυτοί που έχουν αντοχές. Υπάρχουν ομάδες που πιστεύουν στην τυφλή βία»!!! (Τα θαυμαστικά δεν είναι για τον κ. Χάρη αλλά για τους ανθρώπους που μου εκθείαζαν τώρα τελευταία το μυαλό και τον πολιτικό λόγο του συγκεκριμένου Υπουργού).
Εντάξει λοιπόν αυτός τόσα κατάλαβε. Οι άλλοι όμως; Ο κ. Βενιζέλος, η κ. Διαμαντοπούλου, ο κ. Χυτήρης, ο κ. Λοβέρδος και οι υπόλοιποι συνάδελφοι του Υπουργού Δημόσιας Τάξης δεν αισθάνονται ότι τα χθεσινά επεισόδια τους αγγίζουν και αυτούς; Για να μην κάνουν όμως πως δεν κατάλαβαν ας τους θέσουμε υπόψη κάποια στοιχεία, ελεγμένα και ας σκεφθούν πώς πρέπει να αντιδράσουν.
Χθες παράλληλα με τη διαδήλωση και τα «μεθεόρτια» στα νοσοκομεία ομάδες ακροδεξιών, με την παρουσία των Μ.Α.Τ. σάρωσαν την περιοχή από Γ’ Σεπτεμβρίου έως και κάτω από την οδό Αχαρνών χτυπώντας μετανάστες και σπάζοντας τις περιουσίες τους, τρομοκρατώντας οι παληκαράδες ακόμη και τα μικρά παιδιά. Εκεί, για τους αγαπημένους αστυνομικούς δεν έγινε τίποτα παράτυπο, μια επιχείρηση καθαριότητας με ευπρόσδεκτους εθελοντές κάποιους υπερ-πατριώτες.
Στα νοσοκομεία εμφανίστηκαν αστυνομικοί και μάλιστα στη Νίκαια ανώτερος αξιωματικός που ζήτησε τα ονόματα και εκεί τον έσπρωξαν (και όχι ότι τον έδειραν, παρόλο που και αυτό, το να την πέφτουν πολλοί σε έναν δεν είναι σωστό) αγανακτισμένοι συγγενείς γιατί τους ειρωνεύθηκε.
Δεν είναι «παιδιά που συγκρούονται» όπως λέει ο άλλος. Ο βαριά τραυματισμένος είναι 31 ετών. Στον Ευαγγελισμό νοσηλεύεται κι άλλος 29 ετών. Οι τραυματίες είναι βεβαιωμένα περισσότεροι από 34. Δεν ήταν τίποτα «γνωστοί ταραξίες» από τη στοχοποιημένη συνοικία που έκαναν επεισόδια για τα επεισόδια. Ο άνθρωπος αυτός ήταν από επιτροπή γειτονιάς (σαν να λέμε Τουπαμάρος και χειρότερα) συγκεκριμένα από το Πάρκο της Οδού Πατησίων. Εκεί που αντιστάθηκαν στον (πρώην) Δήμαρχο Κακλαμάνη ή Ομέρ Πριόνη. Τότε όμως ήταν χρήσιμοι στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. Τώρα τους ανοίγουν τα κεφάλια.
Γίνεται προσπάθεια να πειστεί ο κόσμος ότι αν θα κατεβαίνει σε διαδηλώσεις να υπολογίζει σε σκληρότατη αντίδραση από την Αστυνομία, δηλαδή να είναι από πριν τρομοκρατημένος. Ήδη υπάρχουν μαρτυρίες για περιπολικό στην οδό Αμερικής που χθες, μετά τον τραυματισμό του ανθρώπου, σαν να μην είχε συμβεί κάτι, έκανε όπισθεν για να πέσει με δύναμη επάνω σε κόσμο.
Τελευταία νέα που έχω λένε ότι από το νοσοκομείο της Νίκαιας έκαναν έκκληση όσοι νοσηλεύθηκαν χθες και έφυγαν εξαιτίας της παρουσίας των αστυνομικών με πολιτικά να επισκεφθούν γιατρό γιατί ακόμη η κατάστασή τους πρέπει να είναι υπό έλεγχο. Πού φθάσαμε, ημέρες Πολυτεχνείου με τους υπαλλήλους του Παπουτσή.
Οι αστυνομικοί δήλωσαν μετά το θανατηφόρο επεισόδιο με τους νεαρούς αστυνομικούς της ομάδας Δίας ότι «είναι θέμα τιμής για την Αστυνομία να βρουν τους δράστες». Και απέδειξαν ότι δεν έλεγαν λόγια. Είναι φυσικά παράλογο να είναι θέμα τιμής μόνο όταν παθαίνει κάτι κάποιος αστυνομικός. Μήπως είναι θέμα τιμής και το να βρεθούν τα ζώα που έδωσαν τις σχετικές εντολές και αυτοί που χτυπούσαν με τέτοιο τρόπο χθες τους ανθρώπους;
Ένας δημοσιογράφος έλεγε χθες ότι ακολουθούσαν στην Πανεπιστημίου τις σταγόνες από το αίμα και έπεφταν επάνω σε τραυματίες. Κάποιες από αυτές τις σταγόνες τις μοιράζονται και οι υπόλοιποι στην Κυβέρνηση όσο και αν δεν τους αρέσει αυτό, όσο δεν αντιδρούν, όσο κρύβονται για να περάσει κι αυτή η ημέρα. Ας διαβάσουν τι μας είπαν το Σάββατο οι Άραβες διαδηλωτές (βλ «Ακούγοντας τους Άραβες), που ήταν εδώ στην Αθήνα. Όταν οι άνθρωποι απελπίστηκαν και αγανάκτησαν δεν τους σταματούσε τίποτα. Λοιπόν κ. Υπουργοί σκέπτεστε να αντιδράσετε; Πώς;
του Αλκη Γαλδαδα από το protagon.
Monday, 9 May 2011
Tου Λοβέρδου το ανάγνωσμα
Να λοιπόν η πρώτη, σοβαρή και χωρίς μισόλογα, διένεξη στην Κυβέρνηση. Ο Λοβέρδος έκανε αυτό που πολλοί περίμεναν αλλά δεν ήξεραν από ποιόν θα γίνει.
Αντάρτικο είχε κάνει, ότι κάνει, η Κατσέλη, μερικά σκόρπια όχι είχε πει κι ο Καστανίδης, σαφείς αποστάσεις ενίοτε έπαιρνε κι ο Βενιζέλος αλλά σήμερα ο Λοβέρδος το δήλωσε ξεκάθαρα. Δεν συντάσσεται με την κυβερνητική γραμμή, δε θέλει να περνάνε χωρίς συμφωνία από το Υπουργικό οι αποφάσεις του Παπακωνσταντίνου και θέλει και 180 βουλευτές να "κατοχυρώσουν" την επικαιροποίηση του μνημονίου.
Προφανώς έχουμε εξελίξεις στο στρατόπεδο του ΠΑΣΟΚ. Πόσο δυναμικές, θα φανεί. Ταπεινή μου άποψη είναι ότι ο Λοβέρδος από σήμερα δήλωσε ότι θα διεκδικήσει την προεδρία του ΠΑΣΟΚ. Απλό αλλά ενδιαφέρον.
Το βασικό όμως πρόβλημα δεν είναι στα μικροκομματικά του ΠΑΣΟΚ ούτε στην ανυπαρξία της ΝΔ. Ίσως είναι λίγο στην αδυναμία της αριστεράς να καταπολεμήσει την διχόνοια που λες και έχει εισχωρήσει στο DNA της. Είναι σίγουρα θέμα ότι δεν υπάρχει άποψη-κίνηση, συντεταγμένη και οργανωμένη αντίθετη από το μνημόνιο και τους αιωνίους κυβερνώντες μας που θα προβάλλει ως αντίπαλο δέος. Οτι δεν υπάρχει κοινωνική συνοχή, αλληλεγγύη ή έστω διαύγεια.
Και είναι αναμφίβολα θέμα μεγάλο,η αδυναμία μας να διαπραγματευτούμε, να πιέσουμε με σοβαρά όπλα και τρόπο, να δώσουμε μάχες μαζί με ετέρους στην Ε.Ε που επίσης βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση με μας ώστε να μην γίνει απλά ότι βολεύει τους ισχυρούς και όποτε τους βολεύει. Να αναδείξουμε το πρόβλημά μας ως Ευρωπαικό και να αναγκάσουμε τους υπόλοιπους ως τέτοιο να το συζητάμε πριν μπούμε στη γωνιά οριστικά ως μαύρο πρόβατο.
Η κοινωνία δεν ξέρω αν βράζει και αν είναι έτοιμη να εκραγεί. Θεωρούσα ότι θα το είχε κάνει ήδη. Ξέρω όμως σίγουρα ότι ανασαίνει με δυσκολία και κάθε μέρα επιδεινώνεται η κατάστασή της. Και το φως στο τούνελ δε φαίνεται... Άλλοι δε μπορούν, άλλοι δε θέλουν, άλλοι δεν βρίσκουν το έδαφος αλλά πάντως κανείς δεν είναι εδώ για μας. Όπως και μεις για χρόνια δεν είμασταν εδώ για τους εαυτούς μας...
Αντάρτικο είχε κάνει, ότι κάνει, η Κατσέλη, μερικά σκόρπια όχι είχε πει κι ο Καστανίδης, σαφείς αποστάσεις ενίοτε έπαιρνε κι ο Βενιζέλος αλλά σήμερα ο Λοβέρδος το δήλωσε ξεκάθαρα. Δεν συντάσσεται με την κυβερνητική γραμμή, δε θέλει να περνάνε χωρίς συμφωνία από το Υπουργικό οι αποφάσεις του Παπακωνσταντίνου και θέλει και 180 βουλευτές να "κατοχυρώσουν" την επικαιροποίηση του μνημονίου.
Προφανώς έχουμε εξελίξεις στο στρατόπεδο του ΠΑΣΟΚ. Πόσο δυναμικές, θα φανεί. Ταπεινή μου άποψη είναι ότι ο Λοβέρδος από σήμερα δήλωσε ότι θα διεκδικήσει την προεδρία του ΠΑΣΟΚ. Απλό αλλά ενδιαφέρον.
Το βασικό όμως πρόβλημα δεν είναι στα μικροκομματικά του ΠΑΣΟΚ ούτε στην ανυπαρξία της ΝΔ. Ίσως είναι λίγο στην αδυναμία της αριστεράς να καταπολεμήσει την διχόνοια που λες και έχει εισχωρήσει στο DNA της. Είναι σίγουρα θέμα ότι δεν υπάρχει άποψη-κίνηση, συντεταγμένη και οργανωμένη αντίθετη από το μνημόνιο και τους αιωνίους κυβερνώντες μας που θα προβάλλει ως αντίπαλο δέος. Οτι δεν υπάρχει κοινωνική συνοχή, αλληλεγγύη ή έστω διαύγεια.
Και είναι αναμφίβολα θέμα μεγάλο,η αδυναμία μας να διαπραγματευτούμε, να πιέσουμε με σοβαρά όπλα και τρόπο, να δώσουμε μάχες μαζί με ετέρους στην Ε.Ε που επίσης βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση με μας ώστε να μην γίνει απλά ότι βολεύει τους ισχυρούς και όποτε τους βολεύει. Να αναδείξουμε το πρόβλημά μας ως Ευρωπαικό και να αναγκάσουμε τους υπόλοιπους ως τέτοιο να το συζητάμε πριν μπούμε στη γωνιά οριστικά ως μαύρο πρόβατο.
Η κοινωνία δεν ξέρω αν βράζει και αν είναι έτοιμη να εκραγεί. Θεωρούσα ότι θα το είχε κάνει ήδη. Ξέρω όμως σίγουρα ότι ανασαίνει με δυσκολία και κάθε μέρα επιδεινώνεται η κατάστασή της. Και το φως στο τούνελ δε φαίνεται... Άλλοι δε μπορούν, άλλοι δε θέλουν, άλλοι δεν βρίσκουν το έδαφος αλλά πάντως κανείς δεν είναι εδώ για μας. Όπως και μεις για χρόνια δεν είμασταν εδώ για τους εαυτούς μας...
Recycling-The Right Way: Λύση για σωστή ανακύκλωση: Συστηματικός διαχωρισμό...
Recycling-The Right Way: Λύση για σωστή ανακύκλωση: Συστηματικός διαχωρισμό...: "«Ανακύκλωση με διαλογή στην πηγή» Ανακύκλωση με διαλογή των υλικών στην πηγή, προτείνει στον Δήμο Αθηναίων η Επιτροπή Πρωτοβουλίας των κατ..."
Saturday, 7 May 2011
Recycling-The Right Way: Οταν η ανακύκλωση στους μπλε κάδους πάει στα... σκ...
Recycling-The Right Way: Οταν η ανακύκλωση στους μπλε κάδους πάει στα... σκ...: "Με αφορμή όσα διάβασα για το θέμα της διαχείρισης των ανακυκλώσιμων στην Βέροια. Για το πώς η ανακύκώση των μπλε κάδων κατέληγε κυριολεκτ..."
Friday, 6 May 2011
Οι προτάσεις του Π.Τσίμα για την αναγέννηση της χώρας στο "Κίνημα των 10"
Όταν, προ ημερών, η ελληνική στατιστική υπηρεσία ανακοίνωσε, μέσω Βρυξελλών, το έλλειμμα του 2010, η είδηση ήταν ότι το έλλειμμα ήταν μεγαλύτερο από ότι είχε προβλέψει η κυβέρνηση (και συνεπώς χρειάζονται νέα μέτρα προσαρμογής).
Η είδηση πίσω από την είδηση είναι ότι η ελληνική στατιστική υπηρεσία ανακοίνωσε μια αναθεώρηση του ελλείμματος εξαιρετικά ενοχλητική για την κυβέρνηση και η κυβέρνηση (παρ ότι το προσπάθησε) δεν μπόρεσε να την εμποδίσει να το κάνει! Κάτι τέτοιο θα ήταν αδιανόητο πριν ένα μόλις χρόνο. Αλλά η υπαγωγή της χώρας σε διεθνή οικονομικό έλεγχο, υποχρέωσε την ελληνική πολιτεία να αποσύρει τον παραδοσιακό πολιτικό έλεγχο επί της στατιστικής υπηρεσίας και να της αποδώσει την ανεξαρτησία της. Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Η πρώτη πρότασή μου, λοιπόν, για το κίνημα 10 του Protagon είναι αυτή:
- Κάν’ το όπως η elstat. Ο πολιτικός έλεγχος επί της δημόσιας διοίκησης να καταλυθεί, γενικώς. Οι Γενικοί Γραμματείς των Υπουργείων, για παράδειγμα, να είναι μη πολιτικά πρόσωπα, υπηρεσιακοί. Η θέση του Γενικού είναι η κορυφή της διοικητικής πυραμίδας και καταλαμβάνεται ιεραρχικά, βάσει κρίσεων, ανάλογων με αυτές που γίνονται στο δικαστικό σώμα για τις προαγωγές των δικαστών. Όλες οι προαγωγές των δημοσίων υπαλλήλων από την μια βαθμίδα στην άλλη γίνονται με τον ίδιο τρόπο- από συμβούλια κρίσης, μετά από εκθέσεις αξιολόγησης, στα οποία απαγορεύεται η συμμετοχή συνδικαλιστών. Η συμμετοχή συνδικαλιστών στα πειθαρχικά συμβούλια καταργείται επίσης.
- Ο θεσμός του ΚΕΠ επεκτείνεται και περιλαμβάνει κάθε περίπτωση επαφής του πολίτη με το δημόσιο. Τα πιστοποιητικά φορολογικής και ασφαλιστικής ενημερότητας, πχ, εκδίδονται μέσω ΚΕΠ, όπως τα πιστοποιητικά γεννήσεως. Οι πολεοδομικές άδειες εκδίδονται κατά τον ίδιο τρόπο. Οι άδειες οδήγησης επίσης.
- Το κράτος δεν δικαιούται να ζητά από τον πολίτη πληροφορίες, πιστοποιητικά ή έγγραφα που οφείλει το ίδιο να γνωρίζει ή να εκδίδει. Απαγορεύεται μια δημόσια υπηρεσία να σου ζητά μια βεβαίωση άλλης δημόσιας υπηρεσίας.
- Απαγορεύεται η φυσική επαφή του πολίτη με οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία. Οι εφορίες (που πρέπει να μείνουν λιγότερες από τις μισές) είναι κλειστές για το κοινό. Οι πολεοδομίες επίσης. Η επικοινωνία γίνεται γραπτώς, μόνον μέσω ΚΕΠ ή μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.
- Όλη η φορολογική νομοθεσία, μαζί και ο κώδικας βιβλίων και στοιχείων, καταργείται. Ο νέος φορολογικός νόμος θα είναι ένας, ενιαίος, με λίγα άρθρα, χωρίς ερμηνευτικές εγκυκλίους διατυπωμένους σε φοροτεχνικά σανσκριτικά, σε απλή γλώσσα, κατανοητός στον κάθε ένα. Οι φορολογικές δηλώσεις δεν ελέγχονται, θεωρούνται πάντα ειλικρινείς. Ελέγχεται δειγματοληπτικά, με διπλό έλεγχο από δύο ανεξάρτητα επίπεδα ελεγκτών, ένα ποσοστό 3% τον χρόνο, με πλήρεις εξουσίες (πχ άνοιγμα λογαριασμών) των ελεγκτών και πλήρη εφαρμογή τεκμηρίων διαβίωσης. Τα πρόστιμα, σε περίπτωση φοροδιαφυγής, ισοδυναμούν με δήμευση περιουσίας.
- Οι άδειες οικοδομής υπογράφονται υποχρεωτικά από αρχιτέκτονα ή πολιτικό μηχανικό, ο οποίος είναι υπεύθυνος, για την τήρηση των πολεοδομικών κανόνων. Η ευθύνη δεν παραγράφεται ποτέ. Και η ποινή, σε περίπτωση παρανομίας, είναι η ανάκληση της άδειας ασκήσεως επαγγέλματος.
- Η ιδιότητα του συνδικαλιστή είναι ασυμβίβαστη με θέση στο ΔΣ οργανισμού ή επιχείρησης στην οποία συμμετέχει το δημόσιο. Ο συνδικαλισμός και η διοίκηση είναι δύο διακριτές δραστηριότητες.
- 200 βουλευτές είναι μάλλον αρκετοί. Οι εκλογικές περιφέρειες είναι το πολύ τρι-εδρικές ή τετρα-εδρικές. Ο υποψήφιος βουλευτής είναι υποχρεωμένος να επιλέξει για την χρηματοδότηση της καμπάνιας του: ή κρατική επιχορήγηση ή ιδιωτικές επιδοτήσεις. Και τα δύο μαζί, όχι. Οι δημόσιοι υπάλληλοι που θέλουν να μετέχουν στις εκλογές πρέπει να έχουν παραιτηθεί τουλάχιστον 6 μήνες πριν την προκήρυξή τους.
- Η παραγραφή των ποινικών ευθυνών υπουργού αναστέλλεται μαζί με την ίδια την δίωξη, όσο ο υπουργός ασκεί τα καθήκοντά του. Αρχίζει να τρέχει μετά το πέρας της υπουργικής θητείας.
- Απαγορεύονται οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις. Αντικαθίστανται με μία μόνον: την αυτοδιοίκηση των σχολείων.
από το www.protagon.gr
---> Προσυπογράφω στη γενική ιδέα των περισσότερων. Τα θεωρώ ρεαλιστικότερα από πολλά άλλα που έχω ακούσει, αλλά αρκούντως ρομαντικά ωστε να με εμπνέουν. Σαφώς θέλουν συζήτηση και κυρίως πρόθεση για να γίνουν. Ουσιαστικά μπορεί να πει κανείς το το πρώτο πράγμα που πρέπει να επιβληθεί για να πάμε στα επόμενα βήματα σαν αυτά που παραπάνω αναφέρει ο Παύλος Τσίμας είναι να τοποθετηθούν (άρα να...εκλεγούν) στις θέσεις ευθύνης άνθρωποι με πρόθεση για αλλαγές ουσιαστική κι όχι υποκριτική. Εδώ μας θέλω εμάς, τον παντοδύναμο ελληνικό λαό!
Η είδηση πίσω από την είδηση είναι ότι η ελληνική στατιστική υπηρεσία ανακοίνωσε μια αναθεώρηση του ελλείμματος εξαιρετικά ενοχλητική για την κυβέρνηση και η κυβέρνηση (παρ ότι το προσπάθησε) δεν μπόρεσε να την εμποδίσει να το κάνει! Κάτι τέτοιο θα ήταν αδιανόητο πριν ένα μόλις χρόνο. Αλλά η υπαγωγή της χώρας σε διεθνή οικονομικό έλεγχο, υποχρέωσε την ελληνική πολιτεία να αποσύρει τον παραδοσιακό πολιτικό έλεγχο επί της στατιστικής υπηρεσίας και να της αποδώσει την ανεξαρτησία της. Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Η πρώτη πρότασή μου, λοιπόν, για το κίνημα 10 του Protagon είναι αυτή:
- Κάν’ το όπως η elstat. Ο πολιτικός έλεγχος επί της δημόσιας διοίκησης να καταλυθεί, γενικώς. Οι Γενικοί Γραμματείς των Υπουργείων, για παράδειγμα, να είναι μη πολιτικά πρόσωπα, υπηρεσιακοί. Η θέση του Γενικού είναι η κορυφή της διοικητικής πυραμίδας και καταλαμβάνεται ιεραρχικά, βάσει κρίσεων, ανάλογων με αυτές που γίνονται στο δικαστικό σώμα για τις προαγωγές των δικαστών. Όλες οι προαγωγές των δημοσίων υπαλλήλων από την μια βαθμίδα στην άλλη γίνονται με τον ίδιο τρόπο- από συμβούλια κρίσης, μετά από εκθέσεις αξιολόγησης, στα οποία απαγορεύεται η συμμετοχή συνδικαλιστών. Η συμμετοχή συνδικαλιστών στα πειθαρχικά συμβούλια καταργείται επίσης.
- Ο θεσμός του ΚΕΠ επεκτείνεται και περιλαμβάνει κάθε περίπτωση επαφής του πολίτη με το δημόσιο. Τα πιστοποιητικά φορολογικής και ασφαλιστικής ενημερότητας, πχ, εκδίδονται μέσω ΚΕΠ, όπως τα πιστοποιητικά γεννήσεως. Οι πολεοδομικές άδειες εκδίδονται κατά τον ίδιο τρόπο. Οι άδειες οδήγησης επίσης.
- Το κράτος δεν δικαιούται να ζητά από τον πολίτη πληροφορίες, πιστοποιητικά ή έγγραφα που οφείλει το ίδιο να γνωρίζει ή να εκδίδει. Απαγορεύεται μια δημόσια υπηρεσία να σου ζητά μια βεβαίωση άλλης δημόσιας υπηρεσίας.
- Απαγορεύεται η φυσική επαφή του πολίτη με οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία. Οι εφορίες (που πρέπει να μείνουν λιγότερες από τις μισές) είναι κλειστές για το κοινό. Οι πολεοδομίες επίσης. Η επικοινωνία γίνεται γραπτώς, μόνον μέσω ΚΕΠ ή μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.
- Όλη η φορολογική νομοθεσία, μαζί και ο κώδικας βιβλίων και στοιχείων, καταργείται. Ο νέος φορολογικός νόμος θα είναι ένας, ενιαίος, με λίγα άρθρα, χωρίς ερμηνευτικές εγκυκλίους διατυπωμένους σε φοροτεχνικά σανσκριτικά, σε απλή γλώσσα, κατανοητός στον κάθε ένα. Οι φορολογικές δηλώσεις δεν ελέγχονται, θεωρούνται πάντα ειλικρινείς. Ελέγχεται δειγματοληπτικά, με διπλό έλεγχο από δύο ανεξάρτητα επίπεδα ελεγκτών, ένα ποσοστό 3% τον χρόνο, με πλήρεις εξουσίες (πχ άνοιγμα λογαριασμών) των ελεγκτών και πλήρη εφαρμογή τεκμηρίων διαβίωσης. Τα πρόστιμα, σε περίπτωση φοροδιαφυγής, ισοδυναμούν με δήμευση περιουσίας.
- Οι άδειες οικοδομής υπογράφονται υποχρεωτικά από αρχιτέκτονα ή πολιτικό μηχανικό, ο οποίος είναι υπεύθυνος, για την τήρηση των πολεοδομικών κανόνων. Η ευθύνη δεν παραγράφεται ποτέ. Και η ποινή, σε περίπτωση παρανομίας, είναι η ανάκληση της άδειας ασκήσεως επαγγέλματος.
- Η ιδιότητα του συνδικαλιστή είναι ασυμβίβαστη με θέση στο ΔΣ οργανισμού ή επιχείρησης στην οποία συμμετέχει το δημόσιο. Ο συνδικαλισμός και η διοίκηση είναι δύο διακριτές δραστηριότητες.
- 200 βουλευτές είναι μάλλον αρκετοί. Οι εκλογικές περιφέρειες είναι το πολύ τρι-εδρικές ή τετρα-εδρικές. Ο υποψήφιος βουλευτής είναι υποχρεωμένος να επιλέξει για την χρηματοδότηση της καμπάνιας του: ή κρατική επιχορήγηση ή ιδιωτικές επιδοτήσεις. Και τα δύο μαζί, όχι. Οι δημόσιοι υπάλληλοι που θέλουν να μετέχουν στις εκλογές πρέπει να έχουν παραιτηθεί τουλάχιστον 6 μήνες πριν την προκήρυξή τους.
- Η παραγραφή των ποινικών ευθυνών υπουργού αναστέλλεται μαζί με την ίδια την δίωξη, όσο ο υπουργός ασκεί τα καθήκοντά του. Αρχίζει να τρέχει μετά το πέρας της υπουργικής θητείας.
- Απαγορεύονται οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις. Αντικαθίστανται με μία μόνον: την αυτοδιοίκηση των σχολείων.
από το www.protagon.gr
---> Προσυπογράφω στη γενική ιδέα των περισσότερων. Τα θεωρώ ρεαλιστικότερα από πολλά άλλα που έχω ακούσει, αλλά αρκούντως ρομαντικά ωστε να με εμπνέουν. Σαφώς θέλουν συζήτηση και κυρίως πρόθεση για να γίνουν. Ουσιαστικά μπορεί να πει κανείς το το πρώτο πράγμα που πρέπει να επιβληθεί για να πάμε στα επόμενα βήματα σαν αυτά που παραπάνω αναφέρει ο Παύλος Τσίμας είναι να τοποθετηθούν (άρα να...εκλεγούν) στις θέσεις ευθύνης άνθρωποι με πρόθεση για αλλαγές ουσιαστική κι όχι υποκριτική. Εδώ μας θέλω εμάς, τον παντοδύναμο ελληνικό λαό!
Thursday, 5 May 2011
Η μπόχα από το σβησμένο πούρο του lifestyle
Δημοσιευμένο στις 5 Μάι 2011
Συντάκτης: Κώστας Βαξεβάνης
http://www.koutipandoras.gr/?p=6340
Και ξαφνικά το lifestyle σβήνει, αναδύοντας αυτή την μπόχα που αναδύει το βίαια σβησμένο πούρο. Σε λίγο δεν θα υπάρχει ούτε δούλος για να καθαρίσει τα τασάκια. Η αυτοκρατορία της (ξασμένης) τρίχας και του (θεοποιημένου) κώλου μετατρέπεται σε μια γραφειοκρατία που καταγράφει ακάλυπτες επιταγές και παλιές αποδείξεις από Λουί Βιτόν. Τα περιοδικά της λάμψης, πάνε για πολτοποίηση. Κλείνουν. Το χειρότερο είναι πως τα μόνα που πιθανόν να επιβιώσουν είναι αυτά που θα κυκλοφορήσουν για να περιγράφουν την πτώση των μεγιστάνων που καταρρέουν.
Οι ίδιοι δεν μπορούν να καταλάβουν την νέα πραγματικότητα. Φωνάζουν, αγριεύουν, απολύουν, απειλούν. Θεωρούν νομοτελειακή την επιβίωσή τους και άρα ξένη την ευθύνη. Αναζητούν μια συνταγή επιβίωσης, αλλά μάλλον δεν βρίσκεται σε αυτές που χρόνια πρότειναν στους άλλους. Ναι, δεν υπάρχει «Cosmopolitan σελίδα τάδε» για να σε βγάλει απ τον πάτο. Επιπλέον οι σκαφάτες παρέες αποδεικνύεται πως δεν αντέχουν στις τρικυμίες. Διαλύονται στα εξ ων συνετέθησαν. Υποκρισία, συμφέροντα, καιροσκοπισμός.
Στις αρχές της δεκαετίας του 90, έζησα ως δημοσιογράφος την επικράτηση του lifestyle. Ιστορικά περιοδικά, όπως «Ο Ταχυδρόμος», «Εικόνες» , «ΕΝΑ» έκλειναν. Δεν μπορούσαν να αντέξουν στον ανταγωνισμό που δημιουργούσε η εφόρμηση του κοινωνικού νεοπλουτισμού και της γυαλιστερής ζωής. Ακόμη κι όταν διαφαινόταν πως η γυαλάδα ήταν γλίτσα και τίποτα άλλο.
Γέμισε ο κόσμος περιοδικά με κώλους, συμβουλές για σεξ, φωτογραφίες με αναπάγγελτους και ελαφρά κείμενα που είχαν τη λειτουργία Βίβλου ζωής. Ο καταναλωτισμός έγινε ανάγκη και μετά όραμα και κουλτούρα. Βέβαια τα περιοδικά αυτά δεν τα διάβαζαν ελαφρές γυναίκες μόνο . Τα έπιασαν και αυτοί που στο παρελθόν έσφιγγαν τις γροθιές και οι άλλοι που δεν είχαν κανένα πρόβλημα να χαλαρώσουν τις συνειδήσεις.
Την εποχή αυτή, οι κατάλληλοι άνθρωποι βρέθηκαν στις κατάλληλες θέσεις. Αποφασισμένοι, διορατικοί και πολλές φορές αδίστακτοι. Το lifestyle στον Τύπο δεν ήταν ένα εκδοτικό φαινόμενο. Ήταν όσο και να φαίνεται περίεργο, πολιτικό φαινόμενο της εποχής. Μέσα απ αυτό, ο αρχέγονος συντηρητισμός έπαιρνε τη μορφή του δικαιώματος στην καλή ζωή. Εκφραστές του δεν ήταν τα «ντόμπερμαν» της οπισθοδρομικής Δεξιάς, αλλά τα νέα τζάκια μιας μονοδιάστατης προόδου. Αυτής στην οποία όλα επιτρέπονταν αρκεί να περνάγαμε καλά.
Δεκάδες περιοδικά αναπτύχθηκαν, όχι για να καλύψουν ανάγκες, αλλά για να πάρουν διαφήμιση από τους φίλους και ομοϊδεάτες διαφημιστές. Ένας πυρήνας καλοπερασάκηδων, αυτάρεσκων και υπερφίαλων, κρατούσε και το μαχαίρι και το πεπόνι. Πουλούσε αέρα, έβγαζε λεφτά και κυρίως, αποκτούσε σπουδαιότητα και περιεχόμενο για τον εαυτό του. Το επιχείρημα ήταν «κάνουμε αυτό που πουλάει και θέλει ο κόσμος». Και έτσι ο κόσμος έμαθε να αγοράζει το μοναδικό που πουλούσαν και αναδείκνυε ο μεταξύ τους ανταγωνισμός. Τη Ντενίση με το παιδί της στο εξώφυλλο, τη Βάνα με το δικό της, μέχρι που φτάσαμε στη Τζούλια. Για τραγική ειρωνεία , ο πάτος του περιεχομένου ταυτίστηκε με τον πάτο των εσόδων. Οι εκδότες έπαθαν ό,τι και η Τζούλια. Στην αρχή πίστεψαν πως χρειάζεται να βρουν κάποιον παρτενέρ (αλλοδαπό, ίσως μαύρο) αλλά τα πράγματα έδειξαν πως δεν υπάρχει σωτηρία.
Η διαφήμιση έχει πέσει στο μισό, τα ηλεκτρονικά νέα μέσα παίρνουν σιγά σιγά την πίτα, και οι διαφημιστές δεν μπορούν να διαφημίσουν ούτε να σώσουν, ακόμη και τον εαυτό τους. Ο κόσμος βαρέθηκε τους κώλους όπως κάποτε τις σφιγμένες γροθιές και επιπλέον ψάχνει να σωθεί. Η Μενεγάκη στο εξώφυλλο μάλλον λειτουργεί ανάποδα κάνοντας εμφανές πως αυτή θα σωθεί σίγουρα με όσα έβγαλε τόσα χρόνια, όχι όμως και οι αναγνώστες
Τα πούρα λοιπόν άρχισαν να σβήνουν βιαστικά στο τασάκι βγάζοντας μπόχα. Τα σαβουάρ βιβρ έχουν εγκαταλειφθεί όπως και τα μαχαιροπίρουνα για τον σολομό. Τώρα βγαίνουν μπράβοι και πιστόλια, με τα οποία εύχομαι να μην αυτοκτονήσουν
Το lifestyle , δεν είναι χειρότερο απ την σοβαροφανή υποτέλεια των άλλων ΜΜΕ. Δημιούργησε όμως γενιές ανθρώπων που πιστεύουν πως όλα στη ζωή είναι μια τούρτα σοκολάτα απ την οποία δεν έχουν παρά να απλώσουν το χέρι και να πάρουν. Ανθρώπους που πιστεύουν πως οι μοναδικές τρικυμίες είναι αυτές που αντιμετωπίζει κάποιος στις θερινές διακοπές με ένα ιστιοφόρο. Και έτσι δεν έμαθαν να αντιμετωπίζουν καμιά τρικυμία. Δυστυχώς αποδεικνύεται πως το ίδιο ισχύει και με όσους τους έδιναν τις σχετικές συμβουλές
Οι εκδότες δεν θα πεινάσουν μάλλον. Είμαστε μια χώρα με φτωχά μέσα ενημέρωσης αλλά πλούσιους ιδιοκτήτες. Αλλά ίσως είναι καταδικασμένοι τα επόμενα χρόνια να ανακαλύπτουν συνεχώς πως δεν ήταν τόσο σπουδαίοι όσο πίστευαν. Ξεφυλλίζοντας παλιά , ηλεκτρονικά μάλλον άλμπουμ φωτογραφιών. Σε αυτό θα διαφέρουν τουλάχιστον από τον Ζάχο Χατζηφωτίου
---> To υπογράφω μέχρι κεραίας.
Συντάκτης: Κώστας Βαξεβάνης
http://www.koutipandoras.gr/?p=6340
Και ξαφνικά το lifestyle σβήνει, αναδύοντας αυτή την μπόχα που αναδύει το βίαια σβησμένο πούρο. Σε λίγο δεν θα υπάρχει ούτε δούλος για να καθαρίσει τα τασάκια. Η αυτοκρατορία της (ξασμένης) τρίχας και του (θεοποιημένου) κώλου μετατρέπεται σε μια γραφειοκρατία που καταγράφει ακάλυπτες επιταγές και παλιές αποδείξεις από Λουί Βιτόν. Τα περιοδικά της λάμψης, πάνε για πολτοποίηση. Κλείνουν. Το χειρότερο είναι πως τα μόνα που πιθανόν να επιβιώσουν είναι αυτά που θα κυκλοφορήσουν για να περιγράφουν την πτώση των μεγιστάνων που καταρρέουν.
Οι ίδιοι δεν μπορούν να καταλάβουν την νέα πραγματικότητα. Φωνάζουν, αγριεύουν, απολύουν, απειλούν. Θεωρούν νομοτελειακή την επιβίωσή τους και άρα ξένη την ευθύνη. Αναζητούν μια συνταγή επιβίωσης, αλλά μάλλον δεν βρίσκεται σε αυτές που χρόνια πρότειναν στους άλλους. Ναι, δεν υπάρχει «Cosmopolitan σελίδα τάδε» για να σε βγάλει απ τον πάτο. Επιπλέον οι σκαφάτες παρέες αποδεικνύεται πως δεν αντέχουν στις τρικυμίες. Διαλύονται στα εξ ων συνετέθησαν. Υποκρισία, συμφέροντα, καιροσκοπισμός.
Στις αρχές της δεκαετίας του 90, έζησα ως δημοσιογράφος την επικράτηση του lifestyle. Ιστορικά περιοδικά, όπως «Ο Ταχυδρόμος», «Εικόνες» , «ΕΝΑ» έκλειναν. Δεν μπορούσαν να αντέξουν στον ανταγωνισμό που δημιουργούσε η εφόρμηση του κοινωνικού νεοπλουτισμού και της γυαλιστερής ζωής. Ακόμη κι όταν διαφαινόταν πως η γυαλάδα ήταν γλίτσα και τίποτα άλλο.
Γέμισε ο κόσμος περιοδικά με κώλους, συμβουλές για σεξ, φωτογραφίες με αναπάγγελτους και ελαφρά κείμενα που είχαν τη λειτουργία Βίβλου ζωής. Ο καταναλωτισμός έγινε ανάγκη και μετά όραμα και κουλτούρα. Βέβαια τα περιοδικά αυτά δεν τα διάβαζαν ελαφρές γυναίκες μόνο . Τα έπιασαν και αυτοί που στο παρελθόν έσφιγγαν τις γροθιές και οι άλλοι που δεν είχαν κανένα πρόβλημα να χαλαρώσουν τις συνειδήσεις.
Την εποχή αυτή, οι κατάλληλοι άνθρωποι βρέθηκαν στις κατάλληλες θέσεις. Αποφασισμένοι, διορατικοί και πολλές φορές αδίστακτοι. Το lifestyle στον Τύπο δεν ήταν ένα εκδοτικό φαινόμενο. Ήταν όσο και να φαίνεται περίεργο, πολιτικό φαινόμενο της εποχής. Μέσα απ αυτό, ο αρχέγονος συντηρητισμός έπαιρνε τη μορφή του δικαιώματος στην καλή ζωή. Εκφραστές του δεν ήταν τα «ντόμπερμαν» της οπισθοδρομικής Δεξιάς, αλλά τα νέα τζάκια μιας μονοδιάστατης προόδου. Αυτής στην οποία όλα επιτρέπονταν αρκεί να περνάγαμε καλά.
Δεκάδες περιοδικά αναπτύχθηκαν, όχι για να καλύψουν ανάγκες, αλλά για να πάρουν διαφήμιση από τους φίλους και ομοϊδεάτες διαφημιστές. Ένας πυρήνας καλοπερασάκηδων, αυτάρεσκων και υπερφίαλων, κρατούσε και το μαχαίρι και το πεπόνι. Πουλούσε αέρα, έβγαζε λεφτά και κυρίως, αποκτούσε σπουδαιότητα και περιεχόμενο για τον εαυτό του. Το επιχείρημα ήταν «κάνουμε αυτό που πουλάει και θέλει ο κόσμος». Και έτσι ο κόσμος έμαθε να αγοράζει το μοναδικό που πουλούσαν και αναδείκνυε ο μεταξύ τους ανταγωνισμός. Τη Ντενίση με το παιδί της στο εξώφυλλο, τη Βάνα με το δικό της, μέχρι που φτάσαμε στη Τζούλια. Για τραγική ειρωνεία , ο πάτος του περιεχομένου ταυτίστηκε με τον πάτο των εσόδων. Οι εκδότες έπαθαν ό,τι και η Τζούλια. Στην αρχή πίστεψαν πως χρειάζεται να βρουν κάποιον παρτενέρ (αλλοδαπό, ίσως μαύρο) αλλά τα πράγματα έδειξαν πως δεν υπάρχει σωτηρία.
Η διαφήμιση έχει πέσει στο μισό, τα ηλεκτρονικά νέα μέσα παίρνουν σιγά σιγά την πίτα, και οι διαφημιστές δεν μπορούν να διαφημίσουν ούτε να σώσουν, ακόμη και τον εαυτό τους. Ο κόσμος βαρέθηκε τους κώλους όπως κάποτε τις σφιγμένες γροθιές και επιπλέον ψάχνει να σωθεί. Η Μενεγάκη στο εξώφυλλο μάλλον λειτουργεί ανάποδα κάνοντας εμφανές πως αυτή θα σωθεί σίγουρα με όσα έβγαλε τόσα χρόνια, όχι όμως και οι αναγνώστες
Τα πούρα λοιπόν άρχισαν να σβήνουν βιαστικά στο τασάκι βγάζοντας μπόχα. Τα σαβουάρ βιβρ έχουν εγκαταλειφθεί όπως και τα μαχαιροπίρουνα για τον σολομό. Τώρα βγαίνουν μπράβοι και πιστόλια, με τα οποία εύχομαι να μην αυτοκτονήσουν
Το lifestyle , δεν είναι χειρότερο απ την σοβαροφανή υποτέλεια των άλλων ΜΜΕ. Δημιούργησε όμως γενιές ανθρώπων που πιστεύουν πως όλα στη ζωή είναι μια τούρτα σοκολάτα απ την οποία δεν έχουν παρά να απλώσουν το χέρι και να πάρουν. Ανθρώπους που πιστεύουν πως οι μοναδικές τρικυμίες είναι αυτές που αντιμετωπίζει κάποιος στις θερινές διακοπές με ένα ιστιοφόρο. Και έτσι δεν έμαθαν να αντιμετωπίζουν καμιά τρικυμία. Δυστυχώς αποδεικνύεται πως το ίδιο ισχύει και με όσους τους έδιναν τις σχετικές συμβουλές
Οι εκδότες δεν θα πεινάσουν μάλλον. Είμαστε μια χώρα με φτωχά μέσα ενημέρωσης αλλά πλούσιους ιδιοκτήτες. Αλλά ίσως είναι καταδικασμένοι τα επόμενα χρόνια να ανακαλύπτουν συνεχώς πως δεν ήταν τόσο σπουδαίοι όσο πίστευαν. Ξεφυλλίζοντας παλιά , ηλεκτρονικά μάλλον άλμπουμ φωτογραφιών. Σε αυτό θα διαφέρουν τουλάχιστον από τον Ζάχο Χατζηφωτίου
---> To υπογράφω μέχρι κεραίας.
Wednesday, 4 May 2011
Tα social networks και η ψηφιακή εποχή μας αφορούν ΟΛΟΥΣ.
Αυτές τις μέρες, με αφορμή το θάνατο του Μπιν Λάντεν, δόθηκε μια ακόμα αφορμή σε όλους να κατανοήσουμε την δυναμική του φαινομένου των κοινωνικών μέσων ή δικτύων στη διαμόρφωση της ενημέρωσης και της κοινής γνώμης.
Το φαινόμενο φυσικά δεν είναι νέο. Στην Ελλάδα απλά μας φαίνεται τέτοιο. Αποδείχθηκε λοιπόν για μια ακόμα φορά, μέσα από την "αποκλειστικότητα" του twitter για το γεγονός, το οποίο και υπήρξε το καύσιμο τόσο για τα παραδοσιακά ραδιοτηλεοπτικά και έντυπα μέσα όσο και για τα online.
Παράλληλα οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων είχαν την ευκαιρία να συζητήσουν το θέμα με άτομα από κάθε γωνιά της γης και με άπειρες διαφορετικές απόψεις, ματιές στα πράγματα και αφετηρίες.
Όλα τα παραπάνω δεν περίμενε κανείς εμένα για να τα μάθει ή να τα αποκαλύψω φυσικά. Η παραπάνω εισαγωγή έχει να κάνει με κάτι που κι εγώ πρόσφατα κατανόησα ξεκάθαρα. Από τη νέα αυτή digital εποχή, δεν επηρεάζεται μόνο το ολοένα και αυξανόμενο ποσοστό των χρηστών τους. Εχει άμεσο αντίκτυπο και σε αυτούς που δεν τα χρησιμοποιούν είτε από άγνοια, είτε από αδυναμία πρόσβασης είτε ακόμα κι από άποψη.
Πως; Mα, είναι εμφανές ότι τα digital μέσα και επίσης τα κοινωνικά δίκτυα έχουν άμεση επιρροή στον τρόπο που κινούνται και δρουν και τα παραδοσιακά μέσα. Παράδειγμα; Xάρη στο twitter o πήχυς της ταχύτητας διάδοσης της είδησης αλλά και η ανάγκη για άμεση ετοιμότητα των ραδιοτηλεοπτικών μέσων έχει ανέβει πολύ.
Χάρη στα κοινωνικά δίκτυα επίσης ο κόσμος μαθαίνει πολλές περισσότερες και διαφορετικές απόψεις. Συνηθίζει στην διαδραστικότητα κι όταν δεν του παρέχεται του κακοφαίνεται. Απόψεις και σχόλια αναπαράγονται και αναλύονται τόσο πιο γρήγορα που είναι δύσκολο να έχεις τον έλεγχο όπως στα παραδοσιακά ΜΜΕ. Άλλωστε κάπως έτσι λόγω τηλεόρασης αλλά και ραδιοφώνου δεν μετατράπηκαν και οι εφημερίδες σε έντυπα είτε εξειδικευμένα είτε γνώμης περισσότερο από ότι ειδησεογραφικα;
Είναι σαφές λοιπόν ότι το τοπίο ξανά-αλλάζει. Τα ΜΜΕ όπως τα ξέραμε δεν υπάρχουν πια, ήδη η μετάλλαξή τους έχει αρχίσει έστω και ενστικτωδώς έστω και χωρίς σαφές πλάνο. Κι αυτό προκαλείται από τα social media-networks και επηρεάζει τους πάντες. Χρήστες και μη.
Πάντως το βασικότερο στοιχείο που με πείθει ότι η νέα αυτή εποχή αφορά και επηρεάζει τόσο τους ήδη ενταγμένους όσο και τους ακόμα εκτός, είναι το λεγόμενο "word of mouth". Ελληνιστί το "από στόμα σε στόμα".Η πιό παλιά συνταγή επικοινωνίας. Κοινώς, εφόσον οι χρήστες των sites κοινωνικής δικτύωσης έχουν είτε την είδηση, είτε την άποψη δει ή ακούσει, χάρη στον πλέον πατροπαράδοτο τρόπο επικοινωνίας αυτό θα μεταφερθεί, θα επικοινωνηθεί και θα καταλήξει στο σύνολο, όχι μόνο στους χρήστες των social media.
Είναι τόσο απλό όσο ακούγεται; Nαι κι όμως, είναι.
Το φαινόμενο φυσικά δεν είναι νέο. Στην Ελλάδα απλά μας φαίνεται τέτοιο. Αποδείχθηκε λοιπόν για μια ακόμα φορά, μέσα από την "αποκλειστικότητα" του twitter για το γεγονός, το οποίο και υπήρξε το καύσιμο τόσο για τα παραδοσιακά ραδιοτηλεοπτικά και έντυπα μέσα όσο και για τα online.
Παράλληλα οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων είχαν την ευκαιρία να συζητήσουν το θέμα με άτομα από κάθε γωνιά της γης και με άπειρες διαφορετικές απόψεις, ματιές στα πράγματα και αφετηρίες.
Όλα τα παραπάνω δεν περίμενε κανείς εμένα για να τα μάθει ή να τα αποκαλύψω φυσικά. Η παραπάνω εισαγωγή έχει να κάνει με κάτι που κι εγώ πρόσφατα κατανόησα ξεκάθαρα. Από τη νέα αυτή digital εποχή, δεν επηρεάζεται μόνο το ολοένα και αυξανόμενο ποσοστό των χρηστών τους. Εχει άμεσο αντίκτυπο και σε αυτούς που δεν τα χρησιμοποιούν είτε από άγνοια, είτε από αδυναμία πρόσβασης είτε ακόμα κι από άποψη.
Πως; Mα, είναι εμφανές ότι τα digital μέσα και επίσης τα κοινωνικά δίκτυα έχουν άμεση επιρροή στον τρόπο που κινούνται και δρουν και τα παραδοσιακά μέσα. Παράδειγμα; Xάρη στο twitter o πήχυς της ταχύτητας διάδοσης της είδησης αλλά και η ανάγκη για άμεση ετοιμότητα των ραδιοτηλεοπτικών μέσων έχει ανέβει πολύ.
Χάρη στα κοινωνικά δίκτυα επίσης ο κόσμος μαθαίνει πολλές περισσότερες και διαφορετικές απόψεις. Συνηθίζει στην διαδραστικότητα κι όταν δεν του παρέχεται του κακοφαίνεται. Απόψεις και σχόλια αναπαράγονται και αναλύονται τόσο πιο γρήγορα που είναι δύσκολο να έχεις τον έλεγχο όπως στα παραδοσιακά ΜΜΕ. Άλλωστε κάπως έτσι λόγω τηλεόρασης αλλά και ραδιοφώνου δεν μετατράπηκαν και οι εφημερίδες σε έντυπα είτε εξειδικευμένα είτε γνώμης περισσότερο από ότι ειδησεογραφικα;
Είναι σαφές λοιπόν ότι το τοπίο ξανά-αλλάζει. Τα ΜΜΕ όπως τα ξέραμε δεν υπάρχουν πια, ήδη η μετάλλαξή τους έχει αρχίσει έστω και ενστικτωδώς έστω και χωρίς σαφές πλάνο. Κι αυτό προκαλείται από τα social media-networks και επηρεάζει τους πάντες. Χρήστες και μη.
Πάντως το βασικότερο στοιχείο που με πείθει ότι η νέα αυτή εποχή αφορά και επηρεάζει τόσο τους ήδη ενταγμένους όσο και τους ακόμα εκτός, είναι το λεγόμενο "word of mouth". Ελληνιστί το "από στόμα σε στόμα".Η πιό παλιά συνταγή επικοινωνίας. Κοινώς, εφόσον οι χρήστες των sites κοινωνικής δικτύωσης έχουν είτε την είδηση, είτε την άποψη δει ή ακούσει, χάρη στον πλέον πατροπαράδοτο τρόπο επικοινωνίας αυτό θα μεταφερθεί, θα επικοινωνηθεί και θα καταλήξει στο σύνολο, όχι μόνο στους χρήστες των social media.
Είναι τόσο απλό όσο ακούγεται; Nαι κι όμως, είναι.
2011:Ανάγκη για στροφή στην "Ολοκληρωμένη εικόνα και στρατηγική επικοινωνίας". Τόσο της παραδοσιακής όσο και της digital...
Στην Ελλάδα ήρθε η ώρα να δούμε κι εμείς, το concept "Ιntegrated Marketing-Communication". Και προφανώς και την digital εκδοχή του...
Ελλάδα, 2009: Όταν αναπτύσσονταν τα social media μιλάγαμε για blogs. Τώρα έχουμε περάσει στην εποχή της integrated παρουσίας αλλά εμείς ακομα μιλάμε για τα social media αυτόνομα.
Ελλάδα 2011: Κάποιοι επαγγελματίες, oργανισμοί, εταιρείες, ζητάνε με έντονα και βιαστικά 'να μπουν στα social media', ενώ πχ το site τους θέλει μάλλον "κατεδάφιση". Θα ήταν καλό να δούμε τη συνολική εικόνα. Το ζητούμενο ειναι η Ολοκληρωμένη Παρουσία στο Internet.
http://goalcommunication.blogspot.com/2011/05/2011-digital.html
Ελλάδα, 2009: Όταν αναπτύσσονταν τα social media μιλάγαμε για blogs. Τώρα έχουμε περάσει στην εποχή της integrated παρουσίας αλλά εμείς ακομα μιλάμε για τα social media αυτόνομα.
Ελλάδα 2011: Κάποιοι επαγγελματίες, oργανισμοί, εταιρείες, ζητάνε με έντονα και βιαστικά 'να μπουν στα social media', ενώ πχ το site τους θέλει μάλλον "κατεδάφιση". Θα ήταν καλό να δούμε τη συνολική εικόνα. Το ζητούμενο ειναι η Ολοκληρωμένη Παρουσία στο Internet.
http://goalcommunication.blogspot.com/2011/05/2011-digital.html
Tuesday, 3 May 2011
Εφυγε ο Θανάσης Βέγγος
Σήμερα σε ηλικία 84 ετών έφυγε από τη ζωή ο ηθοποιός Θ.Βέγγος. Κακή είδηση για όλη την Ελλάδα. Γίναμε φτωχότεροι σε ήθος, χάθηκε ένα αυθεντικό σύμβολο. Αφήνει πίσω του παρακαταθήκη μια πορεία γεμάτη ανθρωπιά, αγώνα, χαμηλούς και σοβαρούς τόνους και αξιοπρέπεια. Πολύτιμη η κληρονομιά που μας αφήνει λοιπόν, λίγες μέρες μετά το θάνατο ενός αντίστοιχου κύρους, ανάλογης ποιότητας και αξιοπρέπειας του Λάκη Σάντα.
Ευχομαι όταν περάσει το γνωστό ελληνικό παραλήρημα των 2-3 ημερών και κατακάτσει η σκόνη, σε όσο γίνεται περισσότερους από μας, ειδικά από τις νέες γενιές να μας μείνει η ουσία της πορείας τόσο του Βεγγου όσο και του Σάντα που συνοψίζεται σε μερικές λέξεις. Ήθος, αγώνας, ανιδιοτέλεια και αξιοπρέπεια.
Ευχομαι όταν περάσει το γνωστό ελληνικό παραλήρημα των 2-3 ημερών και κατακάτσει η σκόνη, σε όσο γίνεται περισσότερους από μας, ειδικά από τις νέες γενιές να μας μείνει η ουσία της πορείας τόσο του Βεγγου όσο και του Σάντα που συνοψίζεται σε μερικές λέξεις. Ήθος, αγώνας, ανιδιοτέλεια και αξιοπρέπεια.
Monday, 2 May 2011
Eπιστολή Κ.Βαξεβάνη προς τον αρχηγό της Ελληνικής Αστυνομίας
Αγαπητέ Αρχηγέ της Αστυνομίας,
Φαντάζομαι πως αν σας έπαιρνα τηλέφωνο και ζητούσα να μου στείλετε έναν αστυνομικό για να βρίσκεται έξω από το σπίτι μου και να γράφει όποιον παρκάρει παράνομα μπροστά, θα θεωρούσατε ότι σας κάνω πλάκα. Προφανώς και δεν είναι δυνατόν η Ελληνική Αστυνομία να αναλάβει έναν τέτοιο ρόλο μόνο και μόνο, επειδή το παράνομο παρκάρισμα είναι παράβαση του ΚΟΚ.
Οπότε ας αφήσουμε τις πλάκες και ας μιλήσουμε σοβαρά. Θεωρείτε σοβαρό, έλληνες αστυνομικοί, αξιωματικοί της Ελληνικής Αστυνομίας, να βρίσκονται στα διόδια και να γράφουν, όχι αυτούς που βλέπουν να μην πληρώνουν διόδια, αλλά αυτούς που εγκλωβίζουν μέσα στις μπάρες οι εργολάβοι; Γνωρίζετε φαντάζομαι, πως το να κλείνει κάποιος με μπάρες τον δρόμο, είναι παρακώλυση συγκοινωνιών και είναι αδίκημα. Οι μπάρες των διοδίων για λόγους ασφάλειας, αλλά και με βάση όσα αναφέρει το Σύνταγμα των Ελλήνων, δεν μπορούν να απαγορεύουν τη διέλευση σε δημόσιο δρόμο. Μπορεί κάποιος να επιλέξει να μην πληρώσει και να του κάνει αγωγή η εταιρεία των διοδίων ή να τον γράψει ο Αστυνομικός. Αυτό είναι διαφορετικό απ’ το να κλειδώνουν τις μπάρες στα διόδια και να περιμένουν τον αστυνομικό να γράψει τον εγκλωβισμένο.
Και καταλαβαίνετε φαντάζομαι, πως είναι διαφορετικό το «διαφυλάττω την νομιμότητα» από το «εξυπηρετώ τους εργολάβους και τις εταιρείες», μετατρέποντας τους έλληνες αστυνομικούς σε εισπράκτορες
Την Κυριακή 1η Μαΐου βρέθηκα στα διόδια του Ρίο. Δήλωσα πως δεν πληρώνω τα συγκεκριμένα διόδια γιατί είναι παράνομα τοποθετημένα. Ο δρόμος δεν είναι Εθνικός, αλλά καρμανιόλα με μια λωρίδα κυκλοφορίας, χωρίς διαχωριστικά, φωτισμό και 50 νεκρούς το χρόνο. Δεν υπάρχει εναλλακτικός ασφαλής παράδρομος όπως ορίζουν οι ίδιες οι συμβάσεις (έπρεπε να έχει γίνει μέχρι το 2009). Δεν μπορεί κάποιος να εισπράττει διόδιο (ανταποδοτικό τέλος) για έναν δρόμο που δεν έχει γίνει και πληρώνεται ήδη για να γίνει από τα τέλη κυκλοφορίας και τα τέλη βενζίνης. Για να μην μπούμε στην πολιτική διάσταση του θέματος όπου οι εργολάβοι με 10% συμμετοχή εμφανίζονται ως επενδυτές. Επίσης από τις 4 Απριλίου όπως καλά ξέρετε, η είσπραξη διοδίων σε δρόμους που δεν έχουν ολοκληρωθεί είναι παράνομη.
Όπως και να έχει αρνήθηκα να πληρώσω διόδια και ζήτησα να μου ανοίξουν την μπάρα και αν ήθελε μπορούσε η Εταιρεία να κινηθεί εναντίον μου. Μπορούσε επίσης οποιοσδήποτε αστυνομικός να μου έκοβε πρόστιμο αν με έβλεπε να το κάνω. Αντ’ αυτού με εγκλώβισαν στην μπάρα. Η μπάρα ήταν κλειδωμένη και δεν υποχωρούσε με το σπρώξιμο, όπως ορίζουν οι κανόνες ασφαλείας. Περίμενα εγκλωβισμένος μέχρι να έρθει Αστυνομικός, ο οποίος βρισκόταν λίγο παραπέρα για αυτό το λόγο.
Έδωσα το αντίτιμο του διοδίου, πήγα στην άκρη και ζήτησα από τον Αστυνομικό να πιστοποιήσει πως οι μπάρες είναι επίτηδες μπλοκαρισμένες και παρακωλύονται οι συγκοινωνίες. Ο αστυνομικός είπε πως δεν έχει τέτοια αρμοδιότητα, αν και λίγο νωρίτερα είχε απειλήσει πως θα μηνύσει εμένα για παρακώλυση.
Νομίζω πως δεν χρειάζεται να εξηγήσω τι συμβαίνει, γιατί το ξέρετε καλά. Χρειάζεται όμως να σας πω, πως προτιμώ την Ελληνική Αστυνομία με στολή, στο έργο της υπεράσπισης του πολίτη και των δικαιωμάτων του από τη στολή του υπαλλήλου των εργολάβων και προφανώς τη «ρόμπα».
Τη μέρα που οι αστυνομικοί στο Ρίο περιφρουρούσαν την καταβολή των διοδίων και όχι τη νομιμότητα, ένας πυροσβέστης έπεσε νεκρός κάνοντας αυτό που έπρεπε να κάνουν αστυνομικοί: Να εμποδίσει μια ληστεία. Βλέπετε οι αστυνομικοί ήταν στα διόδια και έκαναν τον εισπράκτορα.
Επίσης θέλω να σας ρωτήσω, αν αληθεύει η πληροφορία πως οι εργολάβοι έχουν αναλάβει το κόστος λειτουργίας των Αστυνομικών Τμημάτων, αλλά και τις δωρεές περιπολικών στους δρόμους που αστυνομικοί περιφρουρούν τα συμφέροντά τους. Αν είναι έτσι, δεν μιλάμε για νόμους ούτε για νομιμότητα.
Αγαπητέ Αρχηγέ της Αστυνομίας, προστατεύστε πρώτα και κύρια τους αστυνομικούς σας. Δεν τους αξίζει να φυλάνε γήπεδα επιχειρηματιών και διόδια εργολάβων. Τιμήστε τη στολή σας.
Και επειδή σας γνωρίζω και προσωπικά, πιστέψτε με, δεν σας πάει η ρόμπα…
http://www.koutipandoras.gr/?p=6230
---> Αναδημοσιεύω αυτούσια την επιστολή του Κ.Βαξεβάνη για τρεις λόγους. Πρώτον γιατί ένας δημοσιογράφος αποφασίζει να πάρει θέση. Και μάλιστα όχι μόνο με λόγια αλλά και έργα. Δεύτερον γιατί είναι καλογραμμένη, χωρίς εμπάθειες, αστυνομοφοβίες και κολλήματα. Και τρίτον γιατί λέει αλήθειες, επιχειρηματολογεί σοβαρά και πετάει το γάντι στους "αρμόδιους".
Οποιαδήποτε απάντηση της ΕΛΑΣ θα χει μεγάλο ενδιαφέρον. Περιμένω είτε να αποδεχτούν και να διορθώσουν το λάθος είτε να αρνηθούν όσα γράφονται ως αναληθή και να προβούν σε διαδικασίες σε βάρος του "συκοφάντη" τους. Οποιαδήποτε μη απάντηση ή πέταγμα της μπάλας στην εξέδρα, είναι δειλία έως και απόδειξη ενοχής. Ιδού η Ρόδος λοιπόν για την ΕΛ.ΑΣ...
Φαντάζομαι πως αν σας έπαιρνα τηλέφωνο και ζητούσα να μου στείλετε έναν αστυνομικό για να βρίσκεται έξω από το σπίτι μου και να γράφει όποιον παρκάρει παράνομα μπροστά, θα θεωρούσατε ότι σας κάνω πλάκα. Προφανώς και δεν είναι δυνατόν η Ελληνική Αστυνομία να αναλάβει έναν τέτοιο ρόλο μόνο και μόνο, επειδή το παράνομο παρκάρισμα είναι παράβαση του ΚΟΚ.
Οπότε ας αφήσουμε τις πλάκες και ας μιλήσουμε σοβαρά. Θεωρείτε σοβαρό, έλληνες αστυνομικοί, αξιωματικοί της Ελληνικής Αστυνομίας, να βρίσκονται στα διόδια και να γράφουν, όχι αυτούς που βλέπουν να μην πληρώνουν διόδια, αλλά αυτούς που εγκλωβίζουν μέσα στις μπάρες οι εργολάβοι; Γνωρίζετε φαντάζομαι, πως το να κλείνει κάποιος με μπάρες τον δρόμο, είναι παρακώλυση συγκοινωνιών και είναι αδίκημα. Οι μπάρες των διοδίων για λόγους ασφάλειας, αλλά και με βάση όσα αναφέρει το Σύνταγμα των Ελλήνων, δεν μπορούν να απαγορεύουν τη διέλευση σε δημόσιο δρόμο. Μπορεί κάποιος να επιλέξει να μην πληρώσει και να του κάνει αγωγή η εταιρεία των διοδίων ή να τον γράψει ο Αστυνομικός. Αυτό είναι διαφορετικό απ’ το να κλειδώνουν τις μπάρες στα διόδια και να περιμένουν τον αστυνομικό να γράψει τον εγκλωβισμένο.
Και καταλαβαίνετε φαντάζομαι, πως είναι διαφορετικό το «διαφυλάττω την νομιμότητα» από το «εξυπηρετώ τους εργολάβους και τις εταιρείες», μετατρέποντας τους έλληνες αστυνομικούς σε εισπράκτορες
Την Κυριακή 1η Μαΐου βρέθηκα στα διόδια του Ρίο. Δήλωσα πως δεν πληρώνω τα συγκεκριμένα διόδια γιατί είναι παράνομα τοποθετημένα. Ο δρόμος δεν είναι Εθνικός, αλλά καρμανιόλα με μια λωρίδα κυκλοφορίας, χωρίς διαχωριστικά, φωτισμό και 50 νεκρούς το χρόνο. Δεν υπάρχει εναλλακτικός ασφαλής παράδρομος όπως ορίζουν οι ίδιες οι συμβάσεις (έπρεπε να έχει γίνει μέχρι το 2009). Δεν μπορεί κάποιος να εισπράττει διόδιο (ανταποδοτικό τέλος) για έναν δρόμο που δεν έχει γίνει και πληρώνεται ήδη για να γίνει από τα τέλη κυκλοφορίας και τα τέλη βενζίνης. Για να μην μπούμε στην πολιτική διάσταση του θέματος όπου οι εργολάβοι με 10% συμμετοχή εμφανίζονται ως επενδυτές. Επίσης από τις 4 Απριλίου όπως καλά ξέρετε, η είσπραξη διοδίων σε δρόμους που δεν έχουν ολοκληρωθεί είναι παράνομη.
Όπως και να έχει αρνήθηκα να πληρώσω διόδια και ζήτησα να μου ανοίξουν την μπάρα και αν ήθελε μπορούσε η Εταιρεία να κινηθεί εναντίον μου. Μπορούσε επίσης οποιοσδήποτε αστυνομικός να μου έκοβε πρόστιμο αν με έβλεπε να το κάνω. Αντ’ αυτού με εγκλώβισαν στην μπάρα. Η μπάρα ήταν κλειδωμένη και δεν υποχωρούσε με το σπρώξιμο, όπως ορίζουν οι κανόνες ασφαλείας. Περίμενα εγκλωβισμένος μέχρι να έρθει Αστυνομικός, ο οποίος βρισκόταν λίγο παραπέρα για αυτό το λόγο.
Έδωσα το αντίτιμο του διοδίου, πήγα στην άκρη και ζήτησα από τον Αστυνομικό να πιστοποιήσει πως οι μπάρες είναι επίτηδες μπλοκαρισμένες και παρακωλύονται οι συγκοινωνίες. Ο αστυνομικός είπε πως δεν έχει τέτοια αρμοδιότητα, αν και λίγο νωρίτερα είχε απειλήσει πως θα μηνύσει εμένα για παρακώλυση.
Νομίζω πως δεν χρειάζεται να εξηγήσω τι συμβαίνει, γιατί το ξέρετε καλά. Χρειάζεται όμως να σας πω, πως προτιμώ την Ελληνική Αστυνομία με στολή, στο έργο της υπεράσπισης του πολίτη και των δικαιωμάτων του από τη στολή του υπαλλήλου των εργολάβων και προφανώς τη «ρόμπα».
Τη μέρα που οι αστυνομικοί στο Ρίο περιφρουρούσαν την καταβολή των διοδίων και όχι τη νομιμότητα, ένας πυροσβέστης έπεσε νεκρός κάνοντας αυτό που έπρεπε να κάνουν αστυνομικοί: Να εμποδίσει μια ληστεία. Βλέπετε οι αστυνομικοί ήταν στα διόδια και έκαναν τον εισπράκτορα.
Επίσης θέλω να σας ρωτήσω, αν αληθεύει η πληροφορία πως οι εργολάβοι έχουν αναλάβει το κόστος λειτουργίας των Αστυνομικών Τμημάτων, αλλά και τις δωρεές περιπολικών στους δρόμους που αστυνομικοί περιφρουρούν τα συμφέροντά τους. Αν είναι έτσι, δεν μιλάμε για νόμους ούτε για νομιμότητα.
Αγαπητέ Αρχηγέ της Αστυνομίας, προστατεύστε πρώτα και κύρια τους αστυνομικούς σας. Δεν τους αξίζει να φυλάνε γήπεδα επιχειρηματιών και διόδια εργολάβων. Τιμήστε τη στολή σας.
Και επειδή σας γνωρίζω και προσωπικά, πιστέψτε με, δεν σας πάει η ρόμπα…
http://www.koutipandoras.gr/?p=6230
---> Αναδημοσιεύω αυτούσια την επιστολή του Κ.Βαξεβάνη για τρεις λόγους. Πρώτον γιατί ένας δημοσιογράφος αποφασίζει να πάρει θέση. Και μάλιστα όχι μόνο με λόγια αλλά και έργα. Δεύτερον γιατί είναι καλογραμμένη, χωρίς εμπάθειες, αστυνομοφοβίες και κολλήματα. Και τρίτον γιατί λέει αλήθειες, επιχειρηματολογεί σοβαρά και πετάει το γάντι στους "αρμόδιους".
Οποιαδήποτε απάντηση της ΕΛΑΣ θα χει μεγάλο ενδιαφέρον. Περιμένω είτε να αποδεχτούν και να διορθώσουν το λάθος είτε να αρνηθούν όσα γράφονται ως αναληθή και να προβούν σε διαδικασίες σε βάρος του "συκοφάντη" τους. Οποιαδήποτε μη απάντηση ή πέταγμα της μπάλας στην εξέδρα, είναι δειλία έως και απόδειξη ενοχής. Ιδού η Ρόδος λοιπόν για την ΕΛ.ΑΣ...
Subscribe to:
Posts (Atom)