-Σε τι μπορώ να σας φανώ χρήσιμη;
-Αχ κυρία Τένια μου… Έτσι που έγιναν τα πράγματα, ούτε και γω ξέρω αν μπορείτε να με βοηθήσετε.
-Προσπαθήστε. Πώς θυμάστε την παιδική σας ηλικία;
-Eδω είναι τα δύσκολα! Ξέρετε, εγώ γεννήθηκα και πέθανα πολλές φορές οπότε την έννοια «παιδική ηλικία» δεν μπορώ να την προσδιορίσω. Γενικώς η μάνα μου ήταν πολύφερνη νύφη και μου χάρισε πολλούς πατεράδες. Όλους τους γοήτευε, όλοι την ποθούσαν. Να! Για να ξεκινήσουμε από κάπου, θα σας διηγηθώ την πιο μακρινή μου-πρόσφατη ανάμνηση. Με ξυπνάει που λέτε η μάνα μου, με αγκαλιές και φιλιά και μου φώναζε «Έρχεται, έρχεται ο πατέρας σου από το Παρίσι! Ντύσου να πάμε στο αεροδρόμιο να τον υποδεχτούμε. Ήρθε η ώρα να τον γνωρίσεις.» Χρόνια και χρόνια το σπίτι μας ήταν σε ατμόσφαιρα θλίψης, σιωπής, πένθους. Έτσι λοιπόν, καθώς την έβλεπα χαρούμενη, άνοιξε η καρδιά μου. Κάτι θα ’ξερε η μάνα μου που τον περίμενε τόσο ανυπόμονα.
-Και λοιπόν ;
-Ήρθε. Κύριος, γοητευτικός, κομψός, με χοντρά φρύδια… Μεγάλη κουβέντα θα πω. Ήταν αυτός που μας άξιζε! Σοβαρός, περίεργα προστατευτικός. Όχι με αγκαλίτσες και τέτοια. Να φανταστείτε συχνά έλεγε «Θα σε πετάξω στο νερό και θα μάθεις να κολυμπάς». Με το που ήρθε δε, του καρφώθηκε μια ιδέα. Να με βάλει στην ΕΟΚ. Ξέρετε τώρα, κάθε γενιά έχει και μια απειλή για τα παιδιά… «Θα σε κλείσω στο Τσοτίλι» ή «Θα σε στείλω στην Κοριαλλένιο». Εμάς ο μπαμπάς μας έλεγε «Θα σε βάλω στην ΕΟΚ να ησυχάσω». Και μ΄έβαλε και νόμιζε ότι ξένοιασε. Βέβαια τώρα που τα φέρνω στο μυαλό, η μάνα μου είχε ήδη κάνει νταραβέρι με κάποιον άλλον που για να με πάρει με το μέρος του μου έλεγε «Να πεις στο πατέρα σου να σε βγάλει έξω από την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ». Δεν ήξερα ποιον ν΄ακούσω. Ο μπαμπάς μου λοιπόν με τα χοντρά φρύδια κάποια στιγμή, μπαΐλντισε να το πω, σιχτίρισε… Έβριζε και πολύ ξέχασα να σας αναφέρω. Σκληρός άνθρωπος αλλά δίκαιος. Σαν να τα μούντζωσε εν πάση περιπτώσει και με ανέλαβαν γι΄αρκετό καιρό κάποιοι που ούτε τους θυμάμαι. Δεν μπόρεσαν να καλύψουν το κενό της ψυχής μου. Δεν τους εμπιστευόμουν σαν το πατέρα μου. Και είχαν και την έπαρση της δανεικής εξουσίας. Με είχαν δεδομένη.
-Καταλαβαίνω. Και μετά;
-Μετά ήρθε ο δεύτερος πιο αγαπητός μου πατέρας. Το ακριβώς αντίθετο του πρώτου. Ήταν ο τύπος που κακομαθαίνει τα παιδιά του. Όχι! Θέλω να είμαι δίκαιη. Δεν τα κακομαθαίνει, τα καλομαθαίνει. Τι γέλια και τι τραγούδια και τι χοροί! «Ότι θέλει το παιδί» έλεγε στη μάνα μου. Δεν ήταν να κλάψω «Δώστα όλα! Δε μπορώ να το βλέπω να κλαίει». Τον πήρα είδηση κι εγώ και έκανα ό,τι γούσταρα. Ό,τι μου πέρναγε από το μυαλό το ζήταγα και αυτός δε μου χάλαγε χατίρι. Άσε από χαρτζιλίκι! Ανεξέλεγκτα!!
-Με την ΕΟΚ τι έγινε;
- Εκεί με άφησε! Α τόχε αυτό ο μπαμπάς μου. Δεν είχε γραμμή. Μια έτσι μια αλλιώς. Για να καταλάβετε, είχε ένα ταξί και μόλις διαισθάνονταν στενοχώρια, μας έβαζε όλους μέσα και μας πήγαινε βόλτες. Έγραφε, έγραφε το ταξίμετρο. Δε βαριέσαι! Τι διαδρομές όμως μας έκανε!!! Και που δε μας πήγε...Χαρισματικός, large. Ήταν για όλους!
-Και μετά;
-Aφήστε τα κυρία Τένια… Τόσο γλεντοκόπι δεν άντεξε και κλονίστηκε η υγεία του. Τάχε και τα χρονάκια του! Βρήκε και μια νεαρή κυρία, να το πω κομψά, στα γεράματα, που τον έκανε ότι ήθελε. Χέσε μας εμάς! Εδώ που τα λέμε… Και τι άλλο να μας κάνει! Όλα μας τάκανε!! Πόσο ν΄ασχοληθεί μαζί μας; Το θέμα όμως ήταν, πώς να μαζευτούμε εμείς με τη φόρα που είχαμε πάρει; Τι τραβήξαμε κυρία Τένια μου! Γκόμενοι να μπαινόβγαιναν, βρικόλακες του παρελθόντος να βάζουν χέρι στη περιουσία και να καμώνονται το σωτήρα… Μια κατάσταση!!!
-Και μετά;
-Nα ’ναι καλά η μάνα μου. Είχε ένα alarm στην ψυχή. Διάλεξε έναν για πατέρα μας. Πώς ήταν ο προηγούμενος; Kαμία σχέση! Τι ξινίλα ήταν αυτή! Ένας άνθρωπος προσηλωμένος, χωρίς ίχνος γοητείας. Ποτέ δεν ένιωσα να μ΄αγαπάει. Σαν να μην είχε αισθήματα μόνο καθήκον. Δεν με κοίταζε στα μάτια,ποτέ! Δεν μπόρεσα να τον ψυχολογήσω. Περίεργα χρόνια…Κάναμε και μια μεγάλη δεξίωση, με θέμα «Ολυμπιάδα». Αυτή μας μάρανε. Τώρα τα καταλαβαίνω. Όλοι έτρωγαν τον αγλέουρα και κείνος δήλωνε ότι νηστεύει. Νήστευε; Τι να σας πω! Πώς να τον χαρακτηρίσω; Δεν κατάφερε να με προσεγγίσει κυρία Τένια μου στο ελάχιστο. Ένιωθα ότι μας νοικοκύρευε…Μας νοικοκύρεψε; Tι να σου πω. Στεγνός. Αψυχολόγητος. Δεν με πήγε και δεν τον πήγα να σας το πω απλά.
- Και μετά;
-Όπως τα φαντάζεστε…Θερμή γυναίκα η μάνα μου. Μετά από τόση ξινίλα έπεσε στην αγκαλιά ενός νέου. Πέρναγαν και τα χρόνια. Σου λέει να ευχαριστηθώ κρεβάτι. Όλο εκεί το μυαλό της! Νέος, νταβραντισμένος, με ωραίο τρόπο ομιλίας. Τον ερωτεύτηκε σφόδρα. Κι αυτός έβγαλε τα παπούτσια του, ξάπλωσε στον καναπέ και… Αραχτός! Μόνο προσέλαβε κάτι νταντάδες να μας προσέχουν. Κάτι απαίσιες, μεγαλομανείς! Που πήραν αμέσως ψηλά τον αμανέ! Και ‘μείς του λέγαμε «Δεν είναι όπως σου δείχνουν. Μόλις εσύ φεύγεις αυτές φοράνε τα ρούχα σου και κατακλέβουν». Δεν μας άκουγε κυρία Τένια… Είχαμε και ‘μεις μεγαλώσει πια… Βλέπαμε τον κίνδυνο να ’ρχεται αλλά είχε τον ασήκωτο. Φαντάζεστε να φτάνει το κακομαθημένο παιδί να συμβουλεύει το γονιό; Τέτοιο αραλίκι!!
-Το παιδί δεν είναι άμοιρο ευθυνών. Ίσως να το βολεύει να μετατοπίζει την ευθύνη…
-Αυτό ακριβώς κατάλαβα. Και ντρέπομαι για μένα… Πέρασαν τα χρόνια. Δεν γίνεται να καλύπτομαι πίσω από τις απογοητεύσεις και τα διαζύγια της μάνας μου. Λέω να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου. Τέρμα τα κανακέματα, οι δικαιολογίες. Πρέπει ν΄αναλάβω ακέραια την ευθύνη. Αλλά πώς;
-Και η μάνα σου…
-Πρώτα πεθαίνει ο άνθρωπος και μετά το χούι κυρία Τένια μου. Ψοφάει για όνειρο αλλά πλέον ψαλιδίστηκαν τα φτερά της και είναι να την κλαίνε οι ρέγκες. Σαν παλιά αρτίστα που αρνείται την ωριμότητα. Έχει γνωρίσει πια έναν άλλον νέο άνθρωπο. Καλός! Χρυσός! Κι αν σου πω τι λάτρεψα πιο πολύ πάνω του!!! Δεν είναι χαρισματικός. Ναι όπως τ΄ακούς! Όγκωσα χαρισματικούς…Ίσως γιατί μεγάλωσα, ίσως γιατί δεν ψάχνω δικαιολογίες. Μπούκαραν και οι τοκογλύφοι στο σπίτι. Καταχρεωμένοι ήμασταν! Δεν χρειάζεται να σας το διευκρινίσω. Χωριό που φαίνεται! Και το παλικάρι δίνει αγώνα…Που να τα βγάλει πέρα με δαύτους; Που χαρίζονται προσόντα; Α ξέχασα να σας πω κυρία Τένια μου, ότι ο νέος πατέρας έχει μεγάλο κόλλημα με τη γυμναστική. Όλη μέρα στο γυμναστήριο. Ξέρετε! Εκείνα τα ποδήλατα που νομίζεις ότι τρέχεις κι όμως είσαι πάντα στο ίδιο το σημείο.Έτσι ακριβώς μας χειρίζεται, έχει αυτό το σύνδρομο! Την μη απόλυτη αίσθηση τόπου και χρόνου. Αλλά…Και ποιόν να βρούμε καλύτερο! Έτσι που καταντήσαμε εμείς δε ξέρω αν ψάχνουμε πατέρα ή μαλ… Άστο κυρία Τένια μου! Δεν καταδέχομαι να προσποιούμαι την ανήξερη παρθένα. Τόσα χρόνια… Ότι ασημικό πλέον έχουμε, ότι έργο τέχνης…( Κι αν είχαμε!!!) Το βγάζουμε πια στη γύρα! Αλλά ξέρετε τι έμαθα; Αν δεν αναλάβεις την ευθύνη σου, κανένας τρίτος δεν θα σε σώσει. Κι εν πάση περιπτώσει η δικιά μας κούτρα τα ’θελε και τα ’παθε, τα παιδιά μας τι χρωστάνε; Να βιώσουν την ανασφάλεια, τη ανεντιμότητα. Το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι αν μη τι άλλο θα μάθουν την αλήθεια. Μ΄ αυτή μόνο θα πορευτούν από δω και πέρα.
Αυτά κυρία Τένια μου. A! Kι άλλο ξέχασα. Ετούτο το παλικάρι είναι γιός εκείνου που δε μας χάλαγε χατίρι και το άλλο παλικάρι ήταν ανιψιός του άλλου με τα φρύδια…Γενικώς, χρόνια και χρόνια είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα. Μπάχαλο! Γι αυτό να σας διευκρινίσω. Δεν ήρθα για συμβουλή αλλά για να τα πω κάπου. Τι σας οφείλω;
-Μια που είναι η πρώτη φορά λέω να μη σας πάρω…Κι άλλωστε η περίπτωση είναι ιδανική για να τη περιφέρω στα συνέδρια ως μοναδική.
-Με κολακεύετε κυρία Τένια μου! Αλλά θα μου επιτρέψετε…Πλέον πληρώνω στο ακέραιο τους λογαριασμούς μου γιατί τίποτα στη ζωή δεν πλήρωσα πιο ακριβά από το – δωρεάν-. Και με απόδειξη παρακαλώ.
Υ.Γ Κυρία Τένια μου χθές το βράδυ παρακολούθησα στη τηλεόραση συνέντευξη του Α.Βγενόπουλου στον Ν.Χατζηνικολάου. Και ξέρετε τι έπαθα; Aρχισα να φωνάζω "πατέρα!"
Πώς το εξηγείτε κυρία Τένια μου; Το πιο κουφό δε, είναι ότι είδα την μάνα μου, να τον καλοβλέπει... Δεν ησυχάζει κυρία Τένια μου!
www.protagon.gr (Ρεα Βιτάλη)
---> Καλογραμμένο κι έξυνπο αρθρο. Και λέει και πολλές αλήθειες με πρωτότυπο τρόπο!
Blog προσωπικών απόψεων και παρουσίασης άρθρων, θεμάτων, οπτικών και ειδήσεων που έχουν ενδιαφέρον....
Tuesday, 23 February 2010
Σύντομο σχόλιο....
14 μήνες πριν ένα αθώο 15χρονο παιδί σκοτωνόταν στα Εξάρχεια (περιοχή γκέτο πια, που όλο προβλήματα ανέδιδε), από σφαίρα Ειδικού Φρουρού χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Επί κυβερνήσεως ΝΔ αυτό και μάλιστα σε περίοδο που είχε αρχίσει η κατιούσα των ποσοστών και των δεικτών της στις "ιερές" δημοσκοπήσεις. Το τι έγινε όλοι το θυμόμαστε. Το τι απέγινε,κάνουμε πως το ξεχνάμε,καθότι "υπάρχει κρίση" (όπως μας υπενθυμίζουν καθημερινά).
Λίγες μέρες πρίν, ένα επίσης αθώο και επίσης (σχεδόν) παιδί 25 χρονών, με δικό του παιδί 18 μηνών, σκοτώνεται στον "φιλήσυχο" Βύρωνα, από 9 σφαίρες αστυνομικών που καταδίωκαν ληστές. Ολες οι σφαίρες στην πλάτη του. Επι κυβερνήσεως Γ. Παπανδρέου του Δευτέρου όμως το θέμα ήταν 2ο στην καλύτερη περίπτωση ακόμα και 3ο-4ο στα μονοθεματικά δελτία ειδήσεων το αυτό δε και στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Κανένας χαμός δεν έγινε. Στο όνομα της κρίσης βεβαίως βεβαίως! Αν αυτό δεν είναι σπρώξιμο από ΜΜΕ και μεγαλο-μεγάλους στην συγκυβέρνηση των αριστερων σοσιαλιστών του ΠΑΣΟΚ, των φιλελευθερων, πατριωτών της ΝΔ (με το νέο ηγέτη) και των "ότι να ναι και όπως μας συμφέρει" ακροδεξιών του ΛΑΟΣ που παρέα μας συγκυβερνούν υπό του Γιώργου (και του Πρετεντέρη βεβαίως),τότε τι είναι.
Πόσο εύκολα ξεχνάει αυτή η χώρα? Και πόσο δύσκολα ξεβολεύεται? Αχ Ελλάδα...
Λίγες μέρες πρίν, ένα επίσης αθώο και επίσης (σχεδόν) παιδί 25 χρονών, με δικό του παιδί 18 μηνών, σκοτώνεται στον "φιλήσυχο" Βύρωνα, από 9 σφαίρες αστυνομικών που καταδίωκαν ληστές. Ολες οι σφαίρες στην πλάτη του. Επι κυβερνήσεως Γ. Παπανδρέου του Δευτέρου όμως το θέμα ήταν 2ο στην καλύτερη περίπτωση ακόμα και 3ο-4ο στα μονοθεματικά δελτία ειδήσεων το αυτό δε και στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Κανένας χαμός δεν έγινε. Στο όνομα της κρίσης βεβαίως βεβαίως! Αν αυτό δεν είναι σπρώξιμο από ΜΜΕ και μεγαλο-μεγάλους στην συγκυβέρνηση των αριστερων σοσιαλιστών του ΠΑΣΟΚ, των φιλελευθερων, πατριωτών της ΝΔ (με το νέο ηγέτη) και των "ότι να ναι και όπως μας συμφέρει" ακροδεξιών του ΛΑΟΣ που παρέα μας συγκυβερνούν υπό του Γιώργου (και του Πρετεντέρη βεβαίως),τότε τι είναι.
Πόσο εύκολα ξεχνάει αυτή η χώρα? Και πόσο δύσκολα ξεβολεύεται? Αχ Ελλάδα...
Η μεγάλη ληστεία
Από τον ΦΙΛΙΠΠΟ ΣΥΡΙΓΟ
ΣΤΗΝ Ελλάδα, που ξεβράκωτη ετοιμάζεται να υποδεχθεί το ΔΝΤ, οι εξεταστικές επιτροπές είναι πολύ της μόδας.
Για να ικανοποιηθεί, προσωρινά, το δημόσιο αίσθημα και να κουκουλωθούν, τελικά, σχεδόν όλα τα σκάνδαλα που συγκλόνισαν τη χώρα και εν πολλοίς την οδήγησαν στο σημερινό της χάλι.
ΑΚΟΜΑ κι έτσι, όμως, ουδείς τολμά να μιλήσει -πόσω μάλλον να ζητήσει «εξεταστική των πραγμάτων επιτροπή»- για την κορωνίδα των σκανδάλων, τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, το κόστος των οποίων διέλυσε την οικονομία της χώρας.
ΤΟ γιατί, είναι εύκολο να το αντιληφθεί κανείς. Από τη στιγμή που σχεδόν όλες οι πολιτικές δυνάμεις έβαλαν τα ρέστα τους για την προώθηση εκείνης της μεγάλης ιδέας και ταυτόχρονα πρωτοστάτησαν ή έστω έκαναν τα στραβά μάτια, στο μεγάλο φαγοπότι, τι άραγε να πουν σήμερα; Οτι τάχα πλανήθηκαν πλάνην οικτράν και ότι τελικά εκείνη η μεγάλη ιδέα λειτούργησε ως η μεγαλύτερη μεταπολιτευτική ευκαιρία για τους διαπλεκόμενους, που ρουφάνε το αίμα της χώρας;
ΑΠΟ το 1996 φώναζα μόνος, σχεδόν, από τις στήλες αυτής της εφημερίδας (που μπορεί να είχε άλλες απόψεις, αλλά προς τιμήν της ποτέ δεν διαπραγματεύθηκε ούτε ένα «και» από τα όσα έγραφα) τι αλήθεια γύρευε η αλεπού στο παζάρι.
ΓΙΑΤΙ ήταν από τότε γνωστόν ότι οι Αγώνες θα γίνονταν με δανεικά και μάλιστα σε μια εποχή αυστηρής λιτότητας, που είχε ως σκοπό της τη νομισματική σύγκλιση! Και γιατί, επίσης, πολύ γρήγορα έγινε αντιληπτό ότι αυτό που η ολυμπιακή προπαγάνδα ονόμασε «μεγάλη ιδέα του έθνους» ήταν ένα άλμα στην ομίχλη, χωρίς κατεύθυνση, χωρίς στόχο και χωρίς πρόγραμμα, που εκ του ασφαλούς θα οδηγούσε στην καταστροφή.
Η μεγαλύτερη απόδειξη της τραγικής αποτυχίας ήταν ότι όλοι ανεξαιρέτως οι συνένοχοι πανηγύρισαν για τον άψογο τρόπο που έγιναν οι Αγώνες. Λες και ως λαός είμαστε εντελώς ανίκανοι που θα ξοδεύαμε 15-20 δισ. (πόσα ακριβώς κανείς δεν ξέρει...) και θα αποτυγχάναμε στο οργανωτικό. Δηλαδή στο αυτονόητο...
Η επιτυχία των Αγώνων, όμως, θα ήταν άλλη, δηλαδή να εξυπηρετηθούν στόχοι διά των οποίων η χώρα θα μπορούσε στο μέλλον να αποκομίσει πολύ περισσότερα απ' όσα, χωρίς κανένα μέτρο και φραγμό, δαπάνησε στον βωμό της μεγάλης ιδέας.
ΚΑΙ αυτό ακριβώς πληρώνουμε σήμερα. Οτι, δηλαδή, πετάξαμε τα ωραία λεφτά που δανειστήκαμε στην πιο αντιπαραγωγική επένδυση που θα μπορούσε να γίνει ποτέ. Ποια χώρα με το οικονομικό μέγεθος της Ελλάδας θα μπορούσε, άραγε, ν' αντέξει μια τέτοια εγκληματική απερισκεψία; Η οποία, σημειωτέον, πολύ γρήγορα την υποχρέωσε να πληρώνει κατασκευές και προμήθειες, τρεις και τέσσερις και πέντε και δέκα φορές πάνω από την πραγματική αξία τους.
ΓΙ' αυτό και σήμερα δεν μιλάει κανείς. Ούτε τα κόμματα, ούτε τα κανάλια, ούτε οι αδιάφθοροι λειτουργοί του Τύπου...
Ελευθεροτυπία, Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2010
---> Ψέματα; Όχι βέβαια... Αλλά όταν λίγοι ενοχλητικοί έλεγαν ότι δεν είναι προτεραιότητα οι Ολυμπιακοί Αγώνες ήταν μια μίζερη μειοψηφία που όλα τα μηδένιζε. Σήμερα 6 χρόνια μετά μήπως να κάναμε μια απογραφή-καταγραφή (που είναι και της μόδας) να δούμε που πήγαν τα λεφτά, πως τοποθετήθηκαν και τι κέρδισε η χώρα? Και να δούμε τι βγάλαμε μακροπρόθεσμα από όλα αυτά? Και αν προκύψει κιόλας (που θα προκύψει) ότι κάποιοι λίγοι έγβαλαν πολλά και γρήγορα ενώ οι υπόλοιποι απλά ματώσαμε οικονομικα και συνεχίζουμε να ματώνουμε θα επιβληθούν κυρώσεις? Αλλά ξέχασα, η Ελληνική νομοθεσία παραγράφει γρήγορα και προστατεύει τους ανίσχυρους έχοντες (εξουσία,χρήμα κλπ) από τους πανίσχυρους απλούς πολίτες!
Από τον ΦΙΛΙΠΠΟ ΣΥΡΙΓΟ
ΣΤΗΝ Ελλάδα, που ξεβράκωτη ετοιμάζεται να υποδεχθεί το ΔΝΤ, οι εξεταστικές επιτροπές είναι πολύ της μόδας.
Για να ικανοποιηθεί, προσωρινά, το δημόσιο αίσθημα και να κουκουλωθούν, τελικά, σχεδόν όλα τα σκάνδαλα που συγκλόνισαν τη χώρα και εν πολλοίς την οδήγησαν στο σημερινό της χάλι.
ΑΚΟΜΑ κι έτσι, όμως, ουδείς τολμά να μιλήσει -πόσω μάλλον να ζητήσει «εξεταστική των πραγμάτων επιτροπή»- για την κορωνίδα των σκανδάλων, τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, το κόστος των οποίων διέλυσε την οικονομία της χώρας.
ΤΟ γιατί, είναι εύκολο να το αντιληφθεί κανείς. Από τη στιγμή που σχεδόν όλες οι πολιτικές δυνάμεις έβαλαν τα ρέστα τους για την προώθηση εκείνης της μεγάλης ιδέας και ταυτόχρονα πρωτοστάτησαν ή έστω έκαναν τα στραβά μάτια, στο μεγάλο φαγοπότι, τι άραγε να πουν σήμερα; Οτι τάχα πλανήθηκαν πλάνην οικτράν και ότι τελικά εκείνη η μεγάλη ιδέα λειτούργησε ως η μεγαλύτερη μεταπολιτευτική ευκαιρία για τους διαπλεκόμενους, που ρουφάνε το αίμα της χώρας;
ΑΠΟ το 1996 φώναζα μόνος, σχεδόν, από τις στήλες αυτής της εφημερίδας (που μπορεί να είχε άλλες απόψεις, αλλά προς τιμήν της ποτέ δεν διαπραγματεύθηκε ούτε ένα «και» από τα όσα έγραφα) τι αλήθεια γύρευε η αλεπού στο παζάρι.
ΓΙΑΤΙ ήταν από τότε γνωστόν ότι οι Αγώνες θα γίνονταν με δανεικά και μάλιστα σε μια εποχή αυστηρής λιτότητας, που είχε ως σκοπό της τη νομισματική σύγκλιση! Και γιατί, επίσης, πολύ γρήγορα έγινε αντιληπτό ότι αυτό που η ολυμπιακή προπαγάνδα ονόμασε «μεγάλη ιδέα του έθνους» ήταν ένα άλμα στην ομίχλη, χωρίς κατεύθυνση, χωρίς στόχο και χωρίς πρόγραμμα, που εκ του ασφαλούς θα οδηγούσε στην καταστροφή.
Η μεγαλύτερη απόδειξη της τραγικής αποτυχίας ήταν ότι όλοι ανεξαιρέτως οι συνένοχοι πανηγύρισαν για τον άψογο τρόπο που έγιναν οι Αγώνες. Λες και ως λαός είμαστε εντελώς ανίκανοι που θα ξοδεύαμε 15-20 δισ. (πόσα ακριβώς κανείς δεν ξέρει...) και θα αποτυγχάναμε στο οργανωτικό. Δηλαδή στο αυτονόητο...
Η επιτυχία των Αγώνων, όμως, θα ήταν άλλη, δηλαδή να εξυπηρετηθούν στόχοι διά των οποίων η χώρα θα μπορούσε στο μέλλον να αποκομίσει πολύ περισσότερα απ' όσα, χωρίς κανένα μέτρο και φραγμό, δαπάνησε στον βωμό της μεγάλης ιδέας.
ΚΑΙ αυτό ακριβώς πληρώνουμε σήμερα. Οτι, δηλαδή, πετάξαμε τα ωραία λεφτά που δανειστήκαμε στην πιο αντιπαραγωγική επένδυση που θα μπορούσε να γίνει ποτέ. Ποια χώρα με το οικονομικό μέγεθος της Ελλάδας θα μπορούσε, άραγε, ν' αντέξει μια τέτοια εγκληματική απερισκεψία; Η οποία, σημειωτέον, πολύ γρήγορα την υποχρέωσε να πληρώνει κατασκευές και προμήθειες, τρεις και τέσσερις και πέντε και δέκα φορές πάνω από την πραγματική αξία τους.
ΓΙ' αυτό και σήμερα δεν μιλάει κανείς. Ούτε τα κόμματα, ούτε τα κανάλια, ούτε οι αδιάφθοροι λειτουργοί του Τύπου...
Ελευθεροτυπία, Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2010
---> Ψέματα; Όχι βέβαια... Αλλά όταν λίγοι ενοχλητικοί έλεγαν ότι δεν είναι προτεραιότητα οι Ολυμπιακοί Αγώνες ήταν μια μίζερη μειοψηφία που όλα τα μηδένιζε. Σήμερα 6 χρόνια μετά μήπως να κάναμε μια απογραφή-καταγραφή (που είναι και της μόδας) να δούμε που πήγαν τα λεφτά, πως τοποθετήθηκαν και τι κέρδισε η χώρα? Και να δούμε τι βγάλαμε μακροπρόθεσμα από όλα αυτά? Και αν προκύψει κιόλας (που θα προκύψει) ότι κάποιοι λίγοι έγβαλαν πολλά και γρήγορα ενώ οι υπόλοιποι απλά ματώσαμε οικονομικα και συνεχίζουμε να ματώνουμε θα επιβληθούν κυρώσεις? Αλλά ξέχασα, η Ελληνική νομοθεσία παραγράφει γρήγορα και προστατεύει τους ανίσχυρους έχοντες (εξουσία,χρήμα κλπ) από τους πανίσχυρους απλούς πολίτες!
Θα πληρώσουν όσοι δεν ευθύνονται
Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ
Η χώρα έχει χρεοκοπήσει, αυτή είναι η αλήθεια.
Οταν το κράτος κινδυνεύει με αδυναμία πληρωμής των υποχρεώσεών του και σχεδόν εκλιπαρεί (κομψά αποκαλείται «πολιτική στήριξη») άλλες χώρες της Ε.Ε. για δανεισμό με χαμηλότερα επιτόκια από εκείνα της αγοράς, πρόκειται περί χρεοκοπίας. Η λέξη μάλλον δεν θα ειπωθεί ποτέ επίσημα ούτε από την ελληνική κυβέρνηση ούτε από κάποια άλλη κυβέρνηση της ευρωζώνης για προφανείς λόγους που συνδέονται με τη διαφύλαξη του ευρώ. Το έλλειμμα και το χρέος καλούνται να το πληρώσουν οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι και οι άνεργοι, όσοι δηλαδή δεν είχαν καμία απολύτως συμμετοχή στην οικονομική κατάρρευση. Με επικοινωνιακή τρομοκρατία, η κυβέρνηση -συνεπικουρούμενη από την αξιωματική αντιπολίτευση- επιχειρεί να πείσει πως τα μέτρα (που ήδη εξήγγειλε αλλά και αυτά που πρόκειται να εξαγγείλει) είναι αναγκαία για ν' αποφύγουμε την πτώχευση. Και προκειμένου να περιορίσει τις κοινωνικές αντιδράσεις υπόσχεται εξεταστική επιτροπή για να διερευνηθούν τα αίτια της χρεοκοπίας. Αστεία πράγματα. Καμία εξεταστική δεν θα λειτουργήσει με τον τρόπο που πρέπει για να κατονομαστούν οι υπεύθυνοι, οι οποίοι και όνομα έχουν και γνωστοί είναι. Και πολύ περισσότερο, δεν θα καταλογιστεί καμία ποινική ευθύνη, άλλωστε κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει.
Οι κυβερνήσεις των πολλών τελευταίων χρόνων και ιδιαίτερα της τελευταίας πενταετίας άσκησαν συγκεκριμένες πολιτικές από τις οποίες ευνοήθηκαν το κεφάλαιο και γενικά τα ισχυρά λόμπι, ενώ αντίστροφα περιορίστηκαν το εισόδημα των εργαζομένων και το δίχτυ των εργασιακών σχέσεων. Είναι ν' απορεί κανείς γιατί οι ίδιοι θα πρέπει να υποστούν νέα επέλαση στα δικαιώματά τους...
www.enet.gr 23/2/10
---> Προσυπογράφω...
Η χώρα έχει χρεοκοπήσει, αυτή είναι η αλήθεια.
Οταν το κράτος κινδυνεύει με αδυναμία πληρωμής των υποχρεώσεών του και σχεδόν εκλιπαρεί (κομψά αποκαλείται «πολιτική στήριξη») άλλες χώρες της Ε.Ε. για δανεισμό με χαμηλότερα επιτόκια από εκείνα της αγοράς, πρόκειται περί χρεοκοπίας. Η λέξη μάλλον δεν θα ειπωθεί ποτέ επίσημα ούτε από την ελληνική κυβέρνηση ούτε από κάποια άλλη κυβέρνηση της ευρωζώνης για προφανείς λόγους που συνδέονται με τη διαφύλαξη του ευρώ. Το έλλειμμα και το χρέος καλούνται να το πληρώσουν οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι και οι άνεργοι, όσοι δηλαδή δεν είχαν καμία απολύτως συμμετοχή στην οικονομική κατάρρευση. Με επικοινωνιακή τρομοκρατία, η κυβέρνηση -συνεπικουρούμενη από την αξιωματική αντιπολίτευση- επιχειρεί να πείσει πως τα μέτρα (που ήδη εξήγγειλε αλλά και αυτά που πρόκειται να εξαγγείλει) είναι αναγκαία για ν' αποφύγουμε την πτώχευση. Και προκειμένου να περιορίσει τις κοινωνικές αντιδράσεις υπόσχεται εξεταστική επιτροπή για να διερευνηθούν τα αίτια της χρεοκοπίας. Αστεία πράγματα. Καμία εξεταστική δεν θα λειτουργήσει με τον τρόπο που πρέπει για να κατονομαστούν οι υπεύθυνοι, οι οποίοι και όνομα έχουν και γνωστοί είναι. Και πολύ περισσότερο, δεν θα καταλογιστεί καμία ποινική ευθύνη, άλλωστε κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει.
Οι κυβερνήσεις των πολλών τελευταίων χρόνων και ιδιαίτερα της τελευταίας πενταετίας άσκησαν συγκεκριμένες πολιτικές από τις οποίες ευνοήθηκαν το κεφάλαιο και γενικά τα ισχυρά λόμπι, ενώ αντίστροφα περιορίστηκαν το εισόδημα των εργαζομένων και το δίχτυ των εργασιακών σχέσεων. Είναι ν' απορεί κανείς γιατί οι ίδιοι θα πρέπει να υποστούν νέα επέλαση στα δικαιώματά τους...
www.enet.gr 23/2/10
---> Προσυπογράφω...
Αφελή ερωτήματα
Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 21 Φεβρουαρίου 2010
Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΠΑ
Εχει δίκιο ο πρωθυπουργός όταν λέει ότι η Ελλάδα χρησιμοποιείται σαν πειραματόζωο από τις διεθνείς αγορές και την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία.
Το τεστ γίνεται σε δύο επίπεδα. Το πρώτο έχει να κάνει με την οικονομία και οι «εξεταστές» θέλουν να δουν πώς συμπεριφέρεται μια προβληματική οικονομία σε συνθήκες κρίσης, με σκληρές πολιτικές λιτότητας, μείωση εισοδημάτων και δημόσιων δαπανών και χαμηλή ρευστότητα.
Η απάντηση είναι προφανής για όσους δεν είναι τυφλωμένοι από το νεοφιλελεύθερο πάθος τους και βρίσκεται στο κλασικό καπιταλιστικό αίνιγμα: «οι καπιταλιστές οδηγούν προς τον περιορισμό των μισθών, ενώ συγχρόνως χρειάζεται οι εργαζόμενοι να αγοράζουν την αυξανόμενη παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών» (Ρ. Ουλφ, «Κ. Ελευθεροτυπία», 1-3-2009). Με άλλα λόγια χωρίς διαθέσιμα εισοδήματα τα προϊόντα θα μείνουν στα «ράφια» και οι υπηρεσίες χωρίς αγοραστές. Κι ακολουθεί ο γνωστός φαύλος κύκλος που οδηγεί σε περαιτέρω συρρίκνωση της οικονομικής δραστηριότητας.
Το δεύτερο τεστ έχει να κάνει με την κοινωνία. Εδώ η πρόβλεψη είναι δυσκολότερη. Για παράδειγμα, ουδείς μπορεί να είναι σίγουρος πώς θα αντιδράσουν οι πολίτες όταν θα μείνουν τελείως ανοχύρωτοι απέναντι στις οικονομικές ελίτ, στόχος των οποίων είναι να εξουδετερώσουν και τις τελευταίες άμυνες της εργασίας, όπως είναι οι συλλογικές συμβάσεις, η απαγόρευση των μαζικών απολύσεων, το δικαίωμα σε αξιοπρεπή σύνταξη.
Η εκστρατεία τρόμου που έχει ξεκινήσει θα κάνει τη δουλειά της και πιθανώς να αποσταθεροποιήσει τους πιο ευάλωτους πολίτες. Ωστόσο έχει τα όριά της, επειδή τα πελώρια «γιατί» που απασχολούν την κοινωνία δεν παίρνουν απαντήσεις.
* Γιατί, κάθε φορά που υπάρχει κρίση, όλες οι προσπάθειες κατατείνουν στον έλεγχο του κόστους της εργασίας αφήνοντας στο απυρόβλητο τις μεγάλες κερδοφορίες (π.χ. τράπεζες, εφοπλιστικό κεφάλαιο, υπεραξίες από μερίσματα και ακίνητη ιδιοκτησία);
* Γιατί ξεσηκώνονται οι τραπεζίτες, οι επιχειρηματίες, οι οργανικοί διανοούμενοι του συστήματος και το πολιτικό προσωπικό του άρχοντος συγκροτήματος όταν τα ελλείμματα εκτροχιάζονται, ενώ αδιαφορούν όταν η ανεργία εκτινάσσεται;
* Γιατί πλασάρεται σαν φάρμακο η ακύρωση των εργασιακών δικαιωμάτων και η ελαστικοποίηση της εργασίας, αφού η πρόσφατη κρίση έδειξε ότι «το σάπιο σανίδι του καπιταλισμού δεν είναι η αγορά εργασίας αλλά οι χρηματοοικονομικές αγορές»; (Ρ. Φρίμαν «Το Βήμα», 3-1-2009)
* Γιατί οι πρώτες κινήσεις για τη διάσωση του ασφαλιστικού αφορούν τα όρια ηλικίας και το ύψος των συντάξεων, ενώ την ίδια στιγμή το κράτος παραδίδει στους ιδιώτες τις δημόσιες επιχειρήσεις, «καθαρές» από τα βάρη, τα οποία καλούνται να επωμιστούν ο προϋπολογισμός και τα ταμεία;
* Γιατί οι η κυρίαρχη ρητορική κατά της φοροδιαφυγής «ξεχνάει» τις χαριστικές ρυθμίσεις σε μερίδες του κεφαλαίου; Η θέση περί εθνικής αστικής τάξης με πατριωτική συνείδηση -την οποία κάποτε υιοθέτησε και ένα κομμάτι της αριστεράς- σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης συνιστά γλυκερή εξιδανίκευση του συγκεκριμένου ταξικού μοντέλου.
* Γιατί είναι σύνηθες το φαινόμενο να χρεοκοπούν οι επιχειρήσεις χωρίς καμία συνέπεια για τους ιδιοκτήτες τους, τις προκλητικές περιουσίες των οποίων δεν αγγίζει κανένας μηχανισμός;
Για να μην έχουμε όμως τυφλές εκρήξεις απαιτείται συγκροτημένη στρατηγική από την πλευρά της αριστεράς. Μια στρατηγική που θα είναι δίκοπη: «Από τη μια μεριά να παλεύουμε για το μικρότερο κακό, γιατί ο κόσμος ζει πάντοτε στο σήμερα και δεν θέλει να αναβάλει για είκοσι χρόνια αυτό που χρειάζεται να γίνει τώρα, και ταυτοχρόνως πρέπει να κρατάμε το βλέμμα καρφωμένο στο μεγάλο παιχνίδι: τι λογής κόσμο θέλουμε να φτιάξουμε» (Ι. Βάλερσταϊν, «Για να καταλάβουμε τον κόσμο μας», εκδόσεις «Θύραθεν»).
Τα σουξέ όμως της αριστεράς είναι οι μεγαλοστομίες και οι μαξιμαλισμοί. «Ηρθε η ώρα να φύγει αυτή η κυβέρνηση» μας λέει ο Α. Αλαβάνος, αλλά κρατάει επτασφράγιστο μυστικό τη διάδοχη λύση. Παρά την «προχωρημένη» θέση του δεν καταφέρνει να εξημερώσει τους πρώην συντρόφους του στο ΚΚΕ, οι οποίοι τον χαρακτηρίζουν «ψάλτη του συστήματος» και επιμένουν ότι προηγείται η εκκαθάριση του κινήματος από τους «οπορτουνιστές του ΣΥΡΙΖΑ» και τη σοσιαλδημοκρατία, «που είναι ο πιο ύπουλος φορέας του αντικομμουνισμού και άρα συνεπής υπηρέτης των συμφερόντων του κεφαλαίου» («Ριζοσπάστης» 17-2-2010). Βολοδέρνοντας στη χωματερή των προσομοιώσεων και επαιρόμενη για τη μοναδικότητά της δικαιώνει τη μελαγχολική εκτίμηση ότι το σύστημα αντλεί δύναμη από την αδυναμία των αντιπάλων του.
---> Στην ουσία όσων λέει ο αρθρογράφος δε διαφωνώ! Όπως και στο ότι η σύγχρονη αριστερά είναι αναγκη ΑΜΕΣΑ να επανακάμψει και να βγει από το καβούκι της που από μόνη της μένει μέσα! Ο Αλέκος Αλαβάνος επειδή είναι σπουδαία προσωπικότητα και μυαλό με έχει απογοητεύσει. Περίμενα να βοηθήσει σε αυτό που ο κόσμος αυτή τη σιγμή ζητάει... Να αποκτήσει αυτό το σύστημα "οικονομικης ολιγαρχίας" αντίπαλο δέος! Να αρχίσει να αγχώνεται για τις συνέπειες των όσων κάνει. Να δει ότι ο κόσμος πια,όσο βολεμένος και κοιμισμένος κι αν είναι έχει αποκτήσει ενναλλάκτική λύση και πιθανόν να αρχίσει να στρέφεται αλλού για λύσεις ουσιαστικές,κοινωνικά δίκαιες και μακροπνοες. Εχω ξαναγράψει ότι η συγκυρία είναι ιδιαίτερα κρίσιμη και είναι χρυσή ευκαιρία αλλά και σοβαρή ευθύνη της σύχρονης αριστεράς να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Ας αφήσουν στο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν τα νάζια και τις ατέρμονες συζητήσεις εγωκεντρικού περιεχομένου κι ας βγουν στον κόσμο... Ο Αλέξης Τσίπρας δείχνει να το έχει αντιληφθεί αλλά όσο θα πρέπει να ισορροπεί σε τεντωμένο εσωκομματικό σχοινί,προφανώς δε θα καταφέρει και πολλα!
Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΠΑ
Εχει δίκιο ο πρωθυπουργός όταν λέει ότι η Ελλάδα χρησιμοποιείται σαν πειραματόζωο από τις διεθνείς αγορές και την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία.
Το τεστ γίνεται σε δύο επίπεδα. Το πρώτο έχει να κάνει με την οικονομία και οι «εξεταστές» θέλουν να δουν πώς συμπεριφέρεται μια προβληματική οικονομία σε συνθήκες κρίσης, με σκληρές πολιτικές λιτότητας, μείωση εισοδημάτων και δημόσιων δαπανών και χαμηλή ρευστότητα.
Η απάντηση είναι προφανής για όσους δεν είναι τυφλωμένοι από το νεοφιλελεύθερο πάθος τους και βρίσκεται στο κλασικό καπιταλιστικό αίνιγμα: «οι καπιταλιστές οδηγούν προς τον περιορισμό των μισθών, ενώ συγχρόνως χρειάζεται οι εργαζόμενοι να αγοράζουν την αυξανόμενη παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών» (Ρ. Ουλφ, «Κ. Ελευθεροτυπία», 1-3-2009). Με άλλα λόγια χωρίς διαθέσιμα εισοδήματα τα προϊόντα θα μείνουν στα «ράφια» και οι υπηρεσίες χωρίς αγοραστές. Κι ακολουθεί ο γνωστός φαύλος κύκλος που οδηγεί σε περαιτέρω συρρίκνωση της οικονομικής δραστηριότητας.
Το δεύτερο τεστ έχει να κάνει με την κοινωνία. Εδώ η πρόβλεψη είναι δυσκολότερη. Για παράδειγμα, ουδείς μπορεί να είναι σίγουρος πώς θα αντιδράσουν οι πολίτες όταν θα μείνουν τελείως ανοχύρωτοι απέναντι στις οικονομικές ελίτ, στόχος των οποίων είναι να εξουδετερώσουν και τις τελευταίες άμυνες της εργασίας, όπως είναι οι συλλογικές συμβάσεις, η απαγόρευση των μαζικών απολύσεων, το δικαίωμα σε αξιοπρεπή σύνταξη.
Η εκστρατεία τρόμου που έχει ξεκινήσει θα κάνει τη δουλειά της και πιθανώς να αποσταθεροποιήσει τους πιο ευάλωτους πολίτες. Ωστόσο έχει τα όριά της, επειδή τα πελώρια «γιατί» που απασχολούν την κοινωνία δεν παίρνουν απαντήσεις.
* Γιατί, κάθε φορά που υπάρχει κρίση, όλες οι προσπάθειες κατατείνουν στον έλεγχο του κόστους της εργασίας αφήνοντας στο απυρόβλητο τις μεγάλες κερδοφορίες (π.χ. τράπεζες, εφοπλιστικό κεφάλαιο, υπεραξίες από μερίσματα και ακίνητη ιδιοκτησία);
* Γιατί ξεσηκώνονται οι τραπεζίτες, οι επιχειρηματίες, οι οργανικοί διανοούμενοι του συστήματος και το πολιτικό προσωπικό του άρχοντος συγκροτήματος όταν τα ελλείμματα εκτροχιάζονται, ενώ αδιαφορούν όταν η ανεργία εκτινάσσεται;
* Γιατί πλασάρεται σαν φάρμακο η ακύρωση των εργασιακών δικαιωμάτων και η ελαστικοποίηση της εργασίας, αφού η πρόσφατη κρίση έδειξε ότι «το σάπιο σανίδι του καπιταλισμού δεν είναι η αγορά εργασίας αλλά οι χρηματοοικονομικές αγορές»; (Ρ. Φρίμαν «Το Βήμα», 3-1-2009)
* Γιατί οι πρώτες κινήσεις για τη διάσωση του ασφαλιστικού αφορούν τα όρια ηλικίας και το ύψος των συντάξεων, ενώ την ίδια στιγμή το κράτος παραδίδει στους ιδιώτες τις δημόσιες επιχειρήσεις, «καθαρές» από τα βάρη, τα οποία καλούνται να επωμιστούν ο προϋπολογισμός και τα ταμεία;
* Γιατί οι η κυρίαρχη ρητορική κατά της φοροδιαφυγής «ξεχνάει» τις χαριστικές ρυθμίσεις σε μερίδες του κεφαλαίου; Η θέση περί εθνικής αστικής τάξης με πατριωτική συνείδηση -την οποία κάποτε υιοθέτησε και ένα κομμάτι της αριστεράς- σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης συνιστά γλυκερή εξιδανίκευση του συγκεκριμένου ταξικού μοντέλου.
* Γιατί είναι σύνηθες το φαινόμενο να χρεοκοπούν οι επιχειρήσεις χωρίς καμία συνέπεια για τους ιδιοκτήτες τους, τις προκλητικές περιουσίες των οποίων δεν αγγίζει κανένας μηχανισμός;
Για να μην έχουμε όμως τυφλές εκρήξεις απαιτείται συγκροτημένη στρατηγική από την πλευρά της αριστεράς. Μια στρατηγική που θα είναι δίκοπη: «Από τη μια μεριά να παλεύουμε για το μικρότερο κακό, γιατί ο κόσμος ζει πάντοτε στο σήμερα και δεν θέλει να αναβάλει για είκοσι χρόνια αυτό που χρειάζεται να γίνει τώρα, και ταυτοχρόνως πρέπει να κρατάμε το βλέμμα καρφωμένο στο μεγάλο παιχνίδι: τι λογής κόσμο θέλουμε να φτιάξουμε» (Ι. Βάλερσταϊν, «Για να καταλάβουμε τον κόσμο μας», εκδόσεις «Θύραθεν»).
Τα σουξέ όμως της αριστεράς είναι οι μεγαλοστομίες και οι μαξιμαλισμοί. «Ηρθε η ώρα να φύγει αυτή η κυβέρνηση» μας λέει ο Α. Αλαβάνος, αλλά κρατάει επτασφράγιστο μυστικό τη διάδοχη λύση. Παρά την «προχωρημένη» θέση του δεν καταφέρνει να εξημερώσει τους πρώην συντρόφους του στο ΚΚΕ, οι οποίοι τον χαρακτηρίζουν «ψάλτη του συστήματος» και επιμένουν ότι προηγείται η εκκαθάριση του κινήματος από τους «οπορτουνιστές του ΣΥΡΙΖΑ» και τη σοσιαλδημοκρατία, «που είναι ο πιο ύπουλος φορέας του αντικομμουνισμού και άρα συνεπής υπηρέτης των συμφερόντων του κεφαλαίου» («Ριζοσπάστης» 17-2-2010). Βολοδέρνοντας στη χωματερή των προσομοιώσεων και επαιρόμενη για τη μοναδικότητά της δικαιώνει τη μελαγχολική εκτίμηση ότι το σύστημα αντλεί δύναμη από την αδυναμία των αντιπάλων του.
---> Στην ουσία όσων λέει ο αρθρογράφος δε διαφωνώ! Όπως και στο ότι η σύγχρονη αριστερά είναι αναγκη ΑΜΕΣΑ να επανακάμψει και να βγει από το καβούκι της που από μόνη της μένει μέσα! Ο Αλέκος Αλαβάνος επειδή είναι σπουδαία προσωπικότητα και μυαλό με έχει απογοητεύσει. Περίμενα να βοηθήσει σε αυτό που ο κόσμος αυτή τη σιγμή ζητάει... Να αποκτήσει αυτό το σύστημα "οικονομικης ολιγαρχίας" αντίπαλο δέος! Να αρχίσει να αγχώνεται για τις συνέπειες των όσων κάνει. Να δει ότι ο κόσμος πια,όσο βολεμένος και κοιμισμένος κι αν είναι έχει αποκτήσει ενναλλάκτική λύση και πιθανόν να αρχίσει να στρέφεται αλλού για λύσεις ουσιαστικές,κοινωνικά δίκαιες και μακροπνοες. Εχω ξαναγράψει ότι η συγκυρία είναι ιδιαίτερα κρίσιμη και είναι χρυσή ευκαιρία αλλά και σοβαρή ευθύνη της σύχρονης αριστεράς να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Ας αφήσουν στο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν τα νάζια και τις ατέρμονες συζητήσεις εγωκεντρικού περιεχομένου κι ας βγουν στον κόσμο... Ο Αλέξης Τσίπρας δείχνει να το έχει αντιληφθεί αλλά όσο θα πρέπει να ισορροπεί σε τεντωμένο εσωκομματικό σχοινί,προφανώς δε θα καταφέρει και πολλα!
Για την περίοδο 2004-2009 η πρόταση που κατέθεσε το ΠΑΣΟΚ για εξεταστική
Με προφανή στόχο την απόδοση πολιτικών ευθυνών στις κυβερνήσεις της Ν.Δ., που έδωσαν λανθασμένα δημοσιονομικά στοιχεία στους διεθνείς εταίρους την περίοδο 2004-2009, η Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ, πλην πρωθυπουργού, υπουργικού συμβουλίου και προέδρου της Βουλής, κατέθεσε αργά χθες το βράδυ την πρόταση σύστασης εξεταστικής των πραγμάτων επιτροπής για την οικονομία.
Η πρόταση αναμένεται να εισαχθεί σχετικά σύντομα προς συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής, αλλά η σύσταση της επιτροπής θα καθυστερήσει σημαντικά, λόγω και των εσωκομματικών αντιδράσεων στο ΠΑΣΟΚ.
Η πρώτη αντίδραση της Ν.Δ., διά του κοινοβουλευτικού της εκπροσώπου Μ. Κεφαλογιάννη, ήταν ότι «αν τελικώς τολμήσετε να το κάνετε, θα βρεθείτε σε δύσκολη θέση και θα κληθείτε να απολογηθείτε γι' αυτά που κάνατε σε βάρος της οικονομίας».
Στο κείμενο της πρότασης των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ περιλαμβάνονται βαρείς χαρακτηρισμοί κατά των πεπραγμένων των κυβερνήσεων της Ν.Δ.
Καταλογίζονται συγκεκριμένα «σκοπιμότητα στην απόκρυψη των πραγματικών στοιχείων» και «μεθοδεύσεις χειραγώγησης στη δημοσιοποίηση των δημοσιονομικών στοιχείων».
Για την περίοδο 2007-2009 αναφέρεται ότι «υπήρξαν πολιτικές παρεμβάσεις τόσο στο περιεχόμενο των στοιχείων όσο και στον χρόνο δημοσιοποίησής τους».
Σημειώνεται επίσης ότι μετά τις τελευταίες εκλογές η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε προειδοποιήσει πως το δημόσιο έλλειμμα θα ξεπερνούσε το 10% του ΑΕΠ, προειδοποίηση που δεν δημοσιοποιήθηκε ποτέ από την κυβέρνηση της Ν.Δ.».
Καταλήγοντας η Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ εγείρει σοβαρά ερωτήματα για «τη στάση και τις ενέργειες προσώπων με θεσμικό και πολιτικό καθήκον την τήρηση του δημόσιου συμφέροντος της χώρας». Υπενθυμίζοντας δε ότι η «μεθόδευσή» τους οδήγησε στα σημερινά αποτελέσματα -«επαχθείς όρους δανεισμού και την πλέον αυστηρή μορφή επιτήρησης που έχει υποστεί χώρα της ευρωζώνης»-, καταλήγει: «Η εξεταστική θα έχει την ευκαιρία να καταλήξει σε συγκεκριμένες προτάσεις, με την υλοποίηση των οποίων θα θωρακιστεί η θεσμική αξιοπιστία της χώρας».
Ελευθεροτυπία, Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2010
---> περιληπτικά το ΠΑΣΟΚ ζητάει την πίτα ολάκερη και το σκύλο χορτάτο! Οτι έκανε ατελείωτα λάθη η κυβέρνηση ΝΔ την τελευταία 5ετία είναι προφανές. Το ότι τα σημερινά μας χάλια είναι συνέπεια λαθών πολλών ετών όμως δεν μπορούμε να το κρύψουμε κάτω από το χαλί μόνο και μόνο για το κομματικό μας συμφέρον... Και φυσικά δεν έρχονται λύσεις μέσα από επικοινωνιακά τρικ και πυροτεχνήματα που μόνο στόχο έχουν να αποκοιμήσουν (κι άλλο) το λαό... Αν πραγματικά έχουν όρεξη να το ψάξουν, να αποδώσουν ευθύνες και να περάσουν και σε πρακτικές "διορθώσεις" τον τρόπο τον ξέρουν! Κι ας ξεκινήσουν μελετώντας σε βάθος χρόνου. Τουλάχιστον από το 1975 και έπειτα!
Η πρόταση αναμένεται να εισαχθεί σχετικά σύντομα προς συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής, αλλά η σύσταση της επιτροπής θα καθυστερήσει σημαντικά, λόγω και των εσωκομματικών αντιδράσεων στο ΠΑΣΟΚ.
Η πρώτη αντίδραση της Ν.Δ., διά του κοινοβουλευτικού της εκπροσώπου Μ. Κεφαλογιάννη, ήταν ότι «αν τελικώς τολμήσετε να το κάνετε, θα βρεθείτε σε δύσκολη θέση και θα κληθείτε να απολογηθείτε γι' αυτά που κάνατε σε βάρος της οικονομίας».
Στο κείμενο της πρότασης των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ περιλαμβάνονται βαρείς χαρακτηρισμοί κατά των πεπραγμένων των κυβερνήσεων της Ν.Δ.
Καταλογίζονται συγκεκριμένα «σκοπιμότητα στην απόκρυψη των πραγματικών στοιχείων» και «μεθοδεύσεις χειραγώγησης στη δημοσιοποίηση των δημοσιονομικών στοιχείων».
Για την περίοδο 2007-2009 αναφέρεται ότι «υπήρξαν πολιτικές παρεμβάσεις τόσο στο περιεχόμενο των στοιχείων όσο και στον χρόνο δημοσιοποίησής τους».
Σημειώνεται επίσης ότι μετά τις τελευταίες εκλογές η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε προειδοποιήσει πως το δημόσιο έλλειμμα θα ξεπερνούσε το 10% του ΑΕΠ, προειδοποίηση που δεν δημοσιοποιήθηκε ποτέ από την κυβέρνηση της Ν.Δ.».
Καταλήγοντας η Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ εγείρει σοβαρά ερωτήματα για «τη στάση και τις ενέργειες προσώπων με θεσμικό και πολιτικό καθήκον την τήρηση του δημόσιου συμφέροντος της χώρας». Υπενθυμίζοντας δε ότι η «μεθόδευσή» τους οδήγησε στα σημερινά αποτελέσματα -«επαχθείς όρους δανεισμού και την πλέον αυστηρή μορφή επιτήρησης που έχει υποστεί χώρα της ευρωζώνης»-, καταλήγει: «Η εξεταστική θα έχει την ευκαιρία να καταλήξει σε συγκεκριμένες προτάσεις, με την υλοποίηση των οποίων θα θωρακιστεί η θεσμική αξιοπιστία της χώρας».
Ελευθεροτυπία, Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2010
---> περιληπτικά το ΠΑΣΟΚ ζητάει την πίτα ολάκερη και το σκύλο χορτάτο! Οτι έκανε ατελείωτα λάθη η κυβέρνηση ΝΔ την τελευταία 5ετία είναι προφανές. Το ότι τα σημερινά μας χάλια είναι συνέπεια λαθών πολλών ετών όμως δεν μπορούμε να το κρύψουμε κάτω από το χαλί μόνο και μόνο για το κομματικό μας συμφέρον... Και φυσικά δεν έρχονται λύσεις μέσα από επικοινωνιακά τρικ και πυροτεχνήματα που μόνο στόχο έχουν να αποκοιμήσουν (κι άλλο) το λαό... Αν πραγματικά έχουν όρεξη να το ψάξουν, να αποδώσουν ευθύνες και να περάσουν και σε πρακτικές "διορθώσεις" τον τρόπο τον ξέρουν! Κι ας ξεκινήσουν μελετώντας σε βάθος χρόνου. Τουλάχιστον από το 1975 και έπειτα!
Thursday, 11 February 2010
Που είναι η άλλη Ελλάδα;
Μεσημέρι, Κολωνάκι, καφέ στην πλατεία. Είναι αποκλεισμένο περιμετρικά, μπράβοι σε σχήμα Π, περαστικοί κοιτάζουν περίεργοι το θέαμα. Στη μέση αυτός, μαύρο κοστούμι, μαύρο πουκάμισο, όρθιος μιλάει στο κινητό. Πίσω του άλλος μπράβος, κρατάει στα χέρια ευλαβικά το πούρο. Γυρνάει, τραβάει μια ρουφηξιά, συνεχίζει, ο κολαούζος το κρατάει, περιμένει την επόμενη ρουφηξιά. Μπράβος πούρου, επαγγέλματα του μέλλοντος.
Φθινοπωρινό μεσημέρι στο κέντρο της πόλης, η δημόσια επίδειξη της αήττητης ηλιθιότητας. Είναι πλούσιος. Έχει πολλά λεφτά, από πού, απροσδιόριστο.
Οι πλούσιοι αυτής της χώρας δεν κάνουν, έχουν. Κάτι γενικώς: καράβια, προμήθειες, λαθρεμπόριο πετρελαίου, πλαστά τιμολόγια, ποδοσφαιρικές ομάδες-πλυντήρια, αγοραπωλησίες παικτών, εικονικά συμβόλαια, πουλάει φάρμακα στα νοσοκομεία στην τριπλάσια τιμή, εισαγωγή από την Κύπρο, εκμεταλλεύεται εμπορικά ακίνητα της εκκλησίας, καταπατάει δημόσιες εκτάσεις, χτίζει στη Μύκονο συγκρότημα κατοικιών με συνέταιρο γνωστό πολιτικό, αλλαγές συντελεστή δόμησης μόνο για την περίπτωσή του, πουλάει τηλεοπτικά κανάλια που του χαρίζει το κράτος, offshore εταιρείες, κωδικοί, μπράβοι. Πούρα. Χοντρός σβέρκος.
Οι περαστικοί απολαμβάνουν το θέαμα.
Οι πλούσιοι ξέρουν πολύ καλά από πού προέρχονται τα χρήματά τους. Τα αντιμετωπίζουν και οι ίδιοι ως προϊόν εγκλήματος. Τα τρώνε γρήγορα και επιδεικτικά. Όπως οι γκάνγκστερ. Σε ολόκληρο τον κόσμο μόνο δύο άρχουσες τάξεις έχουν υιοθετήσει ως τρόπο ζωής το lifestyle της κολομβιάνικης μαφίας.Οι Ρώσοι ολιγάρχες και οι Έλληνες πλούσιοι. Θηριώδη τζιπ στα στενά δρομάκια, παρκαρισμένες πόρσε στα κλαμπ, αστυνομική προστασία, γουόκι τόκι, μπράβοι, ημίγυμνες ξανθιές, χοντροί σβέρκοι. ΚΔΟΑ. Κτηνώδης δύναμη ογκώδης άγνοια. Στον υπόλοιπο κόσμο οι πλούσιοι έτσι είναι; Έχω ακούσει ότι είναι καθηγητές σε μεγάλα πανεπιστήμια ή και φοιτητές που για να παίζουν κιθάρες με μακρινούς τους φίλους ανακάλυψαν το Facebook...
Εδώ δεν υπάρχουν κιθάρες. Ούτε πανεπιστήμια. Ελληνικός ληστρικός μικροκαπιταλισμός, κλοπιμαία. Ξαπλώστρες 3.000 ευρώ στην παραλία, ο ένας δίπλα στον άλλον… Πάνω στον άλλον. Όλοι μαζί. Δεν θέλουν να κρυφτούν, θέλουν να φανούν. Ποιος έχει το πιο μεγάλο, σπίτι, το πιο μεγάλο, κότερο. Αγωνιούν για μια φωτογραφία τους σε φτηνές κίτρινες φυλλάδες.
Αγοράζουν παρέα, δημοσιότητα, σεξ, σταρ, μις, θεές, απόλυτες, υπέρλαμπρες, δίμετρες. Ξανθιές με μαύρη ρίζα. Από τη μαζική παραγωγή των καλλιστείων. Μια δυο γυμνές φωτογραφίες και μετά στον αγώνα. Στο ανελέητο κυνήγι στη σκληρή ζούγκλα της ζωής.
Η ανεργία στις νεαρές γυναίκες μέχρι τα 30 φτάνει στο 40%. Πιράνχας, κόβουν βόλτες από φωτογράφιση σε κότερα, από πασαρέλα σε επισκέψεις κατ' οίκον. Το ίδιο παμπάλαιο συγκινητικό όνειρο. Μια μέρα ο πελάτης θα ερωτευτεί και θα την κάνει κυρία. Ένας γάμος, τώρα πριν να 'ναι αργά, τα χρόνια περνάνε γρήγορα, νέο εμπόρευμα βγαίνει στην αγορά κάθε σεζόν. Τα πούρα διαλέγουν. Επιλέγουν την επόμενη trophy wife.
Ο πλανήτης μπαίνει στον τρίτο χρόνο της οικονομικής κρίσης. Ο πιο δύσκολος χειμώνας λέει. Οι ελληνικές πολιτικές εφημερίδες (και τα κανάλια βεβαίως βεβαίως),στο πιο βαθύ τούνελ της κρίσης, εισάγουν στην ύλη τους κοσμικά ένθετα. Χρώματα πολύχρωμα, γυαλιστερές φωτογραφίες. Δες το 16χρονο ζάπλουτο ξέκωλο πώς διασκεδάζει στα μπουζούκια. Ζηλεύεις; Δες τον νεαρό πάμπλουτο κληρονόμο αγκαλιά με τη θεά, την προκλητική miss young. Θα κάνουν προγαμιαίο συμβόλαιο;
Εσύ γιατί δεν θα σαι στο γάμο; Εσένα ο μπαμπάς σου δεν έκανε λαθρεμπόριο πετρελαίου; Η μαμά σου δεν ήταν συμβολαιογράφος στα μεγάλα ντιλ ακίνητης περιουσίας; Δεν ξέρεις ούτε ένα γενικό γραμματέα υπουργείου, έναν ταμία κόμματος έστω; Έναν "παράγοντα"; Τι άτυχος που ήσουν.
Όλα διορθώνονται όμως, άρχισε τώρα, κάνε κοιλιακούς, κάνε προσθετικές στήθους, κάνε κάτι. Αν δεν είσαι αγοραστής, γίνε τουλάχιστον εμπόρευμα. Η Ελλάδα, αδιόριστη πτυχιούχος,κάθεται στον καναπέ, χάσκει στην τιβί και μετα κλείνει τα μάτια... Πέφτει στο κρεβάτι για μια μονιμοποίηση στο δημόσιο (μεταφορικά μα και κυριολεκτικά ενίοτε).
Πού είναι η άλλη Έλλάδα; Η Ελλάδα του 5%. Η Ελλάδα της γνώσης, της επιστήμης και της έρευνας. Η Ελλάδα της τέχνης, του τολμηρού πνεύματος, της δουλειάς, της προκοπής και της εξέλιξης. Η Ελλάδα του μέτρου, της μετριοφροσύνης και της σύνεσης. Κι όμως υπάρχει η Ελλάδα αυτή, υπάρχει, αναπνέει και λειτουργεί. Κρυμμένη. Αναπνέει μέσα στο βρώμικο νερό με καλάμι...
Φθινοπωρινό μεσημέρι στο κέντρο της πόλης, η δημόσια επίδειξη της αήττητης ηλιθιότητας. Είναι πλούσιος. Έχει πολλά λεφτά, από πού, απροσδιόριστο.
Οι πλούσιοι αυτής της χώρας δεν κάνουν, έχουν. Κάτι γενικώς: καράβια, προμήθειες, λαθρεμπόριο πετρελαίου, πλαστά τιμολόγια, ποδοσφαιρικές ομάδες-πλυντήρια, αγοραπωλησίες παικτών, εικονικά συμβόλαια, πουλάει φάρμακα στα νοσοκομεία στην τριπλάσια τιμή, εισαγωγή από την Κύπρο, εκμεταλλεύεται εμπορικά ακίνητα της εκκλησίας, καταπατάει δημόσιες εκτάσεις, χτίζει στη Μύκονο συγκρότημα κατοικιών με συνέταιρο γνωστό πολιτικό, αλλαγές συντελεστή δόμησης μόνο για την περίπτωσή του, πουλάει τηλεοπτικά κανάλια που του χαρίζει το κράτος, offshore εταιρείες, κωδικοί, μπράβοι. Πούρα. Χοντρός σβέρκος.
Οι περαστικοί απολαμβάνουν το θέαμα.
Οι πλούσιοι ξέρουν πολύ καλά από πού προέρχονται τα χρήματά τους. Τα αντιμετωπίζουν και οι ίδιοι ως προϊόν εγκλήματος. Τα τρώνε γρήγορα και επιδεικτικά. Όπως οι γκάνγκστερ. Σε ολόκληρο τον κόσμο μόνο δύο άρχουσες τάξεις έχουν υιοθετήσει ως τρόπο ζωής το lifestyle της κολομβιάνικης μαφίας.Οι Ρώσοι ολιγάρχες και οι Έλληνες πλούσιοι. Θηριώδη τζιπ στα στενά δρομάκια, παρκαρισμένες πόρσε στα κλαμπ, αστυνομική προστασία, γουόκι τόκι, μπράβοι, ημίγυμνες ξανθιές, χοντροί σβέρκοι. ΚΔΟΑ. Κτηνώδης δύναμη ογκώδης άγνοια. Στον υπόλοιπο κόσμο οι πλούσιοι έτσι είναι; Έχω ακούσει ότι είναι καθηγητές σε μεγάλα πανεπιστήμια ή και φοιτητές που για να παίζουν κιθάρες με μακρινούς τους φίλους ανακάλυψαν το Facebook...
Εδώ δεν υπάρχουν κιθάρες. Ούτε πανεπιστήμια. Ελληνικός ληστρικός μικροκαπιταλισμός, κλοπιμαία. Ξαπλώστρες 3.000 ευρώ στην παραλία, ο ένας δίπλα στον άλλον… Πάνω στον άλλον. Όλοι μαζί. Δεν θέλουν να κρυφτούν, θέλουν να φανούν. Ποιος έχει το πιο μεγάλο, σπίτι, το πιο μεγάλο, κότερο. Αγωνιούν για μια φωτογραφία τους σε φτηνές κίτρινες φυλλάδες.
Αγοράζουν παρέα, δημοσιότητα, σεξ, σταρ, μις, θεές, απόλυτες, υπέρλαμπρες, δίμετρες. Ξανθιές με μαύρη ρίζα. Από τη μαζική παραγωγή των καλλιστείων. Μια δυο γυμνές φωτογραφίες και μετά στον αγώνα. Στο ανελέητο κυνήγι στη σκληρή ζούγκλα της ζωής.
Η ανεργία στις νεαρές γυναίκες μέχρι τα 30 φτάνει στο 40%. Πιράνχας, κόβουν βόλτες από φωτογράφιση σε κότερα, από πασαρέλα σε επισκέψεις κατ' οίκον. Το ίδιο παμπάλαιο συγκινητικό όνειρο. Μια μέρα ο πελάτης θα ερωτευτεί και θα την κάνει κυρία. Ένας γάμος, τώρα πριν να 'ναι αργά, τα χρόνια περνάνε γρήγορα, νέο εμπόρευμα βγαίνει στην αγορά κάθε σεζόν. Τα πούρα διαλέγουν. Επιλέγουν την επόμενη trophy wife.
Ο πλανήτης μπαίνει στον τρίτο χρόνο της οικονομικής κρίσης. Ο πιο δύσκολος χειμώνας λέει. Οι ελληνικές πολιτικές εφημερίδες (και τα κανάλια βεβαίως βεβαίως),στο πιο βαθύ τούνελ της κρίσης, εισάγουν στην ύλη τους κοσμικά ένθετα. Χρώματα πολύχρωμα, γυαλιστερές φωτογραφίες. Δες το 16χρονο ζάπλουτο ξέκωλο πώς διασκεδάζει στα μπουζούκια. Ζηλεύεις; Δες τον νεαρό πάμπλουτο κληρονόμο αγκαλιά με τη θεά, την προκλητική miss young. Θα κάνουν προγαμιαίο συμβόλαιο;
Εσύ γιατί δεν θα σαι στο γάμο; Εσένα ο μπαμπάς σου δεν έκανε λαθρεμπόριο πετρελαίου; Η μαμά σου δεν ήταν συμβολαιογράφος στα μεγάλα ντιλ ακίνητης περιουσίας; Δεν ξέρεις ούτε ένα γενικό γραμματέα υπουργείου, έναν ταμία κόμματος έστω; Έναν "παράγοντα"; Τι άτυχος που ήσουν.
Όλα διορθώνονται όμως, άρχισε τώρα, κάνε κοιλιακούς, κάνε προσθετικές στήθους, κάνε κάτι. Αν δεν είσαι αγοραστής, γίνε τουλάχιστον εμπόρευμα. Η Ελλάδα, αδιόριστη πτυχιούχος,κάθεται στον καναπέ, χάσκει στην τιβί και μετα κλείνει τα μάτια... Πέφτει στο κρεβάτι για μια μονιμοποίηση στο δημόσιο (μεταφορικά μα και κυριολεκτικά ενίοτε).
Πού είναι η άλλη Έλλάδα; Η Ελλάδα του 5%. Η Ελλάδα της γνώσης, της επιστήμης και της έρευνας. Η Ελλάδα της τέχνης, του τολμηρού πνεύματος, της δουλειάς, της προκοπής και της εξέλιξης. Η Ελλάδα του μέτρου, της μετριοφροσύνης και της σύνεσης. Κι όμως υπάρχει η Ελλάδα αυτή, υπάρχει, αναπνέει και λειτουργεί. Κρυμμένη. Αναπνέει μέσα στο βρώμικο νερό με καλάμι...
Η ζωή είναι αυτό που διαλέγουμε
Ήταν νωρίς το πρωί, μια Δευτέρα, δύσκολα δηλαδή. Τότε που πρέπει να ανακαλύψεις από την αρχή λόγους και προσδοκίες για να κυλήσει η μέρα, να κυλήσει το επταήμερο.
Ο ένας πίσω από τον πάγκο, λεπτός γύρω στα τριάντα όρθιος πίσω από τη βιτρίνα με τα σάντουιτς και τους χυμούς, έτσι τον θυμάμαι κάθε φορά που μπαίνω στο καφέ. Να μην κάνει πάνω από ένα δυο βήματα τη φορά. Όσα χρειάζονται να εξυπηρετήσει, να πάρει χρήματα και να δώσει ρέστα. Όλο κι όλο μερικά μέτρα η δουλειά του. κάθε μέρα Δευτέρα μέχρι Σάββατο, μικρός μισθός και τα πουρμπουάρ μοιρασμένα από το ποτήρι στο ταμείο.
Ο άλλος μπροστά από τη βιτρίνα, λίγο μεγαλύτερος, γεμάτος, με μακριά μαλλιά πιασμένα με λαστιχάκι, σκουλαρίκι, μπουφάν, αθλητικά παπούτσια, -εμφάνιση “σπάω βιτρίνες” - το ντελιβερι μπόυ του μαγαζιού. Μηχανάκι, όλη μέρα πάνω κάτω για να φθάσει ζεστός ο καπουτσίνο στα γραφεία του κέντρου. Επάγγελμα του βιοπορισμού, όχι επιλογή ζωής... Περίμενε να μεταφέρει μια παραγγελία απ' ο,τι κατάλαβα και είχε πιάσει κουβέντα με το συνάδελφό του. Στην ουρά εγώ για τον πρωινό εσπρέσο, με την πρωινή δυσθυμία, να έχω βυθιστεί σε εκείνη τη σιωπή που ο κόσμος φθάνει σαν βοή , σε ενοχλεί ακόμη και ο βόμβος του αποχυμωτή. Ανησυχείς μήπως δεις κανέναν γνωστό και χρειαστεί να πεις περισσότερα από μια καλημέρα.
Γι’ αυτό μου έκαναν εντύπωση τα δυο γελαστά πρόσωπα, που μιλούσαν ζωηρά, όχι δυνατά, αλλά με πάθος, με όρεξη, με μάτια που βλέπουν, με μια ευγένεια στη στάση του σώματος. Η δική μου στερεοτυπική σκέψη δεν πήγαινε πιο μακριά από την εικόνα. “ Δυο εργαζόμενοι σε καφέ του κέντρου-άρα πιεστική, πολλή δουλειά, ορθοστασία και ντελιβερυ , χρήματα ισα βάρκα ίσα νερά τι θα συζητούν; Τα βάσανά τους από την εργοδοσία, για κανένα πέναλτι που δεν σφύριξε ο διαιτητής, το πολύ πολύ για το έτερον ήμισυ” σκέφτηκα.
Το αυτί μου όμως έπιασε κάτι φράσεις του τύπου “τρομερή ερμηνεία” “ο Λο έπρεπε να παίζει τον κεντρικό ρόλο” , “ η φωτογραφία ήταν σαν πίνακας” ο “Ριτσι τα κατάφερε” “σου άρεσε η μουσική” “πάρα πολύ έδενε με την ατμόσφαιρα, θα πάρω το CD”. Όλα αυτά εξυπηρετώντας ταυτόχρονα με πολύ ευγένεια τους πελάτες. Όταν ήρθε η σειρά μου μπροστά στον πάγκο, μάλλον τους κοίταζα περίεργα γι' αυτό μου είπε ο ένας σχεδόν με συστολή: “ Λέμε για την καινούργια ταινία του Γκάι Ριτσι, τον Σερλοκ Χολμς. Πολύ καλή, να τη δείτε”. “Μας αρέσει πολύ ο κινηματογράφος” -συμπλήρωσε ο άλλος, “Βλέπουμε και δυο ταινίες τη βραδιά, όταν έχει πολλά καλά έργα. Το σινεμά είναι το πάθος μας”, κατέληξε. Μιλήσαμε αρκετά μετά: από που είναι, τι σκέπτονται για την κρίση, πώς τη βιώνουν, τα όνειρά τους, η δουλειά στο καφέ... Δυο έξυπνοι νέοι, προσγειωμένοι και χαρούμενοι , κανονικοί ωραίοι άνθρωποι. Η ζωή είναι αυτό που εμείς την κάνουμε να είναι.
09/02/2010 της Μαρίας Χούκλη www.protagon.gr
---> Μεγάλες αλήθειες,γραμμένες απλά!
Ο ένας πίσω από τον πάγκο, λεπτός γύρω στα τριάντα όρθιος πίσω από τη βιτρίνα με τα σάντουιτς και τους χυμούς, έτσι τον θυμάμαι κάθε φορά που μπαίνω στο καφέ. Να μην κάνει πάνω από ένα δυο βήματα τη φορά. Όσα χρειάζονται να εξυπηρετήσει, να πάρει χρήματα και να δώσει ρέστα. Όλο κι όλο μερικά μέτρα η δουλειά του. κάθε μέρα Δευτέρα μέχρι Σάββατο, μικρός μισθός και τα πουρμπουάρ μοιρασμένα από το ποτήρι στο ταμείο.
Ο άλλος μπροστά από τη βιτρίνα, λίγο μεγαλύτερος, γεμάτος, με μακριά μαλλιά πιασμένα με λαστιχάκι, σκουλαρίκι, μπουφάν, αθλητικά παπούτσια, -εμφάνιση “σπάω βιτρίνες” - το ντελιβερι μπόυ του μαγαζιού. Μηχανάκι, όλη μέρα πάνω κάτω για να φθάσει ζεστός ο καπουτσίνο στα γραφεία του κέντρου. Επάγγελμα του βιοπορισμού, όχι επιλογή ζωής... Περίμενε να μεταφέρει μια παραγγελία απ' ο,τι κατάλαβα και είχε πιάσει κουβέντα με το συνάδελφό του. Στην ουρά εγώ για τον πρωινό εσπρέσο, με την πρωινή δυσθυμία, να έχω βυθιστεί σε εκείνη τη σιωπή που ο κόσμος φθάνει σαν βοή , σε ενοχλεί ακόμη και ο βόμβος του αποχυμωτή. Ανησυχείς μήπως δεις κανέναν γνωστό και χρειαστεί να πεις περισσότερα από μια καλημέρα.
Γι’ αυτό μου έκαναν εντύπωση τα δυο γελαστά πρόσωπα, που μιλούσαν ζωηρά, όχι δυνατά, αλλά με πάθος, με όρεξη, με μάτια που βλέπουν, με μια ευγένεια στη στάση του σώματος. Η δική μου στερεοτυπική σκέψη δεν πήγαινε πιο μακριά από την εικόνα. “ Δυο εργαζόμενοι σε καφέ του κέντρου-άρα πιεστική, πολλή δουλειά, ορθοστασία και ντελιβερυ , χρήματα ισα βάρκα ίσα νερά τι θα συζητούν; Τα βάσανά τους από την εργοδοσία, για κανένα πέναλτι που δεν σφύριξε ο διαιτητής, το πολύ πολύ για το έτερον ήμισυ” σκέφτηκα.
Το αυτί μου όμως έπιασε κάτι φράσεις του τύπου “τρομερή ερμηνεία” “ο Λο έπρεπε να παίζει τον κεντρικό ρόλο” , “ η φωτογραφία ήταν σαν πίνακας” ο “Ριτσι τα κατάφερε” “σου άρεσε η μουσική” “πάρα πολύ έδενε με την ατμόσφαιρα, θα πάρω το CD”. Όλα αυτά εξυπηρετώντας ταυτόχρονα με πολύ ευγένεια τους πελάτες. Όταν ήρθε η σειρά μου μπροστά στον πάγκο, μάλλον τους κοίταζα περίεργα γι' αυτό μου είπε ο ένας σχεδόν με συστολή: “ Λέμε για την καινούργια ταινία του Γκάι Ριτσι, τον Σερλοκ Χολμς. Πολύ καλή, να τη δείτε”. “Μας αρέσει πολύ ο κινηματογράφος” -συμπλήρωσε ο άλλος, “Βλέπουμε και δυο ταινίες τη βραδιά, όταν έχει πολλά καλά έργα. Το σινεμά είναι το πάθος μας”, κατέληξε. Μιλήσαμε αρκετά μετά: από που είναι, τι σκέπτονται για την κρίση, πώς τη βιώνουν, τα όνειρά τους, η δουλειά στο καφέ... Δυο έξυπνοι νέοι, προσγειωμένοι και χαρούμενοι , κανονικοί ωραίοι άνθρωποι. Η ζωή είναι αυτό που εμείς την κάνουμε να είναι.
09/02/2010 της Μαρίας Χούκλη www.protagon.gr
---> Μεγάλες αλήθειες,γραμμένες απλά!
Το τέλος της γεωγραφίας
Καταργείται η Γεωγραφία;
Επίπεδος ή στρογγυλος ο κοσμος ήταν ωραίος.Με μια ματιά ολος δικός μας. Ενα γιγαντιαιο χρωματιστό παζλ που μας έκανε να νιωθουμε κυρίαρχοι της γης. Βεβαια, του έλειπαν κομματια, περίσσευε χωρος και για άλλες ψηφίδες στεριάς αλλά και έτσι είχε σχήμα, νοημα θα αποκτούσε -άν αποκτουσε- αργότερα οταν θα μεγαλωναμε. Βορράς και νοτος , ανατολή και δυση ηταν τα πρωτα που μαθαιναμε. Αργότερα τιποτα δεν θα έμενε στη θέση του. Μετά βλεπαμε στο χάρτη πού ειμαστε εμείς , μια κουκκιδα -μα πώς γινεται; Επειτα άρχιζε η εξερευνηση: τα ευκολα πρωτα και τα εγγυτερα. Η σκοτεινή Αφρική με την αχανή Σαχαρα, οάσεις δεν διακρίναμε αλλά σχεδόν ακουγαμε τους βρυχηθμούς των λιονταριών και το υποκωφο ρυθμικό χτυπημα του ταμ-ταμ κάθε φορά που τα παιδικά δάχτυλα σταματούσαν σε ονοματα που μας έκαναν να γελάμε: Χαρτουμ, Κονακρι, Αντις Αμπεμπα
Καταργείται η Γεωγραφία;
Με ταχυτητα εφάμιλλη εκείνης του φωτός περνουσαμε στη γειτονική Ασια: τεράστια , με τις παιδικές παλάμες υπολογίζαμε ποσο μεγαλύτερη απο τις άλλες επιφάνεις γής. Πολεις γνωστές και απο τα βιβλια-Ιερουσαλήμ και Βαβυλωνα. Πιο πέρα η Περσία-έκανε δρόμο ο Δαρείος, το Αφγανιστάν και το Πακιστάν δεν μας ενδιεφεραν τότε-τώρα πρωταγωνιστουν στο χάρτη και την ιστορία. Το Βιετνάμ ήταν πολεμος, για μας μικρή περιοχή να τον χωρέσει. Η Κινα μια ηπειρος μονη της. Και πιο βορεια οι Σιβηρία, σαν Σαχάρα παγωμένη μας άρεσε να λέμε. Η Ιαπωνία ηταν το οριο του χάρτινου κόσμου και πριν μας εξαντλήσει η περιηγηση , ο χαρτης αποσυρόταν απο το τραπέζι για να στρωθεί το οικογενειακό δειπνο.
Ερωτήσεις στους κουρασμένους γονείς και κουιζ την άλλη μέρα στο σχολείο-" πές την πρωτεύουσα της Μογγολίας" Γελια και προειδοποιηση οτι άυριο θα υποστουμε εμείς τη βάσανο της γεωγραφίας. Γιατί τοτε που δεν υπηρχε το Internet, ούτε “Βασιλιάς των λιονταριών”, “Πόκεμον” και “Γιου-γκιο” ούτε φυσικά το GΡS η βόλτα μας στον κόσμο είχε κόπο, ήταν μάθημα αλλά πολύ συναρπαστικό. Έπρεπε να ψάξεις για να βρεις τα κράτη και τις πόλεις, τα ποτάμια και τους ωκεανούς, τις οροσειρές.
Τώρα , διάβασα προχθές στα ΝΕΑ, το μάθημα της Γεωγραφίας είναι υπό κατάργηση. Στην Ιταλία συνέβη. Δεν χρειάζεται πια, θα αντικατασταθεί από το μάθημα των τεχνολογικών μέσων. Τα παιδιά με ένα κλικ βρίσκουν όποιο κομμάτι της Γής επιθυμούν, μικρό ή μεγάλο , φθάνουν μέχρι την τελευταία καλύβα της υποσαχάρια Αφρικής, στη πιο λαμπερή λεωφόρο της Δύσης , στις τροπικές ζούγκλες του Αμαζονίου και στα νησιά Κιριμπάτι. Με ένα κλίκ όλος ο κόσμος στην οθόνη τους . Οι χάρτες εξελίχθηκαν έγιναν ψηφιακοί, τρισδιάστατοι, μπορείς άμα θέλεις να γίνει εικονικός ταξιδιώτης-να περπατάς τη μια στιγμή στην πλατεία Τιέν Αν Μεν και την άλλη στα παγόβουνα που ταξιδεύουν αδέσποτα στις νότιες θάλασσες...
Τίποτα όμως δεν θα έχει την αίσθηση εκείνης της πρώτης επαφής με το χάρτινο κόσμο, το χρωματιστό και θαυμαστό των παιδικών μας χρόνων όταν σκυμμένοι πάνω από τη ζωγραφισμένη Γή, δίναμε όρκους ότι μια μέρα θα ταξιδέψουμε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της, να ανακαλύψουμε όλες τις χώρες με τα μυστηριώδη ονόματα. Δεν το κάναμε αλλά μας άρεσε να το πιστεύουμε . Τωρα το μυστήριο καταργήθηκε, η Γεωγραφία χωράει στην τετράγωνη οθόνη του laptop και του ipad και οι χώρες του ονείρου μας ξέμειναν από την αχλή του αγνώστου. Αφήνει το ψηφιακό μας σύμπαν χώρο για τη φαντασία ; Άραγε θα υπάρξει ένας Καλβίνο στο μέλλον να γράψει για τις αόρατες πόλεις τις φτιαγμένες από το υλικό της μνήμης των καραβανιών:
“ ........ Φεύγοντας από κει και ταξιδεύοντας τρεις μέρες προς την ανατολή, φτάνει κανείς στη Διομίρα, πόλη μ' εξήντα ασημένιους τρούλους, μπρούτζινα αγάλματα όλων των Θεών, δρόμους στρωμένους με κασσίτερο, ένα θέατρο από κρύσταλλο, ένα χρυσό κόκορα που τραγουδάει κάθε πρωί πάνω σ' ένα πύργο. Όλες αυτές τις ομορφιές, ο ταξιδιώτης ήδη τις ξέρει, γιατί τις έχει δει και σ' άλλες πόλεις. Όμως το ξεχωριστό σ' αυτή για τον άνθρωπο που φτάνει εδώ, κάποια βραδιά του Σεπτέμβρη, όταν οι μέρες αρχίζουν να μικραίνουν και τα πολύχρωμα φανάρια ανάβουν μονομιάς στις πόρτες των μαγέρικων κι από κάποια ταράτσα ακούγεται μια γυναικεία φωνή: ω!, είναι πως νιώθει ζήλια γι' αυτούς που τώρα πιστεύουν ότι κάποτε είχαν ζήσει μια βραδιά όμοια μ' αυτή και που νομίζουν πως εκείνη τη φορά, ήταν ευτυχισμένοι...”
11/02/2010 της Μαρίας Χούκλη www.protagon.gr
---> Όμορφο άρθρο από την εξαιρετική πένα της Μαρίας Χούκλη
Επίπεδος ή στρογγυλος ο κοσμος ήταν ωραίος.Με μια ματιά ολος δικός μας. Ενα γιγαντιαιο χρωματιστό παζλ που μας έκανε να νιωθουμε κυρίαρχοι της γης. Βεβαια, του έλειπαν κομματια, περίσσευε χωρος και για άλλες ψηφίδες στεριάς αλλά και έτσι είχε σχήμα, νοημα θα αποκτούσε -άν αποκτουσε- αργότερα οταν θα μεγαλωναμε. Βορράς και νοτος , ανατολή και δυση ηταν τα πρωτα που μαθαιναμε. Αργότερα τιποτα δεν θα έμενε στη θέση του. Μετά βλεπαμε στο χάρτη πού ειμαστε εμείς , μια κουκκιδα -μα πώς γινεται; Επειτα άρχιζε η εξερευνηση: τα ευκολα πρωτα και τα εγγυτερα. Η σκοτεινή Αφρική με την αχανή Σαχαρα, οάσεις δεν διακρίναμε αλλά σχεδόν ακουγαμε τους βρυχηθμούς των λιονταριών και το υποκωφο ρυθμικό χτυπημα του ταμ-ταμ κάθε φορά που τα παιδικά δάχτυλα σταματούσαν σε ονοματα που μας έκαναν να γελάμε: Χαρτουμ, Κονακρι, Αντις Αμπεμπα
Καταργείται η Γεωγραφία;
Με ταχυτητα εφάμιλλη εκείνης του φωτός περνουσαμε στη γειτονική Ασια: τεράστια , με τις παιδικές παλάμες υπολογίζαμε ποσο μεγαλύτερη απο τις άλλες επιφάνεις γής. Πολεις γνωστές και απο τα βιβλια-Ιερουσαλήμ και Βαβυλωνα. Πιο πέρα η Περσία-έκανε δρόμο ο Δαρείος, το Αφγανιστάν και το Πακιστάν δεν μας ενδιεφεραν τότε-τώρα πρωταγωνιστουν στο χάρτη και την ιστορία. Το Βιετνάμ ήταν πολεμος, για μας μικρή περιοχή να τον χωρέσει. Η Κινα μια ηπειρος μονη της. Και πιο βορεια οι Σιβηρία, σαν Σαχάρα παγωμένη μας άρεσε να λέμε. Η Ιαπωνία ηταν το οριο του χάρτινου κόσμου και πριν μας εξαντλήσει η περιηγηση , ο χαρτης αποσυρόταν απο το τραπέζι για να στρωθεί το οικογενειακό δειπνο.
Ερωτήσεις στους κουρασμένους γονείς και κουιζ την άλλη μέρα στο σχολείο-" πές την πρωτεύουσα της Μογγολίας" Γελια και προειδοποιηση οτι άυριο θα υποστουμε εμείς τη βάσανο της γεωγραφίας. Γιατί τοτε που δεν υπηρχε το Internet, ούτε “Βασιλιάς των λιονταριών”, “Πόκεμον” και “Γιου-γκιο” ούτε φυσικά το GΡS η βόλτα μας στον κόσμο είχε κόπο, ήταν μάθημα αλλά πολύ συναρπαστικό. Έπρεπε να ψάξεις για να βρεις τα κράτη και τις πόλεις, τα ποτάμια και τους ωκεανούς, τις οροσειρές.
Τώρα , διάβασα προχθές στα ΝΕΑ, το μάθημα της Γεωγραφίας είναι υπό κατάργηση. Στην Ιταλία συνέβη. Δεν χρειάζεται πια, θα αντικατασταθεί από το μάθημα των τεχνολογικών μέσων. Τα παιδιά με ένα κλικ βρίσκουν όποιο κομμάτι της Γής επιθυμούν, μικρό ή μεγάλο , φθάνουν μέχρι την τελευταία καλύβα της υποσαχάρια Αφρικής, στη πιο λαμπερή λεωφόρο της Δύσης , στις τροπικές ζούγκλες του Αμαζονίου και στα νησιά Κιριμπάτι. Με ένα κλίκ όλος ο κόσμος στην οθόνη τους . Οι χάρτες εξελίχθηκαν έγιναν ψηφιακοί, τρισδιάστατοι, μπορείς άμα θέλεις να γίνει εικονικός ταξιδιώτης-να περπατάς τη μια στιγμή στην πλατεία Τιέν Αν Μεν και την άλλη στα παγόβουνα που ταξιδεύουν αδέσποτα στις νότιες θάλασσες...
Τίποτα όμως δεν θα έχει την αίσθηση εκείνης της πρώτης επαφής με το χάρτινο κόσμο, το χρωματιστό και θαυμαστό των παιδικών μας χρόνων όταν σκυμμένοι πάνω από τη ζωγραφισμένη Γή, δίναμε όρκους ότι μια μέρα θα ταξιδέψουμε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της, να ανακαλύψουμε όλες τις χώρες με τα μυστηριώδη ονόματα. Δεν το κάναμε αλλά μας άρεσε να το πιστεύουμε . Τωρα το μυστήριο καταργήθηκε, η Γεωγραφία χωράει στην τετράγωνη οθόνη του laptop και του ipad και οι χώρες του ονείρου μας ξέμειναν από την αχλή του αγνώστου. Αφήνει το ψηφιακό μας σύμπαν χώρο για τη φαντασία ; Άραγε θα υπάρξει ένας Καλβίνο στο μέλλον να γράψει για τις αόρατες πόλεις τις φτιαγμένες από το υλικό της μνήμης των καραβανιών:
“ ........ Φεύγοντας από κει και ταξιδεύοντας τρεις μέρες προς την ανατολή, φτάνει κανείς στη Διομίρα, πόλη μ' εξήντα ασημένιους τρούλους, μπρούτζινα αγάλματα όλων των Θεών, δρόμους στρωμένους με κασσίτερο, ένα θέατρο από κρύσταλλο, ένα χρυσό κόκορα που τραγουδάει κάθε πρωί πάνω σ' ένα πύργο. Όλες αυτές τις ομορφιές, ο ταξιδιώτης ήδη τις ξέρει, γιατί τις έχει δει και σ' άλλες πόλεις. Όμως το ξεχωριστό σ' αυτή για τον άνθρωπο που φτάνει εδώ, κάποια βραδιά του Σεπτέμβρη, όταν οι μέρες αρχίζουν να μικραίνουν και τα πολύχρωμα φανάρια ανάβουν μονομιάς στις πόρτες των μαγέρικων κι από κάποια ταράτσα ακούγεται μια γυναικεία φωνή: ω!, είναι πως νιώθει ζήλια γι' αυτούς που τώρα πιστεύουν ότι κάποτε είχαν ζήσει μια βραδιά όμοια μ' αυτή και που νομίζουν πως εκείνη τη φορά, ήταν ευτυχισμένοι...”
11/02/2010 της Μαρίας Χούκλη www.protagon.gr
---> Όμορφο άρθρο από την εξαιρετική πένα της Μαρίας Χούκλη
Δεν περιμένουμε επιβεβαιώσεις! Περιμένουμε κυρώσεις και κυνήγι άγριο των όσων έκλεψαν! Κοινώς ζητάμε ΣΦΑΓΗ κύριοι! Ριζική αλλαγή σκηνικού!
Η ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΑΣ ΜΠΟΥΓΑΤΣΟΥ ΓΙΑ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥΣ, ΤΣΟΥΚΑΤΟ, ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ, ΟΣΕ, ΙΝΤΡΑΚΟΜ
«Μαύρο χρήμα της Siemens στα ταμεία ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.»
Του ΑΝΤΩΝΗ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ
«Χέρι χέρι» με τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ έκανε μπίζνες η Siemens στην Ελλάδα. Και το «μαύρο χρήμα» έρρεε άφθονο στα ταμεία των δύο μεγάλων κόμματων αλλά και σε πολιτικά πρόσωπα. Μάλιστα, φαίνεται ότι οι εκάστοτε κυβερνήσεις νομοθετούσαν προς όφελος της γερμανικής εταιρείας.
«Προς όφελος της Siemens νομοθετούσαν οι εκάστοτε κυβερνήσεις» κατέθεσε στην εξεταστική (φωτ.) η δημοσιογράφος Αριστέα Μπουγάτσου
Η χθεσινή κατάθεση της δημοσιογράφου Αριστέας Μπουγάτσου στην εξεταστική επιτροπή που διερευνά το μέγα σκάνδαλο επιβεβαίωσε τη στενή σχέση που συνέδεε τη Siemens με τον πολιτικό κόσμο της χώρας.
20,9 + 0,6 + 0,4
Η δημοσιογράφος ανέφερε χαρακτηριστικά, επικαλούμενη και σχετικές καταθέσεις στελεχών της «μητέρας-εταιρείας» ενώπιον της γερμανικής Δικαιοσύνης, ότι γνώριζαν για τον νόμο του Γ. Αλογοσκούφη, περί επαναπατρισμού κεφαλαίων με επιβάρυνση μόλις 3%, πριν ακόμη κατατεθεί στη Βουλή, και μόλις κατέστη νόμος του κράτους το 2004, κατέθεσαν στη Societe Generale στην Κηφισιά 20,9 εκατομμύρια ευρώ, προφανώς για να διατεθούν για «λάδωμα» της κρατικής μηχανής και πολιτικών.
Αποκάλυψε εξάλλου, επικαλούμενη την απολογία Χριστοφοράκου, ότι είχαν ανοιχθεί δύο λογαριασμοί ύψους 600.000 και 400.000 ευρώ, σε τράπεζα της Ελβετίας με δικαιούχους «μη αχυράνθρωπους». Μέλη του ΠΑΣΟΚ διεμήνυσαν στο στέλεχος της Siemens τα ποσά αυτά να παραμείνουν εκεί.
Ο κ. Χριστοφοράκος, κατά την ίδια, δεν αποκάλυψε διευθύνσεις και ονόματα, σε ό,τι αφορά τα άτομα αυτά, αν και όπως είπε ο ένας μάλλον ήταν ο Θ. Τσουκάτος με τον οποίο εκείνη την εποχή «είχε οπωσδήποτε επαφές και συνομιλίες».
Πάντως, όπως υποστήριξε η ίδια, η σχέση μεταξύ της Siemens και των κυβερνητικών κομμάτων στην Ελλάδα ήταν διαχρονική.
Ιντρακόμ, ΟΣΕ
Δήλωσε πως ο νόμος περί προγραμματικών συμβάσεων για τις προμήθειες, που ψηφίστηκε το 1996 μόνο από ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., ωφέλησε κατά το μέγιστο τη γερμανική εταιρεία, καθώς δινόταν η δυνατότητα να κατακυρώνονται δουλειές πολλών εκατομμυρίων ευρώ, χωρίς διαγωνισμό, υπέρ του γερμανικού κολοσσού, αλλά και της Intracom του Σ. Κόκκαλη. Ετσι η Siemens έβαλε στα ταμεία της έως το 2004 885 εκατομμύρια ευρώ και η Intrakom 1,2 δισ. ευρώ. Ο γερμανικός κολοσσός «έκλεισε» όμως δουλειές και με τον ΟΣΕ, που έφτασαν έως το 2004 τα 700 εκατομμύρια ευρώ και αφορούσαν την προμήθεια τροχαίου υλικού αλλά και βαγόνια που ορισμένες φορές δεν ήταν καν συμβατά με το υφιστάμενο σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας. Για την κατάσταση, είπε η κ. Μπουγάτσου, είχε ενημερωθεί ο τότε πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής, αλλά τους υπηρεσιακούς παράγοντες του ΟΣΕ που έκαναν τις καταγγελίες «τούς έφαγε το μαύρο χώμα».
Η «αμαρτωλή» αυτή σχέση δεν διαταράχθηκε ακόμη και το 2007, όταν το σκάνδαλο είχε ήδη ξεσπάσει και η Δικαιοσύνη είχε πιάσει δουλειά. Ακόμη και τότε, σύμφωνα με τα όσα είπε η κ. Μπουγάτσου, ο Χριστοφοράκος δεχόταν πιέσεις από πολιτικά πρόσωπα της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ προκειμένου να τους ενισχύσει οικονομικά, όπως άλλωστε συνήθιζε και στο παρελθόν, αφού μόνο κατά τις προεκλογικές περιόδους εθνικών και δημοτικών εκλογών μοίραζε από ένα έως τέσσερα εκατομμύρια ευρώ.
ΜΚΟ και Mayo
Η μάρτυρας φέρεται να κατέθεσε ακόμη ότι η εταιρεία είχε απλώσει τα πλοκάμια της εκτός από πολιτικούς και κρατικούς λειτουργούς σε δημοσιογράφους και σε μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως στην «Αλληλεγγύη» της Εκκλησίας της Ελλάδος, στην «Action aid» της Αλεξάνδρας Μητσοτάκη, αλλά και στο Μέγαρο Μουσικής με τη μορφή χορηγιών.
Χρήματα όμως έλαβε και η Mayo κατά το χρονικό διάστημα 1990-1994.
Τον ρόλο των ενδιαμέσων των κομμάτων και των κρατικών λειτουργών από τη μία πλευρά και της Siemens από την άλλη «έπαιζαν» διαφημιστές και σύμβουλοι επικοινωνίας. Ο κ. Χριστοφοράκος στην απολογία του λέει συγκεκριμένα ότι «μας είχε συσταθεί να μη γίνονται μεμονωμένες καταβολές χρηματικών ποσών αλλά να πληρώνεται "η κεφαλή", δηλαδή "ο φέρων το βάρος της τελικής απόφασης"». Τα κόμματα, συμπληρώνει με νόημα ο ίδιος, «διέθεταν έναν μηχανισμό και γνώριζαν πού έπρεπε να τοποθετηθεί ένας μοχλός και ποιος μοχλός ακριβώς».
Το ημερολόγιο
Οι βουλευτές της επιτροπής ζήτησαν πληροφορίες και για το περιβόητο ημερολόγιο του Μ. Χριστοφοράκου.
Η κ. Μπουγάτσου φέρεται να χαρακτήρισε «αξιόλογες» τις καταγραφές που αφορούν ραντεβού του ιδίου με πολιτικούς, και προς επίρρωσιν των λεγομένων της γνωστοποίησε ότι στο ημερολόγιο είχε καταγραφεί και δική της τηλεφωνική κλήση στις 20/11/2006.
Μάλιστα, ο κ. Χριστοφοράκος φέρεται να έχει πει ότι «έσβησε» κάποια άτομα από το ημερολόγιο αυτό για να τα προστατέψει αν και τα ίδια δεν τον στήριξαν όταν χρειάστηκε.
Στις σελίδες αυτές ήταν συχνότατη η αναφορά στην οικογένεια Μητσοτάκη αλλά και στον Μ. Λιάπη.
Κατά τα λοιπά και σε ό,τι αφορά τη διαβίβαση της δικογραφίας από το Εφετείο στα μέλη της εξεταστικής επιτροπής, ο πρόεδρος Σ. Βαλυράκης σήκωσε χθες τους τόνους, διότι παρά τα σχετικά αιτήματα δεν έχει ακόμη διαβιβαστεί στη Βουλή η δικογραφία. *
Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου 2010
---> Tα σχόλια δεν έχουν πια νόημα! Αλλά με τρελαίνει η ιδέα ότι μας περνάνε για τόσο κουτούς ή για τόσα άβουλα πρόβατα (ή μήπως είμαστε?). Θα τα συζητήσουν, θα βγει ένα γενικό νόημα κλασσικά " όλοι τα έπαιρναν" και θα συνεχιστεί η ζωή! ΟΧΙ κυριοι! Αν ένας απλός εργαζόμενος πχ τραπεζικός έπαιρνε 1000 ευρώ από το ταμείο θα πήγαινε μέσα επι τόπου! Δεν έχετε καταλάβει, δε θέλουμε να μας επιβεβαιώσετε απλά ότι μας έκλεβαν και να κουνήσετε συγκαταβατικά το κεφάλι στο παράπονό μας! Θέλουμε να γυρίσουν πίσω τα λεφτά και να κηνυγηθούν οι κλέψαντες αγρίως! Ναι γίνει σφαγή! Αυτό θέλουμε! Και το ίδιο ισχύει και με κάτι λεφτά ταμείων που λείπουν! Και με πολλά άλλα! Λειπουν πχ χρήματα από τα ταμεία επειδή καποιοι τα έκλεψαν ή τα τζόγαραν? Να τους σκίσετε νομικά και με κάθε μέσο για να γυρίσουν έστω και 10 ευρω! Να τους απειλήσετε τις (κλεμμένες) περιουσίες τους! Κι όταν εξαντλήσετε κάθε δυνατότητα ζητήστε και τη συνδρομή του μισθωτού! Και όταν τολμήσετε να τη ζητήσετε να το κάνετε παρουσιάζοντας πλάνο με το ΠΟΥ και ΠΩΣ θα πάνε τα λεφτά μας και πλάνο μακροπρόθεσμο, με αναπτυξη, με θεσεςι εργασίας με ορίζοντα μια χώρα παραγωγική δημιουργική χωρίς παραοικονομία. Οχι ένα πλάνο λογιστικό, ένα πλάνο με μπαλώματα μερικών μηνών μέχρι να ξαναδανειστούμε τοκογλυφικά για να μην αγγίξουμε όσους τόσα χρόνια είναι βολεμένοι και διαπλέκονται η μια εξουσία με την αλλή καταλήγοντας να ναι όλοι μέλη της ίδιας εξουσίας. Της τοκογλυφικης,διεφθαρμένης,αντιπαραγωγικής και αντιλαικής εξουσίας που ζει παρασιτικά εις βάρος του μεγάλου όγκου των Ελλήνων και που επιμελώς φροντίζει να τον διαπαιδαγωγεί ανάλογα ωστε να τον αποκοιμίζει, να τον κάνει αδρανή και από αδιάφορο εως ζόμπι!
«Μαύρο χρήμα της Siemens στα ταμεία ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.»
Του ΑΝΤΩΝΗ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ
«Χέρι χέρι» με τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ έκανε μπίζνες η Siemens στην Ελλάδα. Και το «μαύρο χρήμα» έρρεε άφθονο στα ταμεία των δύο μεγάλων κόμματων αλλά και σε πολιτικά πρόσωπα. Μάλιστα, φαίνεται ότι οι εκάστοτε κυβερνήσεις νομοθετούσαν προς όφελος της γερμανικής εταιρείας.
«Προς όφελος της Siemens νομοθετούσαν οι εκάστοτε κυβερνήσεις» κατέθεσε στην εξεταστική (φωτ.) η δημοσιογράφος Αριστέα Μπουγάτσου
Η χθεσινή κατάθεση της δημοσιογράφου Αριστέας Μπουγάτσου στην εξεταστική επιτροπή που διερευνά το μέγα σκάνδαλο επιβεβαίωσε τη στενή σχέση που συνέδεε τη Siemens με τον πολιτικό κόσμο της χώρας.
20,9 + 0,6 + 0,4
Η δημοσιογράφος ανέφερε χαρακτηριστικά, επικαλούμενη και σχετικές καταθέσεις στελεχών της «μητέρας-εταιρείας» ενώπιον της γερμανικής Δικαιοσύνης, ότι γνώριζαν για τον νόμο του Γ. Αλογοσκούφη, περί επαναπατρισμού κεφαλαίων με επιβάρυνση μόλις 3%, πριν ακόμη κατατεθεί στη Βουλή, και μόλις κατέστη νόμος του κράτους το 2004, κατέθεσαν στη Societe Generale στην Κηφισιά 20,9 εκατομμύρια ευρώ, προφανώς για να διατεθούν για «λάδωμα» της κρατικής μηχανής και πολιτικών.
Αποκάλυψε εξάλλου, επικαλούμενη την απολογία Χριστοφοράκου, ότι είχαν ανοιχθεί δύο λογαριασμοί ύψους 600.000 και 400.000 ευρώ, σε τράπεζα της Ελβετίας με δικαιούχους «μη αχυράνθρωπους». Μέλη του ΠΑΣΟΚ διεμήνυσαν στο στέλεχος της Siemens τα ποσά αυτά να παραμείνουν εκεί.
Ο κ. Χριστοφοράκος, κατά την ίδια, δεν αποκάλυψε διευθύνσεις και ονόματα, σε ό,τι αφορά τα άτομα αυτά, αν και όπως είπε ο ένας μάλλον ήταν ο Θ. Τσουκάτος με τον οποίο εκείνη την εποχή «είχε οπωσδήποτε επαφές και συνομιλίες».
Πάντως, όπως υποστήριξε η ίδια, η σχέση μεταξύ της Siemens και των κυβερνητικών κομμάτων στην Ελλάδα ήταν διαχρονική.
Ιντρακόμ, ΟΣΕ
Δήλωσε πως ο νόμος περί προγραμματικών συμβάσεων για τις προμήθειες, που ψηφίστηκε το 1996 μόνο από ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., ωφέλησε κατά το μέγιστο τη γερμανική εταιρεία, καθώς δινόταν η δυνατότητα να κατακυρώνονται δουλειές πολλών εκατομμυρίων ευρώ, χωρίς διαγωνισμό, υπέρ του γερμανικού κολοσσού, αλλά και της Intracom του Σ. Κόκκαλη. Ετσι η Siemens έβαλε στα ταμεία της έως το 2004 885 εκατομμύρια ευρώ και η Intrakom 1,2 δισ. ευρώ. Ο γερμανικός κολοσσός «έκλεισε» όμως δουλειές και με τον ΟΣΕ, που έφτασαν έως το 2004 τα 700 εκατομμύρια ευρώ και αφορούσαν την προμήθεια τροχαίου υλικού αλλά και βαγόνια που ορισμένες φορές δεν ήταν καν συμβατά με το υφιστάμενο σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας. Για την κατάσταση, είπε η κ. Μπουγάτσου, είχε ενημερωθεί ο τότε πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής, αλλά τους υπηρεσιακούς παράγοντες του ΟΣΕ που έκαναν τις καταγγελίες «τούς έφαγε το μαύρο χώμα».
Η «αμαρτωλή» αυτή σχέση δεν διαταράχθηκε ακόμη και το 2007, όταν το σκάνδαλο είχε ήδη ξεσπάσει και η Δικαιοσύνη είχε πιάσει δουλειά. Ακόμη και τότε, σύμφωνα με τα όσα είπε η κ. Μπουγάτσου, ο Χριστοφοράκος δεχόταν πιέσεις από πολιτικά πρόσωπα της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ προκειμένου να τους ενισχύσει οικονομικά, όπως άλλωστε συνήθιζε και στο παρελθόν, αφού μόνο κατά τις προεκλογικές περιόδους εθνικών και δημοτικών εκλογών μοίραζε από ένα έως τέσσερα εκατομμύρια ευρώ.
ΜΚΟ και Mayo
Η μάρτυρας φέρεται να κατέθεσε ακόμη ότι η εταιρεία είχε απλώσει τα πλοκάμια της εκτός από πολιτικούς και κρατικούς λειτουργούς σε δημοσιογράφους και σε μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως στην «Αλληλεγγύη» της Εκκλησίας της Ελλάδος, στην «Action aid» της Αλεξάνδρας Μητσοτάκη, αλλά και στο Μέγαρο Μουσικής με τη μορφή χορηγιών.
Χρήματα όμως έλαβε και η Mayo κατά το χρονικό διάστημα 1990-1994.
Τον ρόλο των ενδιαμέσων των κομμάτων και των κρατικών λειτουργών από τη μία πλευρά και της Siemens από την άλλη «έπαιζαν» διαφημιστές και σύμβουλοι επικοινωνίας. Ο κ. Χριστοφοράκος στην απολογία του λέει συγκεκριμένα ότι «μας είχε συσταθεί να μη γίνονται μεμονωμένες καταβολές χρηματικών ποσών αλλά να πληρώνεται "η κεφαλή", δηλαδή "ο φέρων το βάρος της τελικής απόφασης"». Τα κόμματα, συμπληρώνει με νόημα ο ίδιος, «διέθεταν έναν μηχανισμό και γνώριζαν πού έπρεπε να τοποθετηθεί ένας μοχλός και ποιος μοχλός ακριβώς».
Το ημερολόγιο
Οι βουλευτές της επιτροπής ζήτησαν πληροφορίες και για το περιβόητο ημερολόγιο του Μ. Χριστοφοράκου.
Η κ. Μπουγάτσου φέρεται να χαρακτήρισε «αξιόλογες» τις καταγραφές που αφορούν ραντεβού του ιδίου με πολιτικούς, και προς επίρρωσιν των λεγομένων της γνωστοποίησε ότι στο ημερολόγιο είχε καταγραφεί και δική της τηλεφωνική κλήση στις 20/11/2006.
Μάλιστα, ο κ. Χριστοφοράκος φέρεται να έχει πει ότι «έσβησε» κάποια άτομα από το ημερολόγιο αυτό για να τα προστατέψει αν και τα ίδια δεν τον στήριξαν όταν χρειάστηκε.
Στις σελίδες αυτές ήταν συχνότατη η αναφορά στην οικογένεια Μητσοτάκη αλλά και στον Μ. Λιάπη.
Κατά τα λοιπά και σε ό,τι αφορά τη διαβίβαση της δικογραφίας από το Εφετείο στα μέλη της εξεταστικής επιτροπής, ο πρόεδρος Σ. Βαλυράκης σήκωσε χθες τους τόνους, διότι παρά τα σχετικά αιτήματα δεν έχει ακόμη διαβιβαστεί στη Βουλή η δικογραφία. *
Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου 2010
---> Tα σχόλια δεν έχουν πια νόημα! Αλλά με τρελαίνει η ιδέα ότι μας περνάνε για τόσο κουτούς ή για τόσα άβουλα πρόβατα (ή μήπως είμαστε?). Θα τα συζητήσουν, θα βγει ένα γενικό νόημα κλασσικά " όλοι τα έπαιρναν" και θα συνεχιστεί η ζωή! ΟΧΙ κυριοι! Αν ένας απλός εργαζόμενος πχ τραπεζικός έπαιρνε 1000 ευρώ από το ταμείο θα πήγαινε μέσα επι τόπου! Δεν έχετε καταλάβει, δε θέλουμε να μας επιβεβαιώσετε απλά ότι μας έκλεβαν και να κουνήσετε συγκαταβατικά το κεφάλι στο παράπονό μας! Θέλουμε να γυρίσουν πίσω τα λεφτά και να κηνυγηθούν οι κλέψαντες αγρίως! Ναι γίνει σφαγή! Αυτό θέλουμε! Και το ίδιο ισχύει και με κάτι λεφτά ταμείων που λείπουν! Και με πολλά άλλα! Λειπουν πχ χρήματα από τα ταμεία επειδή καποιοι τα έκλεψαν ή τα τζόγαραν? Να τους σκίσετε νομικά και με κάθε μέσο για να γυρίσουν έστω και 10 ευρω! Να τους απειλήσετε τις (κλεμμένες) περιουσίες τους! Κι όταν εξαντλήσετε κάθε δυνατότητα ζητήστε και τη συνδρομή του μισθωτού! Και όταν τολμήσετε να τη ζητήσετε να το κάνετε παρουσιάζοντας πλάνο με το ΠΟΥ και ΠΩΣ θα πάνε τα λεφτά μας και πλάνο μακροπρόθεσμο, με αναπτυξη, με θεσεςι εργασίας με ορίζοντα μια χώρα παραγωγική δημιουργική χωρίς παραοικονομία. Οχι ένα πλάνο λογιστικό, ένα πλάνο με μπαλώματα μερικών μηνών μέχρι να ξαναδανειστούμε τοκογλυφικά για να μην αγγίξουμε όσους τόσα χρόνια είναι βολεμένοι και διαπλέκονται η μια εξουσία με την αλλή καταλήγοντας να ναι όλοι μέλη της ίδιας εξουσίας. Της τοκογλυφικης,διεφθαρμένης,αντιπαραγωγικής και αντιλαικής εξουσίας που ζει παρασιτικά εις βάρος του μεγάλου όγκου των Ελλήνων και που επιμελώς φροντίζει να τον διαπαιδαγωγεί ανάλογα ωστε να τον αποκοιμίζει, να τον κάνει αδρανή και από αδιάφορο εως ζόμπι!
Tuesday, 9 February 2010
ΛΥΠΑΜΑΙ!
Με φοβίζουν πολύ τα σημάδια των καιρών. Δείχνουν μια έλλειψη ήθους. Δείχνουν ότι κάθε ένας από εμάς ενδιαφέρεται αποκλειστικά και μόνο για την πάρτη του. Αδιαφορεί για το ευρύτερο περιβάλλον που ζει, την πόλη του, τη χώρα του. Η τσέπη του να είναι γεμάτη, να μπορεί να χασκογελάει και όλα είναι καλά.
Είδα εμβρόντητος την τελευταία διαφήμιση της εταιρείας κινητής τηλεφωνίας Vodafone να χλευάζει την ελληνική επανάσταση, να την γελοιοποιεί για να πουλήσει μερικά καρτοκινητά. Και το κακό στην προκειμένη περίπτωση ξεκινάει από ένα νεαρούλη ή και νεαρά της διαφημιστικής εταιρείας που χασκογελώντας, του ήρθε η ιδέα της διαφήμισης μέσω της επανάστασης.
Και καλά αυτός, να πάει στο καλό. Το marketing της Vodafone δεν το είδε; Δεν το πρόσεξε; Μια φορά που παραλίγο να συνεργαστώ μαζί τους, μου φάνηκαν σοβαροί άνθρωποι, αλλά φαίνεται έκανα μεγάλο λάθος.
Θύμωσα πολύ με τις διαφημίσεις για τον ηλεκτρονικό τζόγο με δύσμορφα πρόσωπα που καλούνται να παίξουν και να χάσουν μέσα από ένα σύστημα του διαδικτύου. Και μετά έμαθα ότι τους κάνανε μήνυση.
Είπα από μέσα μου, «επιτέλους βρέθηκε ένας άνθρωπος να αντιμετωπίσει τα πράγματα».Αλλά τελικά έμαθα ότι ήταν ένα άλλο καζίνο που τους έκανε τη μήνυση.
Σκέπτομαι ρε παιδί πόσο καταρρέουσα είναι η κοινωνία μας.
Ο μόνος που ενδιαφέρθηκε να μηνύσει το ηλεκτρονικό καζίνο, ήταν ένα άλλο καζίνο που έχανε λεφτά.Θέλω να ξέρετε ότι στις καταρρέουσες οικονομικά κοινωνίες δύο πράγματα αυξάνονται, ο τζόγος και τα υποκαταστήματα τραπεζών.
Αρκετά εντυπωσιάστηκα με την πρόταση να μειωθούν οι αμοιβές των βουλευτών μας. Και ξέρετε καλά ότι δεν είναι μόνο ο μισθός που παίρνουνε, είναι και μερικοί γραμματείς που επανδρώνουν τα πολιτικά τους γραφεία και που είναι αποσπασμένοι από άλλες δημόσιες υπηρεσίες, είναι τα αυτοκίνητά τους που κοστίζουν αρκετά και που δεν τα αρνήθηκε κανένας τελικά, εκτός από μερικούς δημοσιοσχετίστες που επιδεικτικά χρησιμοποιούν μικρό αυτοκίνητο.
Είναι και τα δωρεάν τηλέφωνα και ταχυδρομικά τέλη. Και σε μερικές περιπτώσεις σίγουρα υπάρχουν και τυχερά. Και μάλιστα αφορολόγητα.
Οι μισθοί των μικρομεσαίων δημοσίων υπαλλήλων θα μειωθούν. Έτσι μας λένε τουλάχιστον. Κανονικά θέλω και ο βουλευτής που ψήφισα να έχει και αυτός την μείωση μισθού. Να καταλάβει ακριβώς τι γίνεται στο δικό μου σπίτι και να μπορέσει να αντιμετωπίσει τα προβλήματά μου ορθολογικότερα.
Αυτά είχα να σας πω. Υπάρχουν δεκάδες άλλα πράγματα που με κάνουν να λυπάμαι πάρα πολύ.
Λυπάμαι που αν είσαι φτωχός και άρρωστος θα πεθάνεις αβοήθητος.
Λυπάμαι που οι καθημερινές μικροπαραβάσεις του νόμου δεν τιμωρούνται ποτέ.
Λυπάμαι που υπάρχει αδιαφορία για την ανατροφή και τη μόρφωση των παιδιών.
Λυπάμαι για την εξεζητημένη εμφάνιση της μάνας του μικρού Αλέξη σε περιοδικό life style.
Λυπάμαι για τους πλεονάζοντες υπαλλήλους των δημοσίων υπηρεσιών.
Λυπάμαι για τις ατελείωτες εργατώρες που χάνονται στις ουρές των δημοσίων υπηρεσιών.
Λυπάμαι που ασθενείς υγιείς κλέβουν το ΙΚΑ στη συνταγογραφία.
Λυπάμαι που φοβισμένοι γιατροί αμφισβητούν την αρρώστια αληθινών ασθενών.
Λυπάμαι για τον αυταρχισμό του αστυφύλακα της γειτονιάς μου.
Λυπάμαι για την υπεραξία των εισαγομένων καλλιτεχνών και την περιφρόνηση των ντόπιων.
Λυπάμαι που η ΔΕΗ θα σαμποτάρει το φτηνό Αυστριακό ηλεκτρικό ρεύμα.
Λυπάμαι που δεν υπάρχει πλάνο ανάπτυξης.
Λυπάμαι για τις ψεύτικες υποσχέσεις που δώσανε, αν και προσωπικά δεν τις πίστεψα ποτέ.
Λυπάμαι που οι υπάλληλοι του Υπουργείου Οικονομικών αμείβονται καλύτερα από όλους τους υπόλοιπους.
Λυπάμαι που το κράτος συμπεριφέρεται σαν τοκογλύφος.
Τελικά λυπάμαι πολύ. Δώστε μου σαν παρακαλώ πάρα πολύ μια αιτία να χαρώ, γιατί δεν θα αντέξω μέχρι το τέλος.
www.protagon.gr Ηλ.Μαμαλάκης
---> Λυπάμαι κι εγώ πολύ! Δύο μόνο θα προσθέσω! Λυπάμαι που ζω σε μια χώρα όπου η διαφθορά έχει γίνει τρόπος ζωής από τα πάνω ως τα κάτω! Και λυπάμαι που δε βλέπω διάθεση για αντίδραση!
Είδα εμβρόντητος την τελευταία διαφήμιση της εταιρείας κινητής τηλεφωνίας Vodafone να χλευάζει την ελληνική επανάσταση, να την γελοιοποιεί για να πουλήσει μερικά καρτοκινητά. Και το κακό στην προκειμένη περίπτωση ξεκινάει από ένα νεαρούλη ή και νεαρά της διαφημιστικής εταιρείας που χασκογελώντας, του ήρθε η ιδέα της διαφήμισης μέσω της επανάστασης.
Και καλά αυτός, να πάει στο καλό. Το marketing της Vodafone δεν το είδε; Δεν το πρόσεξε; Μια φορά που παραλίγο να συνεργαστώ μαζί τους, μου φάνηκαν σοβαροί άνθρωποι, αλλά φαίνεται έκανα μεγάλο λάθος.
Θύμωσα πολύ με τις διαφημίσεις για τον ηλεκτρονικό τζόγο με δύσμορφα πρόσωπα που καλούνται να παίξουν και να χάσουν μέσα από ένα σύστημα του διαδικτύου. Και μετά έμαθα ότι τους κάνανε μήνυση.
Είπα από μέσα μου, «επιτέλους βρέθηκε ένας άνθρωπος να αντιμετωπίσει τα πράγματα».Αλλά τελικά έμαθα ότι ήταν ένα άλλο καζίνο που τους έκανε τη μήνυση.
Σκέπτομαι ρε παιδί πόσο καταρρέουσα είναι η κοινωνία μας.
Ο μόνος που ενδιαφέρθηκε να μηνύσει το ηλεκτρονικό καζίνο, ήταν ένα άλλο καζίνο που έχανε λεφτά.Θέλω να ξέρετε ότι στις καταρρέουσες οικονομικά κοινωνίες δύο πράγματα αυξάνονται, ο τζόγος και τα υποκαταστήματα τραπεζών.
Αρκετά εντυπωσιάστηκα με την πρόταση να μειωθούν οι αμοιβές των βουλευτών μας. Και ξέρετε καλά ότι δεν είναι μόνο ο μισθός που παίρνουνε, είναι και μερικοί γραμματείς που επανδρώνουν τα πολιτικά τους γραφεία και που είναι αποσπασμένοι από άλλες δημόσιες υπηρεσίες, είναι τα αυτοκίνητά τους που κοστίζουν αρκετά και που δεν τα αρνήθηκε κανένας τελικά, εκτός από μερικούς δημοσιοσχετίστες που επιδεικτικά χρησιμοποιούν μικρό αυτοκίνητο.
Είναι και τα δωρεάν τηλέφωνα και ταχυδρομικά τέλη. Και σε μερικές περιπτώσεις σίγουρα υπάρχουν και τυχερά. Και μάλιστα αφορολόγητα.
Οι μισθοί των μικρομεσαίων δημοσίων υπαλλήλων θα μειωθούν. Έτσι μας λένε τουλάχιστον. Κανονικά θέλω και ο βουλευτής που ψήφισα να έχει και αυτός την μείωση μισθού. Να καταλάβει ακριβώς τι γίνεται στο δικό μου σπίτι και να μπορέσει να αντιμετωπίσει τα προβλήματά μου ορθολογικότερα.
Αυτά είχα να σας πω. Υπάρχουν δεκάδες άλλα πράγματα που με κάνουν να λυπάμαι πάρα πολύ.
Λυπάμαι που αν είσαι φτωχός και άρρωστος θα πεθάνεις αβοήθητος.
Λυπάμαι που οι καθημερινές μικροπαραβάσεις του νόμου δεν τιμωρούνται ποτέ.
Λυπάμαι που υπάρχει αδιαφορία για την ανατροφή και τη μόρφωση των παιδιών.
Λυπάμαι για την εξεζητημένη εμφάνιση της μάνας του μικρού Αλέξη σε περιοδικό life style.
Λυπάμαι για τους πλεονάζοντες υπαλλήλους των δημοσίων υπηρεσιών.
Λυπάμαι για τις ατελείωτες εργατώρες που χάνονται στις ουρές των δημοσίων υπηρεσιών.
Λυπάμαι που ασθενείς υγιείς κλέβουν το ΙΚΑ στη συνταγογραφία.
Λυπάμαι που φοβισμένοι γιατροί αμφισβητούν την αρρώστια αληθινών ασθενών.
Λυπάμαι για τον αυταρχισμό του αστυφύλακα της γειτονιάς μου.
Λυπάμαι για την υπεραξία των εισαγομένων καλλιτεχνών και την περιφρόνηση των ντόπιων.
Λυπάμαι που η ΔΕΗ θα σαμποτάρει το φτηνό Αυστριακό ηλεκτρικό ρεύμα.
Λυπάμαι που δεν υπάρχει πλάνο ανάπτυξης.
Λυπάμαι για τις ψεύτικες υποσχέσεις που δώσανε, αν και προσωπικά δεν τις πίστεψα ποτέ.
Λυπάμαι που οι υπάλληλοι του Υπουργείου Οικονομικών αμείβονται καλύτερα από όλους τους υπόλοιπους.
Λυπάμαι που το κράτος συμπεριφέρεται σαν τοκογλύφος.
Τελικά λυπάμαι πολύ. Δώστε μου σαν παρακαλώ πάρα πολύ μια αιτία να χαρώ, γιατί δεν θα αντέξω μέχρι το τέλος.
www.protagon.gr Ηλ.Μαμαλάκης
---> Λυπάμαι κι εγώ πολύ! Δύο μόνο θα προσθέσω! Λυπάμαι που ζω σε μια χώρα όπου η διαφθορά έχει γίνει τρόπος ζωής από τα πάνω ως τα κάτω! Και λυπάμαι που δε βλέπω διάθεση για αντίδραση!
Sunday, 7 February 2010
Νόμιμος, οικογενειάρχης, υποψήφιος Ελληνας
Μετανάστης παραγωγικής ηλικίας, με παιδιά στο σχολείο, με εισφορές σε Ταμεία και φορολογικά βάρη, διεκδικεί ιθαγένεια
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ | Σάββατο 6 Φεβρουαρίου 2010 www.tovima.gr
Είναι κατά μέσον όρο 35 ετών, δηλαδή στην πλέον παραγωγική του ηλικία, έχει τελειώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, γνωρίζει την ελληνική γλώσσα, εργάζεται κατά κύριο λόγο στις κατασκευές, μένει σε ενοικιαζόμενο δωμάτιο κυρίως στα δύο μεγάλα αστικά κέντρα (Αττική και Θεσσαλονίκη), είναι πατέρας παιδιών που φοιτούν στα ελληνικά σχολεία, έχει εισέλθει νόμιμα στην Ελλάδα πριν από το 2005, συμβάλλει στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας, καταβάλλει κανονικά τις ασφαλιστικές του εισφορές στο ΙΚΑ ή στον ΟΓΑ και υποβάλλει φορολογική δήλωση. Αυτό είναι το προφίλ του οικονομικού μετανάστη, ο οποίος μετά την ψήφιση του σχετικού νομοσχεδίου, το οποίο πήρε ήδη τον δρόμο προς τη Βουλή, θα μπορεί να διεκδικήσει την ελληνική ιθαγένεια και το δικαίωμα να ψηφίζει στις δημοτικές εκλογές, επισφραγίζοντας με αυτόν τον τρόπο την ένταξή του στην ελληνική κοινωνία.
Το κοινωνικό προφίλ των οικονομικών μεταναστών προκύπτει από έρευνα της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής για την Οικονομική Μετανάστευση, που διενεργήθηκε με αφορμή το «σχέδιο Ραγκούση», χωρίς ωστόσο να εκφέρεται σε αυτήν γνώμη για την ιθαγένεια και την ψήφο. Αν και ο υπολογισμός του ακριβούς αριθμού των μεταναστών, όπως επισημαίνεται, αποτελεί εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση λόγω της παράνομης μετανάστευσης και της σύγχυσης η οποία επικρατεί στους εμπλεκομένους φορείς, εκτιμάται ότι ο όγκος του αλλοδαπού πληθυσμού που διαμένει στην Ελλάδα αντιστοιχεί σε ποσοστό στο 10,3% του συνολικού πληθυσμού της χώρας. Είναι ένα από τα υψηλότερα ποσοστά στην Ευρωπαϊκή Ενωση, στην οποία ο μέσος όρος των αλλοδαπών στον πληθυσμό ανέρχεται στο 5,5%.
Το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού των μεταναστών ανήκει στις παραγωγικές ηλικίες (53,5% επί του συνόλου), ενώ ένα πολύ μικρό ποσοστό είναι ηλικιωμένοι, σε αντίθεση με το αντίστοιχα δεδομένα που αφορούν τους ημεδαπούς και δείχνουν περισσότερους έλληνες ηλικιωμένους και μικρότερο ποσοστό παιδιών σε σύγκριση με τον αλλοδαπό πληθυσμό (15% για τους Ελληνες, 17% για τους αλλοδαπούς). Το 32,9% των μεταναστών εργάζονται και έχουν ενταχθεί πλήρως στο εργατικό δυναμικό της χώρας. Το 29,3% έχει γνώσεις δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, το 9,2% δεν έχει καμία εκπαίδευση και το 0,6% είναι κάτοχοι μεταπτυχιακού. Το μεγαλύτερο ποσοστό των μεταναστών (37,7%) είναι ανειδίκευτοι εργάτες και ειδικευμένοι τεχνίτες (35,4%).
Ο αριθμός των παιδιών των αλλοδαπών που φοιτούν σε ελληνικά σχολεία ανέρχεται σε 98.241 άτομα (6,7% στο σύνολο). Στην πλειονότητά τους όμως τα παιδιά των μεταναστών δεν συνεχίζουν τη φοίτησή τους στο λύκειο (66%) και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση (85%). Οι περισσότεροι μετανάστες εγκαθίστανται στα δύο μεγάλα αστικά κέντρα, ενώ ένας σημαντικός αριθμός τους επιλέγει περιοχές αναλόγως της απασχόλησής τους (τουρισμός, γεωργία, κτηνοτροφία, κτλ.). Το 31,7% απασχολείται στις κατασκευές, μεγάλο ποσοστό εργάζεται ως οικιακό προσωπικό, 12,8% στη μεταποίηση, 8,2% στον τουρισμό. Μετά το 2001 καταγράφεται μείωση κατά 73% της απασχόλησής τους σε αγροτικές και κτηνοτροφικές εργασίες και αύξηση της απασχόλησής τους στο εμπόριο. Οι μετανάστες στη συντριπτική τους πλειονότητα εξασφαλίζουν οικονομικούς πόρους μέσω της μισθωτής εργασίας.
Το 90,2% του συνόλου των μεταναστών μένουν στο ενοίκιο ενώ μόλις το 5% διαθέτει ιδιόκτητες κατοικίες, αν και η εικόνα αυτή έχει αρχίσει να αλλάζει τα τελευταία χρόνια, καθώς όλο και περισσότεροι μετανάστες στρέφονται στην αγορά κατοικίας. Παραμένουν στη χώρα μας πέρα των πέντε ετών, με μικρές εξαιρέσεις και διαφοροποιήσεις σε συγκεκριμένες εθνικότητες.
Η είσοδος των μεταναστών εκτιμάται ότι συμβάλλει και στην «τόνωση» των φορέων κοινωνικής ασφάλισης, με σημαντικό αριθμό νέων εργαζομένων οι οποίοι για μεγάλο χρονικό διάστημα θα αποδίδουν εισφορές χωρίς να αξιώνουν κάποια παροχή. Η θετική επίδραση όμως εκτιμάται ότι είναι προσωρινή, έστω κι αν ο χρονικός αυτός ορίζοντας του προσωρινού καλύπτει 20 ως 25 χρόνια.
Για τις επιπτώσεις της μετανάστευσης στην οικονομία έχει διαπιστωθεί ότι η συμβολή των νόμιμων μεταναστών στο ΑΕΠ της χώρας κυμαίνεται από 1,9% ως 2,2%, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για τους παράνομους μετανάστες κυμαίνεται μεταξύ 0,5% ως 0,7%.
Σερβιτόρος και ηθοποιός
Ο κ. Καραφίλ Σένα (φωτογραφία) είναι μία από τις περιπτώσεις που καλύπτει ο νόμος. Ηρθε στην Ελλάδα από την Αλβανία το 1993 και μαζί του μετανάστευσε και η οικογένειά του. Εργάζεται ως σερβιτόρος και παράλληλα ασκεί την υποκριτική, στην οποία θήτευσε στην Αλβανία. Είναι ασφαλισμένος, πληρώνει φόρους και τα παιδιά του σπουδάζουν στο ελληνικό πανεπιστήμιο. «Πλέον δεν ξέρω από πού είμαι. Είμαι και από την Αλβανία και την Ελλάδα μαζί» λέει χαριτολογώντας, ενώ όταν ερωτάται για το εάν θα ζητήσει την ελληνική ιθαγένεια απαντά εξίσου ανάλαφρα: «Ευχαρίστως!».
---> Kανένα άλλο σχόλιο. Περιττεύει!
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ | Σάββατο 6 Φεβρουαρίου 2010 www.tovima.gr
Είναι κατά μέσον όρο 35 ετών, δηλαδή στην πλέον παραγωγική του ηλικία, έχει τελειώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, γνωρίζει την ελληνική γλώσσα, εργάζεται κατά κύριο λόγο στις κατασκευές, μένει σε ενοικιαζόμενο δωμάτιο κυρίως στα δύο μεγάλα αστικά κέντρα (Αττική και Θεσσαλονίκη), είναι πατέρας παιδιών που φοιτούν στα ελληνικά σχολεία, έχει εισέλθει νόμιμα στην Ελλάδα πριν από το 2005, συμβάλλει στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας, καταβάλλει κανονικά τις ασφαλιστικές του εισφορές στο ΙΚΑ ή στον ΟΓΑ και υποβάλλει φορολογική δήλωση. Αυτό είναι το προφίλ του οικονομικού μετανάστη, ο οποίος μετά την ψήφιση του σχετικού νομοσχεδίου, το οποίο πήρε ήδη τον δρόμο προς τη Βουλή, θα μπορεί να διεκδικήσει την ελληνική ιθαγένεια και το δικαίωμα να ψηφίζει στις δημοτικές εκλογές, επισφραγίζοντας με αυτόν τον τρόπο την ένταξή του στην ελληνική κοινωνία.
Το κοινωνικό προφίλ των οικονομικών μεταναστών προκύπτει από έρευνα της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής για την Οικονομική Μετανάστευση, που διενεργήθηκε με αφορμή το «σχέδιο Ραγκούση», χωρίς ωστόσο να εκφέρεται σε αυτήν γνώμη για την ιθαγένεια και την ψήφο. Αν και ο υπολογισμός του ακριβούς αριθμού των μεταναστών, όπως επισημαίνεται, αποτελεί εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση λόγω της παράνομης μετανάστευσης και της σύγχυσης η οποία επικρατεί στους εμπλεκομένους φορείς, εκτιμάται ότι ο όγκος του αλλοδαπού πληθυσμού που διαμένει στην Ελλάδα αντιστοιχεί σε ποσοστό στο 10,3% του συνολικού πληθυσμού της χώρας. Είναι ένα από τα υψηλότερα ποσοστά στην Ευρωπαϊκή Ενωση, στην οποία ο μέσος όρος των αλλοδαπών στον πληθυσμό ανέρχεται στο 5,5%.
Το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού των μεταναστών ανήκει στις παραγωγικές ηλικίες (53,5% επί του συνόλου), ενώ ένα πολύ μικρό ποσοστό είναι ηλικιωμένοι, σε αντίθεση με το αντίστοιχα δεδομένα που αφορούν τους ημεδαπούς και δείχνουν περισσότερους έλληνες ηλικιωμένους και μικρότερο ποσοστό παιδιών σε σύγκριση με τον αλλοδαπό πληθυσμό (15% για τους Ελληνες, 17% για τους αλλοδαπούς). Το 32,9% των μεταναστών εργάζονται και έχουν ενταχθεί πλήρως στο εργατικό δυναμικό της χώρας. Το 29,3% έχει γνώσεις δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, το 9,2% δεν έχει καμία εκπαίδευση και το 0,6% είναι κάτοχοι μεταπτυχιακού. Το μεγαλύτερο ποσοστό των μεταναστών (37,7%) είναι ανειδίκευτοι εργάτες και ειδικευμένοι τεχνίτες (35,4%).
Ο αριθμός των παιδιών των αλλοδαπών που φοιτούν σε ελληνικά σχολεία ανέρχεται σε 98.241 άτομα (6,7% στο σύνολο). Στην πλειονότητά τους όμως τα παιδιά των μεταναστών δεν συνεχίζουν τη φοίτησή τους στο λύκειο (66%) και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση (85%). Οι περισσότεροι μετανάστες εγκαθίστανται στα δύο μεγάλα αστικά κέντρα, ενώ ένας σημαντικός αριθμός τους επιλέγει περιοχές αναλόγως της απασχόλησής τους (τουρισμός, γεωργία, κτηνοτροφία, κτλ.). Το 31,7% απασχολείται στις κατασκευές, μεγάλο ποσοστό εργάζεται ως οικιακό προσωπικό, 12,8% στη μεταποίηση, 8,2% στον τουρισμό. Μετά το 2001 καταγράφεται μείωση κατά 73% της απασχόλησής τους σε αγροτικές και κτηνοτροφικές εργασίες και αύξηση της απασχόλησής τους στο εμπόριο. Οι μετανάστες στη συντριπτική τους πλειονότητα εξασφαλίζουν οικονομικούς πόρους μέσω της μισθωτής εργασίας.
Το 90,2% του συνόλου των μεταναστών μένουν στο ενοίκιο ενώ μόλις το 5% διαθέτει ιδιόκτητες κατοικίες, αν και η εικόνα αυτή έχει αρχίσει να αλλάζει τα τελευταία χρόνια, καθώς όλο και περισσότεροι μετανάστες στρέφονται στην αγορά κατοικίας. Παραμένουν στη χώρα μας πέρα των πέντε ετών, με μικρές εξαιρέσεις και διαφοροποιήσεις σε συγκεκριμένες εθνικότητες.
Η είσοδος των μεταναστών εκτιμάται ότι συμβάλλει και στην «τόνωση» των φορέων κοινωνικής ασφάλισης, με σημαντικό αριθμό νέων εργαζομένων οι οποίοι για μεγάλο χρονικό διάστημα θα αποδίδουν εισφορές χωρίς να αξιώνουν κάποια παροχή. Η θετική επίδραση όμως εκτιμάται ότι είναι προσωρινή, έστω κι αν ο χρονικός αυτός ορίζοντας του προσωρινού καλύπτει 20 ως 25 χρόνια.
Για τις επιπτώσεις της μετανάστευσης στην οικονομία έχει διαπιστωθεί ότι η συμβολή των νόμιμων μεταναστών στο ΑΕΠ της χώρας κυμαίνεται από 1,9% ως 2,2%, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για τους παράνομους μετανάστες κυμαίνεται μεταξύ 0,5% ως 0,7%.
Σερβιτόρος και ηθοποιός
Ο κ. Καραφίλ Σένα (φωτογραφία) είναι μία από τις περιπτώσεις που καλύπτει ο νόμος. Ηρθε στην Ελλάδα από την Αλβανία το 1993 και μαζί του μετανάστευσε και η οικογένειά του. Εργάζεται ως σερβιτόρος και παράλληλα ασκεί την υποκριτική, στην οποία θήτευσε στην Αλβανία. Είναι ασφαλισμένος, πληρώνει φόρους και τα παιδιά του σπουδάζουν στο ελληνικό πανεπιστήμιο. «Πλέον δεν ξέρω από πού είμαι. Είμαι και από την Αλβανία και την Ελλάδα μαζί» λέει χαριτολογώντας, ενώ όταν ερωτάται για το εάν θα ζητήσει την ελληνική ιθαγένεια απαντά εξίσου ανάλαφρα: «Ευχαρίστως!».
---> Kανένα άλλο σχόλιο. Περιττεύει!
Friday, 5 February 2010
"Δεν έχετε τα κότσια για ρήξεις"
Σφοδρότατη επίθεση κατά της κυβέρνησης εξαπέλυσε ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, απο το βήμα της Βουλής κατά τη συζήτηση επίκαιρης ερώτησής του για το δανεισμό του Δημοσίου.
Μίλησε για επικοινωνιακά παιχνίδια και έλλειψη θάρρους απο την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, να προχωρήσει σε ρήξεις.
«Υποτιμάτε τη νοημοσύνη των Ελλήνων πολιτών, αλλά υποβαθμίζετε, υποτιμάτε και μεταχειρίζεστε με επικοινωνιακό τρόπο και τους θεσμούς σε αυτή τη χώρα. Διότι οι πολιτικοί αρχηγοί είναι η πολιτική ηγεσία. Δεν μπορείτε να τους συμπεριφέρεστε ως ντεκόρ σε ένα επικοινωνιακό παιχνίδι προαποφασισμένων δηλώσεων στα δελτία των οκτώ, όπως κάνατε προχθές», παρατήρησε ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ.
Ο κ. Τσίπρας κατηγόρησε την κυβέρνηση για τη στάση της, σημειώνοντας χαρακτηριστικά: «Λέτε ότι θα εκπέμψουμε λάθος σήμα. Το μόνο σήμα που θα εκπέμπουμε από εδώ και στο εξής, δυστυχώς, έτσι όπως πάμε, θα είναι το s.o.s.».
«Δεν τολμάτε να τα βάλετε με τους τραπεζίτες σε αυτή τη χώρα, με όσους κέρδιζαν και θα συνεχίζουν να κερδίζουν στραγγαλίζοντας την ελληνική κοινωνία, τους δανειολήπτες. Δεν έχετε τα κότσια γι’ αυτές τις ρήξεις. Δεν έχετε τα κότσια και άλλα λέτε προεκλογικά και άλλα λέτε τώρα», υπογράμμισε.
Παράλληλα, ο κ. Τσίπρας έκανε λόγο για κακό αλισβερίσι με οικονομία και μεταναστευτικό. «Είναι κακό αλισβερίσι να θέλετε την συναίνεση του κ. Σαμαρά στην οικονομία και μετά να υποχωρείτε στο μεταναστευτικό».
«Ο ελληνικός λαός σάς έδωσε μια σαφή λαϊκή εντολή να επιχειρήσετε να εφαρμόσετε ένα εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο απ’ αυτό που εφήρμοζε όλα τα προηγούμενα χρόνια η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και σεις μεταφράζετε αυτή την εντολή, ως εντολή για τη δημιουργία ενός μεγάλου συντηρητικού πολιτικού συνασπισμού με τη Νέα Δημοκρατία του κ. Σαμαρά και με τις ακραίες συντηρητικές φωνές του κ. Καρατζαφέρη.
Ε, λοιπόν απέναντι σε αυτόν τον μεγάλο πολιτικό συντηρητικό συνασπισμό θα υπάρξει πολύ σύντομα ένας μεγάλος κοινωνικός συνασπισμός που θα διεκδικήσει να αποτραπεί μια πολιτική που ισοπεδώνει κοινωνικά δικαιώματα, κατακτήσεις δεκαετιών και πηγαίνει την ελληνική κοινωνία πάρα πολύ πίσω», κατέληξε στην ομιλία του ο κ. Τσίπρας.
Απαντώντας ο υπουργός Οικονομικών, τόνισε: «Λέτε για μεγάλη κοινωνική απάντηση, που θα υπάρξει. Είναι λάθος τακτική αυτή, που ακολουθείτε. Επιχειρείτε να εκμεταλλευτείτε τις πραγματικές δυσκολίες, που έχουν οι Έλληνες πολίτες σε αυτή τη δύσκολη οικονομική συγκυρία. Εμείς απαντάμε ότι όσο η κυβέρνηση κάνει φιλότιμες και ειλικρινείς προσπάθειες να τις ξεπεράσουμε πάντα με αίσθημα δικαίου, δεν έχουμε αμφιβολία ότι οι πολίτες θα συνεχίσουν να μας στηρίζουν».
www.ethnos.gr 5-2-2010
---> Φέρτε μου να υπογράψω τα λεγόμενα παρακαλώ!
Και κύριε Παπακωνσταντίνου μου,μην είστε από το πρώτο 3μηνο τόσο σνομπ και υπεράνω! Και μην επιμένετε να εμφανίζεστε ως ο σοφός αντρας που τον απασχολεί μονο να σώσει τη χώρα και δε θέλει να τσακωθει με το μικρό και άμυαλο και ανωριμο Αλέξη! Γιατί οι ανατροπές διαχρονικά στην ιστορία απο μικρούς και άμυαλους γίνονταν ή υπο συνθήκες μεγάλης πίεσης! Και από τα "χαμηλα στρώματα" όχι απτα τζάκια! Οποτε ψαχτείτε γιατί δεν πάει στραβά ο γυαλός...
Μίλησε για επικοινωνιακά παιχνίδια και έλλειψη θάρρους απο την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, να προχωρήσει σε ρήξεις.
«Υποτιμάτε τη νοημοσύνη των Ελλήνων πολιτών, αλλά υποβαθμίζετε, υποτιμάτε και μεταχειρίζεστε με επικοινωνιακό τρόπο και τους θεσμούς σε αυτή τη χώρα. Διότι οι πολιτικοί αρχηγοί είναι η πολιτική ηγεσία. Δεν μπορείτε να τους συμπεριφέρεστε ως ντεκόρ σε ένα επικοινωνιακό παιχνίδι προαποφασισμένων δηλώσεων στα δελτία των οκτώ, όπως κάνατε προχθές», παρατήρησε ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ.
Ο κ. Τσίπρας κατηγόρησε την κυβέρνηση για τη στάση της, σημειώνοντας χαρακτηριστικά: «Λέτε ότι θα εκπέμψουμε λάθος σήμα. Το μόνο σήμα που θα εκπέμπουμε από εδώ και στο εξής, δυστυχώς, έτσι όπως πάμε, θα είναι το s.o.s.».
«Δεν τολμάτε να τα βάλετε με τους τραπεζίτες σε αυτή τη χώρα, με όσους κέρδιζαν και θα συνεχίζουν να κερδίζουν στραγγαλίζοντας την ελληνική κοινωνία, τους δανειολήπτες. Δεν έχετε τα κότσια γι’ αυτές τις ρήξεις. Δεν έχετε τα κότσια και άλλα λέτε προεκλογικά και άλλα λέτε τώρα», υπογράμμισε.
Παράλληλα, ο κ. Τσίπρας έκανε λόγο για κακό αλισβερίσι με οικονομία και μεταναστευτικό. «Είναι κακό αλισβερίσι να θέλετε την συναίνεση του κ. Σαμαρά στην οικονομία και μετά να υποχωρείτε στο μεταναστευτικό».
«Ο ελληνικός λαός σάς έδωσε μια σαφή λαϊκή εντολή να επιχειρήσετε να εφαρμόσετε ένα εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο απ’ αυτό που εφήρμοζε όλα τα προηγούμενα χρόνια η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και σεις μεταφράζετε αυτή την εντολή, ως εντολή για τη δημιουργία ενός μεγάλου συντηρητικού πολιτικού συνασπισμού με τη Νέα Δημοκρατία του κ. Σαμαρά και με τις ακραίες συντηρητικές φωνές του κ. Καρατζαφέρη.
Ε, λοιπόν απέναντι σε αυτόν τον μεγάλο πολιτικό συντηρητικό συνασπισμό θα υπάρξει πολύ σύντομα ένας μεγάλος κοινωνικός συνασπισμός που θα διεκδικήσει να αποτραπεί μια πολιτική που ισοπεδώνει κοινωνικά δικαιώματα, κατακτήσεις δεκαετιών και πηγαίνει την ελληνική κοινωνία πάρα πολύ πίσω», κατέληξε στην ομιλία του ο κ. Τσίπρας.
Απαντώντας ο υπουργός Οικονομικών, τόνισε: «Λέτε για μεγάλη κοινωνική απάντηση, που θα υπάρξει. Είναι λάθος τακτική αυτή, που ακολουθείτε. Επιχειρείτε να εκμεταλλευτείτε τις πραγματικές δυσκολίες, που έχουν οι Έλληνες πολίτες σε αυτή τη δύσκολη οικονομική συγκυρία. Εμείς απαντάμε ότι όσο η κυβέρνηση κάνει φιλότιμες και ειλικρινείς προσπάθειες να τις ξεπεράσουμε πάντα με αίσθημα δικαίου, δεν έχουμε αμφιβολία ότι οι πολίτες θα συνεχίσουν να μας στηρίζουν».
www.ethnos.gr 5-2-2010
---> Φέρτε μου να υπογράψω τα λεγόμενα παρακαλώ!
Και κύριε Παπακωνσταντίνου μου,μην είστε από το πρώτο 3μηνο τόσο σνομπ και υπεράνω! Και μην επιμένετε να εμφανίζεστε ως ο σοφός αντρας που τον απασχολεί μονο να σώσει τη χώρα και δε θέλει να τσακωθει με το μικρό και άμυαλο και ανωριμο Αλέξη! Γιατί οι ανατροπές διαχρονικά στην ιστορία απο μικρούς και άμυαλους γίνονταν ή υπο συνθήκες μεγάλης πίεσης! Και από τα "χαμηλα στρώματα" όχι απτα τζάκια! Οποτε ψαχτείτε γιατί δεν πάει στραβά ο γυαλός...
Thursday, 4 February 2010
ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΚΡΙΣΜΑ ΠΛΕΟΝ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΙΚΟ ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΟΚ
Ανατροπές στη ζωή μας χωρίς όφελος
Τεράστιο πολιτικό και κοινωνικό κόστος, χωρίς οικονομικό όφελος για τα Ταμεία, είναι το αποτέλεσμα του σκληρού μηνύματος που έστειλε μέσω των ασφαλισμένων στις «αγορές» ο πρωθυπουργός. Ακολουθώντας τα «πατήματα» του Ισπανού Χοσέ Λουίς Θαπατέρο, ο οποίος ανέβασε στο 67ο έτος το συμβατικό όριο ηλικίας μόλις την περασμένη εβδομάδα, ο Γ. Παπανδρέου περιέλαβε στο διάγγελμά του και πρόβλεψη για αύξηση «στα όρια ηλικίας».
Μια εξαγγελία που δεν περιλαμβανόταν στις προεκλογικές εξαγγελίες, ούτε στις προγραμματικές δηλώσεις, ενώ ο αρμόδιος υπουργός Α. Λοβέρδος δεσμευόταν όλο το προηγούμενο διάστημα -στη διάρκεια του διαλόγου για την αναμόρφωση του Ασφαλιστικού- στα τρία «δεν». Το ένα από αυτά αφορούσε τη μη αύξηση των ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση.
Να σημειωθεί ότι τυχόν γενική αύξηση των ορίων κατά 2 έτη δίνει ζωή στο σύστημα μόλις κατά 6-7 μήνες, σύμφωνα με τον επιστημονικό συνεργάτη της ΓΣΕΕ Σ. Ρομπόλη, ενώ η πώληση των περιουσιακών στοιχείων των Ταμείων προσφέρει άλλο ένα 8μηνο.
Με αυτά τα δεδομένα και ενώ δεν προκύπτει κανένα ουσιαστικό όφελος στο Ασφαλιστικό από την αύξηση των γενικών ορίων κατά 2 έτη, η προφανής ζημιά που έγινε αφορά την αξιοπιστία. Κανείς πλέον δεν πιστεύει κανέναν γύρω από το Ασφαλιστικό και οι διαβεβαιώσεις για τα όρια ηλικίας και τις συντάξεις θα πρέπει να θεωρούνται άνευ αντικρίσματος.
Εξιλασμός αγορών - αποχώρηση ΓΣΕΕ
Σύμφωνα με πληροφορίες, το διάγγελμα του πρωθυπουργού, εκτός από την ανάγκη αποδοχής του Προγράμματος Σταθερότητας (ΠΣΑ) εκ μέρους των Βρυξελλών, ήταν απόρροια και των πληροφοριών που είχε στη διάθεσή της η κυβέρνηση για νέα υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας και από τη Moody's (από Α- σε Β) και τη σχετική ενημέρωση του Ζαν Κλοντ Τρισέ της ΕΚΤ. Υπό το κράτος αυτών των πιέσεων περιελήφθη στο διάγγελμα του πρωθυπουργού και η σύνδεση των συνταξιοδοτικών ορίων με το «προσδόκιμο ζωής». Κάτι που οδήγησε στο συμπέρασμα για αύξηση των γενικών ορίων και οδήγησε τη ΓΣΕΕ εκτός διαλόγου για το Ασφαλιστικό. Μάλιστα ο Γ. Παναγόπουλος δήλωσε: «Λυπάμαι βαθύτατα, γιατί η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση υποχώρησε στα "θέλω" των αγορών. Ομως οι ανάγκες των ανθρώπων είναι πολύ ισχυρές, πολύ δυνατές και θα εκφραστούν με αγωνιστικές κινητοποιήσεις».
Μετά το διάγγελμα, πηγές από την κυβέρνηση αλλά και το κόμμα διευκρίνιζαν ότι «δεν πρόκειται για τα γενικά όρια συνταξιοδότησης», ενώ αναγνώριζαν ότι η «σύνδεση με το προσδόκιμο ζωής ήταν μη επιτυχής». Με τον πρωθυπουργό είχε χθες επικοινωνία ο κ. Λοβέρδος, ενώ το βράδυ πραγματοποιήθηκε σύσκεψη στο υπουργείο Εργασίας για τις επόμενες κινήσεις. Πάντως, το θέμα θα ξεκαθαρίσει το Σαββατοκύριακο, μετά την επιστροφή Παπανδρέου από το εξωτερικό.
Σύμφωνα όμως με ασφαλείς πληροφορίες της «Ε», η κυβέρνηση αναμένεται να επανεξετάσει τα ειδικά όρια ηλικίας για συνταξιοδότηση, χωρίς να θίξει το 65ο έτος (γενικό όριο).
«Μεγαλύτερη ζημιά»
* Το διάγγελμα Παπανδρέου πυροδότησε κύμα πανικού χθες στους εργασιακούς χώρους και, τελικά, «προκάλεσε μεγαλύτερη ζημιά στα Ταμεία από το κύμα φυγής που πυροδότησε, απ' όσο όφελος υποτίθεται ότι θα προκαλέσει», σύμφωνα με τον πρόεδρο των εργαζομένων στα Ταμεία, Θ. Τσακανίκα.
Να σημειωθεί, τέλος, ότι οι 2 στους 3 εργαζόμενους έχουν ενταχθεί στο ασφαλιστικό σύστημα μετά το 1992. Κατά συνέπεια, βγαίνουν στη σύνταξη με τα συμβατικά όρια (65ο και 60 στα Βαρέα). Ο μέσος (πραγματικός) όρος ηλικίας συνταξιοδότησης είναι το 61ο έτος, κυρίως λόγω της συνταξιοδότησης των αγροτών στο 65ο έτος. Αυτό το όριο προ 6ετίας ήταν το 63ο και έπεσε λόγω των μαζικών εθελούσιων εξόδων, της ανεργίας των ηλικιωμένων και της ανασφάλειας λόγω «μεταρρυθμίσεων».
Η κυβέρνηση επανεξετάζει:
Τα ειδικά όρια (όχι το 65ο έτος) των εργαζομένων στο Δημόσιο και τα Σώματα Ασφαλείας. Η συνταξιοδότηση με 35ετία στο 58ο έτος θα καταργηθεί και θα συνδεθεί με το 60ο όπως στον ιδιωτικό τομέα.
Η συνταξιοδότηση των ενστόλων με 25 έτη χωρίς όριο ηλικίας θα γίνει 35ετία.
Θα καταργηθούν οι «εθελούσιες» και η πλασματική αναγνώριση ετών (στρατιωτικοί-αστυνομικοί).
Για τους εισελθόντες προ του 1983 η συνταξιοδότηση (με 35ετία) θα συνδυαστεί και με όριο ηλικίας.
Η γενιά των 40άρηδων (εισελθόντος από 1/1/1983 και μέχρι το 1992) θα υποστούν τις μεγαλύτερες αυξήσεις στα όρια, με τον συνδυασμό της 35ετίας με το 62ο έτος.
Η συνταξιοδότηση με 37 έτη θα συνδυαστεί με όριο ηλικίας (μεταξύ 58ου και 60ου).
Τα μεταβατικά όρια θα γίνουν πιο σφιχτά (π.χ. για τις γυναίκες δημοσίους υπαλλήλους θα ξεκινήσει όχι από το 2013 αλλά νωρίτερα, ενώ και η εξίσωση θα γίνει πιο βιαστικά:Ενα έτος επιπλέον κάθε χρόνο και όχι ανά εξάμηνο.
Με 10.000 ένσημα στο ΙΚΑ το όριο θα αυξηθεί από το 60ο (άνδρες) και το 58ο (γυναίκες) στο 62ο.
Θα καταργηθεί η υποχρεωτική συνταξιοδότηση με 35 έτη στο 58ο έτος (ΔΕΚΟ και Τράπεζες).
Βαρέα και αναπηρικές.
www.enet.gr 4/2/2010
-------------------------------------------------------------------------------------
ΑΥΞΗΣΕΙΣ 1,5-1,7% ΔΙΝΕΙ Ο ΣΕΒ * ΜΕ ΝΕΑ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 24 ΑΠΑΝΤΑ Η ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ
Εργοδότες - ΓΣΕΕ: τα έσπασαν στον απόηχο του διαγγέλματος
Στο κλίμα του διαγγέλματος του πρωθυπουργού και των απαιτήσεων των «αγορών» κινήθηκαν και οι εργοδότες αναφορικά με τους μισθούς του ιδιωτικού τομέα, με αποτέλεσμα να διακοπούν οι διαπραγματεύσεις με τη ΓΣΕΕ.
Ο μορφασμός του προέδρου της ΓΣΕΕ τα λέει όλα Ο μορφασμός του προέδρου της ΓΣΕΕ τα λέει όλα Κατά τη χθεσινή δεύτερη συνάντηση των δύο μερών για τους βασικούς μισθούς, το κλίμα, πάνω από το τραπέζι της διαπραγμάτευσης, βάραιναν το «πάγωμα» των μισθών στο Δημόσιο και η αύξηση των ορίων ηλικίας. Τα πάντα εκινούντο σε ρυθμούς περικοπών και λιτότητας. Κατά συνέπεια, η πρώτη κουβέντα των εργοδοτών, στο αίτημα της ΓΣΕΕ για εισαγωγικό μισθό 800 ευρώ από 740 σήμερα, ήταν οι αυξήσεις να είναι στο ύψος του πληθωρισμού (1,5%-1,7%).
Πιο φειδωλός ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δ. Δασκαλόπουλος, ο οποίος δείχνει να ενδιαφέρεται ιδιαιτέρως να μην περάσουν οι όποιες αυξήσεις στους μέσους μισθούς και να αποσυρθεί το νομοσχέδιο του υπουργείου Εργασίας που βάζει μια τάξη στη «ζούγκλα της αγοράς εργασίας» (ελαστικό 8ωρο, «μπλοκάκια» κ.ά).
Ο πρόεδρος της ΓΣΕΒΕΕ Δ. Ασημακόπουλος διευκρίνισε ότι τους μικρομεσαίους τους ενδιαφέρει η ενίσχυση της ζήτησης (σημ. και άρα η ενίσχυση του εισοδήματος), ενώ επιφυλακτικός ήταν ο πρόεδρος των εμπόρων Β. Κορκίδης. Στην παρατήρηση του προέδρου της ΓΣΕΕ Γ. Παναγόπουλου ότι ευθυγραμμίζονται με τις πρωθυπουργικές εξαγγελίες και τις νεοσυντηρητικές συνταγές, ο πρόεδρος του ΣΕΒ αυτοεξαιρέθηκε από τους συντηρητικούς, ενώ ο γραμματέας της ΓΣΕΒΕΕ Ν. Σκορίνης ανέφερε ότι σε λίγες ημέρες «με την ανακοίνωση του φορολογικού ίσως να μην μπορούμε να αντέξουμε αξιόλογες αυξήσεις».
Διέκοψε τις συνομιλίες
Η διαπραγματευτική ομάδα της ΓΣΕΕ διέκοψε τις συνομιλίες, με τον Γ. Παναγόπουλο να τονίζει ότι «εμείς έχουμε στόχο πολιτικές, αντικρούομε μέτρα και όχι επιλεκτικά κυβερνήσεις» και σημείωσε «τα μέτρα που ανακοινώθηκαν μόνο την εργασία πιάνουν στη μέγγενη. Για τις επιχειρήσεις δεν έχουμε ακούσει ακόμα τίποτα».
Ετσι σήμερα, στη συνεδρίαση της διοίκησης της ΓΣΕΕ, αναμένεται να προσδιοριστεί γενική απεργία για τις 24/2, δύο εβδομάδες πριν εν σχέσει με τον αρχικό προγραμματισμό, ενώ θα επικυρωθεί και η απόσυρση των εκπροσώπων της από τον διάλογο για το Ασφαλιστικό (μένουν οι εκπρόσωποι των εργοδοτών).
«Η ιστορία επαναλαμβάνεται: Τέσσερις μήνες μετά τις εκλογές του Ιουνίου του 1985, ήρθε η πράξη νομοθετικού περιεχομένου που απαγόρευε τις αυξήσεις ακόμη και στον ιδιωτικό τομέα» υπενθυμίζει η ΔΑΚΕ. «Προκήρυξη 24ωρης απεργίας για τις 10/2 ως άμεση απάντηση του συνδικαλιστικού κινήματος, ώστε μαζί με την απεργία της ΑΔΕΔΥ να πάρει τον χαρακτήρα της γενικής απεργίας» προτείνει η Αυτόνομη Παρέμβαση. Να σημειωθεί ότι για απεργία στις 10/2 κατευθύνει το ΠΑΜΕ τις συνδικαλιστικές δυνάμεις που επηρεάζει.
Με αφορμή το διάγγελμα του πρωθυπουργού αλλά και την απεργία της 10ης Φεβρουαρίου, ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ Σπ. Παπασπύρος δήλωσε: «Τα μέτρα δεν θα είναι τα τελευταία και ως εκ τούτου, και γι' αυτά αλλά και για τη συνέχειά τους, η συμμετοχή στην απεργία και τις συγκεντρώσεις της επόμενης Τετάρτης είναι καθοριστική για τις εξελίξεις. Ο λόγος τώρα είναι στους εργαζόμενους».
www.enet.gr 4/2/2010
-------------------------------------------------------------------------------------
Γερή αβάντα από ΣΕΒ
Πλάτες έβαλε ακόμη μια φορά ο ΣΕΒ στην κυβέρνηση, στηρίζοντας τα μέτρα και αναλαμβάνοντας επαφές ενημέρωσης επιχειρηματικών φορέων της ευρωζώνης για την πραγματική κατάσταση στην Ελλάδα και τις προοπτικές της οικονομίας της.
Σε δηλώσεις του, μετά την άκαρπη συνάντηση με τη ΓΣΕΕ για την Εθνική Συλλογική Σύμβαση, ο πρόεδρος του Συνδέσμου, Δημήτρης Δασκαλόπουλος, θέλοντας να προβάλει την αναγκαιότητα των μέτρων, μίλησε για «νεοελληνικό δράμα» που δεν πρέπει να διαιωνιστεί και για τις αναγκαίες θυσίες που πρέπει να «υποστούμε όλοι μέχρι να ξανασταθούμε στα πόδια μας». Εθεσε δε δίλημμα αντίστοιχο με του Γ. Παπανδρέου, ως αρχηγού της αντιπολίτευσης («ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε»). Δηλαδή ή θα υποστούμε συνειδητά τις θυσίες «ή θα περιέλθουμε στην ακόμη σκληρότερη κηδεμονία των Βρυξελλών και των αγορών», συμπληρώνοντας ότι το δεύτερο είναι αμφίβολο αν μπορεί να το αντέξει η κοινωνία. Επιπλέον στήριξη προσέφερε ο ΣΕΒ, στα κυβερνητικά και κομματικά στελέχη που τάσσονται υπέρ της άμεσης λήψης μέτρων. Οπως τόνισε ο κ. Δασκαλόπουλος, η κυβέρνηση πρωτίστως, αλλά και τα υπόλοιπα κόμματα, έχουν την ευθύνη να ενημερώσουν την κοινή γνώμη και όλες τις κοινωνικές ομάδες για το ότι ο τόπος βρίσκεται στα πρόθυρα της συλλογικής κατάρρευσης. Υστερα από αυτά, ο πρόεδρος του ΣΕΒ μεταβαίνει σήμερα στις Βρυξέλλες, όπου θα έχει συναντήσεις με κορυφαίους επιχειρηματικούς παράγοντες της ευρωζώνης, προκειμένου να τους ενημερώσει για τα προβλήματα και τις υπαρκτές προοπτικές της ελληνικής οικονομίας από την επιχειρηματική σκοπιά.
www.enet.gr 4/2/2010
---> Τα πράγματα νομίζω είναι πολύ απλά! Πάρθηκαν κάποια πολύ σκληρά μέτρα για τους εργαζόμενους του δημοσίου (που δούλευαν σε ένα πιο καλό και ασφαλές περιβάλλον) και τα οποία είναι βέβαιο ότι θα συμπαρασύρουν και εκείνους του ιδιωτικού τομέα (οι οποίοι ζουσαν ήδη σε ένα εργασιακό Μεσαίωνα). Επίσης πάρθηκαν και αποφάσεις που θα δυσκολέψουν κι άλλο τις καθημερινές συνθήκες διαβίωσής μας όπως η αυξηση τιμών των καυσίμων. Τα μέτρα αυτά σύμφωνα με τους ειδικούς προσφέρουν μια ανάσα μερικών μηνών στα ταμεία. Δεν προσφέρουν καμία ανάσα στην Ελληνική κοινωνία. Αντιθέτως χαροποιούν την Ε.Ε, το ΣΕΒ, τη ΝΔ και το ΛΑΟΣ. Αυτό δηλαδή δείχνει ότι φροντίζουν για το καλό του μέσου και μικρού Ελληνα? Δε νομίζω! Δείχνουν απλά επικοινωνιακά πυροτεχνήματα για να ευχαριστήσουν δανειστές και τους έχοντες τα γένια και τα κτένια της παγκόσμιας οικονομικής αγοράς αλλά και της ελληνικής! Βράζει λένε η κοινωνία και το εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ. Δε ξέρω αν βράζει,ενδεχομένως να είναι έτσι. Αλλά πολύ φοβάμαι πως αυτή η "αντίδραση" θα εξαντληθεί πάλι σε φωνές και απογοήτευση του καναπέ και του τηλεκοντρόλ! Οι "εργατοπατέρες" φροντίζουν για το διαίρει και βασίλευε, οι μεγαλοδημοσιογράφοι για την αποχαύνωση και το έθνος δυστυχώς θα συνεχίσει να ζει στο ρυθμό του εθνικού διαζυγίου που έχει πάρει τη θέση της γρίπης και που τη θέση του θα πάρει καποιο άλλο "συνταρακτικό" γεγονός, "υψίστης σημασίας"!
Ανατροπές στη ζωή μας χωρίς όφελος
Τεράστιο πολιτικό και κοινωνικό κόστος, χωρίς οικονομικό όφελος για τα Ταμεία, είναι το αποτέλεσμα του σκληρού μηνύματος που έστειλε μέσω των ασφαλισμένων στις «αγορές» ο πρωθυπουργός. Ακολουθώντας τα «πατήματα» του Ισπανού Χοσέ Λουίς Θαπατέρο, ο οποίος ανέβασε στο 67ο έτος το συμβατικό όριο ηλικίας μόλις την περασμένη εβδομάδα, ο Γ. Παπανδρέου περιέλαβε στο διάγγελμά του και πρόβλεψη για αύξηση «στα όρια ηλικίας».
Μια εξαγγελία που δεν περιλαμβανόταν στις προεκλογικές εξαγγελίες, ούτε στις προγραμματικές δηλώσεις, ενώ ο αρμόδιος υπουργός Α. Λοβέρδος δεσμευόταν όλο το προηγούμενο διάστημα -στη διάρκεια του διαλόγου για την αναμόρφωση του Ασφαλιστικού- στα τρία «δεν». Το ένα από αυτά αφορούσε τη μη αύξηση των ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση.
Να σημειωθεί ότι τυχόν γενική αύξηση των ορίων κατά 2 έτη δίνει ζωή στο σύστημα μόλις κατά 6-7 μήνες, σύμφωνα με τον επιστημονικό συνεργάτη της ΓΣΕΕ Σ. Ρομπόλη, ενώ η πώληση των περιουσιακών στοιχείων των Ταμείων προσφέρει άλλο ένα 8μηνο.
Με αυτά τα δεδομένα και ενώ δεν προκύπτει κανένα ουσιαστικό όφελος στο Ασφαλιστικό από την αύξηση των γενικών ορίων κατά 2 έτη, η προφανής ζημιά που έγινε αφορά την αξιοπιστία. Κανείς πλέον δεν πιστεύει κανέναν γύρω από το Ασφαλιστικό και οι διαβεβαιώσεις για τα όρια ηλικίας και τις συντάξεις θα πρέπει να θεωρούνται άνευ αντικρίσματος.
Εξιλασμός αγορών - αποχώρηση ΓΣΕΕ
Σύμφωνα με πληροφορίες, το διάγγελμα του πρωθυπουργού, εκτός από την ανάγκη αποδοχής του Προγράμματος Σταθερότητας (ΠΣΑ) εκ μέρους των Βρυξελλών, ήταν απόρροια και των πληροφοριών που είχε στη διάθεσή της η κυβέρνηση για νέα υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας και από τη Moody's (από Α- σε Β) και τη σχετική ενημέρωση του Ζαν Κλοντ Τρισέ της ΕΚΤ. Υπό το κράτος αυτών των πιέσεων περιελήφθη στο διάγγελμα του πρωθυπουργού και η σύνδεση των συνταξιοδοτικών ορίων με το «προσδόκιμο ζωής». Κάτι που οδήγησε στο συμπέρασμα για αύξηση των γενικών ορίων και οδήγησε τη ΓΣΕΕ εκτός διαλόγου για το Ασφαλιστικό. Μάλιστα ο Γ. Παναγόπουλος δήλωσε: «Λυπάμαι βαθύτατα, γιατί η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση υποχώρησε στα "θέλω" των αγορών. Ομως οι ανάγκες των ανθρώπων είναι πολύ ισχυρές, πολύ δυνατές και θα εκφραστούν με αγωνιστικές κινητοποιήσεις».
Μετά το διάγγελμα, πηγές από την κυβέρνηση αλλά και το κόμμα διευκρίνιζαν ότι «δεν πρόκειται για τα γενικά όρια συνταξιοδότησης», ενώ αναγνώριζαν ότι η «σύνδεση με το προσδόκιμο ζωής ήταν μη επιτυχής». Με τον πρωθυπουργό είχε χθες επικοινωνία ο κ. Λοβέρδος, ενώ το βράδυ πραγματοποιήθηκε σύσκεψη στο υπουργείο Εργασίας για τις επόμενες κινήσεις. Πάντως, το θέμα θα ξεκαθαρίσει το Σαββατοκύριακο, μετά την επιστροφή Παπανδρέου από το εξωτερικό.
Σύμφωνα όμως με ασφαλείς πληροφορίες της «Ε», η κυβέρνηση αναμένεται να επανεξετάσει τα ειδικά όρια ηλικίας για συνταξιοδότηση, χωρίς να θίξει το 65ο έτος (γενικό όριο).
«Μεγαλύτερη ζημιά»
* Το διάγγελμα Παπανδρέου πυροδότησε κύμα πανικού χθες στους εργασιακούς χώρους και, τελικά, «προκάλεσε μεγαλύτερη ζημιά στα Ταμεία από το κύμα φυγής που πυροδότησε, απ' όσο όφελος υποτίθεται ότι θα προκαλέσει», σύμφωνα με τον πρόεδρο των εργαζομένων στα Ταμεία, Θ. Τσακανίκα.
Να σημειωθεί, τέλος, ότι οι 2 στους 3 εργαζόμενους έχουν ενταχθεί στο ασφαλιστικό σύστημα μετά το 1992. Κατά συνέπεια, βγαίνουν στη σύνταξη με τα συμβατικά όρια (65ο και 60 στα Βαρέα). Ο μέσος (πραγματικός) όρος ηλικίας συνταξιοδότησης είναι το 61ο έτος, κυρίως λόγω της συνταξιοδότησης των αγροτών στο 65ο έτος. Αυτό το όριο προ 6ετίας ήταν το 63ο και έπεσε λόγω των μαζικών εθελούσιων εξόδων, της ανεργίας των ηλικιωμένων και της ανασφάλειας λόγω «μεταρρυθμίσεων».
Η κυβέρνηση επανεξετάζει:
Τα ειδικά όρια (όχι το 65ο έτος) των εργαζομένων στο Δημόσιο και τα Σώματα Ασφαλείας. Η συνταξιοδότηση με 35ετία στο 58ο έτος θα καταργηθεί και θα συνδεθεί με το 60ο όπως στον ιδιωτικό τομέα.
Η συνταξιοδότηση των ενστόλων με 25 έτη χωρίς όριο ηλικίας θα γίνει 35ετία.
Θα καταργηθούν οι «εθελούσιες» και η πλασματική αναγνώριση ετών (στρατιωτικοί-αστυνομικοί).
Για τους εισελθόντες προ του 1983 η συνταξιοδότηση (με 35ετία) θα συνδυαστεί και με όριο ηλικίας.
Η γενιά των 40άρηδων (εισελθόντος από 1/1/1983 και μέχρι το 1992) θα υποστούν τις μεγαλύτερες αυξήσεις στα όρια, με τον συνδυασμό της 35ετίας με το 62ο έτος.
Η συνταξιοδότηση με 37 έτη θα συνδυαστεί με όριο ηλικίας (μεταξύ 58ου και 60ου).
Τα μεταβατικά όρια θα γίνουν πιο σφιχτά (π.χ. για τις γυναίκες δημοσίους υπαλλήλους θα ξεκινήσει όχι από το 2013 αλλά νωρίτερα, ενώ και η εξίσωση θα γίνει πιο βιαστικά:Ενα έτος επιπλέον κάθε χρόνο και όχι ανά εξάμηνο.
Με 10.000 ένσημα στο ΙΚΑ το όριο θα αυξηθεί από το 60ο (άνδρες) και το 58ο (γυναίκες) στο 62ο.
Θα καταργηθεί η υποχρεωτική συνταξιοδότηση με 35 έτη στο 58ο έτος (ΔΕΚΟ και Τράπεζες).
Βαρέα και αναπηρικές.
www.enet.gr 4/2/2010
-------------------------------------------------------------------------------------
ΑΥΞΗΣΕΙΣ 1,5-1,7% ΔΙΝΕΙ Ο ΣΕΒ * ΜΕ ΝΕΑ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 24 ΑΠΑΝΤΑ Η ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ
Εργοδότες - ΓΣΕΕ: τα έσπασαν στον απόηχο του διαγγέλματος
Στο κλίμα του διαγγέλματος του πρωθυπουργού και των απαιτήσεων των «αγορών» κινήθηκαν και οι εργοδότες αναφορικά με τους μισθούς του ιδιωτικού τομέα, με αποτέλεσμα να διακοπούν οι διαπραγματεύσεις με τη ΓΣΕΕ.
Ο μορφασμός του προέδρου της ΓΣΕΕ τα λέει όλα Ο μορφασμός του προέδρου της ΓΣΕΕ τα λέει όλα Κατά τη χθεσινή δεύτερη συνάντηση των δύο μερών για τους βασικούς μισθούς, το κλίμα, πάνω από το τραπέζι της διαπραγμάτευσης, βάραιναν το «πάγωμα» των μισθών στο Δημόσιο και η αύξηση των ορίων ηλικίας. Τα πάντα εκινούντο σε ρυθμούς περικοπών και λιτότητας. Κατά συνέπεια, η πρώτη κουβέντα των εργοδοτών, στο αίτημα της ΓΣΕΕ για εισαγωγικό μισθό 800 ευρώ από 740 σήμερα, ήταν οι αυξήσεις να είναι στο ύψος του πληθωρισμού (1,5%-1,7%).
Πιο φειδωλός ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δ. Δασκαλόπουλος, ο οποίος δείχνει να ενδιαφέρεται ιδιαιτέρως να μην περάσουν οι όποιες αυξήσεις στους μέσους μισθούς και να αποσυρθεί το νομοσχέδιο του υπουργείου Εργασίας που βάζει μια τάξη στη «ζούγκλα της αγοράς εργασίας» (ελαστικό 8ωρο, «μπλοκάκια» κ.ά).
Ο πρόεδρος της ΓΣΕΒΕΕ Δ. Ασημακόπουλος διευκρίνισε ότι τους μικρομεσαίους τους ενδιαφέρει η ενίσχυση της ζήτησης (σημ. και άρα η ενίσχυση του εισοδήματος), ενώ επιφυλακτικός ήταν ο πρόεδρος των εμπόρων Β. Κορκίδης. Στην παρατήρηση του προέδρου της ΓΣΕΕ Γ. Παναγόπουλου ότι ευθυγραμμίζονται με τις πρωθυπουργικές εξαγγελίες και τις νεοσυντηρητικές συνταγές, ο πρόεδρος του ΣΕΒ αυτοεξαιρέθηκε από τους συντηρητικούς, ενώ ο γραμματέας της ΓΣΕΒΕΕ Ν. Σκορίνης ανέφερε ότι σε λίγες ημέρες «με την ανακοίνωση του φορολογικού ίσως να μην μπορούμε να αντέξουμε αξιόλογες αυξήσεις».
Διέκοψε τις συνομιλίες
Η διαπραγματευτική ομάδα της ΓΣΕΕ διέκοψε τις συνομιλίες, με τον Γ. Παναγόπουλο να τονίζει ότι «εμείς έχουμε στόχο πολιτικές, αντικρούομε μέτρα και όχι επιλεκτικά κυβερνήσεις» και σημείωσε «τα μέτρα που ανακοινώθηκαν μόνο την εργασία πιάνουν στη μέγγενη. Για τις επιχειρήσεις δεν έχουμε ακούσει ακόμα τίποτα».
Ετσι σήμερα, στη συνεδρίαση της διοίκησης της ΓΣΕΕ, αναμένεται να προσδιοριστεί γενική απεργία για τις 24/2, δύο εβδομάδες πριν εν σχέσει με τον αρχικό προγραμματισμό, ενώ θα επικυρωθεί και η απόσυρση των εκπροσώπων της από τον διάλογο για το Ασφαλιστικό (μένουν οι εκπρόσωποι των εργοδοτών).
«Η ιστορία επαναλαμβάνεται: Τέσσερις μήνες μετά τις εκλογές του Ιουνίου του 1985, ήρθε η πράξη νομοθετικού περιεχομένου που απαγόρευε τις αυξήσεις ακόμη και στον ιδιωτικό τομέα» υπενθυμίζει η ΔΑΚΕ. «Προκήρυξη 24ωρης απεργίας για τις 10/2 ως άμεση απάντηση του συνδικαλιστικού κινήματος, ώστε μαζί με την απεργία της ΑΔΕΔΥ να πάρει τον χαρακτήρα της γενικής απεργίας» προτείνει η Αυτόνομη Παρέμβαση. Να σημειωθεί ότι για απεργία στις 10/2 κατευθύνει το ΠΑΜΕ τις συνδικαλιστικές δυνάμεις που επηρεάζει.
Με αφορμή το διάγγελμα του πρωθυπουργού αλλά και την απεργία της 10ης Φεβρουαρίου, ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ Σπ. Παπασπύρος δήλωσε: «Τα μέτρα δεν θα είναι τα τελευταία και ως εκ τούτου, και γι' αυτά αλλά και για τη συνέχειά τους, η συμμετοχή στην απεργία και τις συγκεντρώσεις της επόμενης Τετάρτης είναι καθοριστική για τις εξελίξεις. Ο λόγος τώρα είναι στους εργαζόμενους».
www.enet.gr 4/2/2010
-------------------------------------------------------------------------------------
Γερή αβάντα από ΣΕΒ
Πλάτες έβαλε ακόμη μια φορά ο ΣΕΒ στην κυβέρνηση, στηρίζοντας τα μέτρα και αναλαμβάνοντας επαφές ενημέρωσης επιχειρηματικών φορέων της ευρωζώνης για την πραγματική κατάσταση στην Ελλάδα και τις προοπτικές της οικονομίας της.
Σε δηλώσεις του, μετά την άκαρπη συνάντηση με τη ΓΣΕΕ για την Εθνική Συλλογική Σύμβαση, ο πρόεδρος του Συνδέσμου, Δημήτρης Δασκαλόπουλος, θέλοντας να προβάλει την αναγκαιότητα των μέτρων, μίλησε για «νεοελληνικό δράμα» που δεν πρέπει να διαιωνιστεί και για τις αναγκαίες θυσίες που πρέπει να «υποστούμε όλοι μέχρι να ξανασταθούμε στα πόδια μας». Εθεσε δε δίλημμα αντίστοιχο με του Γ. Παπανδρέου, ως αρχηγού της αντιπολίτευσης («ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε»). Δηλαδή ή θα υποστούμε συνειδητά τις θυσίες «ή θα περιέλθουμε στην ακόμη σκληρότερη κηδεμονία των Βρυξελλών και των αγορών», συμπληρώνοντας ότι το δεύτερο είναι αμφίβολο αν μπορεί να το αντέξει η κοινωνία. Επιπλέον στήριξη προσέφερε ο ΣΕΒ, στα κυβερνητικά και κομματικά στελέχη που τάσσονται υπέρ της άμεσης λήψης μέτρων. Οπως τόνισε ο κ. Δασκαλόπουλος, η κυβέρνηση πρωτίστως, αλλά και τα υπόλοιπα κόμματα, έχουν την ευθύνη να ενημερώσουν την κοινή γνώμη και όλες τις κοινωνικές ομάδες για το ότι ο τόπος βρίσκεται στα πρόθυρα της συλλογικής κατάρρευσης. Υστερα από αυτά, ο πρόεδρος του ΣΕΒ μεταβαίνει σήμερα στις Βρυξέλλες, όπου θα έχει συναντήσεις με κορυφαίους επιχειρηματικούς παράγοντες της ευρωζώνης, προκειμένου να τους ενημερώσει για τα προβλήματα και τις υπαρκτές προοπτικές της ελληνικής οικονομίας από την επιχειρηματική σκοπιά.
www.enet.gr 4/2/2010
---> Τα πράγματα νομίζω είναι πολύ απλά! Πάρθηκαν κάποια πολύ σκληρά μέτρα για τους εργαζόμενους του δημοσίου (που δούλευαν σε ένα πιο καλό και ασφαλές περιβάλλον) και τα οποία είναι βέβαιο ότι θα συμπαρασύρουν και εκείνους του ιδιωτικού τομέα (οι οποίοι ζουσαν ήδη σε ένα εργασιακό Μεσαίωνα). Επίσης πάρθηκαν και αποφάσεις που θα δυσκολέψουν κι άλλο τις καθημερινές συνθήκες διαβίωσής μας όπως η αυξηση τιμών των καυσίμων. Τα μέτρα αυτά σύμφωνα με τους ειδικούς προσφέρουν μια ανάσα μερικών μηνών στα ταμεία. Δεν προσφέρουν καμία ανάσα στην Ελληνική κοινωνία. Αντιθέτως χαροποιούν την Ε.Ε, το ΣΕΒ, τη ΝΔ και το ΛΑΟΣ. Αυτό δηλαδή δείχνει ότι φροντίζουν για το καλό του μέσου και μικρού Ελληνα? Δε νομίζω! Δείχνουν απλά επικοινωνιακά πυροτεχνήματα για να ευχαριστήσουν δανειστές και τους έχοντες τα γένια και τα κτένια της παγκόσμιας οικονομικής αγοράς αλλά και της ελληνικής! Βράζει λένε η κοινωνία και το εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ. Δε ξέρω αν βράζει,ενδεχομένως να είναι έτσι. Αλλά πολύ φοβάμαι πως αυτή η "αντίδραση" θα εξαντληθεί πάλι σε φωνές και απογοήτευση του καναπέ και του τηλεκοντρόλ! Οι "εργατοπατέρες" φροντίζουν για το διαίρει και βασίλευε, οι μεγαλοδημοσιογράφοι για την αποχαύνωση και το έθνος δυστυχώς θα συνεχίσει να ζει στο ρυθμό του εθνικού διαζυγίου που έχει πάρει τη θέση της γρίπης και που τη θέση του θα πάρει καποιο άλλο "συνταρακτικό" γεγονός, "υψίστης σημασίας"!
Subscribe to:
Posts (Atom)