«Δεν είναι ότι δεν μπορεί να δει τη λύση- δεν βλέπει καν το πρόβλημα».

Η Κερατέα είναι ένα θέμα πραγματικό κι όχι επικοινωνιακό. Είναι ένα θέμα που ο πολύς κόσμος δεν το γνωρίζει με λεπτομέρειες. Κάτι που είναι τυχαίο; Μπορεί, μπορεί και όχι λέω εγω. Για πολλούς το ζήτημα είναι εκτός των ενδιαφερόντων τους, στη λογική του «μακριά από μένα κι όπου θέλει ας είναι», μια λογική- μάστιγα της ελληνικής μας κοινωνίας.

Στην πραγματικότητα, μιλάμε για μια υπόθεση πέρα από τη λογική και πέρα από τη νομιμότητα. Είναι μια αντιπαράθεση μεταξύ των κατοίκων της Λαυρεωτικής, με πλήρη, διακομματική και επίμονη, ομοφωνία και εδώ και τριών μηνών των ΜΑΤ και της ΕΛΑΣ. Το ερώτημα λοιπόν, το πρώτο που προκύπτει είναι πως είναι δυνατό μια ολόκληρη κοινωνία τοπική να «πειστεί» με αστυνομικό τρόπο. Δημοκρατία δεν έχουμε; Δεν υπάρχει εναλλακτικός τρόπος;

Αλλά για να λυθεί λένε ένα θέμα πρέπει να δει κανείς πως προέκυψε. Το θέμα των απορριμάτων στην Κερατέα τέθηκε χρόνια πριν, επί Σημίτη και Βάσως Παπανδρέου στο ΥΠΕΧΩΔΕ, έμεινε σε αναστολή- εκρεμμότητα- κάτω από το χαλί κρυμμένο επί ΝΔ και επανήλθε τώρα, επί ΔΝΤ και ΠΑΣΟΚ. Το ερώτημα είναι μια ιδέα για ΧΥΤΑ ή ΧΥΤΥ επτά ετών, είναι τόσο καλή τώρα; Σε δύο χρόνια όλες αυτές οι δραστηριότητες απαγορεύονται οριστικά από την Ε.Ε. Και ήδη αποθαρρύνονται έως και τιμωρούνται με πρόστιμα τέτοιες λειτουργίες. Εκτός αν η κυβέρνηση αποφάσισε να κάνει κίνημα ανυπακοής στην Ε.Ε και διάλεξε, από τόσα και τόσα που μας καίνε κυριολεκτικά και μεταφορικά, το συγκεκριμένο για να ξεκινήσει την κινηματική της δράση. Στέκει αυτό λογικά ακόμα κι αν στέκει νόμιμα;

Ένα ακόμα ερώτημα είναι η νομιμότητα με ποιού το μέρος είναι. Καταρχήν εκρεμμούν ακόμα δικαστικές δια-μάχες. Παράλληλα υπάρχει και το ελληνικής πατέντας και εφαρμογής δίλημμα του «ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό;». Και πόσο ηθικό και δίκαιο είναι να επιβάλλεις μια νομιμότητα που στην ουσία εσύ αποφασίζεις σαν δημόσιο με τους νόμους που διαρκώς ψηφίζεις και τροποποιείς και για τους περισσότερους από τους οποίους δεν είχες ενημερώσει καν, πόσο μάλλον δεν είχες καν πάρει έγκριση προεκλογικά. Και γιατί δηλαδή εδώ, στο θέμα αυτό, η νομιμότητα πάει με το εγχώριο δίκαιο κι όχι με το ευρωπαϊκό;

Όμως το βασικό ζήτημα, κατ’ εμέ πάντα, είναι αλλού. Είναι στο γιατί ομόφωνα οι κάτοικοι μιας περιοχής χωρίς ιδιαίτερη παράδοση ανυπακοής και κινημάτων, καμία σχέση με τα Εξάρχεια για παράδειγμα, γίνονται χειρότερα από Εξάρχεια; Για ποιο λόγο τρεις μήνες τώρα τόση αστυνομία δεν τους έχει «πείσει» να ξαναγίνουν φιλήσυχοι και κλεισμένοι στα σπίτια τους ως φοβισμένοι ή νοικοκύρηδες ας το πει ο καθένας όπως προτιμά, πολίτες; Κι εδώ υπάρχει σαφής απάντηση, απλή και πολύ δυσάρεστη. Δεν εμπιστεύονται εκείνους που παίρνουν τις αποφάσεις. Όχι τόσο για τη δυνατότητα τους να πάρουν την πιο δίκαιη, ηθική και λογική απόφαση αλλά πιο πολύ για τις προθέσεις που έχουν σαν εφαλτήριο για τις αποφάσεις αυτές. Κι εδώ είναι το τεράστιο χάσμα των εξουσιαστών από τους εξουσιαζόμενους στην Ελλάδα. Και δημιουργήθηκε με χρόνια «προσπάθεια» των πρώτων αυτό το χάσμα, σε όλα τα μήκη και πλάτη της χώρας και σε όλη την γκάμα των θεμάτων.

Όπως λοιπόν αναφέρει και ο Κηθ Τσέστερσον η κυβέρνηση μας και γενικότερα οι έχοντες την εξουσία διαχρονικά «δεν είναι ότι δεν μπορούν να δουν τη λύση- δεν βλέπουν καν το πρόβλημα». Κι αυτό είναι το πιο καίριο.

Χ.Σ 30-3-2011