Οι κολασμένοι της Νομικής...

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ pantelak@ enet.gr

Η κατάληψη από ομάδα μεταναστών κτιρίου της Νομικής Σχολής είχε διττό αποτέλεσμα: πρώτο, δοκίμασε τα αντανακλαστικά και τις ευαισθησίες του πολιτικού προσωπικού της χώρας, αλλά και της κοινωνίας και δεύτερο -και πιο ουσιαστικό- ανέδειξε ένα τεράστιο πρόβλημα που υπάρχει για πολλά χρόνια, αλλά κάναμε πως δεν το βλέπαμε βάζοντάς το κάτω από το χαλί.
Σε μια τέτοια περίπτωση, μάλλον αποκτούν δευτερεύουσα σημασία οι μέθοδοι που ακολουθήθηκαν για τη διαμαρτυρία όπως και ο όποιος συμβολισμός αυτή είχε. Το ουσιαστικό είναι πως οι πολιτικές δυνάμεις και το σύνολο των μέσων ενημέρωσης αναγκάστηκαν να ασχοληθούν με τους κολασμένους.
Μιλάμε για χιλιάδες ανθρώπους που ζουν σε αυτή τη χώρα, κάνουν τις βρώμικες δουλειές που εμείς αρνούμαστε να κάνουμε και αμείβονται πενιχρά συγκριτικά με τις αμοιβές που οι νόμοι επιβάλλουν. Είναι άνθρωποι που καθαρίζουν τα σπίτια μας, καλλιεργούν τα χωράφια μας, φροντίζουν τους υπερήλικες γονείς μας. Κι όμως, στη συντριπτική πλειονότητά τους δεν έχουν κανένα δικαίωμα. Στην προκειμένη περίπτωση, δικαίωμα γι' αυτούς θεωρείται η δική μας υποχρέωση να τους ασφαλίζουμε. Δεν το κάνουμε παρ' ότι μας υποχρεώνουν οι νόμοι, ενώ και το ίδιο το κράτος δεν μας ελέγχει γιατί δεν τηρούμε τους νόμους.
Παρ' ότι εργάζονται για πολλά χρόνια, δεν μπορούν -όχι με δική τους ευθύνη- να συγκεντρώσουν τα ένσημα που πιστοποιούν ότι εργάζονται και κατά συνέπεια δεν μπορούν ν' αποκτήσουν άδεια παραμονής. Αρα, σύμφωνα με τη λογική του νόμου, δεν υπάρχουν. Η δική μας λογική το ίδιο λέει;

Το διπλό αδιέξοδο
Η ΙΣΤΟΡΙΑ της μαζικής παράνομης μετανάστευσης στην Ελλάδα συμπληρώνει φέτος σχεδόν δύο δεκαετίες.
Την πρωτογνωρίσαμε στην αρχή της δεκαετίας του '90, όταν έπεσε το «τείχος» της Αλβανίας και άρχισαν να συρρέουν κατά χιλιάδες άνθρωποι από τη γειτονική χώρα, ανακαλύπτοντας δίπλα τους τον ελληνικό παράδεισο.
ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ άρχισαν να δημιουργούνται λίγα χρόνια μετά, με διάφορες αφορμές. Ομως, η ελληνική οικονομία βρισκόταν σε φάση ανάπτυξης, οι ανάγκες στην ύπαιθρο ήταν πολλές και οι Ελληνες βρήκαν φτηνά εργατικά χέρια. Δουλειές δημιουργήθηκαν και στις πόλεις, ιδίως λόγω των έργων για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, και το πρόβλημα ήταν ελεγχόμενο.
ΧΙΛΙΑΔΕΣ Ελληνες εκμεταλλεύονταν, ως εργοδότες, τους αλλοδαπούς εργάτες. Πότε στερώντας τους την ασφάλιση, πότε στοιβάζοντάς τους σε άθλια παραπήγματα, ζητώντας τους, μάλιστα, να πλήρωνουν και «ενοίκιο», και πότε καταγγέλλοντάς τους στην Αστυνομία ως παράνομους για να γλιτώσουν τα μεροκάματα που τους όφειλαν.
ΟΛΑ αυτά, όμως, δεν έπαιρναν μεγάλες διαστάσεις, γιατί υπήρχε δουλειά για όλους. Ετσι, με τον καιρό, χιλιάδες αλλοδαποί άρχισαν να εργάζονται νόμιμα (κάρτα εργασίας) και να ασφαλίζονται στα Ταμεία. Τα τελευταία χρόνια, όμως, το φαινόμενο της παράνομης μετανάστευσης έχει προσλάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Χιλιάδες άνθρωποι περνούν πανεύκολα τα σύνορα (η Τουρκία δεν τηρεί ούτε τις στοιχειώδεις υποχρεώσεις ελέγχου που έχει) και κατακλύζουν το κέντρο της Αθήνας.
ΟΜΩΣ, ήρθε η οικονομική κρίση, οι δουλειές έχουν μειωθεί και το πρόβλημα αρχίζει να οξύνεται σε επικίνδυνο βαθμό. Η περίπτωση των μεταναστών, που από την Κρήτη έφτασαν στην Αθήνα και κατέληξαν σε ένα κτήριο της Νομικής Σχολής, αναδεικνύει μόνο μία πλευρά του προβλήματος. Αλλά είναι καίρια. Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα πολλά χρόνια. Ομως, δεν μπορούν να νομιμοποιηθούν• οι προϋποθέσεις του νόμου είναι πολύ αυστηρές.
ΕΠΙΠΛΕΟΝ, αφού δεν έχουν τα απαιτούμενα έγγραφα, δεν μπορούν και να μεταβούν σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, όπως πολλοί επιθυμούν. Δεν έχει δικαίωμα η Ελλάδα να τους το επιτρέψει. Και όσοι καταφέρνουν να φύγουν παράνομα και να φτάσουν σε άλλη χώρα, οι Αρχές της τούς στέλνουν πίσω στη χώρα πρώτης εισόδου, δηλαδή στην Ελλάδα. Αυτό επιτάσσει ο ευρωπαϊκός κανονισμός.
ΕΤΣΙ, οι άνθρωποι αυτοί, που άλλα ονειρεύονταν όταν έφευγαν από τις πατρίδες τους πληρώνοντας ό,τι είχαν και δεν είχαν στους διακινητές τους, σήμερα βρίσκονται σε αδιέξοδο. Παράνομοι, κάτω από άθλιες συνθήκες, σε μια χώρα που δεν μπορεί να τους δώσει πλέον ούτε δουλειά.
Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ έχει την ευθύνη να ξεκαθαρίσει σύντομα το θέμα με τις αιτήσεις παροχής ασύλου και να θέσει προ των ευθυνών τους τούς Ευρωπαίους εταίρους, οι οποίοι στρουθοκαμηλίζουν, αφήνοντας μια μικρή χώρα να σηκώνει όλα τα βάρη, όπως έγραψε μια έγκυρη γερμανική εφημερίδα απευθυνόμενη στην κ. Μέρκελ.