Διαβάζω καθημερινά πλήθος αναλύσεων, προτάσεων αλλά και διαμαρτυριών για την επερχόμενη μείωση (ή πιο εξευγενισμένα το πάγωμα) των μισθών. Η αλήθεια είναι ότι οι μισθοί της πλειοψηφίας των Ελλήνων είναι και κατώτεροι των προσόντων και της εργασίας τους και κατώτεροι των αντίστοιχων της Ευρώπης. Ζητάμε συνεπώς μεγαλύτερους μισθούς. Λογικό. Μην ξεχνάμε όμως και τι πραγματικά μας φτωχαίνει.
Ο πληθωρισμός στην Ελλάδα κινείται κοντά στο 3%, τι στιγμή που στην υπόλοιπη Ευρωζώνη φλερτάρει με το μηδέν. Έτσι, το 2009 γίναμε 3% πιο φτωχοί σε σχέση με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους.
Για να μιλάμε και εντελώς πρακτικά τη γλώσσα της αγοράς, δανείζομαι μερικά στοιχεία που διάβασα σε εφημερίδες και απλά έκανα ένα “κολάζ”. Χθες ανακοίνωσαν νέες αυξήσεις τιμών στα τρόφιμα λες και στην Ελλάδα δεν έχουμε ύφεση. Ενδεικτικό του πόσο ακριβή χώρα είμαστε, είναι πως οι γερμανικές αλυσίδες σουπερμάρκετ Lidl και Aldi πουλάνε τα προϊόντα τους ώς και 50% ακριβότερα απ' ό,τι στη Γερμανία και παρ' όλ' αυτά παραμένουν 50% φθηνότεροι από τους υπόλοιπους. Το ίδιο βαζάκι παντζάρια (Lidl) κοστίζει 60 λεπτά στο Βερολίνο και 1,19 στην Αθήνα (Lidl και Aldi). Η ίδια κρέμα γάλακτος κοστίζει 0,35 και 0,54 ευρώ αντίστοιχα. Ταμπόν της ίδιας μάρκας (ob) κοστίζουν 8 λεπτά το ένα στο Βερολίνο και 16 στην Αθήνα.
Γιατί συμβαίνει αυτό; Διότι ο αντίστοιχος Χόντος του Βερολίνου διαθέτει ένα εξίσου καλό (ίδιο σκορ στα τεστ) ταμπόν που κοστίζει 4 λεπτά το ένα. Στην Ελλάδα τα ταμπόν είναι πρακτικό μονοπώλιο. Κι αυτό επεκτείνεται σχεδόν στα πάντα. Μ' έναν χοντρικό υπολογισμό, σύμφωνα με την Κομισιόν, κάθε χρόνο πληρώνουμε 1 δισ. ευρώ παραπάνω σε υπηρεσίες κινητής τηλεφωνίας σε σχέση με τους Γερμανούς.
Οπότε καταλαβαίνετε ότι ακόμα κι αν είχα τον ίδιο μισθό με έναν Γερμανό, αυτός θα ήταν πιο πλούσιος. Κι αυτό πονά περισσότερο τους πιο φτωχούς. Αν λοιπόν μια κυβέρνηση επιδείκνυε την ίδια σπουδή για τη συγκράτηση των τιμών των αγαθών με αυτή που επιδεικνύει τα τελευταία 20 χρόνια για τη συγκράτηση των μισθών, θα ήμασταν μια πολύ πιο ευτυχισμένη χώρα.
Και δεν μπαίνω καν στον κόπο να αναλύσω και τα έξοδα ενός ελληνικού νοικοκυριού που έχουν καθαρά ελληνική πατέντα. Βλέπε φροντιστήρια, αθλητισμό παιδιών, μαύρα λεφτά σε μάστορες, γιατρούς κλπ, έξοδα σπουδών. Γιατί μιλάμε για μια χώρα που έχει μόνο στη θεωρία δωρεάν παιδεία και υγεία.
Χ.Σμπώκος
Blog προσωπικών απόψεων και παρουσίασης άρθρων, θεμάτων, οπτικών και ειδήσεων που έχουν ενδιαφέρον....
Friday, 29 January 2010
Πάμε Συνέδριο?
Θεέ μου, φύλαγέ με από την κριτική, γιατί από την αυτοκριτική φυλάγομαι μόνος μου, έλεγαν παλιά οι σαρκαστικοί της αριστεράς. Η προσευχή όμως δεν ισχύει για τους επώνυμους των κομμάτων εξουσίας, που έχουν ξεπατώσει τον τελευταίο καιρό την αυτοκριτική. Δεκαπέντε χρόνια δεν σκύψαμε πάνω από τους αγρότες, σαράντα χρόνια δεν αντιμετωπίσαμε αποφασιστικά το φαινόμενο της φοροδιαφυγής, τριάντα χρόνια δεν βάλαμε φραγμό στην εισφοροδιαφυγή, είκοσι χρόνια δεν χαράξαμε εγκαίρως μια εθνική μεταναστευτική πολιτική και πάει λέγοντας.
Αυτό το ξέσπασμα συναινετικής αυτοκριτικής, όπου επισημαίνονται, υποτίθεται με ειλικρίνεια, οι ευθύνες τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της Ν.Δ., για χρόνιες παραμορφώσεις και πληγές, σε βάζει σε υποψίες. Βρε, τι έχουν πάθει και σκύβουν ταπεινά το κεφάλι; Ποια μύγα αυτοκριτικής τους τσίμπησε να παραδέχονται ευθύνες που παλιότερα ούτε να ακούσουν ήθελαν, ή τις φόρτωναν ωραία - ωραία ο ένας στον άλλο και όλοι μαζί στο κακό το ριζικό μας; Πώς τους ήρθε να δέχονται την ενοχή τους και να αντιγράφουν την αριστερά, που ξελαρυγγιάζεται τόσα χρόνια για τη συμβολή του δικομματισμού στις εθνικές μας παθογένειες;
Βλέπουν ότι ο κόσμος εξαγριώνεται από την κρίση και επιχειρούν ελιγμούς αυτοκριτικής, είναι μια απλή εξήγηση. Μπορεί να μην αλλάζει τίποτε στην αγωνία των μπλόκων αν ο θείος Καραμανλής, ο πατήρ Ανδρέας, ή ο Μητσοτάκης και ο Σημίτης δεν αντιμετώπισαν ορθώς το αγροτικό και τα ΜΟΠ. Η γενναία κατανάλωση αυτοκριτικής όμως δείχνει ότι κάτι ΘΑ αλλάξει. Ότι τα κόμματα εξουσίας αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, άρα κατανοούν πλέον το πρόβλημα τάδε ή την παθογένεια δείνα, συγκροτούν κοινές εξεταστικές επιτροπές, αντιμετωπίζουν αλλιώς, ρε παιδί μου, το σήμερα. Ακόμα και την επένδυση παρελθόντων ετών στα μπλόκα αποκηρύσσουν από κοινού.
Αν όμως μπορούν να μπαίνουν στα χωράφια της αριστεράς, ομολογώντας αμαρτίες δικομματικές. Αν αισθάνονται αρκετά ασφαλείς, ώστε να αντιπαρατίθενται στο πολιτικό τους παρελθόν. Αν έχουν τη δυνατότητα να παίζουν τις κουμπάρες της κοινής ευθύνης και το τάβλι της συναίνεσης. Αν είναι βέβαιοι για τον αυτοματισμό της εναλλαγής, αρκεί να δημιουργούν μια νέα εικόνα για τα κόμματά τους, χωρίς να ανοίγει μύτη από τα γέλια ή τα κλάματα. Ε, τότε ο δικομματισμός τους δεν έχει και τόσο δέος για το αντίπαλο δέος. Συνεπώς, πάμε συνέδριο, ή όχι;
"Αυγή" 28.1.2010
---> Συμφωνώ απόλυτα ως και την τελευταία πρόταση, εκεί δεν είναι ότι έχω ενστάσεις,έχω όμως μια αβεβαιότητα αν με ένα συνέδριο θα αποκτήσει η αριστερά "δέος". Είναι πικρή η αλήθεια ότι σε μια τέτοια κατάσταση κρίσης και έμφασης των συσσωρευμένων ευθυνών των τελευταίων 30 χρόνων της εναλλαγής των δύο, η αριστερά δεν έχει ρόλο πρωταγωνιστή! Υπάρχουν δύο πόλοι στη χώρα. Ο ΠΑΣΟΚ_ΝΔ και τα μεγαλο-ΜΜΕ. Ο κόσμος η αλήθεια είναι παρουσιάζεται μαλθακός,βαριεστημένος και εκτονώνει τις διαφωνίες του βρίζοντας από τον καναπέ! Χρειάζεται, επιτέλους, να σοβαρευτεί η αριστερά και να τους δώσει κίνητρο να σηκωθούν απο κει. Δεν είναι εύκολο αυτό! Αλλά όσο χανει χρόνο με εσωστρέφεια και αξιοπιστία παράλληλα, δεν δοκιμάζει να κάνει το ουσιαστικο! Και πιστεύω πρόσφορο έδαφος υπάρχει. Ας μη χαθεί και αυτή η ιστορική ευκαιρια, ισως να ναι και η τελευταία!
Αυτό το ξέσπασμα συναινετικής αυτοκριτικής, όπου επισημαίνονται, υποτίθεται με ειλικρίνεια, οι ευθύνες τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της Ν.Δ., για χρόνιες παραμορφώσεις και πληγές, σε βάζει σε υποψίες. Βρε, τι έχουν πάθει και σκύβουν ταπεινά το κεφάλι; Ποια μύγα αυτοκριτικής τους τσίμπησε να παραδέχονται ευθύνες που παλιότερα ούτε να ακούσουν ήθελαν, ή τις φόρτωναν ωραία - ωραία ο ένας στον άλλο και όλοι μαζί στο κακό το ριζικό μας; Πώς τους ήρθε να δέχονται την ενοχή τους και να αντιγράφουν την αριστερά, που ξελαρυγγιάζεται τόσα χρόνια για τη συμβολή του δικομματισμού στις εθνικές μας παθογένειες;
Βλέπουν ότι ο κόσμος εξαγριώνεται από την κρίση και επιχειρούν ελιγμούς αυτοκριτικής, είναι μια απλή εξήγηση. Μπορεί να μην αλλάζει τίποτε στην αγωνία των μπλόκων αν ο θείος Καραμανλής, ο πατήρ Ανδρέας, ή ο Μητσοτάκης και ο Σημίτης δεν αντιμετώπισαν ορθώς το αγροτικό και τα ΜΟΠ. Η γενναία κατανάλωση αυτοκριτικής όμως δείχνει ότι κάτι ΘΑ αλλάξει. Ότι τα κόμματα εξουσίας αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, άρα κατανοούν πλέον το πρόβλημα τάδε ή την παθογένεια δείνα, συγκροτούν κοινές εξεταστικές επιτροπές, αντιμετωπίζουν αλλιώς, ρε παιδί μου, το σήμερα. Ακόμα και την επένδυση παρελθόντων ετών στα μπλόκα αποκηρύσσουν από κοινού.
Αν όμως μπορούν να μπαίνουν στα χωράφια της αριστεράς, ομολογώντας αμαρτίες δικομματικές. Αν αισθάνονται αρκετά ασφαλείς, ώστε να αντιπαρατίθενται στο πολιτικό τους παρελθόν. Αν έχουν τη δυνατότητα να παίζουν τις κουμπάρες της κοινής ευθύνης και το τάβλι της συναίνεσης. Αν είναι βέβαιοι για τον αυτοματισμό της εναλλαγής, αρκεί να δημιουργούν μια νέα εικόνα για τα κόμματά τους, χωρίς να ανοίγει μύτη από τα γέλια ή τα κλάματα. Ε, τότε ο δικομματισμός τους δεν έχει και τόσο δέος για το αντίπαλο δέος. Συνεπώς, πάμε συνέδριο, ή όχι;
"Αυγή" 28.1.2010
---> Συμφωνώ απόλυτα ως και την τελευταία πρόταση, εκεί δεν είναι ότι έχω ενστάσεις,έχω όμως μια αβεβαιότητα αν με ένα συνέδριο θα αποκτήσει η αριστερά "δέος". Είναι πικρή η αλήθεια ότι σε μια τέτοια κατάσταση κρίσης και έμφασης των συσσωρευμένων ευθυνών των τελευταίων 30 χρόνων της εναλλαγής των δύο, η αριστερά δεν έχει ρόλο πρωταγωνιστή! Υπάρχουν δύο πόλοι στη χώρα. Ο ΠΑΣΟΚ_ΝΔ και τα μεγαλο-ΜΜΕ. Ο κόσμος η αλήθεια είναι παρουσιάζεται μαλθακός,βαριεστημένος και εκτονώνει τις διαφωνίες του βρίζοντας από τον καναπέ! Χρειάζεται, επιτέλους, να σοβαρευτεί η αριστερά και να τους δώσει κίνητρο να σηκωθούν απο κει. Δεν είναι εύκολο αυτό! Αλλά όσο χανει χρόνο με εσωστρέφεια και αξιοπιστία παράλληλα, δεν δοκιμάζει να κάνει το ουσιαστικο! Και πιστεύω πρόσφορο έδαφος υπάρχει. Ας μη χαθεί και αυτή η ιστορική ευκαιρια, ισως να ναι και η τελευταία!
Monday, 25 January 2010
Εμείς που εξαπατήσαμε τους νέους
Οι συζητήσεις, οι αναζητήσεις και οι απόψεις που διατυπώνονται για το δημοσιονομικό μας χάλι, δυστυχώς, προσπερνούν αβασάνιστα τόσο τα αίτια που μας οδήγησαν έως αυτό το παγκόσμιο ρεζιλίκι, όσο και στους υπεύθυνους, αυτούς που διαχειρίστηκαν τα τελευταία χρόνια την ελληνική οικονομία. Να κατηγορείς την Ευρωπαϊκή Ένωση για πράγματα που φταίει, να το καταλάβω. Να την κατηγορείς όμως και για πράγματα που είναι αποκλειστικά της αρμοδιότητας των ελληνικών κυβερνήσεων, των κομμάτων και των πολιτών της χώρας, είναι εξωφρενικό.
ΣΕ ΤΙ ΦΤΑΙΕΙ η Ευρωπαϊκή Ένωση; Δεν δανείζεται αυτή με το κύρος που έχει και την αξία του νομίσματος που διαχειρίζεται, ώστε να δανειζόμαστε από αυτήν, χωρίς τα εξωφρενικά -ληστρικά επιτόκια των αγορών; Το έχει ξανακάνει αυτό η Ε.Ε. και αρνείται να το κάνει τώρα, που εμείς έχουμε ανάγκη; Είναι νομίζετε τόσο απλό, όσο απλό κάποιοι θεωρούν την έκδοση λαϊκών ομολόγων για να χρηματοδοτηθεί το ελληνικό δημόσιο από την εγχώρια αγορά;
Η ΤΡΕΧΟΥΣΑ δημοσιονομική εκτροπή, το έχουμε πει κατ' επανάληψη, έρχεται από μακριά και αφορά συνολικά την οικονομική πολιτική της χώρας τουλάχιστον τα 20 τελευταία χρόνια. Στη λεγόμενη χρυσή οκταετία του Σημίτη της ισχυρής Ελλάδος, που η χώρα, χάρη στα κοινοτικά προγράμματα, τις δημόσιες επενδύσεις και τα (άχρηστα) έργα των Ολυμπιακών Αγώνων, έτρεχε με πολύ υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης από τον μέσο κοινοτικό όρο, όχι μόνο δεν ανασχεδίαζε την οικονομική της δραστηριότητα με βάση τις παγκόσμιες μεταβολές, αλλά δεν φρόντισε να αποπληρώνει μέρος του εθνικού της χρέους, παρότι πουλούσε και δημόσια περιουσία (ιδιωτικοποιήσεις) εισπράττοντας μόνο τη δεκαετία 2000 - 2009 πάνω από 17 δισεκατομμύρια ευρώ. Αυτά τα χρήματα, μάλιστα, τα τοποθετούσαν σε ειδικούς λογαριασμούς που δεν υπόκεινταν σε κοινοβουλευτικό έλεγχο για να γίνεται ανεμπόδιστα η εξυπηρέτηση του πελατειακού συστήματος, αυτού που αν το ταΐζεις σου χαρίζει την εξουσία.
ΕΙΝΑΙ ΣΑΦΕΣ και απλό. Τα χρήματα που βγάζαμε δεν μας έφταναν. Δανειζόμασταν και τα ξοδεύαμε όλα μεταφέροντας τα βάρη στις επερχόμενες γενιές. Γιατί λοιπόν δεν συζητάμε αυτά τα κρίσιμα ζητήματα, που εφάπτονται -χωρίς υπερβολή- των ορίων της εθνικής προδοσίας; Δεν τα συζητάμε, διότι οι περισσότεροι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είμαστε συνένοχοι, αποδεχόμενοι το συγκεκριμένο νταραβέρι καταλήστευσης του εθνικού πλούτου του παρόντος και του μέλλοντος. Αν δεν ήσουν και δεν είσαι μέλος μιας σκληρής συντεχνίας που μπορεί και ξέρει να εκβιάζει και να διαπραγματεύεται με το γκουβέρνο, με πακέτο τις ψήφους των μελών της, δεν είχες καμία τύχη να πετύχεις και να ευημερήσεις.
Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ που σχεδιάσαμε (τρόπος του λέγειν) είναι στο σύνολό της απόλυτα κρατικοδίαιτη και απέραντα διεφθαρμένη. Δεν θα συζητήσουμε για όλα αυτά και θα πουλάμε τσαμπουκά στους κοινοτικούς, που μας θέτουν υπό τον απόλυτο έλεγχό τους; Μας ενοχλεί που η περιβόητη Εθνική Στατιστική Υπηρεσία της Ελλάδος θα τεθεί υπό επιτροπεία κοινοτικού αξιωματούχου και δεν μας ενοχλεί καθόλου που βγάζει ψεύτικα στοιχεία τα 20 τελευταία χρόνια; Έχουμε πάρει χαμπάρι πως ουσιαστικά δεν υπάρχει σοβαρός ιδιωτικός τομέας στην Ελλάδα; Πούντος τώρα στην κρίση; Ποιες δικές του απόψεις διατύπωσε, ποιες πρωτοβουλίες και προτάσεις υπέβαλε και ποιες επενδυτικές προθέσεις δημοσιοποίησε, τώρα που η οικονομική δραστηριότητα συρρικνώνεται σαρώνοντας τα ελληνικά νοικοκυριά;
ΑΛΛΑ για ποιον ιδιωτικό τομέα μιλάμε, που στο μεγαλύτερό του μέρος, τα καλύτερα κομμάτια του, έχουν πουληθεί σε ξένους; Τι αντιπροσωπεύει σήμερα ο πρόεδρος του ΣΕΒ κ. Δασκαλόπουλος, ο οποίος πούλησε τις επιχειρήσεις που είχε δημιουργήσει ο πατέρας του και γιγάντωσε ο ίδιος; Κάθεται πάνω σε μετρητά 700 εκατομμυρίων ευρώ που εισέπραξε από τον εκπρόσωπο των κεφαλαίων του Ντουμπάι Ανδρέα Βγενόπουλο; Αρκεί ότι αγόρασε ολίγες μετοχές στον Μυτιληναίο για να μπορεί να εκπροσωπεί νομότυπα τον ΣΕΒ; Με δύο λόγια, ποιος θα ηγηθεί, ποιος θα σπρώξει, ποιος θα ταρακουνήσει αυτό μεταμοντέρνο σύστημα μιας παρέας που νομίζει ότι έχει την πολυτέλεια να διαβουλεύεται αενάως διά ζώσης ή ηλεκτρονικά, έτσι για να περνάει ο χρόνος και να κερδίζει τις εντυπώσεις όπως τις προβάλλουν τα χαζοχαρούμενα ΜΜΕ;
ΕΞΑΠΑΤΗΣΑΜΕ τους νέους αυτής της χώρας, σπαταλήσαμε δικά τους χρήματα για ένα βιοτικό επίπεδο που κατακτήσαμε χωρίς να το έχουμε δουλέψει τίμια. Τους αφήνουμε για προίκα τα τεράστια χρέη μας και, όταν κάποιοι νέοι οργίζονται και εκφράζονται δυναμικά, τους βαφτίζουμε όλους άκριτα αλητάμπουρες. Και αφού τούς έχουμε μεταφέρει όλους τους λογαριασμούς της κρίσης, απαιτούμε την απόλυτη υποταγή και σιωπή τους. Δεν γίνεται! Το είδαμε και σίγουρα θα το ξαναδούμε.
24/01/2010 "Αυγή" του Δ.Χρήστου
---> Δεν είναι αυτό που λέμε συμφωνώ μέχρι κεραίας (στο αρχικό κομμάτι του συλλογισμού) αλλά συμφωνώ 100% στην ουσία! Τεράστια ευθύνη και καθόλου ευαισθησία τόσων γενεών για το μέλλον,ένα μέλλον που υποθηκεύσανε για το κάτι παραπάνω στο δικό τους παρόν κι ένα μέλλον που είτε το θέλουν είτε όχι συμπεριλαμβάνονται και τα παιδιά τους! Όσο κι αν τα εχουν διδάξει να κοιτάνε το τομάρι τους έστω πατώντας επί πτωμάτων!
ΣΕ ΤΙ ΦΤΑΙΕΙ η Ευρωπαϊκή Ένωση; Δεν δανείζεται αυτή με το κύρος που έχει και την αξία του νομίσματος που διαχειρίζεται, ώστε να δανειζόμαστε από αυτήν, χωρίς τα εξωφρενικά -ληστρικά επιτόκια των αγορών; Το έχει ξανακάνει αυτό η Ε.Ε. και αρνείται να το κάνει τώρα, που εμείς έχουμε ανάγκη; Είναι νομίζετε τόσο απλό, όσο απλό κάποιοι θεωρούν την έκδοση λαϊκών ομολόγων για να χρηματοδοτηθεί το ελληνικό δημόσιο από την εγχώρια αγορά;
Η ΤΡΕΧΟΥΣΑ δημοσιονομική εκτροπή, το έχουμε πει κατ' επανάληψη, έρχεται από μακριά και αφορά συνολικά την οικονομική πολιτική της χώρας τουλάχιστον τα 20 τελευταία χρόνια. Στη λεγόμενη χρυσή οκταετία του Σημίτη της ισχυρής Ελλάδος, που η χώρα, χάρη στα κοινοτικά προγράμματα, τις δημόσιες επενδύσεις και τα (άχρηστα) έργα των Ολυμπιακών Αγώνων, έτρεχε με πολύ υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης από τον μέσο κοινοτικό όρο, όχι μόνο δεν ανασχεδίαζε την οικονομική της δραστηριότητα με βάση τις παγκόσμιες μεταβολές, αλλά δεν φρόντισε να αποπληρώνει μέρος του εθνικού της χρέους, παρότι πουλούσε και δημόσια περιουσία (ιδιωτικοποιήσεις) εισπράττοντας μόνο τη δεκαετία 2000 - 2009 πάνω από 17 δισεκατομμύρια ευρώ. Αυτά τα χρήματα, μάλιστα, τα τοποθετούσαν σε ειδικούς λογαριασμούς που δεν υπόκεινταν σε κοινοβουλευτικό έλεγχο για να γίνεται ανεμπόδιστα η εξυπηρέτηση του πελατειακού συστήματος, αυτού που αν το ταΐζεις σου χαρίζει την εξουσία.
ΕΙΝΑΙ ΣΑΦΕΣ και απλό. Τα χρήματα που βγάζαμε δεν μας έφταναν. Δανειζόμασταν και τα ξοδεύαμε όλα μεταφέροντας τα βάρη στις επερχόμενες γενιές. Γιατί λοιπόν δεν συζητάμε αυτά τα κρίσιμα ζητήματα, που εφάπτονται -χωρίς υπερβολή- των ορίων της εθνικής προδοσίας; Δεν τα συζητάμε, διότι οι περισσότεροι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είμαστε συνένοχοι, αποδεχόμενοι το συγκεκριμένο νταραβέρι καταλήστευσης του εθνικού πλούτου του παρόντος και του μέλλοντος. Αν δεν ήσουν και δεν είσαι μέλος μιας σκληρής συντεχνίας που μπορεί και ξέρει να εκβιάζει και να διαπραγματεύεται με το γκουβέρνο, με πακέτο τις ψήφους των μελών της, δεν είχες καμία τύχη να πετύχεις και να ευημερήσεις.
Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ που σχεδιάσαμε (τρόπος του λέγειν) είναι στο σύνολό της απόλυτα κρατικοδίαιτη και απέραντα διεφθαρμένη. Δεν θα συζητήσουμε για όλα αυτά και θα πουλάμε τσαμπουκά στους κοινοτικούς, που μας θέτουν υπό τον απόλυτο έλεγχό τους; Μας ενοχλεί που η περιβόητη Εθνική Στατιστική Υπηρεσία της Ελλάδος θα τεθεί υπό επιτροπεία κοινοτικού αξιωματούχου και δεν μας ενοχλεί καθόλου που βγάζει ψεύτικα στοιχεία τα 20 τελευταία χρόνια; Έχουμε πάρει χαμπάρι πως ουσιαστικά δεν υπάρχει σοβαρός ιδιωτικός τομέας στην Ελλάδα; Πούντος τώρα στην κρίση; Ποιες δικές του απόψεις διατύπωσε, ποιες πρωτοβουλίες και προτάσεις υπέβαλε και ποιες επενδυτικές προθέσεις δημοσιοποίησε, τώρα που η οικονομική δραστηριότητα συρρικνώνεται σαρώνοντας τα ελληνικά νοικοκυριά;
ΑΛΛΑ για ποιον ιδιωτικό τομέα μιλάμε, που στο μεγαλύτερό του μέρος, τα καλύτερα κομμάτια του, έχουν πουληθεί σε ξένους; Τι αντιπροσωπεύει σήμερα ο πρόεδρος του ΣΕΒ κ. Δασκαλόπουλος, ο οποίος πούλησε τις επιχειρήσεις που είχε δημιουργήσει ο πατέρας του και γιγάντωσε ο ίδιος; Κάθεται πάνω σε μετρητά 700 εκατομμυρίων ευρώ που εισέπραξε από τον εκπρόσωπο των κεφαλαίων του Ντουμπάι Ανδρέα Βγενόπουλο; Αρκεί ότι αγόρασε ολίγες μετοχές στον Μυτιληναίο για να μπορεί να εκπροσωπεί νομότυπα τον ΣΕΒ; Με δύο λόγια, ποιος θα ηγηθεί, ποιος θα σπρώξει, ποιος θα ταρακουνήσει αυτό μεταμοντέρνο σύστημα μιας παρέας που νομίζει ότι έχει την πολυτέλεια να διαβουλεύεται αενάως διά ζώσης ή ηλεκτρονικά, έτσι για να περνάει ο χρόνος και να κερδίζει τις εντυπώσεις όπως τις προβάλλουν τα χαζοχαρούμενα ΜΜΕ;
ΕΞΑΠΑΤΗΣΑΜΕ τους νέους αυτής της χώρας, σπαταλήσαμε δικά τους χρήματα για ένα βιοτικό επίπεδο που κατακτήσαμε χωρίς να το έχουμε δουλέψει τίμια. Τους αφήνουμε για προίκα τα τεράστια χρέη μας και, όταν κάποιοι νέοι οργίζονται και εκφράζονται δυναμικά, τους βαφτίζουμε όλους άκριτα αλητάμπουρες. Και αφού τούς έχουμε μεταφέρει όλους τους λογαριασμούς της κρίσης, απαιτούμε την απόλυτη υποταγή και σιωπή τους. Δεν γίνεται! Το είδαμε και σίγουρα θα το ξαναδούμε.
24/01/2010 "Αυγή" του Δ.Χρήστου
---> Δεν είναι αυτό που λέμε συμφωνώ μέχρι κεραίας (στο αρχικό κομμάτι του συλλογισμού) αλλά συμφωνώ 100% στην ουσία! Τεράστια ευθύνη και καθόλου ευαισθησία τόσων γενεών για το μέλλον,ένα μέλλον που υποθηκεύσανε για το κάτι παραπάνω στο δικό τους παρόν κι ένα μέλλον που είτε το θέλουν είτε όχι συμπεριλαμβάνονται και τα παιδιά τους! Όσο κι αν τα εχουν διδάξει να κοιτάνε το τομάρι τους έστω πατώντας επί πτωμάτων!
«Αϊ χάσου, μυρμηγκάκι»
Εμπρός, λοιπόν, να λουφάξουμε όλοι. Να μαζευτούμε στο καβούκι μας για να καταναλώσουμε φόβο και τρόμο. Τη μια μέρα μαθαίνουμε ότι οδηγούμαστε σιδηροδέσμιοι στις δαγκάνες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, την άλλη ότι μας πετούν έξω από τη ζώνη του ευρώ, την τρίτη ότι πτωχεύουμε.
Από το πρωί που αρχίζει ο Αυτιάς μέχρι το βράδι που τελειώνει ο Πρετεντέρης μάς πυροβολούν με αριθμούς και στοιχεία που δείχνουν ότι είμαστε οι πιο κακομαθημένοι της Ευρώπης. Οτι αμειβόμαστε πλουσιοπάροχα, δουλεύουμε λίγο και βγαίνουμε στη σύνταξη νωρίς. Πως πρέπει τώρα να τα αποδεχτούμε όλα. Μείωση μισθών και συντάξεων, ιδιωτικοποίηση της Υγείας και της Παιδείας, μερική και ανασφάλιστη εργασία, ανεργία. Για το καλό μας.
Μας τρομοκρατούν, λέγοντας ότι χρωστάμε το 115% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος. Δεν μας λένε ότι οι Ισπανοί και οι Ιταλοί χρωστούν περισσότερα. Για να αφήσουμε τις ΗΠΑ, που χρωστούν το ΑΕΠ για καμιά δεκαριά χρόνια μπροστά. Μας λένε ότι στην Ιρλανδία μείωσαν τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων κατά 30%, αλλά ξεχνούν ότι εκεί οι μισθοί ξεκινούν από τις 3.000 ευρώ.
Οι Γερμανοί μάς κουνούν επιτιμητικά το δάκτυλο γιατί έχουμε σπάταλο κράτος και ταυτόχρονα μας πιέζουν να να αγοράσουμε τα δικά τους οπλικά συστήματα. Ναι, έχουμε σπάταλο κράτος, διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, ναι, σπαταλήσαμε αντιπαραγωγικά τα διάφορα «πακέτα Ντελόρ». Αλλά για όλα αυτά και άλλα πολλά είχαμε και κυβερνήσεις που κυβέρνησαν από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Δικό τους έργο είναι η κατάσταση που αντιμετωπίζουμε. Δικό τους έργο τα χαλκευμένα στοιχεία με τα οποία τους «κοροϊδεύαμε» τόσα χρόνια. Ολοι αυτοί ήταν και είναι δικοί τους συνομιλητές. Μας προτείνουν να σφίξουμε το ζωνάρι, ας μας πουν και καθαρά ποιοι φταίνε για την κατάσταση στην οποία έχουμε φτάσει.
Ας μας πουν καθαρά ότι για να βγούμε από την κρίση πρέπει οι πλούσιοι να γίνουν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Οτι γίνεται να μειώσουμε το έλλειμμα, αλλά να έχουμε ταυτόχρονα ενάμισι εκατομμύριο ανέργους. Οτι θα διαλυθεί ο Δημόσιος Τομέας κι όποιος έχει λεφτά θα βρίσκει νοσοκομείο και θα σπουδάζει τα παιδιά του. Οτι γίνεται να πιάσουμε τους στόχους του περίφημου Συμφώνου Σταθερότητας (έλλειμμα κάτω από το 3%), αλλά θα οδηγήσουμε στην εξαθλίωση το ένα τρίτο του πληθυσμού. Οτι γίνεται οι αριθμοί να ευημερούν και οι άνθρωποι να υποφέρουν. Ας μας τα πουν καθαρά και ξάστερα όλα αυτά, για να αποφασίσουμε αν μας αξίζουν όσοι τόσα χρόνια μας κυβέρνησαν και μας κυβερνούν ή θα αντιδράσουμε όπως έκανε κάποια στιγμή μέχρι κι ο φοβισμένος «Μικρός Μήτσος» του Λάκη Λαζόπουλου...
Του Γιώρχου Χελάκη στην Sportday της Κυριακής.
---> Συμφωνώ και προσυπογράφω.
Εμπρός, λοιπόν, να λουφάξουμε όλοι. Να μαζευτούμε στο καβούκι μας για να καταναλώσουμε φόβο και τρόμο. Τη μια μέρα μαθαίνουμε ότι οδηγούμαστε σιδηροδέσμιοι στις δαγκάνες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, την άλλη ότι μας πετούν έξω από τη ζώνη του ευρώ, την τρίτη ότι πτωχεύουμε.
Από το πρωί που αρχίζει ο Αυτιάς μέχρι το βράδι που τελειώνει ο Πρετεντέρης μάς πυροβολούν με αριθμούς και στοιχεία που δείχνουν ότι είμαστε οι πιο κακομαθημένοι της Ευρώπης. Οτι αμειβόμαστε πλουσιοπάροχα, δουλεύουμε λίγο και βγαίνουμε στη σύνταξη νωρίς. Πως πρέπει τώρα να τα αποδεχτούμε όλα. Μείωση μισθών και συντάξεων, ιδιωτικοποίηση της Υγείας και της Παιδείας, μερική και ανασφάλιστη εργασία, ανεργία. Για το καλό μας.
Μας τρομοκρατούν, λέγοντας ότι χρωστάμε το 115% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος. Δεν μας λένε ότι οι Ισπανοί και οι Ιταλοί χρωστούν περισσότερα. Για να αφήσουμε τις ΗΠΑ, που χρωστούν το ΑΕΠ για καμιά δεκαριά χρόνια μπροστά. Μας λένε ότι στην Ιρλανδία μείωσαν τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων κατά 30%, αλλά ξεχνούν ότι εκεί οι μισθοί ξεκινούν από τις 3.000 ευρώ.
Οι Γερμανοί μάς κουνούν επιτιμητικά το δάκτυλο γιατί έχουμε σπάταλο κράτος και ταυτόχρονα μας πιέζουν να να αγοράσουμε τα δικά τους οπλικά συστήματα. Ναι, έχουμε σπάταλο κράτος, διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, ναι, σπαταλήσαμε αντιπαραγωγικά τα διάφορα «πακέτα Ντελόρ». Αλλά για όλα αυτά και άλλα πολλά είχαμε και κυβερνήσεις που κυβέρνησαν από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Δικό τους έργο είναι η κατάσταση που αντιμετωπίζουμε. Δικό τους έργο τα χαλκευμένα στοιχεία με τα οποία τους «κοροϊδεύαμε» τόσα χρόνια. Ολοι αυτοί ήταν και είναι δικοί τους συνομιλητές. Μας προτείνουν να σφίξουμε το ζωνάρι, ας μας πουν και καθαρά ποιοι φταίνε για την κατάσταση στην οποία έχουμε φτάσει.
Ας μας πουν καθαρά ότι για να βγούμε από την κρίση πρέπει οι πλούσιοι να γίνουν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Οτι γίνεται να μειώσουμε το έλλειμμα, αλλά να έχουμε ταυτόχρονα ενάμισι εκατομμύριο ανέργους. Οτι θα διαλυθεί ο Δημόσιος Τομέας κι όποιος έχει λεφτά θα βρίσκει νοσοκομείο και θα σπουδάζει τα παιδιά του. Οτι γίνεται να πιάσουμε τους στόχους του περίφημου Συμφώνου Σταθερότητας (έλλειμμα κάτω από το 3%), αλλά θα οδηγήσουμε στην εξαθλίωση το ένα τρίτο του πληθυσμού. Οτι γίνεται οι αριθμοί να ευημερούν και οι άνθρωποι να υποφέρουν. Ας μας τα πουν καθαρά και ξάστερα όλα αυτά, για να αποφασίσουμε αν μας αξίζουν όσοι τόσα χρόνια μας κυβέρνησαν και μας κυβερνούν ή θα αντιδράσουμε όπως έκανε κάποια στιγμή μέχρι κι ο φοβισμένος «Μικρός Μήτσος» του Λάκη Λαζόπουλου...
Του Γιώρχου Χελάκη στην Sportday της Κυριακής.
---> Συμφωνώ και προσυπογράφω.
Subscribe to:
Posts (Atom)