30/09/2010
του Άρη Δαβαράκη
Την Τρίτη το ΒΗΜΑ κυκλοφόρησε με έναν τίτλο πρωτοσέλιδο που με μαγνήτισε : «Κάρτα Αγορών online με την Εφορία», έγραφε με μεγάλα γράμματα και μετά από μια εισαγωγή που την διάβασα με αυτή την γλυκιά μαζοχιστική αναστάτωση που σου προκαλεί η προαναγγελία μιας καταστροφής (που σε περιλαμβάνει κιόλας), μας παρέπεμπε μέσα, όπου σε μια ολόκληρη σελίδα απλωνότανε το εξαιρετικό, (και διακριτικότατο ομολογώ), ρεπορτάζ του Κ. Σιωμόπουλου. Αξίζει πραγματικά να το διαβάσετε και να σκεφτείτε καλά πριν αντιδράσετε έτσι, αλλοιώς ή αλλιώτικα – ή πριν το «προσπεράσετε» σαν κάτι «όχι ιδιαίτερα σημαντικό». Η «αναγγελία» αυτή που μεταφέρει μέσα σε εισαγωγικά τα λόγια του γοητευτικού και μελιστάλαχτου (ιδίως όταν μιλάει την Αμερικανοαγγλική διάλεκτο στα διεθνή κανάλια) Υπερυπουργού μας επί των οικονομικών («Σφάξε με Αγά μου ν΄αγιάσω» λέω από μέσα μου όταν τον χαζεύω, μου είναι βλέπετε και συμπαθής έτσι ευπρεπής που εμφανίζεται πάντα, και μ΄αυτό το πονηρό χαμογελάκι το υπόγειο), κρύβει, αδέλφια μου συνέλληνες, ένα μέλλον ανατρεπτικό για την καθημερινότητα μας - και ιδιαίτερα επικίνδυνο κατά την γνώμη μου.
Η Τρόικα και ο Υπουργός μας συναποφάσισαν φαίνεται να εκδώσουνε για τον καθένα από μας, άμεσα και άρον-άρον, μια κάρτα χρεωστική, συνδεδεμένη με τον λογαριασμό όπου θα κατατίθεται, υποχρεωτικά πια, ο μισθός ή η σύνταξή μας. Αυτή η καλή καρτούλα η πολύ προχώ, θα είναι φορτωμένη πληροφορίες και links : Εφορία, χρέη σε κάρτες, χρέη σε ταμεία, εισφορές, δάνεια, άλλες εκκρεμότητες, ιδιοκτησίες, άλλες πηγές εσόδων και ότι μπορείτε να φανταστείτε. Το κάνουνε λέει για να μας διευκολύνουνε «να μην μαζεύουμε» αποδείξεις, για οτιδήποτε αγοράζουμε, από το περίπτερο, το σούπερ-μάρκετ, τον «Καλογήρου» ή τα «Christofle” (ψωνίζω πολλά ασημικά γενικά εγώ - γι’ αυτό διάλεξα τα αγαπημένα μου ως παράδειγμα). Αν τα αγοράζουμε με αυτήν την καρτούλα του ΔΝΤ και του Παπακωνσταντέν, θα καταγράφονται αμέσως ηλεκτρονικά και δεν θα χρειάζεται να μαζεύουμε αποδείξεις. Τη δίνεις στον ταξιτζή, ο ταξιτζής δεν μπορεί να «κρύψει» τίποτα (με αποτέλεσμα να επέρχεται πια φορολογική δικαιοσύνη σε αυτόν τον τόπο) και ο φοροτεχνικός σου έχει μέσα στην κάρτα σου όλες τις ηλεκτρονικές αποδείξεις για έξοδα που δικαιολογούνται από τον νόμο.
Οι επιχειρήσεις, μικρές, μεγάλες, μικρομεσαίες, θα συναλλάσσονται με όλους μέσω αυτής της κάρτας. Φορτηγατζή πληρώνεις να μεταφέρεις εμπόρευμα, τόχεις εκεί καταγεγραμμένο, πάει και στην εφορία και στο ΙΚΑ και στο ΤΕΒΕ και όπου αλλού πρέπει να πάει. Πολύ ξεκούραστη λύση για τον πολίτη – τον πολίτη βέβαια που είναι οικονομικά χαλαρός, έχει καβάτζες, έχει εισοδήματα από διάφορες μεριές και ζει στον χαρούμενο και παραμυθένιο κόσμο των, (άντε να το κάνω πλουσιοπάροχο), 10% των πλουσίων Ελλήνων. Όλοι οι άλλοι, γκαρσόνια, ιδιωτικοί υπάλληλοι, δημόσιοι υπάλληλοι, υδραυλικοί, γραφιάδες (σαν και μένα), ραδιοφωνατζήδες του χιλιάρικου το μήνα (με 37 χρόνια καταγεγραμμένη καριέρα), καθαρίστριες, έμποροι, συνταξιούχοι, πωλητές στα φαστφουντάδικα κ.λ.π, κ.λ.π, θα ζούν το εξής δράμα : Θα μπαίνει στην εξαιρετική αυτή καρτούλα του ΔΝΤ ο μισθός τους, 800, 900, 1200, 2400 ευρώ) και αυτόματα το ηλεκτρονικό «δίχτυ ασφαλείας» θα εντοπίζει : Που χρωστάει αυτός; 120 τη δόση του για την VISA ή την MasterCard – τα ρουφάμε. 180 από την ρύθμιση στην εφορία; Πάνε κι’ αυτά. Και αν τα ποσά που χρωστάει είναι μεγάλα, καθότι στην «έξυπνη» (έτσι δε τις λένε;) αυτή κάρτα, θα είναι περασμένη βέβαια όλη η κινητή και ακίνητη περιουσία σου, τίποτα δεν μας εξασφαλίζει ότι αυτός ο κάποιος δεν θα ξυπνήσει μια μέρα με το πατρικό του στο χωριό ξεπουλημένο «αυτόματα» (για να μην τον κουράζουμε τον πελάτη) – και με κατασχεμένα όσα λεφτά προέκυψαν από την πώληση, εφ΄όσον βέβαια είναι λιγότερα από τα, «γενικά» χρέη του.
Αλλά αυτό που με τρόμαξε εμένα περισσότερο από όλα είναι η «εντός εισαγωγικών», δηλαδή κατά λέξη, δήλωση του Υπουργού την οποίαν κάνω copy-paste : «Είναι ένας τρόπος να εξοικειωθεί ο πολίτης με τη λογική της χρεωστικής κάρτας γιατί έτσι περνάμε όλο και περισσότερο στη μη χρήση μετρητών, που είναι απαραίτητο για το ελληνικό οικονομικό σύστημα». Δεν το είχα ξανακούσει αυτό από κανένα στόμα : oδεύουμε δηλαδή σε ένα απρόσωπο και απάνθρωπο ηλεκτρονικό σύστημα online σύνδεσης τραπεζών, επιχειρήσεων, Εφορίας, ασφαλιστικών ταμείων, με την καρτούλα του μισθωτού και του συνταξιούχου, όπου από τα 1000 ευρώ που θα εισπράττονται από την μόνιμή δουλειά του (αν έχει) την 1η κάθε μήνα, θα "αποσύρονται" ηλεκτρονικά «όσα χρωστάει» και θα απομένει ο άνθρωπος, πατέρας, οικογενειάρχης, ρέμπελος, δεν με νοιάζει τι, να επιζήσει με τα 125, τα 239 ή τα 374 που θα περισσέψουν , ΑΝ περισσέψουν, στην κάρτα του;
Η εξέλιξη είναι φρικιαστική και ξεπερνάει και τον Οργουελ και κάθε επιστημονική καντεμοφαντασία. Από πού αντλεί την εντολή αυτή η κυβέρνηση (δεν είναι ζήτημα κομματικό, όποια κυβέρνηση τύχαινε να είναι τώρα στην εξουσία τα ίδια θα έκανε), να μας φέρει τη ζωή μας πάνω κάτω και να πολλαπλασιάσει ιλιγγιωδώς τις όλο και αυξανόμενες ουρές στα συσσίτια των πεινασμένων, Ελλήνων ή ξένων, του Δήμου και της Εκκλησίας, που ταΐζουν πια, στην Ελλάδα ολόκληρη, πολλές χιλιάδες απελπισμένους; Ο τρόπος που ασκεί σήμερα την «Δημοκρατία» η εξουσία, δεν της δίνει το δικαίωμα να φέρει τον τίτλο, της «Δημοκρατικής Κυβέρνησης». Στα νιάτα μου θα την έλεγα κοινοβουλευτική, στυγνή όμως, Χούντα – χωρίς στρατιωτικούς. Στα 57 μου δεν την χαρακτηρίζω – γιατί όπως μου συμβαίνει συχνά – υπάρχουν πράγματα ή που έχω «παρανοήσει» ή τα έχω καταλάβει λάθος.
Η δήλωση πάντως του Υπουργού (την επαναλαμβάνω: «Είναι ένας τρόπος να εξοικειωθεί ο πολίτης με τη λογική της χρεωστικής κάρτας γιατί έτσι περνάμε όλο και περισσότερο στη μη χρήση μετρητών, που είναι απαραίτητο για το ελληνικό οικονομικό σύστημα»), με τρομάζει πραγματικά. Μας ενημέρωσε κανείς προεκλογικά ότι «είναι απαραίτητο για το ελληνικό οικονομικό σύστημα» να μην χρησιμοποιούμε μετρητά και να είμαστε συνδεδεμένοι από παντού με μια πλαστική κάρτα; «Λεφτά υπάρχουνε» φωνάζανε οι σήμερα κρατούντες και όλα τα βλέπανε μια χαρά από την ασφάλεια της αντιπολίτευσης.
Ως εδώ: Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες, σαν χιονοστιβάδα, δεν προλαβαίνεις να τις παρακολουθήσεις. Και συγχωρέστε με για όσα δεν έχω καταλάβει καλά. Εδώ είμαστε γα διευκρινίσεις και σχόλια.
Blog προσωπικών απόψεων και παρουσίασης άρθρων, θεμάτων, οπτικών και ειδήσεων που έχουν ενδιαφέρον....
Thursday, 30 September 2010
Friday, 24 September 2010
Η αθλιότητα της μισής αλήθειας
«Η απάντηση σε όλους αυτούς που μας ρωτάνε “πού τα φάγατε τα λεφτά” είναι μία: Σας διορίζαμε για χρόνια, τα φάγαμε μαζί, ακολουθώντας μια πρακτική αθλιότητας, εξαγοράς και διασπάθισης του δημοσίου χρήματος». Δεν πρόκειται για αυτοκριτική. Ο Θόδωρος Πάγκαλος χρησιμοποιεί το πρώτο πληθυντικό και το «μαζί» σαν όχημα για να ενοχοποιήσει την κοινωνία. Πιστός στη γραμμή της κυβέρνησης, αλλά πιο έξυπνος από τα κάθε λογής «παπαγαλάκια» της.
Η κοινωνία δεν είναι αθώα, αλλά «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι». Το πολιτικό σύστημα καλλιέργησε μία σχέση άρρητης συναλλαγής με τους πολίτες και σταδιακά διαμόρφωσε κλίμα εκατέρωθεν ένοχης ανοχής. Εξαγόραζε την ανοχή της κοινωνίας στα προνόμια και στην ατιμωρησία του, ανεχόμενο από την πλευρά του μορφές «λαϊκής παρανομίας», όπως η εκτεταμένη διαφθορά δημοσίων υπαλλήλων, η φοροδιαφυγή, τα αυθαίρετα κ.λπ.
Αναμφίβολα, ένα σημαντικό μέρος από το γιγαντιαίο ποσό που εμφανίζεται ως δημόσιο χρέος διαχύθηκε στα μικρομεσαία στρώματα με διορισμούς - ρουσφέτια και με ποικίλες αντιπαραγωγικές παροχές. Ετσι εξασφαλίσθηκε η μακρόχρονη ιδεολογική συναίνεση της κοινωνίας σε μία πορεία, η οποία με μαθηματική ακρίβεια οδηγούσε στον γκρεμό. Αυτή, όμως, είναι η μία όψη. Η άλλη όψη είναι ότι με τις ευλογίες του πολιτικού συστήματος τη μερίδα του λέοντος την έχουν ιδιοποιηθεί τα μεγάλα «ψάρια» της διαπλοκής, για τα οποία ο Πάγκαλος, βεβαίως, δεν λέει λέξη.
Τώρα που ήλθε η ώρα του λογαριασμού, τα μικρομεσαία στρώματα θα πληρώσουν πανάκριβα την όποια μικρή συμμετοχή στο «πάρτι» ή τουλάχιστον την ανοχή τους προς το κλεπτοκρατικό μοντέλο ανάπτυξης, που σήμερα καταρρέει. Σε αντίθεση με τα μεγάλα «ψάρια», τα μικρά δεν έχουν διεξόδους. Κατά μία έννοια, η πολιτική μάς εκδικείται, επειδή πάψαμε να είμαστε επί της ουσίας πολίτες. Αρνηθήκαμε την ευθύνη μας για τα κοινά. Εκφυλισθήκαμε σε ψηφοφόρους - πελάτες των κομμάτων, είτε κλειστήκαμε αυτάρεσκα στον κάθε μικρόκοσμό μας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο αφήσαμε να καθορίζουν τις τύχες μας συνήθως θλιβεροί και ενίοτε άθλιοι επαγγελματίες πολιτικάντηδες, ορισμένοι εκ των οποίων σήμερα ανερυθρίαστα κουνάνε το δάκτυλο στην κοινωνία. Η μισή αλήθεια του Πάγκαλου είναι χειρότερη από ψέμα.
Η κοινωνία δεν είναι αθώα, αλλά «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι». Το πολιτικό σύστημα καλλιέργησε μία σχέση άρρητης συναλλαγής με τους πολίτες και σταδιακά διαμόρφωσε κλίμα εκατέρωθεν ένοχης ανοχής. Εξαγόραζε την ανοχή της κοινωνίας στα προνόμια και στην ατιμωρησία του, ανεχόμενο από την πλευρά του μορφές «λαϊκής παρανομίας», όπως η εκτεταμένη διαφθορά δημοσίων υπαλλήλων, η φοροδιαφυγή, τα αυθαίρετα κ.λπ.
Αναμφίβολα, ένα σημαντικό μέρος από το γιγαντιαίο ποσό που εμφανίζεται ως δημόσιο χρέος διαχύθηκε στα μικρομεσαία στρώματα με διορισμούς - ρουσφέτια και με ποικίλες αντιπαραγωγικές παροχές. Ετσι εξασφαλίσθηκε η μακρόχρονη ιδεολογική συναίνεση της κοινωνίας σε μία πορεία, η οποία με μαθηματική ακρίβεια οδηγούσε στον γκρεμό. Αυτή, όμως, είναι η μία όψη. Η άλλη όψη είναι ότι με τις ευλογίες του πολιτικού συστήματος τη μερίδα του λέοντος την έχουν ιδιοποιηθεί τα μεγάλα «ψάρια» της διαπλοκής, για τα οποία ο Πάγκαλος, βεβαίως, δεν λέει λέξη.
Τώρα που ήλθε η ώρα του λογαριασμού, τα μικρομεσαία στρώματα θα πληρώσουν πανάκριβα την όποια μικρή συμμετοχή στο «πάρτι» ή τουλάχιστον την ανοχή τους προς το κλεπτοκρατικό μοντέλο ανάπτυξης, που σήμερα καταρρέει. Σε αντίθεση με τα μεγάλα «ψάρια», τα μικρά δεν έχουν διεξόδους. Κατά μία έννοια, η πολιτική μάς εκδικείται, επειδή πάψαμε να είμαστε επί της ουσίας πολίτες. Αρνηθήκαμε την ευθύνη μας για τα κοινά. Εκφυλισθήκαμε σε ψηφοφόρους - πελάτες των κομμάτων, είτε κλειστήκαμε αυτάρεσκα στον κάθε μικρόκοσμό μας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο αφήσαμε να καθορίζουν τις τύχες μας συνήθως θλιβεροί και ενίοτε άθλιοι επαγγελματίες πολιτικάντηδες, ορισμένοι εκ των οποίων σήμερα ανερυθρίαστα κουνάνε το δάκτυλο στην κοινωνία. Η μισή αλήθεια του Πάγκαλου είναι χειρότερη από ψέμα.
Wednesday, 15 September 2010
Τα τρία πρώτα βήματα
Του Σπύρου Μαρκέτου
Συντονιστής ήταν ο πρύτανης του ΑΠΘ, καθηγητής Γιάννης Μυλόπουλος, και ομιλητές ο Καθηγητής του Νομικού Τμήματος της Σχολής ΝΟΠΕ του Α.Π.Θ. Άρης Καζάκος, ο Πρόεδρος του ΕΣΔΕΠ και Καθηγητής του Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών του Α.Π.Θ. Γιάννης Κρεστενίτης, ο δημοσιογράφος Πάσχος Μανδραβέλης, ο Επίκουρος Καθηγητής του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Α.Π.Θ. Σπύρος Μαρκέτος, ο Πρόεδρος του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ Καθηγητής Μωϋσής Σιδηρόπουλος, η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου, και ο μουσικός Διονύσης Τσακνής.
Κυρίες και κύριοι, καλημέρα σας.
Η συντροφιά μας είναι ετερόκλητη, τόσο από την άποψη των πολιτικών μας τοποθετήσεων όσο και των επαγγελματικών μας ιδιοτήτων. Εγώ θα σας μιλήσω για το θέμα μας, τη σημερινή οικονομική κρίση, από τη σκοπιά ενός ιστορικού και συνάμα ενός κομματικά ανένταχτου αριστερού. Και με την ιδιότητα του ανθρώπου που, μολονότι επαγγελματικά κάπως αναρμόδιος, άνοιξε τη δημόσια συζήτηση για το ζήτημα του χρέους μ’ ένα άρθρο γραμένο τα Χριστούγεννα του 2008 και δημοσιευμένο με αρκετή καθυστέρηση στην Αυγή το επόμενο Πάσχα. Σε καιρούς δηλαδή που περί άλλα τύρβαζαν όλοι αυτοί που σήμερα διακηρύσσουν πως όσο πιο άνεργος και πεινασμένος μείνει ο ελληνικός λαός, τόσο πιο εύκολα θα πληρώσει το εξωφρενικό δημόσιο χρέος, που ο ίδιος ούτε δημιούργησε ούτε ροκάνισε ούτε καν γνώριζε την ύπαρξή του.
Στον λίγο χρόνο που έχω λοιπόν θα σας εκθέσω επιγραμματικά τις απόψεις μου για το αν η κρίση ήταν πράγματι όσο απρόσμενη λέγεται πως ήταν, για τις αιτίες της, το εύρος της, τον τρόπο αντιμετώπισής της και τις πιθανές πολιτικές της επιπτώσεις. Προφανώς θ’ αφήσω πολλά κενά, κάποια από τα οποία ελπίζω να καλυφθούν στη συζήτηση που θ’ ακολουθήσει.
Ότι βαδίζαμε προς την κρίση ήταν φανερό από τις αρχές της δεκαετίας, όταν η ανεύθυνη πολιτική μας ηγεσία, με τις επευφημίες όλου σχεδόν του τύπου και των παραγόντων της οικονομικής ζωής, σπαταλούσε δισεκατομμύρια για τους Ολυμπιακούς αγώνες, που υποτίθεται ότι θ’ αναβάθμιζαν μόνιμα τη θέση της χώρας μας. Το 2003 είδα στο Open Democracy, καλό περιοδικό όπου αρθρογραφεί και ο κ. Ρόντος, άρα όχι άγνωστο στην τότε και τη σημερινή κυβέρνηση, ένα άρθρο μιας γνωστής βρετανής οικονομολόγου (Ann Pettifor, «The coming first world debt crisis», Open Democracy, 1 Σεπτεμβρίου 2003). Η Αν Πέττιφορ παρουσίαζε το πρώτο Real World Economic Outlook, μια ετήσια έκθεση του αριστερού ιδρύματος New Economics Foundation για την παγκόσμια οικονομία, που από τότε απαντά κάθε χρόνο στην αντίστοιχη έκθεση του νεοφιλελεύθερου ΔΝΤ.
Η έκθεση ήταν διαθέσιμη στο διαδίκτυο και η σημασία της για έναν ιστορικό με κάποια γνώση της οικονομικής ιστορίας και του εικοστού αιώνα ήταν σαφής. Διαπίστωνε ότι οι υπουργοί Οικονομικών και οι κεντρικοί τραπεζίτες –οι Παπακωνσταντίνου και οι Προβόπουλοι της εποχής- με τη λεγόμενη ‘απελευθέρωση’ των χρηματοπιστωτικών αγορών και την πολιτική του ‘εύκολου χρήματος’ είχαν δημιουργήσει μια τεράστια πιστωτική φούσκα που κόντευε να εκραγεί. Το παγκόσμιο χρέος ήταν πολλαπλάσιο του παγκόσμιου εισοδήματος, με αυξητικές τάσεις. Όταν η φούσκα θα έσκαγε, θα την πλήρωναν οι φτωχότεροι και ιδίως οι χρεωμένες μεσαίες τάξεις, ολότελα άδικα, επειδή αυτές ακριβώς είχαν ωθηθεί στον δανεισμό από τους ίδιους υπουργούς Οικονομικών και τους κεντρικούς τραπεζίτες που σφύριζαν αδιάφορα όσο φούσκωνε η φούσκα από τις παράλογες υπερτιμήσεις των μετοχών, των χρεωγράφων και των ακινήτων, και αντίθετα κατηγορούσαν για τον πληθωρισμό τις ανύπαρκτες αυξήσεις μισθών. Ακόμη χειρότερα, πολλοί θα καταστρέφονταν επειδή η φούσκα θα έσκαγε μέσα σ’ ένα περιβάλλον αποπληθωρισμού το οποίο ευνοεί τους δανειστές και πλήττει τους οφειλέτες, δηλαδή ευνοεί τις τράπεζες και πλήττει το λαό.
Η πολιτική αυτή, την οποία βέβαια η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ακολουθεί από τη γέννησή της, έπληξε τους φτωχούς και τα μεσοστρώματα που ζουν από το μισθό τους, και αναγκάστηκαν να δανειστούν για ν’ αναπληρώσουν την απώλεια των πραγματικών εισοδημάτων τους όλα αυτά τα χρόνια, καθώς το μερίδιό τους στο ΑΕΠ πέφτει σταθερά, ενώ αντίθετα πολλαπλασίασε την περιουσία και τα εισοδήματα των πλούσιων. Όλα αυτά τα γνωρίζουμε κι εκ πείρας, νομίζω, όλοι και όλες μας. Την ίδια πολιτική προώθησαν και τα δυο κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα μας τις τελευταίες δεκαετίες και τα οποία ήδη μας οδήγησαν στη χρεωκοπία.
Από το 2003 ωστόσο το New Economics Foundation καλούσε τις κυβερνήσεις να λάβουν άμεσα τρία μέτρα για ν’ αντιστρέψουν την εντελώς ανεύθυνη ‘απελευθέρωση’ του χρηματοπιστωτικού τομέα, που στην πραγματικότητα σήμαινε απαλλαγή του από κάθε εποπτεία και υποδούλωση όλων των υπόλοιπων. Πρώτον, να επαναφέρουν ελέγχους στο διεθνές κεφάλαιο ανάλογους εκείνων που είχαν επιβάλει οι συμφωνίες του Μπρέτον Γουντς, το 1944, μετά την καταστροφική κατάληξη της προηγούμενης απελευθέρωσης των χρηματαγορών, τη δεκαετία του 1920. Δεύτερον, να χαλιναγωγηθεί η πολιτική του ‘εύκολου χρήματος’ ώστε να περιοριστεί η χρηματοπιστωτική φούσκα. Και τρίτο, όλα αυτά να μη γίνουν σε βάρος των νοικοκυριών, με περικοπές μισθών και αύξηση της φορολογίας, αλλά των πλούσιων, που ωφελήθηκαν υπέρμετρα από την κρατική πολιτική των προηγούμενων δεκαετιών.
Ξέρουμε πως τίποτε απ’ όλα αυτά δεν έγινε. Με αποτέλεσμα πριν από τρία χρόνια να σκάσει η φούσκα στις Ηνωμένες Πολιτείες, κι έκτοτε η κρίση τείνει να να μετατραπεί σε μια παγκόσμια κρίση δημόσιου χρέους. Το πρώτο της θύμα στην Ευρωζώνη, όχι στην Ευρώπη, ήταν η χώρα μας, αλλά δεν θα είναι το τελευταίο, παρ’ όλα τα μέτρα λιτότητας που παίρνουν, στο ίδιο νεοφιλελεύθερο πνεύμα, οι κυβερνήσεις, και τα οποία απλώς χειροτερεύουν την κρίση. Οι φωνές της λογικής δεν εισακούστηκαν, οι μεταρρυθμίσεις –σε βάρος των τραπεζών και όχι των λαών- δεν έγιναν έγκαιρα από τις δήθεν υπεύθυνες κυβερνήσεις, κι έτσι έχουμε πλέον μπει στην εποχή των Πόλεμων του Χρέους. Κράτη, κεφαλαιούχοι και λαοί αγωνίζονται να μετακυλίσουν ο ένας στον άλλο τις συνέπειες της αποσταθεροποίησης του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Για την οποία, επαναλαμβάνω, υπέχουν τεράστιες ευθύνες, εγκληματικές ευθύνες με την πλήρη σημασία του όρου, οι κυβερνήσεις και οι κεντρικές τράπεζες, αλλά και τα λεγόμενα μέσα ενημέρωσης, τα οποία όλα αυτά τα χρόνια απέκλεισαν κάθε κριτική φωνή. Φυσικά, αφού όλα τους χρωστούν τεράστια ποσά στις τράπεζες και τις κυβερνήσεις, κι έτσι κι αλλιώς ανήκουν σε κάποιους πλούσιους.
Τίθεται τώρα ένα ερώτημα. Πώς είναι δυνατόν όλα τα κράτη και τα νοικοκυριά να είναι σήμερα καταχρεωμένα, και πώς απέκτησαν οι πιστωτές, κατά βάση οι επενδυτικές τράπεζες και τα κερδοσκοπικά κεφάλαια, τα εκατοντάδες τρισεκατομμύρια τα οποία υποτίθεται πως τους χρωστά όλος ο υπόλοιπος κόσμος; Γιατί τα τριακόσια τριάντα δις που ‘χρωστά’, εντός εισαγωγικών, σήμερα η χώρα μας είναι σταγόνα στον ωκεανό των χρεών της Ευρώπης και του υπόλοιπου κόσμου. Οι φετινές μόνο δανειακές ανάγκες μόνο των χωρών της ευρωζώνης υπολογίζονται σε 2,8 τρις. Πώς γίνεται όλες οι χώρες, άσχετα από το αν έχουν χρηστή διαχείριση ή όχι, να έχουν τόσο τεράστιες δανειακές ανάγκες; Και από την άλλη μεριά πώς γίνεται οι τράπεζες και τα κερδοσκοπικά κεφάλαια να κατέχουν στα χαρτοφυλάκιά τους έναν ακαθόριστο αριθμό εκατοντάδων τρισεκατομμυρίων, πολλές εκατοντάδες φορές μεγαλύτερο από το σύνολο της παγκόσμιας παραγωγής και ακόμη και από το σύνολο του παγκόσμιου πλούτου; Για παράδειγμα, κανείς δεν ξέρει το συνολικό ύψος των credit default swaps, αλλά υπολογίζεται γύρω στα εννιακόσια τρισεκατομμύρια δολλάρια. Πού βρέθηκε όλος αυτός ο πλούτος και πώς κατέληξε στα θησαυροφυλάκια ελάχιστων και άγνωστων;
Για ν’ απαντήσουμε εδώ πρέπει πρώτα να θέσουμε ένα άλλο ερώτημα: ποιός εκδίδει το χρήμα που όλοι και όλες έχουμε στις τσέπες μας και στους τραπεζικούς λογαριασμούς μας; Είναι μήπως το κράτος, όπως ο πολύς κόσμος νομίζει; Όχι βέβαια, είναι ιδιωτικές τράπεζες, στις οποίες το κράτος έχει παραχωρήσει αυτό το προνόμιο, και οι οποίες εκδίδουν χρήμα όχι ανάλογα με τις ανάγκες της οικονομίας, αλλά ανάλογα με τις δικές τους ελπίδες κερδοφορίας. Εσεις κι εγώ δεν έχουμε δικαίωμα να εκδώσουμε χρήμα, το κράτος στο σημερινό μας σύστημα δεν έχει τέτοιο δικαίωμα, οι τράπεζες έχουν. Ποιός τους δίνει αυτό το προνόμιο, γιατί για προνόμιο πρόκειται, όπως τα προνόμια που απολάμβαναν οι αριστοκράτες πριν από τη Γαλλική Επανάσταση και οι πασάδες πριν από την ελληνική; Το κράτος, το οποίο στερεί αυτό το προνόμιο από τον εαυτό του, το έχει παραχωρήσει στις τράπεζες, στο χρηματιστικό κεφάλαιο όπως το έλεγαν κάποτε οι αριστεροί. Οι ίδιες τράπεζες έπειτα δανείζουν αυτά τα χρήματα στο κράτος, τα οποία χρειάζεται απαραίτητα για να επιτελέσει το έργο του, άλλοτε με λογικό επιτόκιο και άλλοτε με τοκογλυφικό. Σήμερα οι τράπεζες δανείζουν στο ελληνικό κράτος χρήματα με επιτόκιο μεγαλύτερο από εκείνο που εμείς πληρώνουμε για τα στεγαστικά μας δάνεια.
Χρήμα δεν εκδίδουν μόνον οι λεγόμενες εκδοτικές τράπεζες, όπως ήταν παλιά η Τράπεζα της Ελλάδος και είναι σήμερα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Κάθε τράπεζα εκδίδει χρήμα, πολλαπλάσιο των καταθέσεων και των δικών της κεφαλαίων που έχει στα θησαυροφυλάκιά της. Σήμερα, περίπου είκοσι φορές πολλαπλάσιο. Δηλαδή, για κάθε εκατό ευρώ που τής καταθέτει ένας συνταξιούχος, η τράπεζα δίνει περίπου δυο χιλιάδες δάνεια. Το όλο σύστημα λειτουργούσε πολύ άδικα βέβαια αλλά συνάμα πρακτικά ώσπου η λεγόμενη απελευθέρωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, που ξεκίνησε επί Μάργκαρετ Θάτσερ κι εξαπλώθηκε παγκόσμια, το έκανε ουσιαστικά ασύδοτο. Πολύ κατατοπιστικά παρουσιάζεται στο φιλμάκι που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, «Το χρήμα ως χρέος» (βρίσκεται εύκολα στο tvxs και στο kepik.gr)
Έτσι εξηγούνται λοιπόν οι πακτωλοί των εκατοντάδων τρισεκατομμυρίων. Το χρήμα που κυκλοφορεί σήμερα είναι κατά βάση πλασματικό χρήμα, που έχει δημιουργηθεί από τις τράπεζες. Για να το πούμε απλά: όταν δανείζομαι ένα σφυρί από τον γείτονα, για να διορθώσω την πόρτα μου, ή όταν η κυρία Λένη δανείζεται ένα λεμόνι από την κυρία Ιωάννα, ο γείτονας ή η γειτόνισα μου δίνουν ένα σφυρί ή ένα λεμόνι, που το έχουν, κι έπειτα το παίρνουν πίσω. Όταν δανείζομαι από έναν φίλο μου είκοσι ευρώ για να πληρώσω τον μπακάλη, και πάλι αυτός μου δίνει ένα πραγματικό εικοσάευρο που το έχει στην τσέπη του. Όταν όμως δανείζομαι διακόσιες χιλιάδες ευρώ από την τράπεζα για να πάρω το σπίτι όπου θέλω να ζήσω, ή όταν το ελληνικό κράτος δανείζεται είκοσι δις ευρώ από έναν όμιλο πιστωτών για να πληρώσει στους ίδιους πάλι τα τοκοχρεωλύσια είκοσι εβδομάδων, για προηγούμενα δάνεια που έχει πάρει –αυτό είναι το πραγματικό νούμερο σήμερα- οι τράπεζες δεν δίνουν τίποτε πραγματικό. Απλώς βάζουν μια εγγραφή σ’ ένα ηλεκτρονικό κατάστιχο, κι έτσι μας δανείζουν είκοσι δις που οι ίδιες ποτέ δεν είχαν στα ταμεία τους· το αντίκρυσμα αυτών των είκοσι δις που έχουν στα ταμεία τους είναι απλώς καταθέσεις ενός δις, αν υπάρχουν και αυτές, γιατί συνήθως κανένας δεν τις ελέγχει, και όποτε έγιναν έλεγχοι τα τελευταία χρόνια βρέθηκαν μαύρες τρύπες. Στην πρόσφατη πυρκαγιά στα κεντρικά γραφεία της Μαρφίν γράφηκε και δεν διαψεύστηκε πως ούτε η ίδια ούτε οποιαδήποτε άλλη τράπεζα έχουν άδειες της πυροσβεστικής για τα κεντρικά τους γραφεία, με τις γνωστές τραγικές συνέπειες. Όταν το κράτος δεν ελέγχει τέτοια πράγματα, νομίζετε πως ελέγχει αν έχουν πράγματι οι τράπεζες τα δισεκατομμύρια που λεν πως έχουν;
Ποιός τους έδωσε λοιπόν το δικαίωμα να φτιάξουν δεκαενιά δις από καθαρό αέρα για κάθε δις ιδίων κεφαλαίων και καταθέσεων; Το κράτος βέβαια. Ποιός στερεί από τον εαυτό του το δικαίωμα να φτιάξει ο ίδιος τέτοια δις, ενώ τα χρειάζεται για να καλύψει τις κοινωνικές ανάγκες, κι έπειτα δανείζεται τα ίδια χρήματα, τον αέρα δηλαδή, με τοκογλυφικό επιτόκιο από τις τράπεζες; Το κράτος βέβαια. Ποιός στερεί από εσάς κι εμένα το δικαίωμα να πληρωνόμαστε την αξία της εργασίας μας, και μας αφαιρεί ένα τεράστιο κομάτι όσων παράγουμε που δίνονται έπειτα στις λεγόμενες ‘αγορές’ σαν τοκοχρεωλύσια των τοκογλυφικών δανείων με τα οποία εκείνες δάνεισαν πλασματικό χρήμα στο κράτος, στις επιχειρήσεις και στα νοικοκυριά; Το λεγόμενο δημοκρατικό μας κράτος. Είναι δυνατό ένα δημοκρατικό κράτος να εκμεταλλεύεται τόσο αναίσχυντα τους πολίτες του; Όχι φυσικά, επομένως επείγει σήμερα ο εκδημοκρατισμός του κράτους σ’ αυτόν ακριβώς τον τομέα.
Έρχομαι τώρα στο δια ταύτα, και αμέσως κλείνω. Προϋπόθεση για να κάνουμε κάποια στοιχειώδη βήματα προς την οικονομική δημοκρατία είναι το κράτος μας ν’ ανακτήσει τον έλεγχο της νομισματικής πολιτικής, που τόσο άφρονα παραχώρησε στους ασύδοτους και ανεξέλεγκτους διεθνείς τραπεζίτες, οι οποίοι σήμερα στίβουν τη χώρα μας. Αυτό πρώτα πρώτα σημαίνει να ξαναποκτήσουμε δικό μας νόμισμα, γιατί το ευρώ δεν ανήκει στην Ελλάδα, απλώς η Ελλάδα έχει δικαίωμα να χρησιμοποιεί το ευρώ. Από τη στιγμή της γέννησής του σοβαροί οικονομολόγοι της αριστεράς και της δεξιάς είχαν προειδοποιήσει πως η ευρωζώνη δεν αποτελεί βέλτιστη ζώνη νομισματικής ενοποίησης, όπως την λένε, και τώρα επαληθεύονται.
Σημαίνει επίσης το ελληνικό κράτος, το δημόσιο, όλες και όλοι μας, να ανακτήσει τον έλεγχο του κορμού του τραπεζικού συστήματος. Το προνόμιο της έκδοσης χρήματος, πραγματικού ή πλασματικού, δεν μπορεί παρά ν’ ανήκει στο δημόσιο και όχι σε μια μικρή ελίτ σύγχρονων αριστοκρατών. Οι προεκλογικές υποσχέσεις της σημερινής κυβέρνησης κινούνταν σ’ αυτήν τη σωστή κατεύθυνση, αλλά εγκαταλείφθηκαν με έωλα προσχήματα, γιατί φυσικα όλοι γνώριζαν την οικονομική κατάσταση όταν έλεγαν ‘Λεφτά υπάρχουν’. Σκοπός ύπαρξης των τραπεζών είναι να μεταφέρουν πόρους από τους τομείς της οικονομίας όπου αυτοί πλεονάζουν σε κείνους που έχουν ανάγκη επενδύσεων, αλλά σήμερα οι απελευθερωμένες τράπεζες έχουν αποκλειστικό σκοπό το δικό τους κέρδος, έστω και αν αυτό σημαίνει καταστροφή της υπόλοιπης οικονομίας. Μάλιστα, αυτήν τη στιγμή όλες οι ελληνικές τράπεζες υπάρχουν χάρη στο κράτος, το οποίο τους διοχετεύει πιστώσεις δεκάδων δισεκατομμυρίων αφήνοντας την υπόλοιπη οικονομία να καταρρεύσει. Χωρίς την τεράστια κρατική βοήθεια που δέχονται όλες θα είχαν φαλίρει. Με τα χρήματα που το δημόσιο τους δίνει χωρίς κανένα αντάλλαγμα, θα μπορούσαμε όλες να τις είχαμε εξαγοράσει πολλές φορές, ώστε να στρέψουμε τη λειτουργία τους σε μια πιο κοινωνική κατεύθυνση.
Και το άλλο αναπόφευκτο και αναγκαίο βήμα είναι η διαγραφή του δημόσιου χρέους συν σοβαρά βήματα και προς μια σεισάχθεια των ιδιωτικών χρεών προς το τραπεζικό σύστημα. Πρέπει επιτέλους να πούμε τα σύκα σύκα. Σήμερα ο λαός μας ματώνει για να ικανοποιηθούν εκατό τοις εκατό οι απαιτήσεις δανειστών, οι οποίοι μας έδωσαν αέρα. Μας έδωσαν αέρα, τούς δίνουμε το αίμα μας. Αυτό καταστρέφει τη χώρα, και δεν μπορεί να συνεχιστεί. Είπε ο κ. Παπακωνσταντίνου πως δεν μπορεί κανείς να κατηγορεί το μνημόνιο χωρίς να λέει συγχρόνως και πού θα βρούμε τα 110 δις του δανείου που χάρη σ’ αυτό εξασφαλίσαμε. Κι έχει δίκαιο. Αλλά ένα κομάτι της αριστεράς λέει που θα βρούμε αυτά τα 110 δις. Στην πραγματικότητα, αν γινόταν ένα θαύμα και ερχόταν στους κυβερνώντες η επιφοίτηση και η Ελλάδα είχε κηρύξει στάση πληρωμών στους ξένους τραπεζίτες όταν είχα γράψει το πρώτο σχετικό άρθρο μου, θα είχαμε ήδη εξοικονομήσει ένα ποσό πολύ κοντά στα περίφημα 110 δις, για τα οποία τώρα διαλύουμε το κράτος μας. Αλλά θαύματα δεν γίνονται κι επιφοιτήσεις δεν έρχονται χωρίς τον αγώνα του λαού.
Αυτά τα τρία πρώτα βήματα, η διαγραφή του χρέους και ο έλεγχος της νομισματικής πολιτικής και του τραπεζικού συστήματος προς κοινό όφελος, είναι εφικτά και απαραίτητα. Ώσπου να πραγματοποιηθούν η οικονομία θα καταρρέει, αφημένη έρμαια στα τσουνάμι της κερδοσκοπίας και στα γιατροσόφια των νεοφιλελεύθερων γκουρού που μας υποσχέθηκαν ευημερία και αντίθετα μας χρεωκόπησαν. Απαιτούν ρήξεις, αλλά η κοινωνική οργή που συσσωρεύεται σύντομα θα τις κάνει και αυτές εφικτές. Καμιά άλλη εποχή δεν θυμίζει περισσότερο η σημερινή, και με αυτό κλείνω, από τη Γαλλία των χρόνων πριν από τη Γαλλική Επανάσταση.
www.tvxs.gr
Συντονιστής ήταν ο πρύτανης του ΑΠΘ, καθηγητής Γιάννης Μυλόπουλος, και ομιλητές ο Καθηγητής του Νομικού Τμήματος της Σχολής ΝΟΠΕ του Α.Π.Θ. Άρης Καζάκος, ο Πρόεδρος του ΕΣΔΕΠ και Καθηγητής του Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών του Α.Π.Θ. Γιάννης Κρεστενίτης, ο δημοσιογράφος Πάσχος Μανδραβέλης, ο Επίκουρος Καθηγητής του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Α.Π.Θ. Σπύρος Μαρκέτος, ο Πρόεδρος του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ Καθηγητής Μωϋσής Σιδηρόπουλος, η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου, και ο μουσικός Διονύσης Τσακνής.
Κυρίες και κύριοι, καλημέρα σας.
Η συντροφιά μας είναι ετερόκλητη, τόσο από την άποψη των πολιτικών μας τοποθετήσεων όσο και των επαγγελματικών μας ιδιοτήτων. Εγώ θα σας μιλήσω για το θέμα μας, τη σημερινή οικονομική κρίση, από τη σκοπιά ενός ιστορικού και συνάμα ενός κομματικά ανένταχτου αριστερού. Και με την ιδιότητα του ανθρώπου που, μολονότι επαγγελματικά κάπως αναρμόδιος, άνοιξε τη δημόσια συζήτηση για το ζήτημα του χρέους μ’ ένα άρθρο γραμένο τα Χριστούγεννα του 2008 και δημοσιευμένο με αρκετή καθυστέρηση στην Αυγή το επόμενο Πάσχα. Σε καιρούς δηλαδή που περί άλλα τύρβαζαν όλοι αυτοί που σήμερα διακηρύσσουν πως όσο πιο άνεργος και πεινασμένος μείνει ο ελληνικός λαός, τόσο πιο εύκολα θα πληρώσει το εξωφρενικό δημόσιο χρέος, που ο ίδιος ούτε δημιούργησε ούτε ροκάνισε ούτε καν γνώριζε την ύπαρξή του.
Στον λίγο χρόνο που έχω λοιπόν θα σας εκθέσω επιγραμματικά τις απόψεις μου για το αν η κρίση ήταν πράγματι όσο απρόσμενη λέγεται πως ήταν, για τις αιτίες της, το εύρος της, τον τρόπο αντιμετώπισής της και τις πιθανές πολιτικές της επιπτώσεις. Προφανώς θ’ αφήσω πολλά κενά, κάποια από τα οποία ελπίζω να καλυφθούν στη συζήτηση που θ’ ακολουθήσει.
Ότι βαδίζαμε προς την κρίση ήταν φανερό από τις αρχές της δεκαετίας, όταν η ανεύθυνη πολιτική μας ηγεσία, με τις επευφημίες όλου σχεδόν του τύπου και των παραγόντων της οικονομικής ζωής, σπαταλούσε δισεκατομμύρια για τους Ολυμπιακούς αγώνες, που υποτίθεται ότι θ’ αναβάθμιζαν μόνιμα τη θέση της χώρας μας. Το 2003 είδα στο Open Democracy, καλό περιοδικό όπου αρθρογραφεί και ο κ. Ρόντος, άρα όχι άγνωστο στην τότε και τη σημερινή κυβέρνηση, ένα άρθρο μιας γνωστής βρετανής οικονομολόγου (Ann Pettifor, «The coming first world debt crisis», Open Democracy, 1 Σεπτεμβρίου 2003). Η Αν Πέττιφορ παρουσίαζε το πρώτο Real World Economic Outlook, μια ετήσια έκθεση του αριστερού ιδρύματος New Economics Foundation για την παγκόσμια οικονομία, που από τότε απαντά κάθε χρόνο στην αντίστοιχη έκθεση του νεοφιλελεύθερου ΔΝΤ.
Η έκθεση ήταν διαθέσιμη στο διαδίκτυο και η σημασία της για έναν ιστορικό με κάποια γνώση της οικονομικής ιστορίας και του εικοστού αιώνα ήταν σαφής. Διαπίστωνε ότι οι υπουργοί Οικονομικών και οι κεντρικοί τραπεζίτες –οι Παπακωνσταντίνου και οι Προβόπουλοι της εποχής- με τη λεγόμενη ‘απελευθέρωση’ των χρηματοπιστωτικών αγορών και την πολιτική του ‘εύκολου χρήματος’ είχαν δημιουργήσει μια τεράστια πιστωτική φούσκα που κόντευε να εκραγεί. Το παγκόσμιο χρέος ήταν πολλαπλάσιο του παγκόσμιου εισοδήματος, με αυξητικές τάσεις. Όταν η φούσκα θα έσκαγε, θα την πλήρωναν οι φτωχότεροι και ιδίως οι χρεωμένες μεσαίες τάξεις, ολότελα άδικα, επειδή αυτές ακριβώς είχαν ωθηθεί στον δανεισμό από τους ίδιους υπουργούς Οικονομικών και τους κεντρικούς τραπεζίτες που σφύριζαν αδιάφορα όσο φούσκωνε η φούσκα από τις παράλογες υπερτιμήσεις των μετοχών, των χρεωγράφων και των ακινήτων, και αντίθετα κατηγορούσαν για τον πληθωρισμό τις ανύπαρκτες αυξήσεις μισθών. Ακόμη χειρότερα, πολλοί θα καταστρέφονταν επειδή η φούσκα θα έσκαγε μέσα σ’ ένα περιβάλλον αποπληθωρισμού το οποίο ευνοεί τους δανειστές και πλήττει τους οφειλέτες, δηλαδή ευνοεί τις τράπεζες και πλήττει το λαό.
Η πολιτική αυτή, την οποία βέβαια η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ακολουθεί από τη γέννησή της, έπληξε τους φτωχούς και τα μεσοστρώματα που ζουν από το μισθό τους, και αναγκάστηκαν να δανειστούν για ν’ αναπληρώσουν την απώλεια των πραγματικών εισοδημάτων τους όλα αυτά τα χρόνια, καθώς το μερίδιό τους στο ΑΕΠ πέφτει σταθερά, ενώ αντίθετα πολλαπλασίασε την περιουσία και τα εισοδήματα των πλούσιων. Όλα αυτά τα γνωρίζουμε κι εκ πείρας, νομίζω, όλοι και όλες μας. Την ίδια πολιτική προώθησαν και τα δυο κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα μας τις τελευταίες δεκαετίες και τα οποία ήδη μας οδήγησαν στη χρεωκοπία.
Από το 2003 ωστόσο το New Economics Foundation καλούσε τις κυβερνήσεις να λάβουν άμεσα τρία μέτρα για ν’ αντιστρέψουν την εντελώς ανεύθυνη ‘απελευθέρωση’ του χρηματοπιστωτικού τομέα, που στην πραγματικότητα σήμαινε απαλλαγή του από κάθε εποπτεία και υποδούλωση όλων των υπόλοιπων. Πρώτον, να επαναφέρουν ελέγχους στο διεθνές κεφάλαιο ανάλογους εκείνων που είχαν επιβάλει οι συμφωνίες του Μπρέτον Γουντς, το 1944, μετά την καταστροφική κατάληξη της προηγούμενης απελευθέρωσης των χρηματαγορών, τη δεκαετία του 1920. Δεύτερον, να χαλιναγωγηθεί η πολιτική του ‘εύκολου χρήματος’ ώστε να περιοριστεί η χρηματοπιστωτική φούσκα. Και τρίτο, όλα αυτά να μη γίνουν σε βάρος των νοικοκυριών, με περικοπές μισθών και αύξηση της φορολογίας, αλλά των πλούσιων, που ωφελήθηκαν υπέρμετρα από την κρατική πολιτική των προηγούμενων δεκαετιών.
Ξέρουμε πως τίποτε απ’ όλα αυτά δεν έγινε. Με αποτέλεσμα πριν από τρία χρόνια να σκάσει η φούσκα στις Ηνωμένες Πολιτείες, κι έκτοτε η κρίση τείνει να να μετατραπεί σε μια παγκόσμια κρίση δημόσιου χρέους. Το πρώτο της θύμα στην Ευρωζώνη, όχι στην Ευρώπη, ήταν η χώρα μας, αλλά δεν θα είναι το τελευταίο, παρ’ όλα τα μέτρα λιτότητας που παίρνουν, στο ίδιο νεοφιλελεύθερο πνεύμα, οι κυβερνήσεις, και τα οποία απλώς χειροτερεύουν την κρίση. Οι φωνές της λογικής δεν εισακούστηκαν, οι μεταρρυθμίσεις –σε βάρος των τραπεζών και όχι των λαών- δεν έγιναν έγκαιρα από τις δήθεν υπεύθυνες κυβερνήσεις, κι έτσι έχουμε πλέον μπει στην εποχή των Πόλεμων του Χρέους. Κράτη, κεφαλαιούχοι και λαοί αγωνίζονται να μετακυλίσουν ο ένας στον άλλο τις συνέπειες της αποσταθεροποίησης του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Για την οποία, επαναλαμβάνω, υπέχουν τεράστιες ευθύνες, εγκληματικές ευθύνες με την πλήρη σημασία του όρου, οι κυβερνήσεις και οι κεντρικές τράπεζες, αλλά και τα λεγόμενα μέσα ενημέρωσης, τα οποία όλα αυτά τα χρόνια απέκλεισαν κάθε κριτική φωνή. Φυσικά, αφού όλα τους χρωστούν τεράστια ποσά στις τράπεζες και τις κυβερνήσεις, κι έτσι κι αλλιώς ανήκουν σε κάποιους πλούσιους.
Τίθεται τώρα ένα ερώτημα. Πώς είναι δυνατόν όλα τα κράτη και τα νοικοκυριά να είναι σήμερα καταχρεωμένα, και πώς απέκτησαν οι πιστωτές, κατά βάση οι επενδυτικές τράπεζες και τα κερδοσκοπικά κεφάλαια, τα εκατοντάδες τρισεκατομμύρια τα οποία υποτίθεται πως τους χρωστά όλος ο υπόλοιπος κόσμος; Γιατί τα τριακόσια τριάντα δις που ‘χρωστά’, εντός εισαγωγικών, σήμερα η χώρα μας είναι σταγόνα στον ωκεανό των χρεών της Ευρώπης και του υπόλοιπου κόσμου. Οι φετινές μόνο δανειακές ανάγκες μόνο των χωρών της ευρωζώνης υπολογίζονται σε 2,8 τρις. Πώς γίνεται όλες οι χώρες, άσχετα από το αν έχουν χρηστή διαχείριση ή όχι, να έχουν τόσο τεράστιες δανειακές ανάγκες; Και από την άλλη μεριά πώς γίνεται οι τράπεζες και τα κερδοσκοπικά κεφάλαια να κατέχουν στα χαρτοφυλάκιά τους έναν ακαθόριστο αριθμό εκατοντάδων τρισεκατομμυρίων, πολλές εκατοντάδες φορές μεγαλύτερο από το σύνολο της παγκόσμιας παραγωγής και ακόμη και από το σύνολο του παγκόσμιου πλούτου; Για παράδειγμα, κανείς δεν ξέρει το συνολικό ύψος των credit default swaps, αλλά υπολογίζεται γύρω στα εννιακόσια τρισεκατομμύρια δολλάρια. Πού βρέθηκε όλος αυτός ο πλούτος και πώς κατέληξε στα θησαυροφυλάκια ελάχιστων και άγνωστων;
Για ν’ απαντήσουμε εδώ πρέπει πρώτα να θέσουμε ένα άλλο ερώτημα: ποιός εκδίδει το χρήμα που όλοι και όλες έχουμε στις τσέπες μας και στους τραπεζικούς λογαριασμούς μας; Είναι μήπως το κράτος, όπως ο πολύς κόσμος νομίζει; Όχι βέβαια, είναι ιδιωτικές τράπεζες, στις οποίες το κράτος έχει παραχωρήσει αυτό το προνόμιο, και οι οποίες εκδίδουν χρήμα όχι ανάλογα με τις ανάγκες της οικονομίας, αλλά ανάλογα με τις δικές τους ελπίδες κερδοφορίας. Εσεις κι εγώ δεν έχουμε δικαίωμα να εκδώσουμε χρήμα, το κράτος στο σημερινό μας σύστημα δεν έχει τέτοιο δικαίωμα, οι τράπεζες έχουν. Ποιός τους δίνει αυτό το προνόμιο, γιατί για προνόμιο πρόκειται, όπως τα προνόμια που απολάμβαναν οι αριστοκράτες πριν από τη Γαλλική Επανάσταση και οι πασάδες πριν από την ελληνική; Το κράτος, το οποίο στερεί αυτό το προνόμιο από τον εαυτό του, το έχει παραχωρήσει στις τράπεζες, στο χρηματιστικό κεφάλαιο όπως το έλεγαν κάποτε οι αριστεροί. Οι ίδιες τράπεζες έπειτα δανείζουν αυτά τα χρήματα στο κράτος, τα οποία χρειάζεται απαραίτητα για να επιτελέσει το έργο του, άλλοτε με λογικό επιτόκιο και άλλοτε με τοκογλυφικό. Σήμερα οι τράπεζες δανείζουν στο ελληνικό κράτος χρήματα με επιτόκιο μεγαλύτερο από εκείνο που εμείς πληρώνουμε για τα στεγαστικά μας δάνεια.
Χρήμα δεν εκδίδουν μόνον οι λεγόμενες εκδοτικές τράπεζες, όπως ήταν παλιά η Τράπεζα της Ελλάδος και είναι σήμερα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Κάθε τράπεζα εκδίδει χρήμα, πολλαπλάσιο των καταθέσεων και των δικών της κεφαλαίων που έχει στα θησαυροφυλάκιά της. Σήμερα, περίπου είκοσι φορές πολλαπλάσιο. Δηλαδή, για κάθε εκατό ευρώ που τής καταθέτει ένας συνταξιούχος, η τράπεζα δίνει περίπου δυο χιλιάδες δάνεια. Το όλο σύστημα λειτουργούσε πολύ άδικα βέβαια αλλά συνάμα πρακτικά ώσπου η λεγόμενη απελευθέρωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, που ξεκίνησε επί Μάργκαρετ Θάτσερ κι εξαπλώθηκε παγκόσμια, το έκανε ουσιαστικά ασύδοτο. Πολύ κατατοπιστικά παρουσιάζεται στο φιλμάκι που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, «Το χρήμα ως χρέος» (βρίσκεται εύκολα στο tvxs και στο kepik.gr)
Έτσι εξηγούνται λοιπόν οι πακτωλοί των εκατοντάδων τρισεκατομμυρίων. Το χρήμα που κυκλοφορεί σήμερα είναι κατά βάση πλασματικό χρήμα, που έχει δημιουργηθεί από τις τράπεζες. Για να το πούμε απλά: όταν δανείζομαι ένα σφυρί από τον γείτονα, για να διορθώσω την πόρτα μου, ή όταν η κυρία Λένη δανείζεται ένα λεμόνι από την κυρία Ιωάννα, ο γείτονας ή η γειτόνισα μου δίνουν ένα σφυρί ή ένα λεμόνι, που το έχουν, κι έπειτα το παίρνουν πίσω. Όταν δανείζομαι από έναν φίλο μου είκοσι ευρώ για να πληρώσω τον μπακάλη, και πάλι αυτός μου δίνει ένα πραγματικό εικοσάευρο που το έχει στην τσέπη του. Όταν όμως δανείζομαι διακόσιες χιλιάδες ευρώ από την τράπεζα για να πάρω το σπίτι όπου θέλω να ζήσω, ή όταν το ελληνικό κράτος δανείζεται είκοσι δις ευρώ από έναν όμιλο πιστωτών για να πληρώσει στους ίδιους πάλι τα τοκοχρεωλύσια είκοσι εβδομάδων, για προηγούμενα δάνεια που έχει πάρει –αυτό είναι το πραγματικό νούμερο σήμερα- οι τράπεζες δεν δίνουν τίποτε πραγματικό. Απλώς βάζουν μια εγγραφή σ’ ένα ηλεκτρονικό κατάστιχο, κι έτσι μας δανείζουν είκοσι δις που οι ίδιες ποτέ δεν είχαν στα ταμεία τους· το αντίκρυσμα αυτών των είκοσι δις που έχουν στα ταμεία τους είναι απλώς καταθέσεις ενός δις, αν υπάρχουν και αυτές, γιατί συνήθως κανένας δεν τις ελέγχει, και όποτε έγιναν έλεγχοι τα τελευταία χρόνια βρέθηκαν μαύρες τρύπες. Στην πρόσφατη πυρκαγιά στα κεντρικά γραφεία της Μαρφίν γράφηκε και δεν διαψεύστηκε πως ούτε η ίδια ούτε οποιαδήποτε άλλη τράπεζα έχουν άδειες της πυροσβεστικής για τα κεντρικά τους γραφεία, με τις γνωστές τραγικές συνέπειες. Όταν το κράτος δεν ελέγχει τέτοια πράγματα, νομίζετε πως ελέγχει αν έχουν πράγματι οι τράπεζες τα δισεκατομμύρια που λεν πως έχουν;
Ποιός τους έδωσε λοιπόν το δικαίωμα να φτιάξουν δεκαενιά δις από καθαρό αέρα για κάθε δις ιδίων κεφαλαίων και καταθέσεων; Το κράτος βέβαια. Ποιός στερεί από τον εαυτό του το δικαίωμα να φτιάξει ο ίδιος τέτοια δις, ενώ τα χρειάζεται για να καλύψει τις κοινωνικές ανάγκες, κι έπειτα δανείζεται τα ίδια χρήματα, τον αέρα δηλαδή, με τοκογλυφικό επιτόκιο από τις τράπεζες; Το κράτος βέβαια. Ποιός στερεί από εσάς κι εμένα το δικαίωμα να πληρωνόμαστε την αξία της εργασίας μας, και μας αφαιρεί ένα τεράστιο κομάτι όσων παράγουμε που δίνονται έπειτα στις λεγόμενες ‘αγορές’ σαν τοκοχρεωλύσια των τοκογλυφικών δανείων με τα οποία εκείνες δάνεισαν πλασματικό χρήμα στο κράτος, στις επιχειρήσεις και στα νοικοκυριά; Το λεγόμενο δημοκρατικό μας κράτος. Είναι δυνατό ένα δημοκρατικό κράτος να εκμεταλλεύεται τόσο αναίσχυντα τους πολίτες του; Όχι φυσικά, επομένως επείγει σήμερα ο εκδημοκρατισμός του κράτους σ’ αυτόν ακριβώς τον τομέα.
Έρχομαι τώρα στο δια ταύτα, και αμέσως κλείνω. Προϋπόθεση για να κάνουμε κάποια στοιχειώδη βήματα προς την οικονομική δημοκρατία είναι το κράτος μας ν’ ανακτήσει τον έλεγχο της νομισματικής πολιτικής, που τόσο άφρονα παραχώρησε στους ασύδοτους και ανεξέλεγκτους διεθνείς τραπεζίτες, οι οποίοι σήμερα στίβουν τη χώρα μας. Αυτό πρώτα πρώτα σημαίνει να ξαναποκτήσουμε δικό μας νόμισμα, γιατί το ευρώ δεν ανήκει στην Ελλάδα, απλώς η Ελλάδα έχει δικαίωμα να χρησιμοποιεί το ευρώ. Από τη στιγμή της γέννησής του σοβαροί οικονομολόγοι της αριστεράς και της δεξιάς είχαν προειδοποιήσει πως η ευρωζώνη δεν αποτελεί βέλτιστη ζώνη νομισματικής ενοποίησης, όπως την λένε, και τώρα επαληθεύονται.
Σημαίνει επίσης το ελληνικό κράτος, το δημόσιο, όλες και όλοι μας, να ανακτήσει τον έλεγχο του κορμού του τραπεζικού συστήματος. Το προνόμιο της έκδοσης χρήματος, πραγματικού ή πλασματικού, δεν μπορεί παρά ν’ ανήκει στο δημόσιο και όχι σε μια μικρή ελίτ σύγχρονων αριστοκρατών. Οι προεκλογικές υποσχέσεις της σημερινής κυβέρνησης κινούνταν σ’ αυτήν τη σωστή κατεύθυνση, αλλά εγκαταλείφθηκαν με έωλα προσχήματα, γιατί φυσικα όλοι γνώριζαν την οικονομική κατάσταση όταν έλεγαν ‘Λεφτά υπάρχουν’. Σκοπός ύπαρξης των τραπεζών είναι να μεταφέρουν πόρους από τους τομείς της οικονομίας όπου αυτοί πλεονάζουν σε κείνους που έχουν ανάγκη επενδύσεων, αλλά σήμερα οι απελευθερωμένες τράπεζες έχουν αποκλειστικό σκοπό το δικό τους κέρδος, έστω και αν αυτό σημαίνει καταστροφή της υπόλοιπης οικονομίας. Μάλιστα, αυτήν τη στιγμή όλες οι ελληνικές τράπεζες υπάρχουν χάρη στο κράτος, το οποίο τους διοχετεύει πιστώσεις δεκάδων δισεκατομμυρίων αφήνοντας την υπόλοιπη οικονομία να καταρρεύσει. Χωρίς την τεράστια κρατική βοήθεια που δέχονται όλες θα είχαν φαλίρει. Με τα χρήματα που το δημόσιο τους δίνει χωρίς κανένα αντάλλαγμα, θα μπορούσαμε όλες να τις είχαμε εξαγοράσει πολλές φορές, ώστε να στρέψουμε τη λειτουργία τους σε μια πιο κοινωνική κατεύθυνση.
Και το άλλο αναπόφευκτο και αναγκαίο βήμα είναι η διαγραφή του δημόσιου χρέους συν σοβαρά βήματα και προς μια σεισάχθεια των ιδιωτικών χρεών προς το τραπεζικό σύστημα. Πρέπει επιτέλους να πούμε τα σύκα σύκα. Σήμερα ο λαός μας ματώνει για να ικανοποιηθούν εκατό τοις εκατό οι απαιτήσεις δανειστών, οι οποίοι μας έδωσαν αέρα. Μας έδωσαν αέρα, τούς δίνουμε το αίμα μας. Αυτό καταστρέφει τη χώρα, και δεν μπορεί να συνεχιστεί. Είπε ο κ. Παπακωνσταντίνου πως δεν μπορεί κανείς να κατηγορεί το μνημόνιο χωρίς να λέει συγχρόνως και πού θα βρούμε τα 110 δις του δανείου που χάρη σ’ αυτό εξασφαλίσαμε. Κι έχει δίκαιο. Αλλά ένα κομάτι της αριστεράς λέει που θα βρούμε αυτά τα 110 δις. Στην πραγματικότητα, αν γινόταν ένα θαύμα και ερχόταν στους κυβερνώντες η επιφοίτηση και η Ελλάδα είχε κηρύξει στάση πληρωμών στους ξένους τραπεζίτες όταν είχα γράψει το πρώτο σχετικό άρθρο μου, θα είχαμε ήδη εξοικονομήσει ένα ποσό πολύ κοντά στα περίφημα 110 δις, για τα οποία τώρα διαλύουμε το κράτος μας. Αλλά θαύματα δεν γίνονται κι επιφοιτήσεις δεν έρχονται χωρίς τον αγώνα του λαού.
Αυτά τα τρία πρώτα βήματα, η διαγραφή του χρέους και ο έλεγχος της νομισματικής πολιτικής και του τραπεζικού συστήματος προς κοινό όφελος, είναι εφικτά και απαραίτητα. Ώσπου να πραγματοποιηθούν η οικονομία θα καταρρέει, αφημένη έρμαια στα τσουνάμι της κερδοσκοπίας και στα γιατροσόφια των νεοφιλελεύθερων γκουρού που μας υποσχέθηκαν ευημερία και αντίθετα μας χρεωκόπησαν. Απαιτούν ρήξεις, αλλά η κοινωνική οργή που συσσωρεύεται σύντομα θα τις κάνει και αυτές εφικτές. Καμιά άλλη εποχή δεν θυμίζει περισσότερο η σημερινή, και με αυτό κλείνω, από τη Γαλλία των χρόνων πριν από τη Γαλλική Επανάσταση.
www.tvxs.gr
Sunday, 12 September 2010
ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ "Ο Αλαβάνος θέλει να ταξιδεύει μόνο πρώτη θέση"
ΣΤΟ ΚΑΡΑΒΙ της Αριστεράς κάποιοι νομίζουν ότι μπορούν να ταξιδεύουν μόνο στην πρώτη θέση και μάλιστα γαντζωμένοι σε καρέκλες» επισημαίνει στη συνέντευξη που ακολουθεί ο πρόεδρος του ΣΥΝ και της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αλ. Τσίπρας βάλλοντας κατά του κ. Αλ. Αλαβάνου,
στον οποίο αποδίδει «προσωπικούς σχεδιασμούς». Παράλληλα προαναγγέλλει εμμέσως το «διαζύγιο» με όσους στηρίζουν την υποψηφιότητα του πρώην προέδρου του κόμματος δηλώνοντας ότι «όσοι συμφωνούμε στη στρατηγική της ενότητας της Αριστεράς και της συνάντησης με ευρύτερες δυνάμεις από τον σοσιαλιστικό χώρο θα προχωρήσουμε μαζί, ανεξάρτητα από
τις επιλογές προσώπων», ενώ τονίζει ότι «εξαντλήσαμε κάθε περιθώριο για ενωτικές λύσεις». «Δεν τις αποδέχθηκαν όσοι εδώ και καιρό έχουν διατυπώσει δημόσια διαφορετικούς στρατηγικούς σχεδιασμούς» επισημαίνει ο κ. Τσίπρας, καταλογίζοντας στον άλλοτε μέντορά του ότι υπήρχε από μέρους του «εδώ και καιρό σχεδιασμός για ξεχωριστή πορεία».
- Στην εποχή του μνημονίου, μια «προνομιακή» συγκυρίαθεωρητικώς τουλάχιστον- για την Αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει πάλι με «πεδίο μάχης». Πώς θα πάτε έτσι στις εκλογές;
«Η κοινωνία υποφέρει και εμείς οφείλουμε να δώσουμε ελπίδα. Και αυτό δεν είναι δυνατόν να γίνει ούτε με προσωπικούς σχεδιασμούς ούτε με κυβερνητικά φλερτ. Στο καράβι της Αριστεράς κάποιοι νομίζουν ότι μπορούν να ταξιδεύουν μόνο στην πρώτη θέση και μάλιστα γαντζωμένοι σε καρέκλες. Αυτό δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό. Είναι το χείριστο μήνυμα προς τον κόσμο που υποφέρει».
- Σας επικρίνουν κάποιοι ότι με την επιμονή σας στη στήριξη της (αναμενόμενης) υποψηφιότητας του κ. Αλ. Μητρόπουλου και απορρίπτοντας την (αντι)πρόταση για τον κ. Αλ.
Αλαβάνο οδηγούνται τα πράγματα σε de facto διάσπαση και ότι μπαίνει οριστική ταφόπλακα στο εγχείρημα συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι έτσι;
«Κατ΄ αρχάς οι πολιτικές συμμαχίες δεν διασπώνται. Τα κόμματα διασπώνται. Οι συμμαχίες άλλοτε προχωρούν και διευρύνονται, άλλοτε ανασυγκροτούνται, άλλοτε τελειώνουν. Δεν τελειώνουν όμως όταν υπάρχει διαφορά στην επιλογή προσώπων αλλά όταν υπάρχει διαφορά στρατηγικής. Στον ΣΥΡΙΖΑ οι περισσότερες δυνάμεις συμφωνούμε στη στρατηγική της ενότητας της Αριστεράς και της συνά ντησης με ευρύτερες δυνάμεις από τον σοσιαλιστικό χώρο. Οσοι συμφωνούμε λοιπόν σε αυτή τη στρατηγική θα προχωρήσουμε μαζί, ανεξάρτητα από τις επιλογές προσώπων. Για τις επιλογές των προσώπων εμείς εξαντλήσαμε κάθε περιθώριο για ενωτικές λύσεις. Στο τραπέζι έπεσαν τα ονόματα και των δύο κοινοβουλευτικών εκπροσώπων του ΣΥΡΙΖΑ: και του Θοδωρή Δρίτσα και του Παναγιώτη Λαφαζάνη. Εμείς τις υποστηρίξαμε καθαρά. Δεν τις αποδέχθηκαν όσοι εδώ και καιρό έχουν διατυπώσει δημόσια διαφορετικούς στρατηγικούς σχεδιασμούς. Ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες των επιλογών του». - Πιστεύετε ότι η υποψηφιότητα Μητρόπουλου εκφράζει υπαρκτές διεργασίες ανάμεσα στη ριζοσπαστική Αριστερά και στον «πασοκογενή» χώρο; Θεωρείτε ότι έτσι θα διεμβολίσετε το ΠαΣοΚ;
«Το ΠαΣοΚ το έχουν ήδη διεμβολίσει οι διεργασίες που γίνονται στην κοινωνία. Τα στελέχη που καθημερινά διαφοροποιούνται ανταποκρίνονται σε αυτές τις διεργασίες. Εμείς έχουμε έναν σαφή και διακηρυγμένο στόχο: τη συνάντησή μας στην κάλπη αλλά και σε μια μελλοντική κοινή πορεία με τον κόσμο που δεν αντέχει αυτή τη μετάλλαξη. Ξέρουμε ότι θα δεχθούμε χτυπήματα, ότι θα μας υπονομεύσουν· ότι θα χρησιμοποιήσουν τις αδυναμίες μας. Εμείς θα επιμείνουμε. Γιατί το χειρότερο για την ελληνική κοινωνία θα είναι να βγει η κυβέρνηση αλώβητη από τη δοκιμασία των εκλογών».
- Προσβλέπετε στην «αντιμνημονιακή» ψήφο. Και το ερώτημα είναι γιατί να επιλέξουν εσάς οι πολίτες που θέλουν να στείλουν ένα μήνυμα στην κυβέρνηση και όχι τη ΝΔ του κ. Αντ. Σαμαρά που επίσης έχει σηκώσει παντιέρα κατά του μνημονίου...
«Η Νέα Δημοκρατία δεν μιλάει για σπάσιμο του μνημονίου. Αντίθετα, ζητάει να απαλλαγούμε από αυτό μέσω μιας βίαιης προσαρμογής στους όρους που αυτό θέτει. Το οικονομικό της πρόγραμμα περιγράφει μια σαφή δεξιά έξοδο από την κρίση. Επιδιώκει αποκατάσταση των κερδών και την κοινωνία ισοπεδωμένη. Δεν λέει κουβέντα για την απασχόληση, για το Ασφαλιστικό, για την αναγκαία αναδιανομή του εισοδήματος. Είναι στον αντίποδα της δικής μας στρατηγικής και βρισκόμαστε σε διαρκή σύγκρουση».
- Εκτιμάτε ότι η κυβέρνηση «απειλείται» στις εκλογές αυτές; Γιατί οι δημοσκοπήσεις δεν δείχνουν κάτι τέτοιο, παρά τα αντιδημοφιλή μέτρα που έχει λάβει και παρά τις όποιες απώλειες. Από την άλλη, οι μετρήσεις για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ κακές.
«Πάντα μελετάμε τα ευρήματα με προσοχή. Η κυβέρνηση δεν έχει τη συναίνεση των πολιτών και αυτό είναι φανερό, όχι μόνο στις μετρήσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει αξιοσημείωτη αντοχή, παρά τα πρόσφατα τραύματα. Σε κάθε περίπτωση θα παίξει κομβικό ρόλο ώστε να υποστεί η κυβέρνηση ένα καίριο πλήγμα και να κλονιστεί η στρατηγική της. Σε αυτή την κατεύθυνση θα συνεχίσουμε. Με υπομονή και επιμονή».
- Τον πρόσφατο κυβερνητικό ανασχηματισμό πώς τον είδατε;
«Τραγέλαφο. Δύο μήνες τώρα ο ίδιος ο Πρωθυπουργός είχε αφήσει ανοιχτή τη συζήτηση για ανασχηματισμό και όλη αυτή η περιβόητη αλλαγή δομής στην κυβέρνηση τελικά συμπυκνώνεται στη μεταφορά του “οβάλ γραφείου” από το Μαξίμου στον προθάλαμο του γραφείου του κ. Ραγκούση. Η κυβέρνηση της τρόικας και του μνημονίου δεν έχει πρόβλημα δομής ή χωροταξίας, έχει πρόβλημα πολιτικής κατεύθυνσης. Οσο αυτή παραμένει αμετακίνητη, σκληρή και αδυσώπητη για τους εργαζομένους και την κοινωνία, οι μετακινήσεις των προσώπων και οι επικοινωνιακοί τακτικισμοί δεν θα έχουν κανένα αποτέλεσμα».
- Εκτιμάτε ότι έρχονται και νέα μέτρα;
«Λίγους μήνες μόνο μετά την πρόσδεση της χώρας στο περίφημο μνημόνιο τα αποτελέσματα στην ελληνική κοινωνία είναι ζοφερά. Η χώρα βουλιάζει στην ύφεση, στην κρίση και στη φτώχεια. Η ανεργία παίρνει τρομακτικές διαστάσεις. Το μόνο που θα αφήσει πίσω του το μνημόνιο είναι οι διαλυμένες εργασιακές σχέσεις, η συρρίκνωση μισθών, η κατάργηση των συντάξεων και τα διασφαλισμένα κέρδη των δανειστών μας. Αύξηση των εσόδων και μάλιστα στο ύψος των εξωπραγματικών στόχων του μνημονίου δεν πρόκειται να υπάρξει. Και για αυτό να είμαστε έτοιμοι και για το “Μνημόνιο 2” και ενδεχομένως για το “Μνημόνιο 3” και το “Μνημόνιο 4”. Δεν υπάρχει όριο στη λεηλασία. Το όριο είναι η φυσική αντοχή των ανθρώπων αλλά και η έμπρακτη ρήξη στην κάλπη με την κυβερνητική πολιτική».
«Υπήρχε σχέδιο διάσπασης»
- Εναν χρόνο και πλέον από τότε που εκδηλώθηκε η ανοιχτή ρήξη με τον πρώην πρόεδρο του ΣΥΝ ξαναβρίσκεστε στο ίδιο «σημείο μηδέν». Στελέχη σας μάλιστα λένε ότι αργήσατε πολύ να το πάρετε απόφαση πως θα έπρεπε προ πολλού να ξεκαθαρίσετε τους λογαριασμούς σας μαζί του. Τι λέτε;
«Αποδεικνύεται ότι υπήρχε εδώ και καιρό σχεδιασμός για ξεχωριστή πορεία. Εμείς έχουμε την υποχρέωση να εξαντλούμε κάθε δυνατότητα για αποφυγή των δυσάρεστων εξελίξεων. Για αυτό και προτείναμε στον Αλέκο Αλαβάνο να είναι υποψήφιος δήμαρχος Αθήνας ή υποψήφιος περιφερειάρχης σε μια άλλη περιφέρεια. Μας έκανε καθαρό ότι τον ενδιαφέρει μόνο η Περιφέρεια Αττικής και μόνο ως επικεφαλής. Αυτή η λογική όμως δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή».
- Πάντως επιφυλάξατε βαριές μομφές κατά του προκατόχου σας μιλώντας για «εκβιασμούς», «μπλόφες» και «κόλπα». Γιατί να εκβιάσει ή να μπλοφάρει; Τι έχει να κερδίσει;
«Αν αυτή η ερώτηση είχε τεθεί πριν από λίγες ημέρες στον ίδιο, θα υπήρχε εξαιρετικό ενδιαφέρον για την απάντηση. Τώρα, μετά τη δημόσια δήλωση υποψηφιότητάς του, τα πράγματα μιλούν μόνα τους».
http://www.tovima.gr
---> Kαι πιο δυναμικά ακόμα να τελειώνει αυτό το ανέκδοτο. Όσοι απομείνουν, να ναι αποφασισμένοι, καθαροί και μακριά απο φραξιονισμούς, αριστερισμούς υποκρισίας και εμμονή στο προσωπικό συμφέρον! Και επιτέλους, νέα προσωπα και ιδέες φρέσκιες! Να αποπνέει ο ΣΥΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΣΚΕΨΗ- ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΛΛΑ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΚΑΙ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΜΑΤΙΑ- ΥΓΙΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ- ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΦΡΕΣΚΑΔΑ!
Τι πραγματικά συμβαίνει στον ΣΥΡΙΖΑ;
Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου 2010
Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΠΑ
Οι επικοινωνιακές αστοχίες, οι φραξιονιστικές διαμάχες, οι ισορροπίες τρόμου, οι προσωπικές στρατηγικές των στελεχών και οι παλιμπαιδισμοί των ηγεσιών χαρακτηρίζουν την εσωτερική λειτουργία των δύο κομμάτων εξουσίας.
Τις συνέπειες τις είδαμε στις επιλογές των υποψηφίων για τις εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και σε ό,τι αφορά το ΠΑΣΟΚ και στο σχηματισμό της κυβέρνησης.
Στον ΣΥΡΙΖΑ όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Σε μια ευνοϊκή για την αριστερά συγκυρία, με την κοινωνία καθημαγμένη, αλλά και διαθέσιμη να αγωνιστεί, με την κυβέρνηση να αναζητά απεγνωσμένα τρόπους διαφυγής από τον κλοιό του μνημονίου και την αξιωματική αντιπολίτευση να ψαρεύει στα θολά νερά με λαϊκιστική ρητορική ήκιστα πειστική, ο ΣΥΡΙΖΑ βυθίζεται στην ανυποληψία, σπαρασσόμενος από έριδες.
Οσο παρέμενε στο σχήμα η ανανεωτική αριστερά υπήρχε μια εξήγηση για την αδυναμία του κόμματος να παρουσιαστεί ως φερέγγυος πολιτικός οργανισμός. Το ρεύμα των ανανεωτικών ήταν σε άλλο ιδεολογικό και πολιτικό μήκος κύματος από την πλειονότητα των συνιστωσών. Οι καθημερινές αντιπαραθέσεις και οι δίκες προθέσεων που οργανώνονταν με κάθε ευκαιρία φανέρωναν το αυτονόητο, ότι δηλαδή η συνύπαρξη ήταν αδύνατη και η ενότητα τελείως προσχηματική.
Η πολυφωνία που είχε αποθεωθεί από την πολυκέφαλη και εναλλασσόμενη ηγεσία και εθεωρείτο δημοκρατική κατάκτηση και συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι του συγκεντρωτισμού του ΚΚΕ και του αρχηγικού βοναπαρτισμού των κομμάτων εξουσίας, είχε από καιρό μετατρέψει τον ΣΥΡΙΖΑ σ' ένα γραφικό συνονθύλευμα προσώπων και τάσεων. Μόνο το συναισθηματικό στοιχείο κρατούσε το κόμμα στην αρχική μορφή του.
Το καθεστώς των παραλυτικών ισορροπιών που ήταν το αποτέλεσμα των αλλεπάλληλων σάπιων συμβιβασμών είχε, και σωστά, ενοχοποιηθεί για την εκλογική οπισθοδρόμηση. Πολλοί ήταν αυτοί που υποστήριζαν ότι μόνον αν εξασφαλιζόταν η ενότητα στους στόχους θα μπορούσε ο ΣΥΡΙΖΑ να βρει το βηματισμό του και να εξουδετερώσει το κλίμα εσωστρέφειας που τον ταλάνιζε.
Εδώ και μερικούς μήνες το εμπόδιο για την ιδεολογική καθαρότητα δεν υπάρχει πια. Ο ρεφορμισμός εξορίστηκε, οι δυνάμεις του πούρου αντικαπιταλισμού έμειναν χωρίς αντίπαλο, αλλά η κατάσταση επιδεινώθηκε και σήμερα βρισκόμαστε ένα βήμα πριν από την οριστική ρήξη. Εκ των πραγμάτων το διάβημα των Ανανεωτικών να δοκιμάσουν την τύχη τους στην πολιτική σκηνή μοιάζει να δικαιώνεται, αφού η αποχώρησή τους δεν έφερε στον ΣΥΡΙΖΑ την ηρεμία.
«Τι αλήθεια συμβαίνει εδώ;» αναρωτιέται ο βουλευτής του κόμματος Θ. Δρίτσας, ο οποίος αρνείται να δεχτεί ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να συνθέσει μη συνθέσιμες πολιτικές διαφορές και γι' αυτό αναπαράγει την κρίση του» («Η Αυγή», 7/9/2010). Εχει δίκιο. Πράγματι, όσο κι αν ψάξει κανείς, δύσκολα θα εντοπίσει διαφωνίες σε θέματα στρατηγικής. Για παράδειγμα: Ολες οι συνιστώσες είναι κατά του μνημονίου και παλεύουν για την ακύρωσή του. Διαφορές υπάρχουν ως προς τα μέσα και ως προς την εναλλακτική πρόταση, ωστόσο αυτές δεν χωρίζονται μεταξύ τους με σινικά τείχη. Ολες οι συνιστώσες συγκλίνουν στην άποψη ότι με τη σοσιαλδημοκρατία δεν υπάρχει καμία περίπτωση συνεννόησης και απορρίπτουν μετά βδελυγμίας κάθε ιδέα διαλόγου και συνεργασίας. Οι πάντες στον ΣΥΡΙΖΑ πιστεύουν ότι μόνο μια μεγάλη και ενωμένη αριστερά μπορεί να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο και να λειτουργήσει αποτελεσματικά υπέρ των συμφερόντων των εργαζομένων.
Τότε τι αλήθεια συμβαίνει εδώ; Ποιοι είναι οι λόγοι που δεν επιτρέπουν στον ΣΥΡΙΖΑ να ανασυνταχθεί; Γιατί δεν είναι δυνατόν οι συνιστώσες να συμφωνήσουν στα αυτονόητα; Γιατί τα κορυφαία στελέχη διαπληκτίζονται δημοσίως για ήσσονος σημασίας ζητήματα, σπέρνοντας τη σύγχυση στους ψηφοφόρους του κόμματος που λιγοστεύουν επικίνδυνα; Γιατί η ευρύτερη κοινωνία της αριστεράς παρακολουθεί σε καθημερινή βάση ένα αποκρουστικό έργο στο οποίο πρωταγωνιστούν το στομφώδες τίποτα και οι άκαμπτοι εγωισμοί;
Δυστυχώς, αυτό που «πραγματικά συμβαίνει εδώ» είναι ότι τα πρόσωπα και οι φιλοδοξίες τους υπονομεύουν το συνολικό εγχείρημα καταδικάζοντάς το στη μιζέρια. Και είναι όντως θλιβερό, μια παράταξη, η οποία από την ίδρυσή της έχει διακηρύξει ότι το προσωπικό πρέπει να υποτάσσεται στο συλλογικό, να ταλαιπωρείται από μια ηγεσία (με την ευρεία έννοια του όρου) η οποία συμπεριφέρεται λες και διοικεί εξωραϊστικό σύλλογο γειτονιάς.
Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΠΑ
Οι επικοινωνιακές αστοχίες, οι φραξιονιστικές διαμάχες, οι ισορροπίες τρόμου, οι προσωπικές στρατηγικές των στελεχών και οι παλιμπαιδισμοί των ηγεσιών χαρακτηρίζουν την εσωτερική λειτουργία των δύο κομμάτων εξουσίας.
Τις συνέπειες τις είδαμε στις επιλογές των υποψηφίων για τις εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και σε ό,τι αφορά το ΠΑΣΟΚ και στο σχηματισμό της κυβέρνησης.
Στον ΣΥΡΙΖΑ όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Σε μια ευνοϊκή για την αριστερά συγκυρία, με την κοινωνία καθημαγμένη, αλλά και διαθέσιμη να αγωνιστεί, με την κυβέρνηση να αναζητά απεγνωσμένα τρόπους διαφυγής από τον κλοιό του μνημονίου και την αξιωματική αντιπολίτευση να ψαρεύει στα θολά νερά με λαϊκιστική ρητορική ήκιστα πειστική, ο ΣΥΡΙΖΑ βυθίζεται στην ανυποληψία, σπαρασσόμενος από έριδες.
Οσο παρέμενε στο σχήμα η ανανεωτική αριστερά υπήρχε μια εξήγηση για την αδυναμία του κόμματος να παρουσιαστεί ως φερέγγυος πολιτικός οργανισμός. Το ρεύμα των ανανεωτικών ήταν σε άλλο ιδεολογικό και πολιτικό μήκος κύματος από την πλειονότητα των συνιστωσών. Οι καθημερινές αντιπαραθέσεις και οι δίκες προθέσεων που οργανώνονταν με κάθε ευκαιρία φανέρωναν το αυτονόητο, ότι δηλαδή η συνύπαρξη ήταν αδύνατη και η ενότητα τελείως προσχηματική.
Η πολυφωνία που είχε αποθεωθεί από την πολυκέφαλη και εναλλασσόμενη ηγεσία και εθεωρείτο δημοκρατική κατάκτηση και συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι του συγκεντρωτισμού του ΚΚΕ και του αρχηγικού βοναπαρτισμού των κομμάτων εξουσίας, είχε από καιρό μετατρέψει τον ΣΥΡΙΖΑ σ' ένα γραφικό συνονθύλευμα προσώπων και τάσεων. Μόνο το συναισθηματικό στοιχείο κρατούσε το κόμμα στην αρχική μορφή του.
Το καθεστώς των παραλυτικών ισορροπιών που ήταν το αποτέλεσμα των αλλεπάλληλων σάπιων συμβιβασμών είχε, και σωστά, ενοχοποιηθεί για την εκλογική οπισθοδρόμηση. Πολλοί ήταν αυτοί που υποστήριζαν ότι μόνον αν εξασφαλιζόταν η ενότητα στους στόχους θα μπορούσε ο ΣΥΡΙΖΑ να βρει το βηματισμό του και να εξουδετερώσει το κλίμα εσωστρέφειας που τον ταλάνιζε.
Εδώ και μερικούς μήνες το εμπόδιο για την ιδεολογική καθαρότητα δεν υπάρχει πια. Ο ρεφορμισμός εξορίστηκε, οι δυνάμεις του πούρου αντικαπιταλισμού έμειναν χωρίς αντίπαλο, αλλά η κατάσταση επιδεινώθηκε και σήμερα βρισκόμαστε ένα βήμα πριν από την οριστική ρήξη. Εκ των πραγμάτων το διάβημα των Ανανεωτικών να δοκιμάσουν την τύχη τους στην πολιτική σκηνή μοιάζει να δικαιώνεται, αφού η αποχώρησή τους δεν έφερε στον ΣΥΡΙΖΑ την ηρεμία.
«Τι αλήθεια συμβαίνει εδώ;» αναρωτιέται ο βουλευτής του κόμματος Θ. Δρίτσας, ο οποίος αρνείται να δεχτεί ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να συνθέσει μη συνθέσιμες πολιτικές διαφορές και γι' αυτό αναπαράγει την κρίση του» («Η Αυγή», 7/9/2010). Εχει δίκιο. Πράγματι, όσο κι αν ψάξει κανείς, δύσκολα θα εντοπίσει διαφωνίες σε θέματα στρατηγικής. Για παράδειγμα: Ολες οι συνιστώσες είναι κατά του μνημονίου και παλεύουν για την ακύρωσή του. Διαφορές υπάρχουν ως προς τα μέσα και ως προς την εναλλακτική πρόταση, ωστόσο αυτές δεν χωρίζονται μεταξύ τους με σινικά τείχη. Ολες οι συνιστώσες συγκλίνουν στην άποψη ότι με τη σοσιαλδημοκρατία δεν υπάρχει καμία περίπτωση συνεννόησης και απορρίπτουν μετά βδελυγμίας κάθε ιδέα διαλόγου και συνεργασίας. Οι πάντες στον ΣΥΡΙΖΑ πιστεύουν ότι μόνο μια μεγάλη και ενωμένη αριστερά μπορεί να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο και να λειτουργήσει αποτελεσματικά υπέρ των συμφερόντων των εργαζομένων.
Τότε τι αλήθεια συμβαίνει εδώ; Ποιοι είναι οι λόγοι που δεν επιτρέπουν στον ΣΥΡΙΖΑ να ανασυνταχθεί; Γιατί δεν είναι δυνατόν οι συνιστώσες να συμφωνήσουν στα αυτονόητα; Γιατί τα κορυφαία στελέχη διαπληκτίζονται δημοσίως για ήσσονος σημασίας ζητήματα, σπέρνοντας τη σύγχυση στους ψηφοφόρους του κόμματος που λιγοστεύουν επικίνδυνα; Γιατί η ευρύτερη κοινωνία της αριστεράς παρακολουθεί σε καθημερινή βάση ένα αποκρουστικό έργο στο οποίο πρωταγωνιστούν το στομφώδες τίποτα και οι άκαμπτοι εγωισμοί;
Δυστυχώς, αυτό που «πραγματικά συμβαίνει εδώ» είναι ότι τα πρόσωπα και οι φιλοδοξίες τους υπονομεύουν το συνολικό εγχείρημα καταδικάζοντάς το στη μιζέρια. Και είναι όντως θλιβερό, μια παράταξη, η οποία από την ίδρυσή της έχει διακηρύξει ότι το προσωπικό πρέπει να υποτάσσεται στο συλλογικό, να ταλαιπωρείται από μια ηγεσία (με την ευρεία έννοια του όρου) η οποία συμπεριφέρεται λες και διοικεί εξωραϊστικό σύλλογο γειτονιάς.
Friday, 10 September 2010
Ιστορίες Αριστερής τρέλας!
Τότε, μαζί
Τον περασμένο Μάιο, ο Αλέξης Μητρόπουλος, με την ιδιότητα του εργατολόγου, παρουσίασε στο Πολεμικό Μουσείο το βιβλίο του «Ασφαλιστικό, ώρα μηδέν».
Το ενδιαφέρον εστιάζεται στο γεγονός ότι μεταξύ εκείνων που το παρουσίασαν ήταν και ο Αλέκος Αλαβάνος, που κάλεσε τους εργαζομένους να συνεχίσουν τους αγώνες τους «μέχρι να πέσει η κυβέρνηση». Αν λάβει υπ' όψιν του κάποιος ότι ο Αλαβάνος αποδέχτηκε την πρόσκληση να παρουσιάσει το βιβλίο τού νυν πιθανού αντιπάλου του στην Περιφέρεια Αττικής, συμπεραίνει ότι οι δύο άνδρες έχουν τουλάχιστον καλές σχέσεις. Και αυτό προφανώς σημαίνει, αν μη τι άλλο, ότι θα διατηρήσουν το επίπεδο στην προεκλογική περίοδο.
Θ.ΤΣ.
Πάει, θα τρελαθούν εντελώς στον Συνασπισμό.
Αποφάσισαν να υποστηρίξουν για περιφερειάρχη τον Αλέξη Μητρόπουλο. Κι εκείνος δήλωσε ότι θα είναι στον συνδυασμό του Γιάννη Δημαρά, γιατί τον θεωρεί καλύτερο υποψήφιο!
Γ.ΚΑΡ.
(www.enet.gr- 10-9-10)
Τον περασμένο Μάιο, ο Αλέξης Μητρόπουλος, με την ιδιότητα του εργατολόγου, παρουσίασε στο Πολεμικό Μουσείο το βιβλίο του «Ασφαλιστικό, ώρα μηδέν».
Το ενδιαφέρον εστιάζεται στο γεγονός ότι μεταξύ εκείνων που το παρουσίασαν ήταν και ο Αλέκος Αλαβάνος, που κάλεσε τους εργαζομένους να συνεχίσουν τους αγώνες τους «μέχρι να πέσει η κυβέρνηση». Αν λάβει υπ' όψιν του κάποιος ότι ο Αλαβάνος αποδέχτηκε την πρόσκληση να παρουσιάσει το βιβλίο τού νυν πιθανού αντιπάλου του στην Περιφέρεια Αττικής, συμπεραίνει ότι οι δύο άνδρες έχουν τουλάχιστον καλές σχέσεις. Και αυτό προφανώς σημαίνει, αν μη τι άλλο, ότι θα διατηρήσουν το επίπεδο στην προεκλογική περίοδο.
Θ.ΤΣ.
Πάει, θα τρελαθούν εντελώς στον Συνασπισμό.
Αποφάσισαν να υποστηρίξουν για περιφερειάρχη τον Αλέξη Μητρόπουλο. Κι εκείνος δήλωσε ότι θα είναι στον συνδυασμό του Γιάννη Δημαρά, γιατί τον θεωρεί καλύτερο υποψήφιο!
Γ.ΚΑΡ.
(www.enet.gr- 10-9-10)
Saturday, 4 September 2010
Πήρε... πρωτάθλημα στη φοροδιαφυγή
Στα δίχτυα του ΣΔΟΕ μάνατζερ ποδοσφαίρου και χορός «μαύρων» εκατομμυρίων
Ενα μυστηριώδες κουβάρι φοροδιαφυγής, ξεπλύματος μαύρου χρήματος και μεγάλης διαπλοκής ανθρώπων του ποδοσφαίρου έχει αρχίσει να ξετυλίγεται από έρευνα που πραγματοποιεί το ΣΔΟΕ σε γνωστό μάνατζερ ποδοσφαιρικών ομάδων.
Καταθέσεις εκατομμυρίων ευρώ που καταβάλλονταν με τη μορφή προμηθειών από ποδοσφαιριστές και μεγαλοπαράγοντες ομάδων της Σούπερ Λιγκ προς τον γνωστό μάνατζερ τα οποία δεν δηλώνονταν στην Εφορία αλλά και βεβαιώσεις που προσκόμιζε ο ίδιος στη φορολογική του δήλωση για κέρδη εκατομμυρίων ευρώ από συμμετοχή του σε παιχνίδια στοιχήματος ποδοσφαιρικών ομάδων βρίσκονται στο επίκεντρο αυτής της υπόθεσης. Μίας υπόθεσης η οποία, όπως λένε άνθρωποι που τη χειρίζονται, δεν εμφανίζει μόνο φορολογικό ενδιαφέρον αλλά και σοβαρές ενδείξεις για ξέπλυμα μαύρου χρήματος, καθώς και υποψίες για συμμετοχή σε στοιχήματα σε προκαθορισμένα παιχνίδια ποδοσφαιρικών ομάδων.
«ΤΑ ΝΕΑ» διαθέτουν τα στοιχεία αυτής της υπόθεσης, όπως και τα ονόματα όλων των εμπλεκομένων, τα οποία δεν μπορούν να δημοσιεύσουν ώσπου να ολοκληρωθεί η έρευνα από τις αρμόδιες αρχές. Γι΄ αυτό και στο ρεπορτάζ αυτό γίνεται αναφορά μόνο στα αρχικά ονόματα των εμπλεκομένων στη υπόθεση.
Ολα άρχισαν όταν από το ΣΔΟΕ δόθηκε εντολή για έλεγχο στον γνωστό μάνατζερ Α.Τ. που συμμετέχει σε μεταγραφές ποδοσφαιριστών από ομάδες του ελληνικού πρωταθλήματος. Ο συγκεκριμένος μάνατζερ, παρά την «πλούσια» δραστηριότητά του στον χώρο των μεταγραφών και τα γνωστά ονόματα των ποδοσφαιριστών που εκπροσωπεί, εμφάνιζε πολύ λίγα εισοδήματα στις φορολογικές του δηλώσεις και στις εταιρείες στις οποίες φέρεται να είναι ιδιοκτήτης. Οταν η έρευνα των ελεγκτών του ΣΔΟΕ προχώρησε στο άνοιγμα των τραπεζικών του λογαριασμών, μια μεγάλη λίστα με ονόματα καταθετών αποκαλύφθηκε στους ελεγκτές. Γνωστοί ποδοσφαιριστές, μεγαλοπαράγοντες ελληνικών ομάδων και δικηγόροι συμπεριλαμβάνονται στη λίστα των ανθρώπων που είχαν καταθέσει χρήματα, από μερικές χιλιάδες έως εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, στους λογαριασμούς του μάνατζερ από το 2000 έως και σήμερα, με το συνολικό ποσό των καταθέσεων αυτών να ανέρχεται σε 26 εκατομμύρια ευρώ.
Μεγάλα κέρδη. Από αυτά, τα περίπου 4 εκατ. ευρώ προέρχονταν από καταθέσεις ποδοσφαιριστών καθώς και γνωστών παραγόντων μεγάλων ομάδων της Σούπερ Λιγκ. Πέντε εκατ. ευρώ αποδίδονται σε καταθέσεις τρίτων προσώπων στους λογαριασμούς του, ενώ επιπλέον 5 εκατ. ευρώ προέρχονταν από κέρδη που είχε ο συγκεκριμένος μάνατζερ από τη συμμετοχή του στο ποδοσφαιρικό στοίχημα. Για τη συγκεκριμένη πτυχή της συμμετοχής του σε παιχνίδια του ποδοσφαιρικού συστήματος, ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε στους ελεγκτές της υπόθεσης το γεγονός ότι στις φορολογικές δηλώσεις τριών ετών (2001-2003) ο μάνατζερ Α.Τ. είχε συμπεριλάβει βεβαιώσεις από πρακτορεία ότι κέρδισε αρκετά μεγάλα ποσά από τη συμμετοχή του σε παιχνίδια του ποδοσφαιρικού στοιχήματος. Σύμφωνα με τις βεβαιώσεις, στο διάστημα των ετών αυτών ο μάνατζερ κέρδισε από το στοίχημα του ποδοσφαίρου 3 εκατ. ευρώ! Ποσό που θεωρείται ιδιαίτερα μεγάλο, γι΄ αυτό και οι ελεγκτικές αρχές υποψιάζονται όχι μόνο ξέπλυμα μαύρου χρήματος αλλά και συμμετοχή σε «προκαθορισμένο» στοίχημα.
Ξέπλυμα μαύρου χρήματος από στοιχήματα σε ποδοσφαιρικούς αγώνες και καταθέσεις από ποδοσφαιριστές και μεγαλοπαράγοντες
Στη λίστα ποδοσφαιριστές και παράγοντες
Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει η λίστα των καταθετών «πελατών» του Α.Τ. τόσο για την ταυτότητά τους όσο και για το ύψος των ποσών που κατέθεταν. Οι περισσότεροι από τον κατάλογο αυτό είναι ποδοσφαιριστές ομάδων Σούπερ Λιγκ (ή της Α΄ Εθνικής από το 2006 και πριν), ενώ δεν λείπουν και ποδοσφαιριστές της Φούτμπολ Λινγκ.
Υπάρχουν και ονόματα παραγόντων των ομάδων μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και πολύ γνωστός διοικητικός παράγοντας μεγάλης ΠΑΕ που πρωταγωνιστεί στη Σούπερ Λιγκ. Ο συγκεκριμένος παράγοντας με τα αρχικά Γ.Λ. φέρεται να έχει καταθέσει στους λογαριασμούς του μάνατζερ 236.000
ευρώ τη διετία 2001-2002. Γνωστός ξένος ποδοσφαιριστής που έπαιζε τα προηγούμενα χρόνια σε μεγάλη ελληνική ομάδα με τα αρχικά Ρ. Dj. φέρεται να είχε καταβάλει στον μάνατζερ το 2000 και το 2003 συνολικά 175.000 ευρώ. Αλλος ποδοσφαιριστής που έπαιζε σε μεγάλη ομάδα της Θεσσαλονίκης με τα αρχικά Π.Κ. από το 2003 έως το 2007 είχε καταθέσει 135.000 ευρώ. Σε άλλη περίπτωση, ποδοσφαιριστής μεγάλης ΠΑΕ της Κεντρικής Ελλάδας από το 2000 έως το 2004 είχε καταθέσει στον μάνατζερ 121.000
ευρώ. Επίσης το μεγαλύτερο ποσό, 460.000 ευρώ, φέρεται να έχει δώσει στον μάνατζερ από το 2000 έως το 2007 ο ποδοσφαιριστής Σ.Κ. που έπαιζε σε μεγάλη ομάδα της Κεντρικής Μακεδονίας.
Βεβαίως οι καταθέσεις αυτές από την πλευρά των παικτών ή ακόμη και των παραγόντων μπορεί να αφορούν καθ΄ όλα νόμιμα ποσά που κατέβαλαν για προμήθειες από μεταγραφές. Ποσά, τα οποία όμως θα πρέπει και αυτοί να τα δικαιολογούν από τα εισοδήματα που έχουν δηλώσει στην Εφορία τα προηγούμενα χρόνια.
Η φήμη του έφθασε στο εξωτερικό
Το όχημα του μεγαλομάνατζερ για την είσοδό του στον χώρο του ποδοσφαίρου υπήρξε γνωστός ποδοσφαιριστής. Κοντά στα 11 χρόνια κράτησε αυτή η σχέση και ο ένας παίχτης έφερνε τον άλλο. Η επιτυχία στις μεταγραφές, μια επιτυχής συμφωνία ήταν το διαβατήριο για την επόμενη δουλειά. Κάπως έτσι, ο μάνατζερ έφτασε στο σημείο να μην πηγαίνει ο ίδιος στους άσους, αλλά να συμβαίνει το αντίστροφο. Ο μάνατζερ είχε την ευκαιρία να αναπτύξει δίκτυο γνωριμιών και σχέσεων με σημαντικούς παράγοντες. Παράλληλα, είχε επαφές και με πρωτοκλασάτους προπονητές. Η φήμη του μάνατζερ έφτασε και στο εξωτερικό. Κυρίως στη Γερμανία και την Κροατία, όπου γνώριζε καλά πρόσωπα που ενεπλάκησαν σε δικαστικές περιπέτειες στον χώρο του ποδοσφαίρου.
Σταδιακά, το όνομα του μάνατζερ ενεπλάκη και σε ομάδες. Δεν είναι λίγοι αυτοί που επιμένουν πως με κάποιον τρόπο «ήλεγχε» περισσότερες από τρεις, ενώ κάποιοι κάνουν λόγο για σχέσεις με πρώην παράγοντες που τώρα βρίσκονται στο εξωτερικό.
www.tanea.gr (4.9.10)
---> Θα πέσουν πάλι όλοι από τα σύννεφα αρχικά και μετά? Για όσους εδώ και χρόνια λέμε για τη βρωμιά στο ποδόσφαιρο ένα μόνο μας καίει. ΘΑ ΤΟΛΜΗΣΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΝ?
Ενα μυστηριώδες κουβάρι φοροδιαφυγής, ξεπλύματος μαύρου χρήματος και μεγάλης διαπλοκής ανθρώπων του ποδοσφαίρου έχει αρχίσει να ξετυλίγεται από έρευνα που πραγματοποιεί το ΣΔΟΕ σε γνωστό μάνατζερ ποδοσφαιρικών ομάδων.
Καταθέσεις εκατομμυρίων ευρώ που καταβάλλονταν με τη μορφή προμηθειών από ποδοσφαιριστές και μεγαλοπαράγοντες ομάδων της Σούπερ Λιγκ προς τον γνωστό μάνατζερ τα οποία δεν δηλώνονταν στην Εφορία αλλά και βεβαιώσεις που προσκόμιζε ο ίδιος στη φορολογική του δήλωση για κέρδη εκατομμυρίων ευρώ από συμμετοχή του σε παιχνίδια στοιχήματος ποδοσφαιρικών ομάδων βρίσκονται στο επίκεντρο αυτής της υπόθεσης. Μίας υπόθεσης η οποία, όπως λένε άνθρωποι που τη χειρίζονται, δεν εμφανίζει μόνο φορολογικό ενδιαφέρον αλλά και σοβαρές ενδείξεις για ξέπλυμα μαύρου χρήματος, καθώς και υποψίες για συμμετοχή σε στοιχήματα σε προκαθορισμένα παιχνίδια ποδοσφαιρικών ομάδων.
«ΤΑ ΝΕΑ» διαθέτουν τα στοιχεία αυτής της υπόθεσης, όπως και τα ονόματα όλων των εμπλεκομένων, τα οποία δεν μπορούν να δημοσιεύσουν ώσπου να ολοκληρωθεί η έρευνα από τις αρμόδιες αρχές. Γι΄ αυτό και στο ρεπορτάζ αυτό γίνεται αναφορά μόνο στα αρχικά ονόματα των εμπλεκομένων στη υπόθεση.
Ολα άρχισαν όταν από το ΣΔΟΕ δόθηκε εντολή για έλεγχο στον γνωστό μάνατζερ Α.Τ. που συμμετέχει σε μεταγραφές ποδοσφαιριστών από ομάδες του ελληνικού πρωταθλήματος. Ο συγκεκριμένος μάνατζερ, παρά την «πλούσια» δραστηριότητά του στον χώρο των μεταγραφών και τα γνωστά ονόματα των ποδοσφαιριστών που εκπροσωπεί, εμφάνιζε πολύ λίγα εισοδήματα στις φορολογικές του δηλώσεις και στις εταιρείες στις οποίες φέρεται να είναι ιδιοκτήτης. Οταν η έρευνα των ελεγκτών του ΣΔΟΕ προχώρησε στο άνοιγμα των τραπεζικών του λογαριασμών, μια μεγάλη λίστα με ονόματα καταθετών αποκαλύφθηκε στους ελεγκτές. Γνωστοί ποδοσφαιριστές, μεγαλοπαράγοντες ελληνικών ομάδων και δικηγόροι συμπεριλαμβάνονται στη λίστα των ανθρώπων που είχαν καταθέσει χρήματα, από μερικές χιλιάδες έως εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, στους λογαριασμούς του μάνατζερ από το 2000 έως και σήμερα, με το συνολικό ποσό των καταθέσεων αυτών να ανέρχεται σε 26 εκατομμύρια ευρώ.
Μεγάλα κέρδη. Από αυτά, τα περίπου 4 εκατ. ευρώ προέρχονταν από καταθέσεις ποδοσφαιριστών καθώς και γνωστών παραγόντων μεγάλων ομάδων της Σούπερ Λιγκ. Πέντε εκατ. ευρώ αποδίδονται σε καταθέσεις τρίτων προσώπων στους λογαριασμούς του, ενώ επιπλέον 5 εκατ. ευρώ προέρχονταν από κέρδη που είχε ο συγκεκριμένος μάνατζερ από τη συμμετοχή του στο ποδοσφαιρικό στοίχημα. Για τη συγκεκριμένη πτυχή της συμμετοχής του σε παιχνίδια του ποδοσφαιρικού συστήματος, ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε στους ελεγκτές της υπόθεσης το γεγονός ότι στις φορολογικές δηλώσεις τριών ετών (2001-2003) ο μάνατζερ Α.Τ. είχε συμπεριλάβει βεβαιώσεις από πρακτορεία ότι κέρδισε αρκετά μεγάλα ποσά από τη συμμετοχή του σε παιχνίδια του ποδοσφαιρικού στοιχήματος. Σύμφωνα με τις βεβαιώσεις, στο διάστημα των ετών αυτών ο μάνατζερ κέρδισε από το στοίχημα του ποδοσφαίρου 3 εκατ. ευρώ! Ποσό που θεωρείται ιδιαίτερα μεγάλο, γι΄ αυτό και οι ελεγκτικές αρχές υποψιάζονται όχι μόνο ξέπλυμα μαύρου χρήματος αλλά και συμμετοχή σε «προκαθορισμένο» στοίχημα.
Ξέπλυμα μαύρου χρήματος από στοιχήματα σε ποδοσφαιρικούς αγώνες και καταθέσεις από ποδοσφαιριστές και μεγαλοπαράγοντες
Στη λίστα ποδοσφαιριστές και παράγοντες
Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει η λίστα των καταθετών «πελατών» του Α.Τ. τόσο για την ταυτότητά τους όσο και για το ύψος των ποσών που κατέθεταν. Οι περισσότεροι από τον κατάλογο αυτό είναι ποδοσφαιριστές ομάδων Σούπερ Λιγκ (ή της Α΄ Εθνικής από το 2006 και πριν), ενώ δεν λείπουν και ποδοσφαιριστές της Φούτμπολ Λινγκ.
Υπάρχουν και ονόματα παραγόντων των ομάδων μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και πολύ γνωστός διοικητικός παράγοντας μεγάλης ΠΑΕ που πρωταγωνιστεί στη Σούπερ Λιγκ. Ο συγκεκριμένος παράγοντας με τα αρχικά Γ.Λ. φέρεται να έχει καταθέσει στους λογαριασμούς του μάνατζερ 236.000
ευρώ τη διετία 2001-2002. Γνωστός ξένος ποδοσφαιριστής που έπαιζε τα προηγούμενα χρόνια σε μεγάλη ελληνική ομάδα με τα αρχικά Ρ. Dj. φέρεται να είχε καταβάλει στον μάνατζερ το 2000 και το 2003 συνολικά 175.000 ευρώ. Αλλος ποδοσφαιριστής που έπαιζε σε μεγάλη ομάδα της Θεσσαλονίκης με τα αρχικά Π.Κ. από το 2003 έως το 2007 είχε καταθέσει 135.000 ευρώ. Σε άλλη περίπτωση, ποδοσφαιριστής μεγάλης ΠΑΕ της Κεντρικής Ελλάδας από το 2000 έως το 2004 είχε καταθέσει στον μάνατζερ 121.000
ευρώ. Επίσης το μεγαλύτερο ποσό, 460.000 ευρώ, φέρεται να έχει δώσει στον μάνατζερ από το 2000 έως το 2007 ο ποδοσφαιριστής Σ.Κ. που έπαιζε σε μεγάλη ομάδα της Κεντρικής Μακεδονίας.
Βεβαίως οι καταθέσεις αυτές από την πλευρά των παικτών ή ακόμη και των παραγόντων μπορεί να αφορούν καθ΄ όλα νόμιμα ποσά που κατέβαλαν για προμήθειες από μεταγραφές. Ποσά, τα οποία όμως θα πρέπει και αυτοί να τα δικαιολογούν από τα εισοδήματα που έχουν δηλώσει στην Εφορία τα προηγούμενα χρόνια.
Η φήμη του έφθασε στο εξωτερικό
Το όχημα του μεγαλομάνατζερ για την είσοδό του στον χώρο του ποδοσφαίρου υπήρξε γνωστός ποδοσφαιριστής. Κοντά στα 11 χρόνια κράτησε αυτή η σχέση και ο ένας παίχτης έφερνε τον άλλο. Η επιτυχία στις μεταγραφές, μια επιτυχής συμφωνία ήταν το διαβατήριο για την επόμενη δουλειά. Κάπως έτσι, ο μάνατζερ έφτασε στο σημείο να μην πηγαίνει ο ίδιος στους άσους, αλλά να συμβαίνει το αντίστροφο. Ο μάνατζερ είχε την ευκαιρία να αναπτύξει δίκτυο γνωριμιών και σχέσεων με σημαντικούς παράγοντες. Παράλληλα, είχε επαφές και με πρωτοκλασάτους προπονητές. Η φήμη του μάνατζερ έφτασε και στο εξωτερικό. Κυρίως στη Γερμανία και την Κροατία, όπου γνώριζε καλά πρόσωπα που ενεπλάκησαν σε δικαστικές περιπέτειες στον χώρο του ποδοσφαίρου.
Σταδιακά, το όνομα του μάνατζερ ενεπλάκη και σε ομάδες. Δεν είναι λίγοι αυτοί που επιμένουν πως με κάποιον τρόπο «ήλεγχε» περισσότερες από τρεις, ενώ κάποιοι κάνουν λόγο για σχέσεις με πρώην παράγοντες που τώρα βρίσκονται στο εξωτερικό.
www.tanea.gr (4.9.10)
---> Θα πέσουν πάλι όλοι από τα σύννεφα αρχικά και μετά? Για όσους εδώ και χρόνια λέμε για τη βρωμιά στο ποδόσφαιρο ένα μόνο μας καίει. ΘΑ ΤΟΛΜΗΣΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΝ?
Subscribe to:
Posts (Atom)