Δεν ξέρω αν έχετε εικόνα για το τι πραγματικά συνέβη τη Δευτέρα στο κέντρο της Αθήνας και στα Εξάρχεια. Τα κανάλια πλέον σπανίως μιλούν και αυτά και οι εφημερίδες αρκούνται σε μια εικόνα με την Βουλή πνιγμένη στους καπνούς. Στην μια εφημερίδα η φωτογραφία έχει λεζάντα «το αστυνομικό κράτος» και στην άλλη «το κράτος των αναρχικών». Αλλά όλα αυτά είναι γνωστά.
«Στα Εξάρχεια όλη την ημέρα έβλεπες αφηνιασμένους πιτσιρικάδες», θα μου πει ο φίλος μου ο Παντελής, μόνιμος κάτοικος της πλατείας. «14, 15, το πολύ 16. Οι περισσότεροι ήταν σαν να πατούσαν για πρώτη φορά στα Εξάρχεια. Πετούσαν δυο πέτρες και μόλις οι μπάτσοι έκαναν να τους κυνηγήσουν, έτρεχαν σαν τα γαλόπουλα. Μετά από λίγο, πάλι τα ίδια: γηπεδικές χειρονομίες, βρισιές και μαζί γέλια υπερηφάνειας στην παρέα τους». Αναρχικός ο Παντελής - αλλά πολύ μεγάλος πια για να παίζει πετροπόλεμο με τους αστυνομικούς- δεν ξέρει να μου πει αν αυτό που έζησε ήταν καλό ή κακό.
Ήταν απλώς έκπληκτος. «14, 15, το πολύ 16», μου επαναλάμβανε. «Σαν να ήρθαν εκδρομή στα Εξάρχεια. Αναρχοτουρισμός». Τα ίδια λένε και οι φοιτητές που βρέθηκαν στα Προπύλαια: «Έσπασαν τη γυάλινη πυραμίδα του Μετρό και μετά έκαψαν το περίπτερο των Γιατρών του Κόσμου. Προσπαθήσαμε να τους σταματήσουμε αλλά ποιος να μας ακούσει; Ακόμα και το «ρε φίλε» που τους φωνάζαμε, ακουγόταν πατρικό. Σας είπαμε, ήταν παιδιά 14,15,το πολύ 16». Οι κομματικές νεολαίες αδυνατούσαν να τους περάσουν τα συνθήματα τους – για την χούντα του ΔΝΤ- και το μόνο που άκουγες ξεκάθαρα ήταν το «μπάτσοι - γουρούνια - δολοφόνοι». Και επειδή οι τράπεζες και τα κοσμηματοπωλεία είναι πια θωρακισμένα στο Σύνταγμα, την πλήρωσαν οι καφετέριες και τα περίπτερα. Ακόμη και τα παρτέρια με τα ανεμικά λουλούδια έσπασαν. Γιατί; Γιατί έτσι.
Και μη μου πείτε ότι «πάντα έτσι συνέβαινε» γιατί μάλλον δεν έχετε ιδέα για τα όσα γίνονται τα τελευταία 2 χρόνια στο κέντρο της Αθήνας. Στις μαθητικές κινητοποιήσεις του ’79, στα συλαλλητήρια του 80 (δολοφονία Κουμή – Κανελλοπούλου), του 85 (δολοφονία Καλτεζά), του 90 (δολοφονία Τεμπονέρα) ακόμη και η βία είχε τις αρχές της. Σήμερα όμως οι μολότοφ δεν ξεχωρίζουν τους Γιατρούς του Κόσμου, από τους γιατρούς του δικού μας κόσμου που τα πιάνουν. Ούτε οι πέτρες ξεχωρίζουν τα τζάμια μιας Cayenne ή μιας κλούβας των ΜΑΤ, από τα τζάμια του Μετρό. Για τους ανήλικους διαδηλωτές όλα είναι ίδια. Και κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να τους πει τις διαφορές. Ούτε οι γονείς τους, ούτε οι καθηγητές τους βέβαια. Σαν να έχουμε αφήσει τη διαπαιδαγώγηση τους (κάποιοι) στα ΜΑΤ, (κάποιοι άλλοι) στην τηλεόραση και (οι υπόλοιποι) στην ηθική των γηπέδων.
άρθρο του Σ. Θεοδωράκη στο www.protagon.gr
Blog προσωπικών απόψεων και παρουσίασης άρθρων, θεμάτων, οπτικών και ειδήσεων που έχουν ενδιαφέρον....
Thursday, 9 December 2010
Ελληνική πρωτιά ακρίβειας
Η Ελλάδα κατέχει την πρωτιά στην ευρωζώνη σε ετήσιες αυξήσεις των τιμών πολλών προϊόντων ευρείας κατανάλωσης για το μήνα Οκτώβριο, σύμφωνα με την ανάλυση που πραγματοποίησε το ΕΛΚΕΚΑ.
Τον Οκτώβριο ο πληθωρισμός έφτασε στο 5,2%, επίπεδο ρεκόρ μεταξύ των κρατών της Ε.Ε, όπου ο πληθωρισμός ανήλθε στο 1,9%. Οι Έλληνες ήρθαν τον Οκτώβριο αντιμέτωποι με τις μεγαλύτερες αυξήσεις τιμών μεταξύ της Ε.Ε. σε δέκα προϊόντα.
Οι δέκα πρωτιές στις αυξήσεις τιμών:
Ένδυση: αύξηση 2,6% των τιμών με το μέσο όρο (Μ.Ο) της Ε.Ε στο 0,2% .
Καύσιμα: αύξηση 37,9% των τιμών καταναλωτή, όταν ο Μ.Ο της Ε.Ε είναι 11,9%.
Αυτοκίνητα: αύξηση 10,3% , με το Μ.Ο της Ε.Ε στο 0,7%.
Οδικές μεταφορές επιβατών: αύξηση 17,3%, όταν ο Μ.Ο της Ε.Ε είναι 3,3%.
Καφετέριες και ξενοδοχεία: 3,3% ,όταν ο Μ.Ο της Ε.Ε είναι 1,5%.
Καπνός: αύξηση 18,7%, όταν ο Μ.Ο της Ε.Ε είναι 4,9%.
Ζάχαρη, μέλι, ζαχαρώδη: αύξηση 2,8%, με το Μ.Ο της Ε.Ε στο -0,2%.
Ηλεκτρικές συσκευές: αύξηση 2,7%, όταν ο Μ.Ο της Ε.Ε είναι 0,5%.
Μπίρα: αύξηση 13,7% στις τιμές καταναλωτή, με το Μ.Ο της Ε.Ε στο 0,9%.
Ασφάλειες μεταφορών: αύξηση 12,4% όταν ο Μ.Ο της Ε.Ε είναι 3,7%
www.enet.gr 9-12-2010
Τον Οκτώβριο ο πληθωρισμός έφτασε στο 5,2%, επίπεδο ρεκόρ μεταξύ των κρατών της Ε.Ε, όπου ο πληθωρισμός ανήλθε στο 1,9%. Οι Έλληνες ήρθαν τον Οκτώβριο αντιμέτωποι με τις μεγαλύτερες αυξήσεις τιμών μεταξύ της Ε.Ε. σε δέκα προϊόντα.
Οι δέκα πρωτιές στις αυξήσεις τιμών:
Ένδυση: αύξηση 2,6% των τιμών με το μέσο όρο (Μ.Ο) της Ε.Ε στο 0,2% .
Καύσιμα: αύξηση 37,9% των τιμών καταναλωτή, όταν ο Μ.Ο της Ε.Ε είναι 11,9%.
Αυτοκίνητα: αύξηση 10,3% , με το Μ.Ο της Ε.Ε στο 0,7%.
Οδικές μεταφορές επιβατών: αύξηση 17,3%, όταν ο Μ.Ο της Ε.Ε είναι 3,3%.
Καφετέριες και ξενοδοχεία: 3,3% ,όταν ο Μ.Ο της Ε.Ε είναι 1,5%.
Καπνός: αύξηση 18,7%, όταν ο Μ.Ο της Ε.Ε είναι 4,9%.
Ζάχαρη, μέλι, ζαχαρώδη: αύξηση 2,8%, με το Μ.Ο της Ε.Ε στο -0,2%.
Ηλεκτρικές συσκευές: αύξηση 2,7%, όταν ο Μ.Ο της Ε.Ε είναι 0,5%.
Μπίρα: αύξηση 13,7% στις τιμές καταναλωτή, με το Μ.Ο της Ε.Ε στο 0,9%.
Ασφάλειες μεταφορών: αύξηση 12,4% όταν ο Μ.Ο της Ε.Ε είναι 3,7%
www.enet.gr 9-12-2010
Tuesday, 7 December 2010
Γ.Σταθάκης: Σε αυτές τις συνθήκες δεν υπάρχουν περιθώρια ανάπτυξης
Μια προοδευτική κυβέρνηση θα πίεζε για την προφανή αναδιάρθρωση του χρέους σε ορίζοντα 15-20 χρόνων, για ένα “κούρεμα” της τάξης του 10-20%, και για τη διόρθωση των δημόσιων οικονομικών με τρόπους κοινωνικά δικαιότερους και πιο αποτελεσματικούς. Η Ε.Ε., και όχι μόνο η Ελλάδα, ήδη δοκιμάζεται από τους δανειστές, οπότε τα περιθώρια για μια κοινή αντιμετώπιση των δανειστών σε ευρωπαϊκό επίπεδο αυξάνουν, αντί να μειώνονται εκτιμά ο καθηγητής πολιτικής οικονομίας στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης, Γιώργος Σταθάκης. Αναλυτικά η συνέντευξη.
*Τι σημαίνει η επέκταση της εξόφλησης του δανείου της τρόικας και της παράτασης των όρων του Μνημονίου; Αυξάνονται οι δυνατότητες επιλογών και περισσεύουν χρήματα για αναπτυξιακούς σκοπούς;
Κάθε συζήτηση περί ανάπτυξης εν μέσω της πολιτικής του Μνημονίου, δηλαδή της πολιτικής του βίαιου αποπληθωρισμού, φαντάζει τραγελαφική. Η ανάπτυξη, σύμφωνα με τους θιασώτες αυτής της πολιτικής, έπεται του αποπληθωρισμού και θα προέλθει αποκλειστικά από ιδιωτικές επενδύσεις όταν ο αποπληθωρισμός θα έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του. Αν αυτό συνεπάγεται μείωση των μισθών και των τιμών κατά 20, 30 ή 40% είναι αδιευκρίνιστο. Ο κίνδυνος είναι η “παγίδα της ύφεσης και του αποπληθωρισμού” να φθάσει στο 40-50% των τιμών, οπότε και η μείωση του ΑΕΠ θα είναι περίπου στο μισό από αυτό, της τάξης του 20%.
* Ο σύμβουλος του πρωθυπουργού, ο Ιταλός Τομάζο Σκιόπα μίλησε πρόσφατα για την ελληνική οικονομία και εκτίμησε ότι η χώρα μας θα χρειαστεί 10 με 15 χρόνια για να ανακάμψει.
Προφανώς ο κ. Σκιόπα θεωρεί ότι ο αποπληθωρισμός πρέπει να φτάσει στα υψηλά μεγέθη του 40-50%, στην οποία περίπτωση η επιστροφή της οικονομίας στα επίπεδα του 2008 όντως θα πάρει 10 χρόνια.
* Τι δυνατότητες έχει μία νέα κυβερνητική πλειοψηφία για να καταφέρει να απεγκλωβίσει τη χώρα από τα σημερινά ασφυκτικά δεσμά και τι δυνατότητες έχουν οι δανειστές μας ώστε να εμποδίσουν αυτόν τον απεγκλωβισμό;
Η επέκταση του χρόνου αποπληρωμής των 110 δισ. καθιστά την αποπληρωμή πιο ρεαλιστική εάν, και μόνο εάν, γίνει η αναδιάρθρωση και των υπόλοιπων 250 δισ. του δημόσιου χρέους σε ορίζοντα 20ετίας. Η δυνατότητα εξάλλου της εξυπηρέτησης του χρέους δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερη των 20 δισ. τον χρόνο, κάτι που αντιπροσωπεύει το 6-7% του ΑΕΠ, όπως ήταν την περίοδο 1990-1996 (προσωρινά είχε φθάσει και το 10%).
* Πόσο μπορεί να αντέξει η ευρωπαϊκή συνοχή με δανειακή υποδούλωση των αδυνάμων οικονομιών της Ευρώπης;
Μια προοδευτική κυβέρνηση θα πίεζε για την προφανή αναδιάρθρωση του χρέους σε ορίζοντα 15-20 χρόνων, για ένα “κούρεμα” της τάξης του 10-20%, και για τη διόρθωση των δημόσιων οικονομικών με τρόπους κοινωνικά δικαιότερους και πιο αποτελεσματικούς. Η Ε.Ε., και όχι μόνο η Ελλάδα, ήδη δοκιμάζεται από τους δανειστές, οπότε τα περιθώρια για μια κοινή αντιμετώπιση των δανειστών σε ευρωπαϊκό επίπεδο αυξάνουν, αντί να μειώνονται. Η Ε.Ε., αργά ή γρήγορα, θα οδηγηθεί στην προφανή πολιτική “αντιμετώπισης των αγορών” με ενεργητική παρέμβαση της Κεντρικής Τράπεζας (ευρωομόλογα), διπλασιασμό πιθανά των πόρων του μηχανισμού στήριξης και ενίσχυση των μηχανισμών αντιμετώπισης των “ασύμμετρων συνεπειών” της κρίσης κατά χώρα.
* Και αν αποτύχουν οι συνταγές των Μνημονίων, ποια είναι η επόμενη φάση για την Ε.Ε. Ένωση με λιγότερα μέλη;
Η Ε.Ε. έχει το χαμηλότερο δημόσιο χρέος στον κόσμο συνολικά και με εμφανή τα σημάδια εξόδου από την κρίση των ισχυρότερων οικονομιών. Κινδυνεύει από μια ακραία και αυτοκαταστροφική πολιτική που ξεκίνησε το 2008, όταν αρνήθηκε να συνδράμει στην “κευνσιανή πολιτική” των ΗΠΑ και της Κίνας, και όταν αρνήθηκε να σταθεροποιήσει τις διεθνείς ισοτιμίες. Η “επίθεση των αγορών” στο δημόσιο χρέος μεμονωμένων χωρών επιδιώκει να τη “συμμορφώσει” διαμορφώνοντας την ισοτιμία δολαρίου και ευρώ σε επιθυμητά επίπεδα, προκειμένου να διατηρήσουν οι ΗΠΑ την επεκτατική τους πολιτική και ταυτόχρονα να συνεχίσουν να χρηματοδοτούνται από τον υπόλοιπο κόσμο. Η Ε.Ε. δεν κινδυνεύει από διάλυση, αλλά από έλλειψη πολιτικής ηγεσίας. Η Ε.Ε. με λιγότερα μέλη αποκρύπτει το πρόβλημα, που ενώ όλοι νομίζουν ότι αυτό εκπορεύευται από την “περιφέρεια” της Ε.Ε., τελικά είναι πρόβλημα και της ίδιας της “καρδιάς” της Ευρώπης. Αυτό ισχύει πρωτίστως για το τραπεζικό σύστημα. Η Ευρώπη κινδυνεύει από γεωπολιτικούς και όχι οικονομικούς λόγους.
* Για τις χώρες της Ε.Ε. που υποφέρουν από τους επιβαλλόμενους όρους υπάρχουν τρεις εκδοχές. Μένουμε σε Ε.Ε. και ευρώ, μένουμε στην Ε.Ε. αλλά φεύγουμε από το νόμισμα, και η τρίτη, φεύγουμε και από τα δύο. Ποια είναι τα υπέρ και κατά αυτών των επιλογών;
Το φεύγουμε από το ευρώ και μένουμε στην Ε.Ε. θα μας γλύτωνε από το Μνημόνιο διότι θα έφερνε τα αποτελέσματα του Μνημονίου άμεσα. Άρα εντάσσεται στο ίδιο μήκος κύματος. Οι μισθοί και οι εγχώριες τιμές θα μειώνονταν ανάλογα με την υποτίμηση και οι εισαγωγές θα γίνονταν ακριβότερες. Θα αντιμετώπιζε το πρόβλημα του εμπορικού ισοζυγίου και θα διευκόλυνε την ανάκαμψη της εγχώριας παραγωγής. Θα είχε νόημα εάν η ελληνική οικονομία είχε ισχυρή εξαγωγική παρουσία σε αγροτικά και βιομηχανικά προϊόντα. Εντούτοις θα τραυμάτιζε το ισοζύγιο πληρωμών καθώς η ναυτιλία και ο τουρισμός, που προσφέρουν διπλάσιους πόρους από τις εξαγωγές αγαθών απαιτούν σταθερό νόμισμα. Δεν θα μας γλύτωνε από τη μέγγενη των αγορών, καθώς μετά την υποτίμηση θα άρχιζε η κλασική διαδικασία των συνεχών διακυμάνσεων του νομίσματος μέσω των αποτιμήσεων των αγορών. Πολύ σύντομα θα ετίθετο το θέμα της επαναπρόσδεσης σε κάποιο από τα ισχυρά νομίσματα. Θα εκτόξευε το δημόσιο χρέος σε δυσθεώρατα ύψη και θα έθετε την αποπληρωμή των δανείων πάλι σε διαδιακασία αναδιάρθρωσης. Τέλος η διόρθωση των δημόσιων οικονομικών θα ήταν πάλι απαραίτητη, καθώς η υποτίμηση απαντά στο πρόβλημα του εμπορικού ισοζυγίου, όχι στο πρόβλημα των δημόσιων οικονομικών. Μάλιστα ακριβώς επειδή προκαλεί πληθωρισμό λόγω αύξησης των τιμών των εισαγωγών, η διόρθρωση των δημόσιων οικονομικών θα γινόταν ακόμα πιο επιτακτική.
- Το φεύγουμε και από το ευρώ και από την Ε.Ε. δεν αποτελεί ρεύμα διεθνών θεωρητικών, ιδεολογικών ή πολιτικών αναζητήσεων. Προφανώς επειδή δεν αποτελεί “ιστορικό διακύβευμα”, ένα αίτημα συμβατό με τα οικονομικά και πολιτικά δεδομένα της εποχής. Δεν αποτελεί καν θέση κανενός αριστερού πολιτικού σχηματισμού στην Ευρώπη, αν και συνήθως τα “ιστορικά διακυβεύματα”, αφορούν και τις άλλες πολιτικές δυνάμεις. Αποτελεί μάλλον “ελληνική ιδιαιτερότητα” που εκπορεύεται από την διατήρηση της πολιτικής παρουσίας του ΚΚΕ και της εμμονής στην ιδέα του “σοσιαλισμού σε μία χώρα”. Με την ιδέα φλερτάρουν και μικρότερα ρεύματα. Η αριστερά όμως δεν μπορεί παρά να πατάει σε πιο στέρεο έδαφος εάν θέλει με τις ιδέες της να γίνει μέρος μιας ιστορικής κίνησης ή πιο σημαντικό να προκαλέσει νέα “ιστορικά διακυβεύματα”.
www.avgi.gr
*Τι σημαίνει η επέκταση της εξόφλησης του δανείου της τρόικας και της παράτασης των όρων του Μνημονίου; Αυξάνονται οι δυνατότητες επιλογών και περισσεύουν χρήματα για αναπτυξιακούς σκοπούς;
Κάθε συζήτηση περί ανάπτυξης εν μέσω της πολιτικής του Μνημονίου, δηλαδή της πολιτικής του βίαιου αποπληθωρισμού, φαντάζει τραγελαφική. Η ανάπτυξη, σύμφωνα με τους θιασώτες αυτής της πολιτικής, έπεται του αποπληθωρισμού και θα προέλθει αποκλειστικά από ιδιωτικές επενδύσεις όταν ο αποπληθωρισμός θα έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του. Αν αυτό συνεπάγεται μείωση των μισθών και των τιμών κατά 20, 30 ή 40% είναι αδιευκρίνιστο. Ο κίνδυνος είναι η “παγίδα της ύφεσης και του αποπληθωρισμού” να φθάσει στο 40-50% των τιμών, οπότε και η μείωση του ΑΕΠ θα είναι περίπου στο μισό από αυτό, της τάξης του 20%.
* Ο σύμβουλος του πρωθυπουργού, ο Ιταλός Τομάζο Σκιόπα μίλησε πρόσφατα για την ελληνική οικονομία και εκτίμησε ότι η χώρα μας θα χρειαστεί 10 με 15 χρόνια για να ανακάμψει.
Προφανώς ο κ. Σκιόπα θεωρεί ότι ο αποπληθωρισμός πρέπει να φτάσει στα υψηλά μεγέθη του 40-50%, στην οποία περίπτωση η επιστροφή της οικονομίας στα επίπεδα του 2008 όντως θα πάρει 10 χρόνια.
* Τι δυνατότητες έχει μία νέα κυβερνητική πλειοψηφία για να καταφέρει να απεγκλωβίσει τη χώρα από τα σημερινά ασφυκτικά δεσμά και τι δυνατότητες έχουν οι δανειστές μας ώστε να εμποδίσουν αυτόν τον απεγκλωβισμό;
Η επέκταση του χρόνου αποπληρωμής των 110 δισ. καθιστά την αποπληρωμή πιο ρεαλιστική εάν, και μόνο εάν, γίνει η αναδιάρθρωση και των υπόλοιπων 250 δισ. του δημόσιου χρέους σε ορίζοντα 20ετίας. Η δυνατότητα εξάλλου της εξυπηρέτησης του χρέους δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερη των 20 δισ. τον χρόνο, κάτι που αντιπροσωπεύει το 6-7% του ΑΕΠ, όπως ήταν την περίοδο 1990-1996 (προσωρινά είχε φθάσει και το 10%).
* Πόσο μπορεί να αντέξει η ευρωπαϊκή συνοχή με δανειακή υποδούλωση των αδυνάμων οικονομιών της Ευρώπης;
Μια προοδευτική κυβέρνηση θα πίεζε για την προφανή αναδιάρθρωση του χρέους σε ορίζοντα 15-20 χρόνων, για ένα “κούρεμα” της τάξης του 10-20%, και για τη διόρθωση των δημόσιων οικονομικών με τρόπους κοινωνικά δικαιότερους και πιο αποτελεσματικούς. Η Ε.Ε., και όχι μόνο η Ελλάδα, ήδη δοκιμάζεται από τους δανειστές, οπότε τα περιθώρια για μια κοινή αντιμετώπιση των δανειστών σε ευρωπαϊκό επίπεδο αυξάνουν, αντί να μειώνονται. Η Ε.Ε., αργά ή γρήγορα, θα οδηγηθεί στην προφανή πολιτική “αντιμετώπισης των αγορών” με ενεργητική παρέμβαση της Κεντρικής Τράπεζας (ευρωομόλογα), διπλασιασμό πιθανά των πόρων του μηχανισμού στήριξης και ενίσχυση των μηχανισμών αντιμετώπισης των “ασύμμετρων συνεπειών” της κρίσης κατά χώρα.
* Και αν αποτύχουν οι συνταγές των Μνημονίων, ποια είναι η επόμενη φάση για την Ε.Ε. Ένωση με λιγότερα μέλη;
Η Ε.Ε. έχει το χαμηλότερο δημόσιο χρέος στον κόσμο συνολικά και με εμφανή τα σημάδια εξόδου από την κρίση των ισχυρότερων οικονομιών. Κινδυνεύει από μια ακραία και αυτοκαταστροφική πολιτική που ξεκίνησε το 2008, όταν αρνήθηκε να συνδράμει στην “κευνσιανή πολιτική” των ΗΠΑ και της Κίνας, και όταν αρνήθηκε να σταθεροποιήσει τις διεθνείς ισοτιμίες. Η “επίθεση των αγορών” στο δημόσιο χρέος μεμονωμένων χωρών επιδιώκει να τη “συμμορφώσει” διαμορφώνοντας την ισοτιμία δολαρίου και ευρώ σε επιθυμητά επίπεδα, προκειμένου να διατηρήσουν οι ΗΠΑ την επεκτατική τους πολιτική και ταυτόχρονα να συνεχίσουν να χρηματοδοτούνται από τον υπόλοιπο κόσμο. Η Ε.Ε. δεν κινδυνεύει από διάλυση, αλλά από έλλειψη πολιτικής ηγεσίας. Η Ε.Ε. με λιγότερα μέλη αποκρύπτει το πρόβλημα, που ενώ όλοι νομίζουν ότι αυτό εκπορεύευται από την “περιφέρεια” της Ε.Ε., τελικά είναι πρόβλημα και της ίδιας της “καρδιάς” της Ευρώπης. Αυτό ισχύει πρωτίστως για το τραπεζικό σύστημα. Η Ευρώπη κινδυνεύει από γεωπολιτικούς και όχι οικονομικούς λόγους.
* Για τις χώρες της Ε.Ε. που υποφέρουν από τους επιβαλλόμενους όρους υπάρχουν τρεις εκδοχές. Μένουμε σε Ε.Ε. και ευρώ, μένουμε στην Ε.Ε. αλλά φεύγουμε από το νόμισμα, και η τρίτη, φεύγουμε και από τα δύο. Ποια είναι τα υπέρ και κατά αυτών των επιλογών;
Το φεύγουμε από το ευρώ και μένουμε στην Ε.Ε. θα μας γλύτωνε από το Μνημόνιο διότι θα έφερνε τα αποτελέσματα του Μνημονίου άμεσα. Άρα εντάσσεται στο ίδιο μήκος κύματος. Οι μισθοί και οι εγχώριες τιμές θα μειώνονταν ανάλογα με την υποτίμηση και οι εισαγωγές θα γίνονταν ακριβότερες. Θα αντιμετώπιζε το πρόβλημα του εμπορικού ισοζυγίου και θα διευκόλυνε την ανάκαμψη της εγχώριας παραγωγής. Θα είχε νόημα εάν η ελληνική οικονομία είχε ισχυρή εξαγωγική παρουσία σε αγροτικά και βιομηχανικά προϊόντα. Εντούτοις θα τραυμάτιζε το ισοζύγιο πληρωμών καθώς η ναυτιλία και ο τουρισμός, που προσφέρουν διπλάσιους πόρους από τις εξαγωγές αγαθών απαιτούν σταθερό νόμισμα. Δεν θα μας γλύτωνε από τη μέγγενη των αγορών, καθώς μετά την υποτίμηση θα άρχιζε η κλασική διαδικασία των συνεχών διακυμάνσεων του νομίσματος μέσω των αποτιμήσεων των αγορών. Πολύ σύντομα θα ετίθετο το θέμα της επαναπρόσδεσης σε κάποιο από τα ισχυρά νομίσματα. Θα εκτόξευε το δημόσιο χρέος σε δυσθεώρατα ύψη και θα έθετε την αποπληρωμή των δανείων πάλι σε διαδιακασία αναδιάρθρωσης. Τέλος η διόρθωση των δημόσιων οικονομικών θα ήταν πάλι απαραίτητη, καθώς η υποτίμηση απαντά στο πρόβλημα του εμπορικού ισοζυγίου, όχι στο πρόβλημα των δημόσιων οικονομικών. Μάλιστα ακριβώς επειδή προκαλεί πληθωρισμό λόγω αύξησης των τιμών των εισαγωγών, η διόρθρωση των δημόσιων οικονομικών θα γινόταν ακόμα πιο επιτακτική.
- Το φεύγουμε και από το ευρώ και από την Ε.Ε. δεν αποτελεί ρεύμα διεθνών θεωρητικών, ιδεολογικών ή πολιτικών αναζητήσεων. Προφανώς επειδή δεν αποτελεί “ιστορικό διακύβευμα”, ένα αίτημα συμβατό με τα οικονομικά και πολιτικά δεδομένα της εποχής. Δεν αποτελεί καν θέση κανενός αριστερού πολιτικού σχηματισμού στην Ευρώπη, αν και συνήθως τα “ιστορικά διακυβεύματα”, αφορούν και τις άλλες πολιτικές δυνάμεις. Αποτελεί μάλλον “ελληνική ιδιαιτερότητα” που εκπορεύεται από την διατήρηση της πολιτικής παρουσίας του ΚΚΕ και της εμμονής στην ιδέα του “σοσιαλισμού σε μία χώρα”. Με την ιδέα φλερτάρουν και μικρότερα ρεύματα. Η αριστερά όμως δεν μπορεί παρά να πατάει σε πιο στέρεο έδαφος εάν θέλει με τις ιδέες της να γίνει μέρος μιας ιστορικής κίνησης ή πιο σημαντικό να προκαλέσει νέα “ιστορικά διακυβεύματα”.
www.avgi.gr
Monday, 6 December 2010
Ανακοίνωση συνδέσμων φίλων ΟΦΗ
Η ανακοίνωση υπογράφεται από τους δύο μεγαλύτερους συνδέσμους οργανωμένων φιλάθλων του ΟΦΗ (Snakes 4, Κρήτες 4 Θόδωρος Παπαδόπουλος)
Αναλυτικά η ανακοίνωση
«Το ζήσαμε και αυτό. Τον προπονητή τερματοφυλάκων του Πανθρακικου να επιδεικνύει τα γεννητικά του όργανα στον κόσμο του ΟΦΗ και να λέει ότι όταν θα πάμε στην Τουρκία (κατά δικιά του δήλωση) θα μας «γ….».
Είδαμε και την ελληνική αστυνομία. Η θύρα 6 άδεια και οι ένστολοι να φυλάνε τα καθίσματα τρώγοντας σποράκια. Βέβαια για να μην τους αδικούμε στο δεύτερο ημίχρονο έπιναν καφέ με την ομάδα νέων της Θράκης και δικαιολογώντας απόλυτα το μεροκάματο τους ενώ η διοίκηση του ΟΦΗ δεχόταν επίθεση από φουσκωτούς μεταφερομένους κολλητούς του κου Σαββακη αυτοί τα έβαλαν με την διοίκηση μας.
Στην συνέχεια και επειδή έπιανε κρύο , αποφάσισαν να ζεσταθούν χτυπώντας απροκάλυπτα και χωρίς κανένα λόγο οπαδούς μας ρωτώντας ταυτόχρονα αν πονάμε.
Με ποιο δικαίωμα κρατάτε την θύρα 6 κλειστή;
Για ποιο λόγο συντηρείτε αυτή την κόντρα με τον κόσμο μας;
Είστε η όχι αυτοί που πρέπει να κρατάτε την τάξη και όχι να την εκτραχύνετε;
Γιατί συνοδεύετε τους γενίτσαρους Κρητικούς Γαύρους και Βαζελους αφήνοντας ένα ολόκληρο Ηράκλειο απροστάτευτο;
Αν νομίζετε ότι θα κατεβάζουμε το κεφάλι κάνετε λάθος. Τέλος και η δικιά μας ανοχή.
Μια και μόνο παράκληση προς την ΠΑΕ. Ψάξτε λίγο το θέμα με την αστυνομία. Και επιτέλους σταματήστε τα κυριλίκια . Αν δεν μπορείτε να βοηθήσουμε εμείς. Στον λάκκο που πέσαμε κολυμπάμε και το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να φύγουμε από εκεί.
Προς οπαδούς Πανθρακικου. Ποτέ δεν θα ξεχάσουμε πως μας φερθήκατε επί Βατσινά τότε που δεν ήθελε να μπούμε μέσα στο γήπεδο σας . Πείτε όμως σε αυτόν τον γελοίο προπονητή τερματοφυλάκων ότι η Θράκη δεν είναι Τουρκία.
Κουράκη Γιάννη του 70 %. Υπάρχεις; Ανύπαρκτοι πολιτικοί των υποσχέσεων και του ΔΝΤ τελείωσαν οι εκλογές ε; Πρώην παράγοντες (όχι όλοι) κρυφτούλι και σάλια μόνο και από λεφτά τίποτα»
Αναλυτικά η ανακοίνωση
«Το ζήσαμε και αυτό. Τον προπονητή τερματοφυλάκων του Πανθρακικου να επιδεικνύει τα γεννητικά του όργανα στον κόσμο του ΟΦΗ και να λέει ότι όταν θα πάμε στην Τουρκία (κατά δικιά του δήλωση) θα μας «γ….».
Είδαμε και την ελληνική αστυνομία. Η θύρα 6 άδεια και οι ένστολοι να φυλάνε τα καθίσματα τρώγοντας σποράκια. Βέβαια για να μην τους αδικούμε στο δεύτερο ημίχρονο έπιναν καφέ με την ομάδα νέων της Θράκης και δικαιολογώντας απόλυτα το μεροκάματο τους ενώ η διοίκηση του ΟΦΗ δεχόταν επίθεση από φουσκωτούς μεταφερομένους κολλητούς του κου Σαββακη αυτοί τα έβαλαν με την διοίκηση μας.
Στην συνέχεια και επειδή έπιανε κρύο , αποφάσισαν να ζεσταθούν χτυπώντας απροκάλυπτα και χωρίς κανένα λόγο οπαδούς μας ρωτώντας ταυτόχρονα αν πονάμε.
Με ποιο δικαίωμα κρατάτε την θύρα 6 κλειστή;
Για ποιο λόγο συντηρείτε αυτή την κόντρα με τον κόσμο μας;
Είστε η όχι αυτοί που πρέπει να κρατάτε την τάξη και όχι να την εκτραχύνετε;
Γιατί συνοδεύετε τους γενίτσαρους Κρητικούς Γαύρους και Βαζελους αφήνοντας ένα ολόκληρο Ηράκλειο απροστάτευτο;
Αν νομίζετε ότι θα κατεβάζουμε το κεφάλι κάνετε λάθος. Τέλος και η δικιά μας ανοχή.
Μια και μόνο παράκληση προς την ΠΑΕ. Ψάξτε λίγο το θέμα με την αστυνομία. Και επιτέλους σταματήστε τα κυριλίκια . Αν δεν μπορείτε να βοηθήσουμε εμείς. Στον λάκκο που πέσαμε κολυμπάμε και το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να φύγουμε από εκεί.
Προς οπαδούς Πανθρακικου. Ποτέ δεν θα ξεχάσουμε πως μας φερθήκατε επί Βατσινά τότε που δεν ήθελε να μπούμε μέσα στο γήπεδο σας . Πείτε όμως σε αυτόν τον γελοίο προπονητή τερματοφυλάκων ότι η Θράκη δεν είναι Τουρκία.
Κουράκη Γιάννη του 70 %. Υπάρχεις; Ανύπαρκτοι πολιτικοί των υποσχέσεων και του ΔΝΤ τελείωσαν οι εκλογές ε; Πρώην παράγοντες (όχι όλοι) κρυφτούλι και σάλια μόνο και από λεφτά τίποτα»
Sunday, 5 December 2010
«Ενότητα ή ιδεολογική καθαρότητα;»
«Ο κόσμος της αριστεράς απαιτεί ξεκάθαρες συνεννοήσεις στον ΣΥΡΙΖΑ και όχι διχασμό»
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον ΦΩΤΗ ΠΑΠΟΥΛΙΑ
Ο Αλ. Τσίπρας επί τρεις μέρες βρισκόταν στο Παρίσι και συμμετείχε στις συζητήσεις του Ευρωπαϊκού Κόμματος της Αριστεράς για τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης και την αριστερή απάντηση σ' αυτές.
Ο πρόεδρος του ΣΥΝ εκτιμά ότι «η πορεία που ακολουθείται από το κυρίαρχο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο μας οδηγεί με ταχύτητα στην κατάρρευση της ευρωζώνης και ενδεχομένως και στη διάλυση της Ε.Ε. με τη σημερινή της μορφή». Πιστεύει ότι η χώρα χρειάζεται ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο βιωσιμότητας, που θα μπορούσε να συνοψιστεί στα τέσσερα άλφα: αναδιαπραγμάτευση του χρέους σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αναδιανομή του πλούτου, ανάπτυξη και απασχόληση.
Ο Αλ. Τσίπρας καλεί τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ να απαντήσουν «αν τους ενδιαφέρει η ενότητα ή η ιδεολογική καθαρότητα. Αν η απάντηση είναι το πρώτο, είμαστε έτοιμοι να συνεννοηθούμε. Αν είναι το δεύτερο, ας κάνει ο καθένας ό,τι νομίζει» σημειώνει.
Τρεις μέρες στο Παρίσι στο συνέδριο του Ευρωπαϊκού Κόμματος της Αριστεράς, καταλήξατε τι φταίει και η ευρωπαϊκή αριστερά δείχνει εξαιρετικά αμήχανη στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται;
Βρισκόμαστε μπροστά σε μια βαθιά δομική κρίση του καπιταλισμού. Το ακραίο νεοφιλελεύθερο μοντέλο της ανεξέλεγκτης λειτουργίας των αγορών γέννησε ένα χρηματοπιστωτικό τομέα τέρας, που τώρα καταβροχθίζει ό,τι βρει μπροστά του. Ακόμα και τα χέρια που το ταΐζουν. Η επιλογή διάσωσης του χρηματοπιστωτικού τομέα με άπειρο κρατικό χρήμα, μεταφέρει την κρίση στα δημοσιονομικά. Στην Ευρώπη, όμως, η κρίση του χρέους φανερώνει τη γύμνια του βασιλιά. Το ευρώ οικοδομήθηκε στη βάση του μονεταρισμού, για να εξυπηρετεί τους βαθιά ταξικούς όρους των συμφερόντων του κεφαλαίου και μάλιστα του χρηματοπιστωτικού. Αν αυτό δεν αλλάξει άμεσα, θα καταρρεύσει. Η ευρωπαϊκή αριστερά που πρώτη επισήμανε αυτές τις δομικές αδυναμίες και λοιδορήθηκε, βλέπει τώρα τις προβλέψεις της να δικαιώνονται. Αλλά το ζήτημα δεν είναι να δικαιωθείς επειδή πρόβλεψες τη συντέλεια. Το ζήτημα είναι να την αποτρέψεις.
Μήπως το οπλοστάσιο της ευρωπαϊκής αριστεράς εξαντλείται στην παραδοσιακή αντίληψη της υπεράσπισης δικαιωμάτων, καθιστώντας την απλά φωνή διαμαρτυρίας;
Δεν θεωρώ ότι το να υπερασπίζεσαι δικαιώματα ή να διαμαρτύρεσαι είναι σήμερα ξεπερασμένο. Το αντίθετο μάλιστα. Σήμερα σε ολόκληρη την Ευρώπη, με πρόσχημα την κρίση, κατεδαφίζονται κατακτήσεις δεκαετιών. Το φάρμακο που προτείνουν είναι πολύ πιο επιβλαβές από την ίδια την ασθένεια, αλλά δεν τους ενδιαφέρει. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να διαμορφώσουν τους όρους να μεταφέρουν το κόστος στην εργασία, ώστε να συνεχίζουν να έχουν κέρδη. Είναι μια λογική κοντόφθαλμη και αυτοκαταστροφική. Είναι ώρα, λοιπόν, η ευρωπαϊκή αριστερά όχι μόνο να μη σνομπάρει τη διαμαρτυρία αλλά να επιστρέψει σε αυτό που εσείς ονομάζετε παραδοσιακή αντίληψη. Να εργαστεί για μια συντονισμένη και πανευρωπαϊκή εξέγερση των δυνάμεων της εργασίας. Να αποτρέψει την επερχόμενη καταστροφή και να οργανώσει τους κοινωνικούς αγώνες των λαών της Ευρώπης που θα ανοίξουν δρόμους για τη δημοκρατική της επανίδρυση, στη βάση της οικονομίας των κοινωνικών αναγκών και όχι της ασυδοσίας των αγορών.
Μιλήσατε για επερχόμενη καταστροφή. Ποιο είναι λοιπόν το μέλλον της Ευρώπης εν μέσω κρίσης; Τελειώσαμε με το κράτος πρόνοιας, οδεύουμε προς μια γερμανική οικονομική κυριαρχία, με άλλα λόγια ζούμε το τέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης;
Νομίζω ότι η πορεία που ακολουθείται από το κυρίαρχο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο μάς οδηγεί με ταχύτητα στην κατάρρευση της ευρωζώνης και ενδεχομένως και στη διάλυση της Ε.Ε., τουλάχιστον έτσι όπως υπήρξε έως σήμερα. Δεν βλέπω άλλες δυνατότητες. Ή θα ηττηθεί η πολιτική Μέρκελ ή αλλιώς το σκοινί για τη θηλιά που μέσω ΔΝΤ, φοράνε στις χώρες τις περιφέρειας, θα γίνει κόμπος για όλη την ευρωζώνη. Αν δεν επανασχεδιαστεί ο ρόλος της ΕΚΤ, ώστε να μπορεί να εκδίδει ευρωομόλογα, να αγοράζει τα επισφαλή ομόλογα και να δανείζει απευθείας τις χώρες που έχουν ανάγκη, όσους μηχανισμούς ελεγχόμενης πτώχευσης ή τιμωρίας και να φτιάξουν, δεν πρόκειται να σώσουν το ευρώ. Αντιστοίχως αν δεν αποφασιστεί μια γενναία διαδικασία αναδιανομής με μεταφορά πόρων προς την περιφέρεια που θα εξισορροπεί τις τεράστιες αντιθέσεις, το μοντέλο θα καταρρεύσει και αναρωτιέμαι αν οι Γερμανοί έχουν σκεφτεί πού θα εξάγουν όσα παράγουν.
Στα καθ' ημάς, η κυβέρνηση μάλλον χαίρει για την επιμήκυνση...
Οταν στο πρώτο μνημόνιο είπαμε ότι η κυβέρνηση χωρίς να διαπραγματεύεται πάει και υπογράφει πράγματα που δεν υλοποιούνται, μας απάντησαν ότι η αριστερά δεν έχει ρεαλιστικές προτάσεις. Τώρα ομολογούν τη χρεοκοπία του μνημονίου και αντί να το καταργούν το επιμηκύνουν με ακόμα σκληρότερους όρους. Ο λαός εξέλεξε τον Παπανδρέου με άλλο πρόγραμμα για τέσσερα χρόνια κι αυτός αποφάσισε να εγκλωβίσει το λαό σε ένα φαύλο κύκλο ύφεσης, για δυόμισι γενιές. Αν η κυβέρνησή του χαίρεται γι' αυτό το κατόρθωμα, ο κόσμος που υποφέρει, δεν χαίρεται καθόλου.
Αναφέρεστε προφανώς στο σύμβουλο του πρωθυπουργού που έκανε λόγο για «δεκαπέντε μαύρα χρόνια». Τι θα προτείνατε εσείς ώστε να είναι, αν όχι άσπρα, τουλάχιστον λιγότερο μαύρα;
Η χώρα χρειάζεται αντί για μνημόνια χρεοκοπίας, ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο βιωσιμότητας, που επιγραμματικά θα μπορούσε να συνοψιστεί στα τέσσερα άλφα. Αναδιαπραγμάτευση του χρέους σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με διαγραφή μέρους του αντί για ελεγχόμενη χρεοκοπία. Αναδιανομή του πλούτου προς όφελος των εργαζομένων αντί της δραματικής συρρίκνωσης του εισοδήματος. Ανάπτυξη και απασχόληση αντί του εφιάλτη της ύφεσης και της ανεργίας.
Στην πρόσφατη Κεντρική Επιτροπή ανεβάσατε τους αντιευρωπαϊκούς τόνους. Θα υποστηρίζατε την έξοδο της χώρας από το ευρώ;
Νομίζω ότι το ερώτημα της εξόδου από το ευρώ είναι ένα λάθος ερώτημα και σε ένα λάθος ερώτημα δεν μπορείς να δώσεις σωστή απάντηση. Και είναι λάθος γιατί το κρίσιμο σήμερα για το ευρώ αλλά και για την Ε.Ε. είναι αν θα αλλάξει ριζικά ή αν θα καταρρεύσει. Αν λοιπόν οδηγηθούμε στη δεύτερη εκδοχή, αυτή της κατάρρευσης, που θα σημάνει ταυτόχρονα και κοινωνική καταστροφή και χρεοκοπία, λίγη σημασία έχει με ποιο νόμισμα θα τη διαχειριστείς. Το κρίσιμο λοιπόν είναι να αποτρέψουμε τη δεύτερη εκδοχή και να αγωνιστούμε για την πρώτη. Οσοι πιστεύουν ότι σε μια παγκόσμια συστημική κρίση μπορεί να δοθεί εθνική λύση, μάλλον δεν έχουν καταλάβει ότι το μοντέλο του Χότζα δεν μπορεί να αποτελεί πρότυπο.
Τι θα κάνετε τελικά με τον ΣΥΡΙΖΑ, θα υπάρχει τον επόμενο χρόνο και με ποια μορφή;
Σίγουρα θα υπάρχει, γιατί πέραν των διαφόρων συνιστωσών υπάρχει και ο κόσμος της αριστεράς που απαιτεί να συνεχιστεί η προσπάθεια για την ευρύτερη δυνατή ενότητα της ριζοσπαστικής, οικολογικής και σοσιαλιστικής αριστεράς. Από εκεί και πέρα με τις συνιστώσες, χρειάζονται ξεκάθαρες συνεννοήσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ συγκροτήθηκε για να ενώσει δυνάμεις και όχι για να αποτελεί πεδίο νέων διχασμών και διαιρέσεων. Οφείλουν λοιπόν όλοι να απαντήσουν αν τους ενδιαφέρει η ενότητα ή η ιδεολογική καθαρότητα. Αν η απάντηση είναι το πρώτο, είμαστε έτοιμοι να συνεννοηθούμε. Αν είναι το δεύτερο, ας κάνει ο καθένας ό,τι νομίζει. Και πάλι στους αγώνες μαζί θα είμαστε.
Η Δημοκρατική Αριστερά διά του Φ. Κουβέλη κλείνει την όποια συζήτηση για συνεργασία. Εσείς γιατί επιμένετε;
Η ζωή επιβεβαιώνει την εκτίμηση ότι η ηγεσία της Δ.Α. δεν αποφάσισε την αποχώρηση από τον ΣΥΝ, εν βρασμώ ψυχής, αλλά υλοποίησε ένα σχέδιο που τους βασάνιζε καιρό και αφορά την ύπαρξη μιας αριστεράς συμπληρωματικής δύναμης στη σοσιαλδημοκρατία. Μόνο που στις μέρες μας η σοσιαλδημοκρατία εγκαταλείπει τον εαυτό της και με το μνημόνιο μεταλλάσσεται ραγδαία σε ακραία νεοφιλελεύθερη δύναμη που δεν μπορεί να έχει αναφορά ούτε στις παραδόσεις ούτε στις κοινωνικές δυνάμεις που τη στήριξαν. Αρα το σχέδιο των πρώην συντρόφων μας είναι έωλο. Πολύ γρήγορα θα κληθούν να πάρουν αποφάσεις δύσκολες. Εμείς θα παραμένουμε στη στρατηγική της αυτονομίας του χώρου της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς καθώς και της ευρύτερης δυνατής ενότητας. Αν αποφασίσουν ότι δεν τους βγαίνει το αρχικό σχέδιο, θα είμαστε ανοιχτοί για συνεργασία. Αν πάλι επιχειρήσουν να περάσουν στην απέναντι όχθη, θα έχουμε πάντα ανοιχτές τις πόρτες μας για τον κόσμο τους, που στην πλειοψηφία του δεν πρόκειται να ακολουθήσει το ταξίδι στην κόλαση.
www.enet.gr (5-12-2010)
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον ΦΩΤΗ ΠΑΠΟΥΛΙΑ
Ο Αλ. Τσίπρας επί τρεις μέρες βρισκόταν στο Παρίσι και συμμετείχε στις συζητήσεις του Ευρωπαϊκού Κόμματος της Αριστεράς για τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης και την αριστερή απάντηση σ' αυτές.
Ο πρόεδρος του ΣΥΝ εκτιμά ότι «η πορεία που ακολουθείται από το κυρίαρχο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο μας οδηγεί με ταχύτητα στην κατάρρευση της ευρωζώνης και ενδεχομένως και στη διάλυση της Ε.Ε. με τη σημερινή της μορφή». Πιστεύει ότι η χώρα χρειάζεται ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο βιωσιμότητας, που θα μπορούσε να συνοψιστεί στα τέσσερα άλφα: αναδιαπραγμάτευση του χρέους σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αναδιανομή του πλούτου, ανάπτυξη και απασχόληση.
Ο Αλ. Τσίπρας καλεί τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ να απαντήσουν «αν τους ενδιαφέρει η ενότητα ή η ιδεολογική καθαρότητα. Αν η απάντηση είναι το πρώτο, είμαστε έτοιμοι να συνεννοηθούμε. Αν είναι το δεύτερο, ας κάνει ο καθένας ό,τι νομίζει» σημειώνει.
Τρεις μέρες στο Παρίσι στο συνέδριο του Ευρωπαϊκού Κόμματος της Αριστεράς, καταλήξατε τι φταίει και η ευρωπαϊκή αριστερά δείχνει εξαιρετικά αμήχανη στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται;
Βρισκόμαστε μπροστά σε μια βαθιά δομική κρίση του καπιταλισμού. Το ακραίο νεοφιλελεύθερο μοντέλο της ανεξέλεγκτης λειτουργίας των αγορών γέννησε ένα χρηματοπιστωτικό τομέα τέρας, που τώρα καταβροχθίζει ό,τι βρει μπροστά του. Ακόμα και τα χέρια που το ταΐζουν. Η επιλογή διάσωσης του χρηματοπιστωτικού τομέα με άπειρο κρατικό χρήμα, μεταφέρει την κρίση στα δημοσιονομικά. Στην Ευρώπη, όμως, η κρίση του χρέους φανερώνει τη γύμνια του βασιλιά. Το ευρώ οικοδομήθηκε στη βάση του μονεταρισμού, για να εξυπηρετεί τους βαθιά ταξικούς όρους των συμφερόντων του κεφαλαίου και μάλιστα του χρηματοπιστωτικού. Αν αυτό δεν αλλάξει άμεσα, θα καταρρεύσει. Η ευρωπαϊκή αριστερά που πρώτη επισήμανε αυτές τις δομικές αδυναμίες και λοιδορήθηκε, βλέπει τώρα τις προβλέψεις της να δικαιώνονται. Αλλά το ζήτημα δεν είναι να δικαιωθείς επειδή πρόβλεψες τη συντέλεια. Το ζήτημα είναι να την αποτρέψεις.
Μήπως το οπλοστάσιο της ευρωπαϊκής αριστεράς εξαντλείται στην παραδοσιακή αντίληψη της υπεράσπισης δικαιωμάτων, καθιστώντας την απλά φωνή διαμαρτυρίας;
Δεν θεωρώ ότι το να υπερασπίζεσαι δικαιώματα ή να διαμαρτύρεσαι είναι σήμερα ξεπερασμένο. Το αντίθετο μάλιστα. Σήμερα σε ολόκληρη την Ευρώπη, με πρόσχημα την κρίση, κατεδαφίζονται κατακτήσεις δεκαετιών. Το φάρμακο που προτείνουν είναι πολύ πιο επιβλαβές από την ίδια την ασθένεια, αλλά δεν τους ενδιαφέρει. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να διαμορφώσουν τους όρους να μεταφέρουν το κόστος στην εργασία, ώστε να συνεχίζουν να έχουν κέρδη. Είναι μια λογική κοντόφθαλμη και αυτοκαταστροφική. Είναι ώρα, λοιπόν, η ευρωπαϊκή αριστερά όχι μόνο να μη σνομπάρει τη διαμαρτυρία αλλά να επιστρέψει σε αυτό που εσείς ονομάζετε παραδοσιακή αντίληψη. Να εργαστεί για μια συντονισμένη και πανευρωπαϊκή εξέγερση των δυνάμεων της εργασίας. Να αποτρέψει την επερχόμενη καταστροφή και να οργανώσει τους κοινωνικούς αγώνες των λαών της Ευρώπης που θα ανοίξουν δρόμους για τη δημοκρατική της επανίδρυση, στη βάση της οικονομίας των κοινωνικών αναγκών και όχι της ασυδοσίας των αγορών.
Μιλήσατε για επερχόμενη καταστροφή. Ποιο είναι λοιπόν το μέλλον της Ευρώπης εν μέσω κρίσης; Τελειώσαμε με το κράτος πρόνοιας, οδεύουμε προς μια γερμανική οικονομική κυριαρχία, με άλλα λόγια ζούμε το τέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης;
Νομίζω ότι η πορεία που ακολουθείται από το κυρίαρχο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο μάς οδηγεί με ταχύτητα στην κατάρρευση της ευρωζώνης και ενδεχομένως και στη διάλυση της Ε.Ε., τουλάχιστον έτσι όπως υπήρξε έως σήμερα. Δεν βλέπω άλλες δυνατότητες. Ή θα ηττηθεί η πολιτική Μέρκελ ή αλλιώς το σκοινί για τη θηλιά που μέσω ΔΝΤ, φοράνε στις χώρες τις περιφέρειας, θα γίνει κόμπος για όλη την ευρωζώνη. Αν δεν επανασχεδιαστεί ο ρόλος της ΕΚΤ, ώστε να μπορεί να εκδίδει ευρωομόλογα, να αγοράζει τα επισφαλή ομόλογα και να δανείζει απευθείας τις χώρες που έχουν ανάγκη, όσους μηχανισμούς ελεγχόμενης πτώχευσης ή τιμωρίας και να φτιάξουν, δεν πρόκειται να σώσουν το ευρώ. Αντιστοίχως αν δεν αποφασιστεί μια γενναία διαδικασία αναδιανομής με μεταφορά πόρων προς την περιφέρεια που θα εξισορροπεί τις τεράστιες αντιθέσεις, το μοντέλο θα καταρρεύσει και αναρωτιέμαι αν οι Γερμανοί έχουν σκεφτεί πού θα εξάγουν όσα παράγουν.
Στα καθ' ημάς, η κυβέρνηση μάλλον χαίρει για την επιμήκυνση...
Οταν στο πρώτο μνημόνιο είπαμε ότι η κυβέρνηση χωρίς να διαπραγματεύεται πάει και υπογράφει πράγματα που δεν υλοποιούνται, μας απάντησαν ότι η αριστερά δεν έχει ρεαλιστικές προτάσεις. Τώρα ομολογούν τη χρεοκοπία του μνημονίου και αντί να το καταργούν το επιμηκύνουν με ακόμα σκληρότερους όρους. Ο λαός εξέλεξε τον Παπανδρέου με άλλο πρόγραμμα για τέσσερα χρόνια κι αυτός αποφάσισε να εγκλωβίσει το λαό σε ένα φαύλο κύκλο ύφεσης, για δυόμισι γενιές. Αν η κυβέρνησή του χαίρεται γι' αυτό το κατόρθωμα, ο κόσμος που υποφέρει, δεν χαίρεται καθόλου.
Αναφέρεστε προφανώς στο σύμβουλο του πρωθυπουργού που έκανε λόγο για «δεκαπέντε μαύρα χρόνια». Τι θα προτείνατε εσείς ώστε να είναι, αν όχι άσπρα, τουλάχιστον λιγότερο μαύρα;
Η χώρα χρειάζεται αντί για μνημόνια χρεοκοπίας, ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο βιωσιμότητας, που επιγραμματικά θα μπορούσε να συνοψιστεί στα τέσσερα άλφα. Αναδιαπραγμάτευση του χρέους σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με διαγραφή μέρους του αντί για ελεγχόμενη χρεοκοπία. Αναδιανομή του πλούτου προς όφελος των εργαζομένων αντί της δραματικής συρρίκνωσης του εισοδήματος. Ανάπτυξη και απασχόληση αντί του εφιάλτη της ύφεσης και της ανεργίας.
Στην πρόσφατη Κεντρική Επιτροπή ανεβάσατε τους αντιευρωπαϊκούς τόνους. Θα υποστηρίζατε την έξοδο της χώρας από το ευρώ;
Νομίζω ότι το ερώτημα της εξόδου από το ευρώ είναι ένα λάθος ερώτημα και σε ένα λάθος ερώτημα δεν μπορείς να δώσεις σωστή απάντηση. Και είναι λάθος γιατί το κρίσιμο σήμερα για το ευρώ αλλά και για την Ε.Ε. είναι αν θα αλλάξει ριζικά ή αν θα καταρρεύσει. Αν λοιπόν οδηγηθούμε στη δεύτερη εκδοχή, αυτή της κατάρρευσης, που θα σημάνει ταυτόχρονα και κοινωνική καταστροφή και χρεοκοπία, λίγη σημασία έχει με ποιο νόμισμα θα τη διαχειριστείς. Το κρίσιμο λοιπόν είναι να αποτρέψουμε τη δεύτερη εκδοχή και να αγωνιστούμε για την πρώτη. Οσοι πιστεύουν ότι σε μια παγκόσμια συστημική κρίση μπορεί να δοθεί εθνική λύση, μάλλον δεν έχουν καταλάβει ότι το μοντέλο του Χότζα δεν μπορεί να αποτελεί πρότυπο.
Τι θα κάνετε τελικά με τον ΣΥΡΙΖΑ, θα υπάρχει τον επόμενο χρόνο και με ποια μορφή;
Σίγουρα θα υπάρχει, γιατί πέραν των διαφόρων συνιστωσών υπάρχει και ο κόσμος της αριστεράς που απαιτεί να συνεχιστεί η προσπάθεια για την ευρύτερη δυνατή ενότητα της ριζοσπαστικής, οικολογικής και σοσιαλιστικής αριστεράς. Από εκεί και πέρα με τις συνιστώσες, χρειάζονται ξεκάθαρες συνεννοήσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ συγκροτήθηκε για να ενώσει δυνάμεις και όχι για να αποτελεί πεδίο νέων διχασμών και διαιρέσεων. Οφείλουν λοιπόν όλοι να απαντήσουν αν τους ενδιαφέρει η ενότητα ή η ιδεολογική καθαρότητα. Αν η απάντηση είναι το πρώτο, είμαστε έτοιμοι να συνεννοηθούμε. Αν είναι το δεύτερο, ας κάνει ο καθένας ό,τι νομίζει. Και πάλι στους αγώνες μαζί θα είμαστε.
Η Δημοκρατική Αριστερά διά του Φ. Κουβέλη κλείνει την όποια συζήτηση για συνεργασία. Εσείς γιατί επιμένετε;
Η ζωή επιβεβαιώνει την εκτίμηση ότι η ηγεσία της Δ.Α. δεν αποφάσισε την αποχώρηση από τον ΣΥΝ, εν βρασμώ ψυχής, αλλά υλοποίησε ένα σχέδιο που τους βασάνιζε καιρό και αφορά την ύπαρξη μιας αριστεράς συμπληρωματικής δύναμης στη σοσιαλδημοκρατία. Μόνο που στις μέρες μας η σοσιαλδημοκρατία εγκαταλείπει τον εαυτό της και με το μνημόνιο μεταλλάσσεται ραγδαία σε ακραία νεοφιλελεύθερη δύναμη που δεν μπορεί να έχει αναφορά ούτε στις παραδόσεις ούτε στις κοινωνικές δυνάμεις που τη στήριξαν. Αρα το σχέδιο των πρώην συντρόφων μας είναι έωλο. Πολύ γρήγορα θα κληθούν να πάρουν αποφάσεις δύσκολες. Εμείς θα παραμένουμε στη στρατηγική της αυτονομίας του χώρου της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς καθώς και της ευρύτερης δυνατής ενότητας. Αν αποφασίσουν ότι δεν τους βγαίνει το αρχικό σχέδιο, θα είμαστε ανοιχτοί για συνεργασία. Αν πάλι επιχειρήσουν να περάσουν στην απέναντι όχθη, θα έχουμε πάντα ανοιχτές τις πόρτες μας για τον κόσμο τους, που στην πλειοψηφία του δεν πρόκειται να ακολουθήσει το ταξίδι στην κόλαση.
www.enet.gr (5-12-2010)
Wednesday, 1 December 2010
Ζητείται ελπίς!
«Κόψτε μισθούς και στον ιδιωτικό τομέα»
Του ΚΩΣΤΑ ΜΟΣΧΟΝΑ
Επιδείνωση της ύφεσης και εκτίναξη της ανεργίας προβλέπει, μεταξύ άλλων, για την Ελλάδα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά τη διετία 2010-2011, ενώ για το 2012 επισημαίνει ότι θα χρειαστούν και άλλα μέτρα.
Εκτιμήσεις που φυσικά δεν αποτελούν έκπληξη. Παράλληλα, οι Βρυξέλλες δεν κρύβουν ότι η αναμενόμενη για το 2012 βελτίωση της ανταγωνιστικότητας θα οφείλεται «στην προσαρμογή της αγοράς εργασίας» όσον αφορά τους μισθούς στον δημόσιο αλλά και τον ιδιωτικό τομέα.
Μάλιστα, για τον ιδιωτικό τομέα αναφέρει ότι «ο μέσος μισθός προβλέπεται ότι θα ανταποκριθεί αναλόγως στην ύφεση και τη μείωση της απασχόλησης...».Κάτω από αυτές τις σκληρές προϋποθέσεις, η Επιτροπή προβλέπει ότι θα εμφανιστούν οι πρώτες ενδείξεις μιας ανάκαμψης κατά το δεύτερο 6μηνο του 2011.
Σύμφωνα, λοιπόν, με τις εκτιμήσεις της Επιτροπής, η ανεργία στη χώρα μας θα ανέλθει το 2010 στο 12,5%, για να αναρριχηθεί στο 15% το 2011 και στο 15,2% το 2012. Οι βασικοί λόγοι είναι η πτώση των επενδύσεων και η σημαντική μείωση της εσωτερικής κατανάλωσης.
*Η ύφεση θα καμφθεί με αργό ρυθμό. Αναμένεται να είναι της τάξης του -4,2% το 2010, το 2011 θα βρεθεί στο επίπεδο του -3% και το 2012 προβλέπεται μια ανάπτυξη +1,1%.
*Το δημόσιο έλλειμμα εκτιμάται ότι θα βρεθεί στο επίπεδο του -9,6% του ΑΕΠ το 2010, λίγο παραπάνω από τις εκτιμήσεις της κυβέρνησης, ενώ το 2011 θα μειωθεί στο -7,4% για να αυξηθεί το 2012 στο -7,6%. Απαιτούνται, λοιπόν, νέα μέτρα για το 2012, όπως αναφέρει η Κομισιόν.
*Επιδείνωση αναμένεται και στο χρέος καθ' όλη τη διάρκεια της τριετίας. Το 2010 θα βρεθεί στο 140,2% του ΑΕΠ έναντι 126,7% το 2009 και θα αυξηθεί το 2011 στο 150,2% για να αναρριχηθεί στο 156% το 2012.
*Βελτίωση αναμένεται στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, το οποίο από το ύψος του -10,6% του ΑΕΠ το 2010 θα βρεθεί στο -8% το 2011 και -6,5% το 2012. Το έλλειμμα στις εμπορικές συναλλαγές θα μειωθεί σταδιακά από -13,1% το 2010 σε -11,1% το 2011 και σε -10,3% το 2012.
*Επιδείνωση αναμένεται στην εσωτερική κατανάλωση, η οποία από -4,1% το 2010 θα βρεθεί στο -4,3% το 2011. Το 2012 προβλέπεται βελτίωση (+0,5%) σε σχέση με την προηγούμενη διετία.
*Αρνητικές είναι οι εκτιμήσεις για τις επενδύσεις. Από -13% το 2010 και -7,3% το 2011 θα βρεθούν στο επίπεδο του -3,1% το 2012.
*Ο πληθωρισμός θα μειωθεί σταδιακά από 4,6% το 2010 σε 2,2% το 2011 και 0,5% το 2012. *
www.enet.gr
Γιατί (χαζό) χαίρονται τα media μπαμπά;
«Επιμήκυνση έχετε μόνο αν μας πείσετε»
Σε μία λεπτή κλωστή κρέμεται το μέλλον της ελληνικής οικονομίας, όπως προκύπτει από τις σκληρές διαπραγματεύσεις που έγιναν στις Βρυξέλλες αλλά και στην Αθήνα, στο περιθώριο της συμφωνίας για την επιμήκυνση του δανείου έως το 2024.
Πολιτικές ευθύνες; Μπα, κι εσείς εδώ ψηφίζετε; Πολιτικές ευθύνες; Μπα, κι εσείς εδώ ψηφίζετε; Πληροφορίες αναφέρουν ότι το θέμα δεν έχει λήξει, ενώ ακόμη και αν συμφωνηθεί είναι πιθανό να συνοδευθεί με πιο σκληρούς όρους επιτήρησης από την πλευρά της Ε.Ε. κατά τα μετά Μνημόνιον έτη 2014-2024.
Η απόφαση περί επιμήκυνσης του δανείου συνδέεται άρρηκτα με την κατά γράμμα υλοποίηση του προϋπολογισμού, αλλά και με απτές αποδείξεις που περιλαμβάνουν ακόμη και φυλάκιση φοροφυγάδων και απόδοση πολιτικών ευθυνών για τα ελλείμματα που δημιουργήθηκαν. Οι αποφάσεις θα ληφθούν μέσα στο κρίσιμο δίμηνο Ιανουαρίου -Φεβρουαρίου του 2011, όταν τα κράτη-μέλη μέσω των εθνικών Κοινοβουλίων θα πρέπει να αποφασίσουν αν θα ανάψουν το «πράσινο φως» στην Ελλάδα να αποπληρώσει το δάνειο σε 11 αντί για 5 χρόνια ή θα της γυρίσουν την πλάτη.
Αν δεν μας αποδείξετε ότι θα τα καταφέρετε, όχι επιμήκυνση δεν βλέπετε αλλά ούτε επόμενη δόση ούτε επιστροφή στις αγορές, μόνο την έξοδο από το ευρώ, φέρεται να είπε χθες υψηλόβαθμο στέλεχος της τρόικας ενημερώνοντας κορυφαίο κυβερνητικό παράγοντα. Παρόμοιες επισημάνσεις έγιναν χθες δημοσίως από στελέχη της τρόικας και σε συνέδριο για την ελληνική οικονομία (βλέπε σχετικό ρεπορτάζ, σελ. 4).
Ως σημεία που θα καθορίσουν την κάμψη των επιφυλάξεων, κυρίως της Γερμανίας, αναφέρονται: η πιστή τήρηση του νέου προϋπολογισμού του 2010 αλλά και του 2011 (υπολογίζει σε φορολογικά έσοδα 5,5 δισ. ευρώ μόνο τον Ιανουάριο), σε άμεσες αποδείξεις πάταξης της φοροδιαφυγής που θα οδηγήσουν ακόμη και σε φυλάκιση προσώπων, στην απόδειξη ότι το 2010 θα κλείσει χωρίς νέα χρέη και γνωστές «ρυθμίσεις», αλλά και σε εκκίνηση διαδικασίας απόδοσης πολιτικών ευθυνών για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η χώρα.
Αν η κυβέρνηση καταφέρει να πείσει τους εταίρους, τότε ανοίγει ένας ανηφορικός δρόμος που φτάνει έως το 2024. Ο δρόμος δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα οδηγήσει μετά το 2013 σε «ελαστικότερη» επιτήρηση.
Και τούτο διότι, όπως εξηγούν στελέχη εκ Βρυξελλών, τον Μάιο του 2013 λήγει μεν η ισχύς του Μνημονίου, αλλά μαζί με αυτό αποχωρεί και το ΔΝΤ, που πλέον πολλοί θεωρούν ως πιο «κοινωνικό» όργανο. Δηλαδή η Ελλάδα θα επιτηρείται από τον υπό σύσταση μηχανισμό δημοσιονομικής εποπτείας της Ε.Ε. που θα προβλέπει αυστηρές ποινές και αποφάσεις που θα ελέγχονται από το γαλλογερμανικό άξονα.
Πρώτο δείγμα των προθέσεων θα φανεί την επόμενη εβδομάδα κατά τη διάρκεια του Eurogroup, το οποίο ενδεχομένως να εντάξει και την Πορτογαλία στο μηχανισμό, ενώ η κυβέρνηση επιθυμεί η συμφωνία να «κλειδώσει» τον Φεβρουάριο για να λάβει τη δόση του Μαρτίου (15 δισ. ευρώ) με το νέο καθεστώς.
Εν τω μεταξύ, στο εσωτερικό η κυβέρνηση προσπαθεί να δημιουργήσει κλίμα ηρεμίας αλλά και ανάγκης για επιτάχυνση του έργου. Ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου ανέφερε ότι η προσπάθεια δεν πρέπει να χαλαρώσει αλλά να επιταχυνθεί.
Εκτίμησε ως ιδιαίτερα κρίσιμο το τρίμηνο Δεκέμβριος 2010 - Φεβρουάριος 2011: πρέπει να υλοποιηθεί κατά γράμμα το Μνημόνιο για να διασφαλιστεί η έγκριση της παράτασης από τα Κοινοβούλια των κρατών (κυρίως του γερμανικού). Τότε, όπως ανέφερε σε άτυπη ενημέρωσή του, τα κράτη της Ε.Ε. θα εγκρίνουν από τα Κοινοβούλιά τους αν θα παραταθεί -και υπό ποίους όρους- ο χρόνος αποπληρωμής των 110 δισ. ευρώ.
Εξήγησε ότι το Μνημόνιο λήγει (καλώς εχόντων) τον Μάιο του 2013. Μετά η Ε.Ε. θα επιβλέπει την Ελλάδα μέσα από το νέο δημοσιονομικό πλαίσιο που θα ισχύει για όλα τα κράτη της Ε.Ε. με υψηλό έλλειμμα και χρέος και αποφασίζεται μέσα στον Δεκέμβριο. Το ΔΝΤ θα παρακολουθεί με «περιοδικές εκθέσεις» που ήδη πραγματοποιεί σε πολλά άλλα κράτη.
Ο υπουργός μάλιστα ανέφερε ότι από το 2013 και μετά, αν όλα πάνε καλά, αυτό που θα μπορέσει να δώσει πίσω η κυβέρνηση είναι «κοινωνικό μέρισμα ιδιαίτερα στους πιο ευάλωτους». Αλλά θα συνεχίσει την πολιτική πρωτογενών πλεονασμάτων (έλλειμμα μείον τόκοι) άνω του 4% του ΑΕΠ για πολλά χρόνια, με χρόνο τη δραστική μείωση του χρέους.
Ακόμη και αν όλα πάνε... «πρίμα» (δηλαδή αν το διεθνές περιβάλλον σταθεροποιηθεί, η Ελλάδα υλοποιήσει κατά γράμμα το Μνημόνιο, επιστρέψει στις διεθνείς αγορές και δεν χρειαστεί να λάβει κανένα άλλο μέτρο διαχείρισης του χρέους, όπως σύναψη νέου δανείου ή αναδιάρθρωση) θα υπάρχει για χρόνια αυστηρός «κορσές» επιτήρησης.
www.enet.gr
---> Καλό θα είναι να διαβάζουμε προσεκτικά τις λέξεις και να μην εθελοτυφλούμε. Τι σημαίνει επιμήκυνση αποπληρωμής? Μα και επιμήκυνση επιτήρησης. Και ότι για να μας κάνουν αυτή τη "χάρη", θα πρέπει και εμείς να είμαστε "καλά παιδάκια"....
Σε μία λεπτή κλωστή κρέμεται το μέλλον της ελληνικής οικονομίας, όπως προκύπτει από τις σκληρές διαπραγματεύσεις που έγιναν στις Βρυξέλλες αλλά και στην Αθήνα, στο περιθώριο της συμφωνίας για την επιμήκυνση του δανείου έως το 2024.
Πολιτικές ευθύνες; Μπα, κι εσείς εδώ ψηφίζετε; Πολιτικές ευθύνες; Μπα, κι εσείς εδώ ψηφίζετε; Πληροφορίες αναφέρουν ότι το θέμα δεν έχει λήξει, ενώ ακόμη και αν συμφωνηθεί είναι πιθανό να συνοδευθεί με πιο σκληρούς όρους επιτήρησης από την πλευρά της Ε.Ε. κατά τα μετά Μνημόνιον έτη 2014-2024.
Η απόφαση περί επιμήκυνσης του δανείου συνδέεται άρρηκτα με την κατά γράμμα υλοποίηση του προϋπολογισμού, αλλά και με απτές αποδείξεις που περιλαμβάνουν ακόμη και φυλάκιση φοροφυγάδων και απόδοση πολιτικών ευθυνών για τα ελλείμματα που δημιουργήθηκαν. Οι αποφάσεις θα ληφθούν μέσα στο κρίσιμο δίμηνο Ιανουαρίου -Φεβρουαρίου του 2011, όταν τα κράτη-μέλη μέσω των εθνικών Κοινοβουλίων θα πρέπει να αποφασίσουν αν θα ανάψουν το «πράσινο φως» στην Ελλάδα να αποπληρώσει το δάνειο σε 11 αντί για 5 χρόνια ή θα της γυρίσουν την πλάτη.
Αν δεν μας αποδείξετε ότι θα τα καταφέρετε, όχι επιμήκυνση δεν βλέπετε αλλά ούτε επόμενη δόση ούτε επιστροφή στις αγορές, μόνο την έξοδο από το ευρώ, φέρεται να είπε χθες υψηλόβαθμο στέλεχος της τρόικας ενημερώνοντας κορυφαίο κυβερνητικό παράγοντα. Παρόμοιες επισημάνσεις έγιναν χθες δημοσίως από στελέχη της τρόικας και σε συνέδριο για την ελληνική οικονομία (βλέπε σχετικό ρεπορτάζ, σελ. 4).
Ως σημεία που θα καθορίσουν την κάμψη των επιφυλάξεων, κυρίως της Γερμανίας, αναφέρονται: η πιστή τήρηση του νέου προϋπολογισμού του 2010 αλλά και του 2011 (υπολογίζει σε φορολογικά έσοδα 5,5 δισ. ευρώ μόνο τον Ιανουάριο), σε άμεσες αποδείξεις πάταξης της φοροδιαφυγής που θα οδηγήσουν ακόμη και σε φυλάκιση προσώπων, στην απόδειξη ότι το 2010 θα κλείσει χωρίς νέα χρέη και γνωστές «ρυθμίσεις», αλλά και σε εκκίνηση διαδικασίας απόδοσης πολιτικών ευθυνών για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η χώρα.
Αν η κυβέρνηση καταφέρει να πείσει τους εταίρους, τότε ανοίγει ένας ανηφορικός δρόμος που φτάνει έως το 2024. Ο δρόμος δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα οδηγήσει μετά το 2013 σε «ελαστικότερη» επιτήρηση.
Και τούτο διότι, όπως εξηγούν στελέχη εκ Βρυξελλών, τον Μάιο του 2013 λήγει μεν η ισχύς του Μνημονίου, αλλά μαζί με αυτό αποχωρεί και το ΔΝΤ, που πλέον πολλοί θεωρούν ως πιο «κοινωνικό» όργανο. Δηλαδή η Ελλάδα θα επιτηρείται από τον υπό σύσταση μηχανισμό δημοσιονομικής εποπτείας της Ε.Ε. που θα προβλέπει αυστηρές ποινές και αποφάσεις που θα ελέγχονται από το γαλλογερμανικό άξονα.
Πρώτο δείγμα των προθέσεων θα φανεί την επόμενη εβδομάδα κατά τη διάρκεια του Eurogroup, το οποίο ενδεχομένως να εντάξει και την Πορτογαλία στο μηχανισμό, ενώ η κυβέρνηση επιθυμεί η συμφωνία να «κλειδώσει» τον Φεβρουάριο για να λάβει τη δόση του Μαρτίου (15 δισ. ευρώ) με το νέο καθεστώς.
Εν τω μεταξύ, στο εσωτερικό η κυβέρνηση προσπαθεί να δημιουργήσει κλίμα ηρεμίας αλλά και ανάγκης για επιτάχυνση του έργου. Ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου ανέφερε ότι η προσπάθεια δεν πρέπει να χαλαρώσει αλλά να επιταχυνθεί.
Εκτίμησε ως ιδιαίτερα κρίσιμο το τρίμηνο Δεκέμβριος 2010 - Φεβρουάριος 2011: πρέπει να υλοποιηθεί κατά γράμμα το Μνημόνιο για να διασφαλιστεί η έγκριση της παράτασης από τα Κοινοβούλια των κρατών (κυρίως του γερμανικού). Τότε, όπως ανέφερε σε άτυπη ενημέρωσή του, τα κράτη της Ε.Ε. θα εγκρίνουν από τα Κοινοβούλιά τους αν θα παραταθεί -και υπό ποίους όρους- ο χρόνος αποπληρωμής των 110 δισ. ευρώ.
Εξήγησε ότι το Μνημόνιο λήγει (καλώς εχόντων) τον Μάιο του 2013. Μετά η Ε.Ε. θα επιβλέπει την Ελλάδα μέσα από το νέο δημοσιονομικό πλαίσιο που θα ισχύει για όλα τα κράτη της Ε.Ε. με υψηλό έλλειμμα και χρέος και αποφασίζεται μέσα στον Δεκέμβριο. Το ΔΝΤ θα παρακολουθεί με «περιοδικές εκθέσεις» που ήδη πραγματοποιεί σε πολλά άλλα κράτη.
Ο υπουργός μάλιστα ανέφερε ότι από το 2013 και μετά, αν όλα πάνε καλά, αυτό που θα μπορέσει να δώσει πίσω η κυβέρνηση είναι «κοινωνικό μέρισμα ιδιαίτερα στους πιο ευάλωτους». Αλλά θα συνεχίσει την πολιτική πρωτογενών πλεονασμάτων (έλλειμμα μείον τόκοι) άνω του 4% του ΑΕΠ για πολλά χρόνια, με χρόνο τη δραστική μείωση του χρέους.
Ακόμη και αν όλα πάνε... «πρίμα» (δηλαδή αν το διεθνές περιβάλλον σταθεροποιηθεί, η Ελλάδα υλοποιήσει κατά γράμμα το Μνημόνιο, επιστρέψει στις διεθνείς αγορές και δεν χρειαστεί να λάβει κανένα άλλο μέτρο διαχείρισης του χρέους, όπως σύναψη νέου δανείου ή αναδιάρθρωση) θα υπάρχει για χρόνια αυστηρός «κορσές» επιτήρησης.
www.enet.gr
---> Καλό θα είναι να διαβάζουμε προσεκτικά τις λέξεις και να μην εθελοτυφλούμε. Τι σημαίνει επιμήκυνση αποπληρωμής? Μα και επιμήκυνση επιτήρησης. Και ότι για να μας κάνουν αυτή τη "χάρη", θα πρέπει και εμείς να είμαστε "καλά παιδάκια"....
Subscribe to:
Posts (Atom)