Η Κερατέα είναι ένα θέμα πραγματικό κι όχι επικοινωνιακό. Είναι ένα θέμα που ο πολύς κόσμος δεν το γνωρίζει με λεπτομέρειες. Κάτι που είναι τυχαίο; Μπορεί, μπορεί και όχι λέω εγω. Για πολλούς το ζήτημα είναι εκτός των ενδιαφερόντων τους, στη λογική του «μακριά από μένα κι όπου θέλει ας είναι», μια λογική- μάστιγα της ελληνικής μας κοινωνίας.
Στην πραγματικότητα, μιλάμε για μια υπόθεση πέρα από τη λογική και πέρα από τη νομιμότητα. Είναι μια αντιπαράθεση μεταξύ των κατοίκων της Λαυρεωτικής, με πλήρη, διακομματική και επίμονη, ομοφωνία και εδώ και τριών μηνών των ΜΑΤ και της ΕΛΑΣ. Το ερώτημα λοιπόν, το πρώτο που προκύπτει είναι πως είναι δυνατό μια ολόκληρη κοινωνία τοπική να «πειστεί» με αστυνομικό τρόπο. Δημοκρατία δεν έχουμε; Δεν υπάρχει εναλλακτικός τρόπος;
Αλλά για να λυθεί λένε ένα θέμα πρέπει να δει κανείς πως προέκυψε. Το θέμα των απορριμάτων στην Κερατέα τέθηκε χρόνια πριν, επί Σημίτη και Βάσως Παπανδρέου στο ΥΠΕΧΩΔΕ, έμεινε σε αναστολή- εκρεμμότητα- κάτω από το χαλί κρυμμένο επί ΝΔ και επανήλθε τώρα, επί ΔΝΤ και ΠΑΣΟΚ. Το ερώτημα είναι μια ιδέα για ΧΥΤΑ ή ΧΥΤΥ επτά ετών, είναι τόσο καλή τώρα; Σε δύο χρόνια όλες αυτές οι δραστηριότητες απαγορεύονται οριστικά από την Ε.Ε. Και ήδη αποθαρρύνονται έως και τιμωρούνται με πρόστιμα τέτοιες λειτουργίες. Εκτός αν η κυβέρνηση αποφάσισε να κάνει κίνημα ανυπακοής στην Ε.Ε και διάλεξε, από τόσα και τόσα που μας καίνε κυριολεκτικά και μεταφορικά, το συγκεκριμένο για να ξεκινήσει την κινηματική της δράση. Στέκει αυτό λογικά ακόμα κι αν στέκει νόμιμα;
Ένα ακόμα ερώτημα είναι η νομιμότητα με ποιού το μέρος είναι. Καταρχήν εκρεμμούν ακόμα δικαστικές δια-μάχες. Παράλληλα υπάρχει και το ελληνικής πατέντας και εφαρμογής δίλημμα του «ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό;». Και πόσο ηθικό και δίκαιο είναι να επιβάλλεις μια νομιμότητα που στην ουσία εσύ αποφασίζεις σαν δημόσιο με τους νόμους που διαρκώς ψηφίζεις και τροποποιείς και για τους περισσότερους από τους οποίους δεν είχες ενημερώσει καν, πόσο μάλλον δεν είχες καν πάρει έγκριση προεκλογικά. Και γιατί δηλαδή εδώ, στο θέμα αυτό, η νομιμότητα πάει με το εγχώριο δίκαιο κι όχι με το ευρωπαϊκό;
Όμως το βασικό ζήτημα, κατ’ εμέ πάντα, είναι αλλού. Είναι στο γιατί ομόφωνα οι κάτοικοι μιας περιοχής χωρίς ιδιαίτερη παράδοση ανυπακοής και κινημάτων, καμία σχέση με τα Εξάρχεια για παράδειγμα, γίνονται χειρότερα από Εξάρχεια; Για ποιο λόγο τρεις μήνες τώρα τόση αστυνομία δεν τους έχει «πείσει» να ξαναγίνουν φιλήσυχοι και κλεισμένοι στα σπίτια τους ως φοβισμένοι ή νοικοκύρηδες ας το πει ο καθένας όπως προτιμά, πολίτες; Κι εδώ υπάρχει σαφής απάντηση, απλή και πολύ δυσάρεστη. Δεν εμπιστεύονται εκείνους που παίρνουν τις αποφάσεις. Όχι τόσο για τη δυνατότητα τους να πάρουν την πιο δίκαιη, ηθική και λογική απόφαση αλλά πιο πολύ για τις προθέσεις που έχουν σαν εφαλτήριο για τις αποφάσεις αυτές. Κι εδώ είναι το τεράστιο χάσμα των εξουσιαστών από τους εξουσιαζόμενους στην Ελλάδα. Και δημιουργήθηκε με χρόνια «προσπάθεια» των πρώτων αυτό το χάσμα, σε όλα τα μήκη και πλάτη της χώρας και σε όλη την γκάμα των θεμάτων.
Όπως λοιπόν αναφέρει και ο Κηθ Τσέστερσον η κυβέρνηση μας και γενικότερα οι έχοντες την εξουσία διαχρονικά «δεν είναι ότι δεν μπορούν να δουν τη λύση- δεν βλέπουν καν το πρόβλημα». Κι αυτό είναι το πιο καίριο.
Χ.Σ 30-3-2011
Blog προσωπικών απόψεων και παρουσίασης άρθρων, θεμάτων, οπτικών και ειδήσεων που έχουν ενδιαφέρον....
Wednesday, 30 March 2011
Κερατέα όπως λέμε Βεγγάζη
Στην Κερατέα η σημερινή Ελλάδα αναστενάζει. Και η ΕΛΑΣ επίσης. Πριν από οκτώ χρόνια η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με υπουργό Περιβάλλοντος τη Βάσω Παπανδρέου, χωροθέτησε στην περιοχή ένα σύστημα διαχείρισης απορριμμάτων. Αλλά ως εκεί. Ο Γιώργος Σουφλιάς που ακολούθησε με την κυβέρνηση της Ν.Δ. έβαλε το νόμο στο συρτάρι. Στη σημερινή κυβέρνηση η υπόθεση άλλαξε χαρτοφυλάκιο και βαθμό προτεραιότητας. Ο αποφασιστικός Γιάννης Ραγκούσης επείγεται να εφαρμόσει την παλιά απόφαση στα πλαίσια του νέου περιφερειακού σχεδιασμού. Είναι μια πολιτική επιλογή με την αντίστοιχη επιχειρηματολογία ενός πολιτικού που θεωρεί ότι δεν πρέπει να αφήσει το λεκανοπέδιο στη μοίρα των απορριμμάτων του.
Ωστόσο στην Κερατέα τους τελευταίους μήνες η Πολιτεία εκπροσωπείται κατά κύριο λόγο δια της αστυνομίας. Και επιχειρεί τη νύχτα, σαν να έχει η ίδια αίσθημα ενοχής γι’ αυτό που κάνει. Η λογική «πεθαίνει κάθε ξημέρωμα» στα οδοφράγματα της λεωφόρου Λαυρίου. Η αστυνομία δεν μπορεί να διαμορφώσει όρους νομιμότητας. Μπορεί απλώς να τους επιβάλει. Αλλά αυτό δεν γίνεται με κλεφτοπόλεμο. Όταν μάλιστα επιχειρεί ακόμη και στην πόλη, η ατμόσφαιρα φορτίζεται με ψυχολογία… Βεγγάζης.
Η Πολιτεία έχει με το μέρος της τη νομιμότητα, που η ίδια θέσπισε. Η δικαστική διένεξη έχει ακόμη μια δυο πράξεις μέχρι να τελεσιδικήσει, με το δημόσιο να προηγείται στα σημεία. Οι κάτοικοι, έχουν με το μέρος τους ότι ολόκληρη η Λαυρεωτική -καμία 60ρια χιλιάδες άνθρωποι, συν οι θερινοί οικιστές- αντιδρούν με σπάνια ομοφωνία. Αυτό δημιουργεί στο συλλογικό υποσυνείδητο την πεποίθηση για νομιμότητα πέρα από τη νομιμότητα.
Αν είχε πάει ένας υπουργός στην Κερατέα θα καταλάβαινε γιατί οι άνθρωποι λένε ότι υπερασπίζονται βωμούς και εστίες. Δεν πιστεύουν ότι στην περιοχή τους θα εγκατασταθεί απλώς μια σύγχρονη μονάδα διαχείρισης υπολειμμάτων. Ούτε τη διαβεβαίωση ότι θα υποδέχεται μόνο τις ποσότητες που αναφέρουν οι σημερινές δεσμεύσεις. Δεν το πιστεύουν γιατί τα έργα δεν άρχισαν από την κατασκευή του εργοστασίου που απαιτείται για τέτοιου είδους διαχείριση. Στο αρβανίτικο μυαλό τους η καχυποψία διογκώνεται όσο η πολιτεία απλώς προσπαθεί να δικαιώσει μια παλιά λάθος επιλογή της. Και όπως θα έλεγε ο άγγλος συγγραφέας Κηθ Τσέστερσον: «Δεν είναι ότι δεν μπορεί να δει τη λύση- δεν βλέπει καν το πρόβλημα».
www.protagon.gr - Γ. Λιακόπουλος
Ωστόσο στην Κερατέα τους τελευταίους μήνες η Πολιτεία εκπροσωπείται κατά κύριο λόγο δια της αστυνομίας. Και επιχειρεί τη νύχτα, σαν να έχει η ίδια αίσθημα ενοχής γι’ αυτό που κάνει. Η λογική «πεθαίνει κάθε ξημέρωμα» στα οδοφράγματα της λεωφόρου Λαυρίου. Η αστυνομία δεν μπορεί να διαμορφώσει όρους νομιμότητας. Μπορεί απλώς να τους επιβάλει. Αλλά αυτό δεν γίνεται με κλεφτοπόλεμο. Όταν μάλιστα επιχειρεί ακόμη και στην πόλη, η ατμόσφαιρα φορτίζεται με ψυχολογία… Βεγγάζης.
Η Πολιτεία έχει με το μέρος της τη νομιμότητα, που η ίδια θέσπισε. Η δικαστική διένεξη έχει ακόμη μια δυο πράξεις μέχρι να τελεσιδικήσει, με το δημόσιο να προηγείται στα σημεία. Οι κάτοικοι, έχουν με το μέρος τους ότι ολόκληρη η Λαυρεωτική -καμία 60ρια χιλιάδες άνθρωποι, συν οι θερινοί οικιστές- αντιδρούν με σπάνια ομοφωνία. Αυτό δημιουργεί στο συλλογικό υποσυνείδητο την πεποίθηση για νομιμότητα πέρα από τη νομιμότητα.
Αν είχε πάει ένας υπουργός στην Κερατέα θα καταλάβαινε γιατί οι άνθρωποι λένε ότι υπερασπίζονται βωμούς και εστίες. Δεν πιστεύουν ότι στην περιοχή τους θα εγκατασταθεί απλώς μια σύγχρονη μονάδα διαχείρισης υπολειμμάτων. Ούτε τη διαβεβαίωση ότι θα υποδέχεται μόνο τις ποσότητες που αναφέρουν οι σημερινές δεσμεύσεις. Δεν το πιστεύουν γιατί τα έργα δεν άρχισαν από την κατασκευή του εργοστασίου που απαιτείται για τέτοιου είδους διαχείριση. Στο αρβανίτικο μυαλό τους η καχυποψία διογκώνεται όσο η πολιτεία απλώς προσπαθεί να δικαιώσει μια παλιά λάθος επιλογή της. Και όπως θα έλεγε ο άγγλος συγγραφέας Κηθ Τσέστερσον: «Δεν είναι ότι δεν μπορεί να δει τη λύση- δεν βλέπει καν το πρόβλημα».
www.protagon.gr - Γ. Λιακόπουλος
Aρθρο της Χ.Αλεξίου στο aixmi.gr
Θέλω να ξυπνήσω, να θυμηθώ, να πιστέψω
Πρώτα σε κόβουν από την δουλειά, ύστερα σε ρίχνουν σε ένα καναπέ, σου δίνουν ένα τηλεκοντρόλ και σε πλακώνουν σε ένα ατέλειωτο τίποτα.
Ναι, η χώρα μου είναι σε κρίση, το λένε και οι Θεοί του κράτους οι καημένοι, και αυτό φαίνεται πρώτα όχι από τα άδεια πορτοφόλια αλλά από τους λόγους που αδειάζουν τα πορτοφόλια για αγαθά που δεν είναι Αγαθά.
Πώς θα σε στείλουν αλλού από το «Εδώ» που «δεν λέει»;
Πώς θα σε πάρουν από το «Τώρα» που μυρίζει;
Αυτοί ξέρουν τι είναι καλό για μένα και τα έχουν κανονίσει όλα.
Λέω «για να δω τι παίζει στον κόσμο»; Ανοίγω την τηλεόραση και βλέπω τον αχταρμά.
Φωτιές, καταστροφή, πείνα, απελπισία, θάνατος, κάμερες παντού, έγκλημα, έγκλημα, έγκλημα, Βουλή με ατάκες, Παρλιάρος με μους λεμονιού, Στρος-Καν με σκατά, τραπεζοδάνεια-μούφας, Τυχαίο; Δεν νομίζω. Το νέο κινητό που δίνει πίσω χρήμα, γιαούρτι για κάθε είδους έντερο, έναν με μπλε καπέλο (που έχει χρυσό σκούφο) να βρίζει κάποιον πως είναι ανεπρόκοπος γι’ αυτό δεν πάει καλά το μαγαζί, μία όμορφη να σκάει στο κλάμα (μάλλον από την χαρά της γιατί της πέτυχε το «Πακέτο») και διάφορους «τίποτες» από κανάλια που δεν τα βλέπει κανείς, να τους κάνουν διάσημους άλλοι διάσημοι «κάτιδες».
Όλα, για μια ψυχαγωγία που δεν σου αφήνει τίποτα, που δεν σε πάει πουθενά, που όταν κλείνεις και πας για ύπνο είσαι πιο χάλια από πριν.
Κι εκεί που πετυχαίνεις κάτι για σένα , ώπα σε κόβει πάλι ένας ηλίθιος φουσκωτός που στρώνει κοιλιακούς, κι αν τηλεφωνήσεις «Τώρα» θα γίνεις κι εσύ ηλίθιος.
Η τηλεόραση χάλασε, λεω. Πρέπει να πάρω άλλη. Μια 3D. (δεν είμαι καλά). Χρειάζομαι ό,τι μου προτείνει το τελεμαρκετινγκ.
Είναι ανάγκη να έχω μαλλιά Μενεγάκη …δεν υπάρχει!
Είναι ανάγκη για πολύ ψηλά τακούνια …μιλάμε, δεν υπάρχει!
Είναι ανάγκη να ξέρω να φτιάχνω μους λεμονιού …δεν έχει!
Είναι ανάγκη να ξέρω ποιος επώνυμος χορεύει καλύτερα tango …τέλειο;
Είναι ανάγκη να ξέρω πόσους κόμπους έχει ένα καλό χαλί …καλό;
Να μάθω τι πρέπει να κάνει ένα μοντέλο για να γίνει next top …δεν λεει!
Λεω κι άλλα Να…να, να, να…
και μετά…
Θέλω να πάω στο θέατρο – Υπάρχει
Θέλω να ακούσω μουσική που δεν παίζει η τηλεόραση – Υπάρχει
Θέλω ραδιόφωνο που δεν παίζει από λίστα - Υπάρχει
Θέλω να γνωρίσω τους νέους ποιητές – Υπάρχουν
Θέλω να δω 25ρηδες να λένε τις ειδήσεις – Υπάρχουν
Θέλω να ξυπνήσω!
Θέλω να θυμηθώ!
Θέλω να πιστέψω κάποιον απ’ αυτούς που δεν χαμογελούν ποτέ! Γίνεται;
Κάποιον από αυτούς που γελάνε με το παραμικρό. Γίνεται;
Θέλω να Ξυπνήσω…
Ο κόσμος δεν είναι αυτός…
Αυτό είναι η φόρμα του κέικ της Εξουσίας, το Κράτος, το Αλλού και το Κάπου, δεν είναι η αλήθεια…
Δεν νυστάζω πάλι, παρ’ όλη την κούραση…
Μου ζητήσατε να γράψω κάτι, δεν ξέρω γιατί μου βγήκε αυτό…
Λέτε να φταίει και λίγο το μπέρδεμα μου για το Zeitgeist;
Άργησα λίγο, αλλά το έζησα κι αυτό!
Αυτά για σήμερα…
Πρώτα σε κόβουν από την δουλειά, ύστερα σε ρίχνουν σε ένα καναπέ, σου δίνουν ένα τηλεκοντρόλ και σε πλακώνουν σε ένα ατέλειωτο τίποτα.
Ναι, η χώρα μου είναι σε κρίση, το λένε και οι Θεοί του κράτους οι καημένοι, και αυτό φαίνεται πρώτα όχι από τα άδεια πορτοφόλια αλλά από τους λόγους που αδειάζουν τα πορτοφόλια για αγαθά που δεν είναι Αγαθά.
Πώς θα σε στείλουν αλλού από το «Εδώ» που «δεν λέει»;
Πώς θα σε πάρουν από το «Τώρα» που μυρίζει;
Αυτοί ξέρουν τι είναι καλό για μένα και τα έχουν κανονίσει όλα.
Λέω «για να δω τι παίζει στον κόσμο»; Ανοίγω την τηλεόραση και βλέπω τον αχταρμά.
Φωτιές, καταστροφή, πείνα, απελπισία, θάνατος, κάμερες παντού, έγκλημα, έγκλημα, έγκλημα, Βουλή με ατάκες, Παρλιάρος με μους λεμονιού, Στρος-Καν με σκατά, τραπεζοδάνεια-μούφας, Τυχαίο; Δεν νομίζω. Το νέο κινητό που δίνει πίσω χρήμα, γιαούρτι για κάθε είδους έντερο, έναν με μπλε καπέλο (που έχει χρυσό σκούφο) να βρίζει κάποιον πως είναι ανεπρόκοπος γι’ αυτό δεν πάει καλά το μαγαζί, μία όμορφη να σκάει στο κλάμα (μάλλον από την χαρά της γιατί της πέτυχε το «Πακέτο») και διάφορους «τίποτες» από κανάλια που δεν τα βλέπει κανείς, να τους κάνουν διάσημους άλλοι διάσημοι «κάτιδες».
Όλα, για μια ψυχαγωγία που δεν σου αφήνει τίποτα, που δεν σε πάει πουθενά, που όταν κλείνεις και πας για ύπνο είσαι πιο χάλια από πριν.
Κι εκεί που πετυχαίνεις κάτι για σένα , ώπα σε κόβει πάλι ένας ηλίθιος φουσκωτός που στρώνει κοιλιακούς, κι αν τηλεφωνήσεις «Τώρα» θα γίνεις κι εσύ ηλίθιος.
Η τηλεόραση χάλασε, λεω. Πρέπει να πάρω άλλη. Μια 3D. (δεν είμαι καλά). Χρειάζομαι ό,τι μου προτείνει το τελεμαρκετινγκ.
Είναι ανάγκη να έχω μαλλιά Μενεγάκη …δεν υπάρχει!
Είναι ανάγκη για πολύ ψηλά τακούνια …μιλάμε, δεν υπάρχει!
Είναι ανάγκη να ξέρω να φτιάχνω μους λεμονιού …δεν έχει!
Είναι ανάγκη να ξέρω ποιος επώνυμος χορεύει καλύτερα tango …τέλειο;
Είναι ανάγκη να ξέρω πόσους κόμπους έχει ένα καλό χαλί …καλό;
Να μάθω τι πρέπει να κάνει ένα μοντέλο για να γίνει next top …δεν λεει!
Λεω κι άλλα Να…να, να, να…
και μετά…
Θέλω να πάω στο θέατρο – Υπάρχει
Θέλω να ακούσω μουσική που δεν παίζει η τηλεόραση – Υπάρχει
Θέλω ραδιόφωνο που δεν παίζει από λίστα - Υπάρχει
Θέλω να γνωρίσω τους νέους ποιητές – Υπάρχουν
Θέλω να δω 25ρηδες να λένε τις ειδήσεις – Υπάρχουν
Θέλω να ξυπνήσω!
Θέλω να θυμηθώ!
Θέλω να πιστέψω κάποιον απ’ αυτούς που δεν χαμογελούν ποτέ! Γίνεται;
Κάποιον από αυτούς που γελάνε με το παραμικρό. Γίνεται;
Θέλω να Ξυπνήσω…
Ο κόσμος δεν είναι αυτός…
Αυτό είναι η φόρμα του κέικ της Εξουσίας, το Κράτος, το Αλλού και το Κάπου, δεν είναι η αλήθεια…
Δεν νυστάζω πάλι, παρ’ όλη την κούραση…
Μου ζητήσατε να γράψω κάτι, δεν ξέρω γιατί μου βγήκε αυτό…
Λέτε να φταίει και λίγο το μπέρδεμα μου για το Zeitgeist;
Άργησα λίγο, αλλά το έζησα κι αυτό!
Αυτά για σήμερα…
Tuesday, 29 March 2011
Η ελληνική-ευρωπαική- παγκόσμια κρίση και οι επιλογές της Ελλάδας
ΜΕΡΟΣ 1ο
Τα παρακάτω είναι αποσπάσματα από μια συνέντευξη που έδωσε ο Μπερνάρ Κασσέν που ήταν μεταξύ άλλων διευθυντής επί πολλά χρόνια της επιθεώρησης Le Monde Diplomatique, Καθηγητής Ευρωπαϊκών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Παρίσι VIIΙ και θεωρείται ο σημαντικότερος Γάλλος ειδικός στα ευρωπαϊκά θέματα
Που οφείλεται η ευρωπαϊκή κρίση; Στην παγκόσμια κρίση, στο μοντέλο ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, στα ιδιαίτερα προβλήματα και τις αδύναμες δομές της περιφέρειας;
Η ευρωπαϊκή είναι συνιστώσα της παγκόσμιας κρίσης, που ξεκίνησε στις ΗΠΑ και προκλήθηκε από τα νεοφιλελεύθερα δόγματα, την ελευθερία κυκλοφορίας κεφαλαίων και τις ελεύθερες ανταλλαγές. Η μαζική χρέωση των αμερικανικών νοικοκυριών, κυρίως μέσω ενυπόθηκων δανείων, είναι συνέπεια του μισθολογικού αποπληθωρισμού, με τη σειρά του αποτέλεσμα, τουλάχιστον εν μέρει, του ανταγωνισμού χωρών πολύ μικρών μισθών, όπου εγκαταστάθηκαν οι πολυεθνικές για να επανεξάγoυν στις αναπτυγμένες χώρες. Οι πολιτικές της ΕΕ επιδείνωσαν αυτή την κατάσταση, επιβάλλοντας δρακόντειους όρους επαναχρηματοδότησης στην Ελλάδα και την Ιρλανδία (αναμένοντας την Πορτογαλλία), με πρόσχημα τη “σωτηρία” τους – ενώ επρόκειτο μόνο για τη σωτηρία των εκτεθειμένων σε αυτές τις χώρες τραπεζών - κυρίως γερμανικών και γαλλικών.
Γίνεται τώρα μια συζήτηση στην ΕΕ προτάσεων για το Ταμείο Σταθεροποίησης και το Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας. Ποια είναι η γνώμη σας;
Η χειρότερη. Ο μελλοντικός ευρωπαϊκός μηχανισμός σταθερότητας, που θα μπει στη συνθήκη της Λισσαβώνας σε μια προσεχή αναθεώρηση και το Σύμφωνο Σταθερότητας έχουν ως κύρια επιδίωξη να πληρωθεί ο λογαριασμός της χρηματιστικής (financiere) κρίσης αποκλειστικά από τους μισθωτούς, αφήνοντας άθικτα τα αθέμιτα κέρδη του τραπεζικού τομέα και καταργώντας τα κοινωνικά κεκτημένα δεκαετιών. Η κρίση χρησίμευσε ως πρόσχημα μιας κοινωνικής αντεπανάστασης, που δεν θα μπορούσε να γίνει σε κανονικούς καιρούς.
Αυτοί οι δύο μηχανισμοί επιβεβαιώνουν την πλήρη απουσία αλληλεγγύης στην ΕΕ. Η γερμανική κυβέρνηση, ακολουθούμενη από τον Νικολά Σαρκοζί, θέλει να επιβάλλει στους εταίρους της το δικό της “μοντέλο” ανάπτυξης δια των εξαγωγών και του μισθολογικού αποπληθωρισμού. ‘Eνα σχέδιο λιτότητας, μείωσης της κατανάλωσης σε μια χώρα, μπορεί να έχει νόημα, αν οι άλλες χώρες εφαρμόζουν πολιτικές επέκτασης. Αλλά γίνεται παράλογο αν όλες οι χώρες εφαρμόζουν τις ίδιες πολιτικές συρρίκνωσης. Ακόμα κι ένας νεοφιλελεύθερος οικονομολόγος μπορεί να το καταλάβει αυτό…
...
Ποια μπορεί και πρέπει να είναι η ευρωπαϊκή απάντηση στην κρίση του χρέους; Μπορεί, και υπό ποίες συνθήκες, να πληρωθεί αυτό το βουνό χρεών; Πρέπει να το πληρώσουμε; Αντίστροφα μια θαρραλέα αναδιάρθρωση του χρέους θα μπορούσε να απειλήσει το τραπεζικό σύστημα;
Το χρέος αρκετών χωρών, μεταξύ των οποίων η Ελλάδα και η Ιρλανδία, δεν μπορεί να αποπληρωθεί λόγω των επιτοκίων που απαιτούν οι χρηματιστικές αγορές στηριζόμενες στους οίκους αξιολόγησης. ‘Αρα, μια “αναδιάρθρωση”, για να χρησιμοποιήσω την “καθωσπρέπει” φρασεολογία, είναι αναπόφευκτη. ‘Όχι μόνο μια επιμήκυνση της αποπληρωμής, αλλά η κανονική διαγραφή μέρους του χρέους. Ομοίως, οι τράπεζες πρέπει να υποχρεωθούν να διακρατήσουν ένα ορισμένο επίπεδο stock δημόσιου χρέους των χωρών στις οποίες δρουν. Σε περίπτωση κινδύνου αποσταθεροποίησης, δεν πρέπει να αποκλεισθεί η υπόθεση μιας εθνικοποίησης των τραπεζικών συστημάτων. ‘Εγινε μερικά σε ορισμένες χώρες, μόνο όμως ως προσωρινό μέτρο. Θα χρειαστεί να το γενικεύσουμε.
...
Η Ελλάδα εφαρμόζει μια δρακόντεια πολιτική που επέβαλαν ΕΕ και ΔΝΤ, με τρομερό κοινωνικό κόστος και χωρίς βελτίωση της κατάστασης. Τι θα κάνατε εσείς, αν υποθέσουμε ότι βρισκόσαστε στη θέση του ‘Ελληνα Πρωθυπουργού;
Αν ήμουν πρωθυπουργός της Ελλάδας θα άρχιζα λέγοντας ότι σταματάω να πληρώνω τους τόκους του χρέους και θα απηύθυνα μια έκκληση σε όλα τα ευρωπαϊκά κοινωνικά και πολιτικά κινήματα για να με στηρίξουν.
Μπορεί μια μικρή χώρα όπως η Ελλάδα, με αδύναμη παραγωγική βάση, να απειλήσει ή και να προχωρήσει σε μονομερή στάση πληρωμών; Θα δεχθεί σίγουρα τιμωρητικό χτύπημα στις αγορές.
Ναι, κατά τη γνώμη μου μπορεί να το κάνει, εφόσον είναι έτοιμη να πάει σε μια αναμέτρηση με το χρήμα (la finance) και να γίνει η σπίθα μιας ευρωπαϊκής πολιτικής σύγκρουσης μεγάλης εμβέλειας, που θα κόλλαγε στον τοίχο τη σοσιαλδημοκρατία. ‘Ετσι κι αλλοιώς, η Ελλάδα δεν έχει τίποτα να χάσει, γιατί ο ευρωπαϊκός μηχανισμός σταθεροποίησης και το σύμφωνο ανταγωνιστικότητας την καταδικάζουν σε διαρκή, χωρίς τέλος κοινωνική οπισθοδρόμηση.
ΜΕΡΟΣ 2ο
Αδυναμία αποπληρωμής του ελληνικού χρέους αναμένουν Ευρωπαίοι οικονομολόγοι
Αδυναμία αποπληρωμής του χρέους της «βλέπει» για την Ελλάδα η πλειοψηφία των Ευρωπαίων οικονομολόγων, που συμμετείχαν σε έρευνα του BBC. Τα 2/3 των ερωτηθέντων προβλέπουν ότι η Ελλάδα δεν θα καταφέρει να αποπληρώσει το χρέος της, ωστόσο, θεωρούν ότι το ευρώ θα επιβιώσει στη σημερινή του μορφή.
Το BBC προσέγγισε 52 οικονομολόγους, ειδικούς πάνω σε ζητήματα που αφορούν την ευρωζώνη, που κλήθηκαν να προβλέψουν την εξέλιξη της κρίσης που βιώνει η Ευρώπη. Στην έρευνα απάντησαν τελικά 38 εξ αυτών. Δύο είναι τα βασικά μηνύματα που προέκυψαν:
Αναμένεται αδυναμία αποπληρωμής χρέους
Η πλειοψηφία των συμμετεχόντων στην έρευνα αναμένει τουλάχιστον μία κυβέρνηση να μην καταφέρει να αποπληρώσει το χρέος, ωστόσο, η ευρωζώνη θα παραμείνει ως έχει. Τα 2/3 σχεδόν – 25 από τους 38 – απάντησαν πως θα εκδηλωθεί αδυναμία αποπληρωμής του δημόσιου χρέους και όλοι τους δήλωσαν πως η Ελλάδα θα είναι εκείνη που θα αποτύχει να ξεπληρώσει όλα της τα δάνεια.
«Η Ελλάδα είναι χρεοκοπημένη, ουσιαστικά. Θα δηλώσει αδυναμία αποπληρωμής του χρέους διότι δεν υπάρχει περίπτωση να ανταποκριθεί στους φορολογικούς και αναπτυξιακούς της στόχους, που είναι απαραίτητοι για να είναι βιώσιμο το χρέος», δηλώνει ο Gabriel Stein του Lombard Street Research στο Λονδίνο.
Περισσότερο από το 1/3 των συμμετεχόντων(14) σημείωσαν πως η Ιρλανδία θα ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο. Εφτά οικονομολόγοι προέβλεψαν αδυναμία αποπληρωμής του πορτογαλικού χρέους.
Ωστόσο, ο Massimiliano Marcellino, επικεφαλής του τμήματος Οικονομικών του European University Institute στη Φλωρεντία θεωρεί πως η αδυναμία αποπληρωμής του χρέους κάποιας ευρωπαϊκής χώρας δεν είναι ένα πιθανό σενάριο. «Οι χώρες που βρίσκονται στην χειρότερη κατάσταση είναι επαρκώς μικρές ώστε να διασωθούν και φαίνεται να υπάρχει επαρκής πολιτική στήριξη για αυτό», σημειώνει και προσθέτει: «Το αν αυτό είναι καλή ιδέα ή όχι, είναι διαφορετικό θέμα».
Επιβίωση του ευρώ
Στην ερώτηση «Μπορεί το ευρώ να επιβιώσει χωρίς να θιγεί;», 33 από τους 38 απάντησαν πως «μπορεί».
Ο Didier Duret, επικεφαλής επενδυτικός αξιωματούχος της ABN Amro πιστεύει ότι η ευρωζώνη δεν θα διαλυθεί. «Είναι απλώς επειδή το κόστος – άμεσο και έμμεσο – είναι πολύ μεγάλο, από άποψη καθαρά ποσοτικής εκτίμησης. Αλλά αν συνυπολογίσουμε και τις πολιτικές επιπτώσεις, θα έχουν τεράστια ιστορική επίδραση στην ισορροπία της Ευρώπης και θα εγκαταλείψει τον ασφαλή γεωπολιτικό παράδεισο που αντιπροσωπεύει η Ευρώπη».
Από την πλευρά του, ο Heikki Taimio του Labour Institute of Economic Research στο Ελσίνκι, πιστεύει πως «θα υπάρξει αυξανόμενη απόκλιση μεταξύ Βορρά και Νότου. Ορισμένες χώρες στο Βορρά, κάποια στιγμή όχι στο μακρινό μέλλον, θα πάψουν να το δέχονται αυτό».
«Αυτό θα οδηγήσει σε απομάκρυνση ορισμένων χωρών του Νότου. Πριν συμβεί αυτό, θα δούμε κάθε μορφής προσπάθειες για να μείνουν να μέλη ενωμένα».
Η απάντηση στην κρίση
Οι περισσότεροι – 23 από τους 38 – θεωρούν πως ο χειρισμός της κρίσης από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει υπάρξει ικανοποιητική. Ο ρόλος αυτών των οργάνων έχει υπάρξει κεντρικός.
Οι διασώσεις, ωστόσο, και οι παρεμβάσεις της ΕΚΤ δέχονται και κριτικές. Οι περισσότεροι οικονομολόγοι που συμμετείχαν στην έρευνα εκτιμούν πως έχουν λειτουργήσει λογικά.
Τα παρακάτω είναι αποσπάσματα από μια συνέντευξη που έδωσε ο Μπερνάρ Κασσέν που ήταν μεταξύ άλλων διευθυντής επί πολλά χρόνια της επιθεώρησης Le Monde Diplomatique, Καθηγητής Ευρωπαϊκών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Παρίσι VIIΙ και θεωρείται ο σημαντικότερος Γάλλος ειδικός στα ευρωπαϊκά θέματα
Που οφείλεται η ευρωπαϊκή κρίση; Στην παγκόσμια κρίση, στο μοντέλο ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, στα ιδιαίτερα προβλήματα και τις αδύναμες δομές της περιφέρειας;
Η ευρωπαϊκή είναι συνιστώσα της παγκόσμιας κρίσης, που ξεκίνησε στις ΗΠΑ και προκλήθηκε από τα νεοφιλελεύθερα δόγματα, την ελευθερία κυκλοφορίας κεφαλαίων και τις ελεύθερες ανταλλαγές. Η μαζική χρέωση των αμερικανικών νοικοκυριών, κυρίως μέσω ενυπόθηκων δανείων, είναι συνέπεια του μισθολογικού αποπληθωρισμού, με τη σειρά του αποτέλεσμα, τουλάχιστον εν μέρει, του ανταγωνισμού χωρών πολύ μικρών μισθών, όπου εγκαταστάθηκαν οι πολυεθνικές για να επανεξάγoυν στις αναπτυγμένες χώρες. Οι πολιτικές της ΕΕ επιδείνωσαν αυτή την κατάσταση, επιβάλλοντας δρακόντειους όρους επαναχρηματοδότησης στην Ελλάδα και την Ιρλανδία (αναμένοντας την Πορτογαλλία), με πρόσχημα τη “σωτηρία” τους – ενώ επρόκειτο μόνο για τη σωτηρία των εκτεθειμένων σε αυτές τις χώρες τραπεζών - κυρίως γερμανικών και γαλλικών.
Γίνεται τώρα μια συζήτηση στην ΕΕ προτάσεων για το Ταμείο Σταθεροποίησης και το Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας. Ποια είναι η γνώμη σας;
Η χειρότερη. Ο μελλοντικός ευρωπαϊκός μηχανισμός σταθερότητας, που θα μπει στη συνθήκη της Λισσαβώνας σε μια προσεχή αναθεώρηση και το Σύμφωνο Σταθερότητας έχουν ως κύρια επιδίωξη να πληρωθεί ο λογαριασμός της χρηματιστικής (financiere) κρίσης αποκλειστικά από τους μισθωτούς, αφήνοντας άθικτα τα αθέμιτα κέρδη του τραπεζικού τομέα και καταργώντας τα κοινωνικά κεκτημένα δεκαετιών. Η κρίση χρησίμευσε ως πρόσχημα μιας κοινωνικής αντεπανάστασης, που δεν θα μπορούσε να γίνει σε κανονικούς καιρούς.
Αυτοί οι δύο μηχανισμοί επιβεβαιώνουν την πλήρη απουσία αλληλεγγύης στην ΕΕ. Η γερμανική κυβέρνηση, ακολουθούμενη από τον Νικολά Σαρκοζί, θέλει να επιβάλλει στους εταίρους της το δικό της “μοντέλο” ανάπτυξης δια των εξαγωγών και του μισθολογικού αποπληθωρισμού. ‘Eνα σχέδιο λιτότητας, μείωσης της κατανάλωσης σε μια χώρα, μπορεί να έχει νόημα, αν οι άλλες χώρες εφαρμόζουν πολιτικές επέκτασης. Αλλά γίνεται παράλογο αν όλες οι χώρες εφαρμόζουν τις ίδιες πολιτικές συρρίκνωσης. Ακόμα κι ένας νεοφιλελεύθερος οικονομολόγος μπορεί να το καταλάβει αυτό…
...
Ποια μπορεί και πρέπει να είναι η ευρωπαϊκή απάντηση στην κρίση του χρέους; Μπορεί, και υπό ποίες συνθήκες, να πληρωθεί αυτό το βουνό χρεών; Πρέπει να το πληρώσουμε; Αντίστροφα μια θαρραλέα αναδιάρθρωση του χρέους θα μπορούσε να απειλήσει το τραπεζικό σύστημα;
Το χρέος αρκετών χωρών, μεταξύ των οποίων η Ελλάδα και η Ιρλανδία, δεν μπορεί να αποπληρωθεί λόγω των επιτοκίων που απαιτούν οι χρηματιστικές αγορές στηριζόμενες στους οίκους αξιολόγησης. ‘Αρα, μια “αναδιάρθρωση”, για να χρησιμοποιήσω την “καθωσπρέπει” φρασεολογία, είναι αναπόφευκτη. ‘Όχι μόνο μια επιμήκυνση της αποπληρωμής, αλλά η κανονική διαγραφή μέρους του χρέους. Ομοίως, οι τράπεζες πρέπει να υποχρεωθούν να διακρατήσουν ένα ορισμένο επίπεδο stock δημόσιου χρέους των χωρών στις οποίες δρουν. Σε περίπτωση κινδύνου αποσταθεροποίησης, δεν πρέπει να αποκλεισθεί η υπόθεση μιας εθνικοποίησης των τραπεζικών συστημάτων. ‘Εγινε μερικά σε ορισμένες χώρες, μόνο όμως ως προσωρινό μέτρο. Θα χρειαστεί να το γενικεύσουμε.
...
Η Ελλάδα εφαρμόζει μια δρακόντεια πολιτική που επέβαλαν ΕΕ και ΔΝΤ, με τρομερό κοινωνικό κόστος και χωρίς βελτίωση της κατάστασης. Τι θα κάνατε εσείς, αν υποθέσουμε ότι βρισκόσαστε στη θέση του ‘Ελληνα Πρωθυπουργού;
Αν ήμουν πρωθυπουργός της Ελλάδας θα άρχιζα λέγοντας ότι σταματάω να πληρώνω τους τόκους του χρέους και θα απηύθυνα μια έκκληση σε όλα τα ευρωπαϊκά κοινωνικά και πολιτικά κινήματα για να με στηρίξουν.
Μπορεί μια μικρή χώρα όπως η Ελλάδα, με αδύναμη παραγωγική βάση, να απειλήσει ή και να προχωρήσει σε μονομερή στάση πληρωμών; Θα δεχθεί σίγουρα τιμωρητικό χτύπημα στις αγορές.
Ναι, κατά τη γνώμη μου μπορεί να το κάνει, εφόσον είναι έτοιμη να πάει σε μια αναμέτρηση με το χρήμα (la finance) και να γίνει η σπίθα μιας ευρωπαϊκής πολιτικής σύγκρουσης μεγάλης εμβέλειας, που θα κόλλαγε στον τοίχο τη σοσιαλδημοκρατία. ‘Ετσι κι αλλοιώς, η Ελλάδα δεν έχει τίποτα να χάσει, γιατί ο ευρωπαϊκός μηχανισμός σταθεροποίησης και το σύμφωνο ανταγωνιστικότητας την καταδικάζουν σε διαρκή, χωρίς τέλος κοινωνική οπισθοδρόμηση.
ΜΕΡΟΣ 2ο
Αδυναμία αποπληρωμής του ελληνικού χρέους αναμένουν Ευρωπαίοι οικονομολόγοι
Αδυναμία αποπληρωμής του χρέους της «βλέπει» για την Ελλάδα η πλειοψηφία των Ευρωπαίων οικονομολόγων, που συμμετείχαν σε έρευνα του BBC. Τα 2/3 των ερωτηθέντων προβλέπουν ότι η Ελλάδα δεν θα καταφέρει να αποπληρώσει το χρέος της, ωστόσο, θεωρούν ότι το ευρώ θα επιβιώσει στη σημερινή του μορφή.
Το BBC προσέγγισε 52 οικονομολόγους, ειδικούς πάνω σε ζητήματα που αφορούν την ευρωζώνη, που κλήθηκαν να προβλέψουν την εξέλιξη της κρίσης που βιώνει η Ευρώπη. Στην έρευνα απάντησαν τελικά 38 εξ αυτών. Δύο είναι τα βασικά μηνύματα που προέκυψαν:
Αναμένεται αδυναμία αποπληρωμής χρέους
Η πλειοψηφία των συμμετεχόντων στην έρευνα αναμένει τουλάχιστον μία κυβέρνηση να μην καταφέρει να αποπληρώσει το χρέος, ωστόσο, η ευρωζώνη θα παραμείνει ως έχει. Τα 2/3 σχεδόν – 25 από τους 38 – απάντησαν πως θα εκδηλωθεί αδυναμία αποπληρωμής του δημόσιου χρέους και όλοι τους δήλωσαν πως η Ελλάδα θα είναι εκείνη που θα αποτύχει να ξεπληρώσει όλα της τα δάνεια.
«Η Ελλάδα είναι χρεοκοπημένη, ουσιαστικά. Θα δηλώσει αδυναμία αποπληρωμής του χρέους διότι δεν υπάρχει περίπτωση να ανταποκριθεί στους φορολογικούς και αναπτυξιακούς της στόχους, που είναι απαραίτητοι για να είναι βιώσιμο το χρέος», δηλώνει ο Gabriel Stein του Lombard Street Research στο Λονδίνο.
Περισσότερο από το 1/3 των συμμετεχόντων(14) σημείωσαν πως η Ιρλανδία θα ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο. Εφτά οικονομολόγοι προέβλεψαν αδυναμία αποπληρωμής του πορτογαλικού χρέους.
Ωστόσο, ο Massimiliano Marcellino, επικεφαλής του τμήματος Οικονομικών του European University Institute στη Φλωρεντία θεωρεί πως η αδυναμία αποπληρωμής του χρέους κάποιας ευρωπαϊκής χώρας δεν είναι ένα πιθανό σενάριο. «Οι χώρες που βρίσκονται στην χειρότερη κατάσταση είναι επαρκώς μικρές ώστε να διασωθούν και φαίνεται να υπάρχει επαρκής πολιτική στήριξη για αυτό», σημειώνει και προσθέτει: «Το αν αυτό είναι καλή ιδέα ή όχι, είναι διαφορετικό θέμα».
Επιβίωση του ευρώ
Στην ερώτηση «Μπορεί το ευρώ να επιβιώσει χωρίς να θιγεί;», 33 από τους 38 απάντησαν πως «μπορεί».
Ο Didier Duret, επικεφαλής επενδυτικός αξιωματούχος της ABN Amro πιστεύει ότι η ευρωζώνη δεν θα διαλυθεί. «Είναι απλώς επειδή το κόστος – άμεσο και έμμεσο – είναι πολύ μεγάλο, από άποψη καθαρά ποσοτικής εκτίμησης. Αλλά αν συνυπολογίσουμε και τις πολιτικές επιπτώσεις, θα έχουν τεράστια ιστορική επίδραση στην ισορροπία της Ευρώπης και θα εγκαταλείψει τον ασφαλή γεωπολιτικό παράδεισο που αντιπροσωπεύει η Ευρώπη».
Από την πλευρά του, ο Heikki Taimio του Labour Institute of Economic Research στο Ελσίνκι, πιστεύει πως «θα υπάρξει αυξανόμενη απόκλιση μεταξύ Βορρά και Νότου. Ορισμένες χώρες στο Βορρά, κάποια στιγμή όχι στο μακρινό μέλλον, θα πάψουν να το δέχονται αυτό».
«Αυτό θα οδηγήσει σε απομάκρυνση ορισμένων χωρών του Νότου. Πριν συμβεί αυτό, θα δούμε κάθε μορφής προσπάθειες για να μείνουν να μέλη ενωμένα».
Η απάντηση στην κρίση
Οι περισσότεροι – 23 από τους 38 – θεωρούν πως ο χειρισμός της κρίσης από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει υπάρξει ικανοποιητική. Ο ρόλος αυτών των οργάνων έχει υπάρξει κεντρικός.
Οι διασώσεις, ωστόσο, και οι παρεμβάσεις της ΕΚΤ δέχονται και κριτικές. Οι περισσότεροι οικονομολόγοι που συμμετείχαν στην έρευνα εκτιμούν πως έχουν λειτουργήσει λογικά.
6,5 εκατ. ευρώ ο λογαριασμός για Λιβύη
Σε μία εξαιρετικά δύσκολη οικονομική περίοδο για την Ελλάδα, η συμμετοχή της χώρας στις επιχειρήσεις στη Λιβύη επιβαρύνουν το κράτος με 6,5 εκατομμύρια ευρώ μηνιαίως.
Η συμμετοχή της Ελλάδας, όπως ανέφερε στη Βουλή ο υπουργός Άμυνας, Ευάγγελος Βενιζέλος, κοστίζουν στην Ελλάδα περίπου 6,5 εκατομμύρια ευρώ το μήνα.
«Συνεπώς, αν οι επιχειρήσεις διαρκέσουν τρεις μήνες, θα μας κοστίσουν 20 εκατομμύρια ευρώ», εξήγησε, ενημερώνοντας την αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή.
Επανέλαβε πως η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να παράσχει βοήθεια, αλλά περιορίζεται στην παροχή διευκολύνσεων και μόνο. «Η Ελλάδα έχει τις δικές της προτεραιότητες, τα δικά της εθνικά συμφέροντα, θέλοντας να έχει ρόλο στην κεντρική σκηνή των αποφάσεων της βορειοατλαντικής συμμαχίας και της Ε.Ε.», επισήμανε.
Εκτίμησε ότι «μια στρατιωτική επιχείρηση θα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν συντομότερη. Η λύση της Λιβύης δεν μπορεί να είναι στρατιωτική αλλά πολιτική και διπλωματική. Η οποία θα σέβεται την ενότητα, την ακεραιότητα της εθνική κυριαρχία της Λιβύης και το δικαίωμα των πολιτών της να κάνουν τις δικές του επιλογές δημοκρατικά μέσα σε ένα κράτος δικαίου», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Υπογράμμισε, τέλος, ότι «η Ελλάδα δεν έχει αποικιοκρατικό παρελθόν και δεν έχει ενεργειακά συμφέροντα στη Λιβύη. Το κίνητρο μας ανάγεται στο διεθνές δίκαιο και στα ανθρώπινα δικαιώματα». «Πρέπει να είμαστε όσο το δυνατόν πιο προσεκτικοί και ισορροπημένοι, νηφάλιοι και ψύχραιμοι», κατέληξε.
πηγή www.news247.gr (29-3-11)
---> Δηλαδή με απλά λόγια, σε μια επιχείρηση όπου (σύμφωνα με τα λεγόμενα του υπουργού πάντα) εμείς συμμετέχουμε ως πρόσκοποι και αισθανόμενοι το περί δίκαιου αίσθημα(προφανώς άλλοι "έχουν αποικιοκρατικό παρελθόν και ενεργειακά συμφέροντα" από τους συμμάχους μας, ωραίες παρέες κάνουμε κ. υπουργέ μου...) θα πληρώσουμε 6, 12, 20 ποιός ξέρει ακριβώς εκαταμμύρια ευρώ. Χωρίς να θέλω να λαικίσω αλλά για ποιό λόγο τα χρήματα αυτά να μην πάνε ας πούμε στην παιδεία? Ή σε θέσεις εργασίας... Εμείς εφόσον είμαστε σε βαθιά κρίση και δεν έχουμε λόγο συμμετοχής και απλά "εξυπηρετούμε" την σταυροφορία των συμμάχων υποχρεωτικά (των ίδιων που μας χαρτζιλικώνουν λένε, για να μην χρεωκοπήσουμε) γιατί να πληρώνουμε. Ας πληρώσουν οι ίδιοι για την "εξυπηρέτηση" εφόσον δεν τολμάτε να αρνηθείτε ΚΑΙ αυτή την χάρη...
Η συμμετοχή της Ελλάδας, όπως ανέφερε στη Βουλή ο υπουργός Άμυνας, Ευάγγελος Βενιζέλος, κοστίζουν στην Ελλάδα περίπου 6,5 εκατομμύρια ευρώ το μήνα.
«Συνεπώς, αν οι επιχειρήσεις διαρκέσουν τρεις μήνες, θα μας κοστίσουν 20 εκατομμύρια ευρώ», εξήγησε, ενημερώνοντας την αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή.
Επανέλαβε πως η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να παράσχει βοήθεια, αλλά περιορίζεται στην παροχή διευκολύνσεων και μόνο. «Η Ελλάδα έχει τις δικές της προτεραιότητες, τα δικά της εθνικά συμφέροντα, θέλοντας να έχει ρόλο στην κεντρική σκηνή των αποφάσεων της βορειοατλαντικής συμμαχίας και της Ε.Ε.», επισήμανε.
Εκτίμησε ότι «μια στρατιωτική επιχείρηση θα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν συντομότερη. Η λύση της Λιβύης δεν μπορεί να είναι στρατιωτική αλλά πολιτική και διπλωματική. Η οποία θα σέβεται την ενότητα, την ακεραιότητα της εθνική κυριαρχία της Λιβύης και το δικαίωμα των πολιτών της να κάνουν τις δικές του επιλογές δημοκρατικά μέσα σε ένα κράτος δικαίου», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Υπογράμμισε, τέλος, ότι «η Ελλάδα δεν έχει αποικιοκρατικό παρελθόν και δεν έχει ενεργειακά συμφέροντα στη Λιβύη. Το κίνητρο μας ανάγεται στο διεθνές δίκαιο και στα ανθρώπινα δικαιώματα». «Πρέπει να είμαστε όσο το δυνατόν πιο προσεκτικοί και ισορροπημένοι, νηφάλιοι και ψύχραιμοι», κατέληξε.
πηγή www.news247.gr (29-3-11)
---> Δηλαδή με απλά λόγια, σε μια επιχείρηση όπου (σύμφωνα με τα λεγόμενα του υπουργού πάντα) εμείς συμμετέχουμε ως πρόσκοποι και αισθανόμενοι το περί δίκαιου αίσθημα(προφανώς άλλοι "έχουν αποικιοκρατικό παρελθόν και ενεργειακά συμφέροντα" από τους συμμάχους μας, ωραίες παρέες κάνουμε κ. υπουργέ μου...) θα πληρώσουμε 6, 12, 20 ποιός ξέρει ακριβώς εκαταμμύρια ευρώ. Χωρίς να θέλω να λαικίσω αλλά για ποιό λόγο τα χρήματα αυτά να μην πάνε ας πούμε στην παιδεία? Ή σε θέσεις εργασίας... Εμείς εφόσον είμαστε σε βαθιά κρίση και δεν έχουμε λόγο συμμετοχής και απλά "εξυπηρετούμε" την σταυροφορία των συμμάχων υποχρεωτικά (των ίδιων που μας χαρτζιλικώνουν λένε, για να μην χρεωκοπήσουμε) γιατί να πληρώνουμε. Ας πληρώσουν οι ίδιοι για την "εξυπηρέτηση" εφόσον δεν τολμάτε να αρνηθείτε ΚΑΙ αυτή την χάρη...
Monday, 28 March 2011
ΟΦΗ: Δεν τον σηκώνει η Β Εθνική. Δεν χωρούν συγκρίσεις
Εικόνα ξένη με την Football league από το «Γεντί Κουλέ»
Ηταν ένα ασυνήθιστο παιχνίδι Football league αυτό. Διότι δεν θύμιζε Β’ Εθνική. Δεν ήταν τυπικό δείγμα αγώνας αυτής της Β’ Εθνικής που παρακολουθούμε, ειδικά στη διάρκεια της τελευταίας διετίας. Ηταν καλό ματς, είχε διαιτητή που έδειχνε να παίζει 50-50, χωρίς κουκούτσια και σπόρια, και είχε δύο ομάδες που τα έδιναν όλα, όπως μπορούσαν, για τη νίκη.
Το ΟΦΗ – Παναιτωλικός εκ φύσεως δεν της ταιριάζει της football league. Όχι μόνο επειδή δεν είναι για τον ΟΦΗ τόπος η β’ κατηγορία, αλλά επειδή δεν ταιριάζει ούτε στον Παναιτωλικό, ασχέτως αν αυτός δεν ήταν ψυχικά, νοητικά και αγωνιστικά προετοιμασμένος για τέτοιας δυσκολίας παιχνίδι.
Δυο από τις καλύτερες ομάδες της κατηγορίας μαζί με έναν διαιτητή που είχε πάει στην Κρήτη για να σφυρίξει ό,τι βλέπει μας έδωσαν ένα καλό παιχνίδι, που στεκόταν με άνεση πάνω από τον μέσο όρο των αγώνων που μας έχει δώσει η τρέχουσα Superleague. Ηταν άλλωστε και τέτοια η εικόνα, το γεμάτο και ενθουσιώδες «Γεντί Κουλέ» που ξυπνά ωραίες στιγμές στο θυμικό του τηλεθεατή, αλλά και τέτοια η διάθεση των ομάδων, κυρίως του ΟΦΗ, να παίξουν ποδόσφαιρο, όχι αντιποδόσφαιρο.
Αν κάτι άφηνε στεναχωρημένο τον θεατή ήταν η διαπίστωση ότι δεν ανακαλύπτει, στις ενδεκάδες των ομάδων που κάνουν πρωταθλητισμό, καμιά καινούργια φάτσα. Τα κυνηγάς με το δίκαννο τα αξιόλογα Ελληνάκια, τα πιτσιρικάκια που ξεχωρίζουν και προβλέπεις γι’ αυτά εξέλιξη, μέλλον, ανέλιξη στο ποδόσφαιρο. Περισσότερο ανακαλύπτεις ξεχασμένους, «μεσήλικες» ποδοσφαιριστές, ταλέντα του παρελθόντος.
Μακάρι να τις συναντήσουμε αυτές τις δύο ομάδες στην Superleague την επόμενη σεζόν. Ευχή για το πρωτάθλημα είναι να βρεθούν στην πρώτη κατηγορία, μαζί με τον ΠΑΣ Γιάννινα. Γεμάτα γήπεδα, ενθουσιασμός για το ποδόσφαιρο. Είναι ευχή για το πρωτάθλημα να επιστρέψει στις επαρχιακές έδρες. Ειδικά στις ομάδες που ξεχωρίζουν, που μοιάζουν να μην έχουν καμιά σχέση με αυτό το «1 ημίχρονο, 2 τελικό» πρωτάθλημα στο οποίο συμμετέχουν.
Το μεγαλύτερο γκάλοπ και η δυναμική του ποδοσφαίρου
Αυτή, που έληξε πριν από λίγες ώρες, ήταν η μεγαλύτερη, σε συμμετοχή, ψηφοφορία που έχει γίνει μέχρι σήμερα στο blog μου. Ψήφισαν 3401 άνθρωποι, για να απαντήσουν στην "ποια ομάδα επιθυμείτε να δείτε στην Superleague;", ερώτηση. Δεν είναι έκπληξη που το περίπου 70% ψήφισε τον ΟΦΗ, διότι η δυναμική και η ιστορία του είναι της πρώτης, όχι της δεύτερης κατηγορίας του ποδοσφαίρου. Είναι όμως έκπληξη που τόσοι άνθρωποι βρήκαν λόγο να επισκεφθούν ένα blog για να ψηφίσουν. Δείχνει πόσο ασχολούνται με το ποδόσφαιρο και την αγαπημένη τους ομάδα. Δείχνει πόσο μεγάλη απήχηση θα είχε το πρωτάθλημα, της πρώτης, της δεύτερης, της τρίτης κατηγορίας, αν αυτό έπειθε περισσότερο τον μέσο Ελληνα ότι αξίζει να ασχολείται πολύ μαζί του.
Στην "Εξέδρα" δίναμε εξαρχής σημασία στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής. Και σκοπεύουμε να συνεχίσουμε να το κάνουμε. Με την ελπίδα να το δούμε να αλλάζει εικόνα και να ξαναγίνεται πρωτάθλημα κανονικού ποδοσφαίρου.
Σας ευχαριστώ πολύ για τη συμμετοχή στα γκάλοπ που κάνω σε αυτό το blog. Είναι ένα σημαντικό βοήθημα στην προσπάθειά μου να αντιλαμβάνομαι καλύτερα τις αντιλήψεις, τις σκέψεις και την εντύπωση των φίλων των σπορ για όσα συμβαίνουν στα σπορ.
Του Β.Σαμπράκου από την Εξέδρα και το προσωπικό του blog
Ηταν ένα ασυνήθιστο παιχνίδι Football league αυτό. Διότι δεν θύμιζε Β’ Εθνική. Δεν ήταν τυπικό δείγμα αγώνας αυτής της Β’ Εθνικής που παρακολουθούμε, ειδικά στη διάρκεια της τελευταίας διετίας. Ηταν καλό ματς, είχε διαιτητή που έδειχνε να παίζει 50-50, χωρίς κουκούτσια και σπόρια, και είχε δύο ομάδες που τα έδιναν όλα, όπως μπορούσαν, για τη νίκη.
Το ΟΦΗ – Παναιτωλικός εκ φύσεως δεν της ταιριάζει της football league. Όχι μόνο επειδή δεν είναι για τον ΟΦΗ τόπος η β’ κατηγορία, αλλά επειδή δεν ταιριάζει ούτε στον Παναιτωλικό, ασχέτως αν αυτός δεν ήταν ψυχικά, νοητικά και αγωνιστικά προετοιμασμένος για τέτοιας δυσκολίας παιχνίδι.
Δυο από τις καλύτερες ομάδες της κατηγορίας μαζί με έναν διαιτητή που είχε πάει στην Κρήτη για να σφυρίξει ό,τι βλέπει μας έδωσαν ένα καλό παιχνίδι, που στεκόταν με άνεση πάνω από τον μέσο όρο των αγώνων που μας έχει δώσει η τρέχουσα Superleague. Ηταν άλλωστε και τέτοια η εικόνα, το γεμάτο και ενθουσιώδες «Γεντί Κουλέ» που ξυπνά ωραίες στιγμές στο θυμικό του τηλεθεατή, αλλά και τέτοια η διάθεση των ομάδων, κυρίως του ΟΦΗ, να παίξουν ποδόσφαιρο, όχι αντιποδόσφαιρο.
Αν κάτι άφηνε στεναχωρημένο τον θεατή ήταν η διαπίστωση ότι δεν ανακαλύπτει, στις ενδεκάδες των ομάδων που κάνουν πρωταθλητισμό, καμιά καινούργια φάτσα. Τα κυνηγάς με το δίκαννο τα αξιόλογα Ελληνάκια, τα πιτσιρικάκια που ξεχωρίζουν και προβλέπεις γι’ αυτά εξέλιξη, μέλλον, ανέλιξη στο ποδόσφαιρο. Περισσότερο ανακαλύπτεις ξεχασμένους, «μεσήλικες» ποδοσφαιριστές, ταλέντα του παρελθόντος.
Μακάρι να τις συναντήσουμε αυτές τις δύο ομάδες στην Superleague την επόμενη σεζόν. Ευχή για το πρωτάθλημα είναι να βρεθούν στην πρώτη κατηγορία, μαζί με τον ΠΑΣ Γιάννινα. Γεμάτα γήπεδα, ενθουσιασμός για το ποδόσφαιρο. Είναι ευχή για το πρωτάθλημα να επιστρέψει στις επαρχιακές έδρες. Ειδικά στις ομάδες που ξεχωρίζουν, που μοιάζουν να μην έχουν καμιά σχέση με αυτό το «1 ημίχρονο, 2 τελικό» πρωτάθλημα στο οποίο συμμετέχουν.
Το μεγαλύτερο γκάλοπ και η δυναμική του ποδοσφαίρου
Αυτή, που έληξε πριν από λίγες ώρες, ήταν η μεγαλύτερη, σε συμμετοχή, ψηφοφορία που έχει γίνει μέχρι σήμερα στο blog μου. Ψήφισαν 3401 άνθρωποι, για να απαντήσουν στην "ποια ομάδα επιθυμείτε να δείτε στην Superleague;", ερώτηση. Δεν είναι έκπληξη που το περίπου 70% ψήφισε τον ΟΦΗ, διότι η δυναμική και η ιστορία του είναι της πρώτης, όχι της δεύτερης κατηγορίας του ποδοσφαίρου. Είναι όμως έκπληξη που τόσοι άνθρωποι βρήκαν λόγο να επισκεφθούν ένα blog για να ψηφίσουν. Δείχνει πόσο ασχολούνται με το ποδόσφαιρο και την αγαπημένη τους ομάδα. Δείχνει πόσο μεγάλη απήχηση θα είχε το πρωτάθλημα, της πρώτης, της δεύτερης, της τρίτης κατηγορίας, αν αυτό έπειθε περισσότερο τον μέσο Ελληνα ότι αξίζει να ασχολείται πολύ μαζί του.
Στην "Εξέδρα" δίναμε εξαρχής σημασία στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής. Και σκοπεύουμε να συνεχίσουμε να το κάνουμε. Με την ελπίδα να το δούμε να αλλάζει εικόνα και να ξαναγίνεται πρωτάθλημα κανονικού ποδοσφαίρου.
Σας ευχαριστώ πολύ για τη συμμετοχή στα γκάλοπ που κάνω σε αυτό το blog. Είναι ένα σημαντικό βοήθημα στην προσπάθειά μου να αντιλαμβάνομαι καλύτερα τις αντιλήψεις, τις σκέψεις και την εντύπωση των φίλων των σπορ για όσα συμβαίνουν στα σπορ.
Του Β.Σαμπράκου από την Εξέδρα και το προσωπικό του blog
Friday, 25 March 2011
Δυνατή συνέντευξη του οικονομολογου-αναλυτή Δ.Καζάκη. Λέει ωμές αλήθειες
http://www.youtube.com/watch?v=Pgb71Hxi8hE&feature=player_embedded#at=27
Wednesday, 23 March 2011
Οταν ο υποκινητής καταγγέλει τον εαυτό του!
Η κυβέρνηση ως προβοκάτορας;
23/03/2011
Τι να υποθέσουμε, όταν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος προαναγγέλλει από τηλεοράσεως προβοκάτσιες για την ημέρα της εθνικής επετείου; Πρόκειται, άραγε, για άλλο ένα επεισόδιο στο σίριαλ κατασυκοφάντησης του ΣΥΡΙΖΑ ή μήπως (όπερ και χειρότερο...) για αυτοεκπληρούμενη προφητεία, που ενεργοποιεί τους αναγκαίους μηχανισμούς παρακρατικής δραστηριότητας;
Eπιχειρεί να εμφανίσει ειρηνικές διαδηλώσεις μαθητών, γονέων και καθηγητών κατά των συγχωνεύσεων σχολείων σαν... τρομοκρατικές ενέργειες!
Ποιον ωφελεί η προσπάθεια της κυβέρνησης να εμφανίσει ένα δημοκρατικό κοινοβουλευτικό κόμμα ως “χώρο ανομίας”, όπως ανέφερε στη Βουλή η υπουργός Παιδείας, δίκην αυτόκλητου εισαγγελέα;
Τι σόι δημοκρατικό παιχνίδι είναι όταν η υπουργός Παιδείας, μέσα στη Βουλή, μετατρέπει την κοινοβουλευτική συζήτηση σε αγοραίο πηγαδάκι χαρακτηρίζοντας τον ΣΥΡΙΖΑ ως “κομματάκι” στήνοντας σκηνικό θρυμματισμού των πολιτικών κομμάτων;
Μετά την παράκαμψη της Βουλής με το Μνημόνιο πέρυσι και με την εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο φέτος, η κυβέρνηση επιχειρεί φυγή προς τα εμπρός υποβαθμίζοντας ή και εξευτελίζοντας τη δημοκρατική λειτουργία. Φοβάται τη λαϊκή οργή για την πολιτική που ακολουθεί και οργανώνει μια αντιδημοκρατική εκστρατεία με στόχο να συκοφαντήσει προκαταβολικά κάθε λαϊκή κινητοποίηση ως χουλιγκανική δραστηριότητα που απειλεί... το πολίτευμα!
Σε μία περίοδο κατά την οποία οι δημοσκοπήσεις δείχνουν μεγάλα τμήματα των εκλογέων του ΠΑΣΟΚ να αποστασιοποιούνται από το κόμμα και, σε πρώτη φάση, να προβληματίζονται ή να εγκλωβίζονται στην αμηχανία ή ακόμη και την ιδιώτευση, η κυβέρνηση επιχειρεί να διαρρήξει οποιαδήποτε επικοινωνία του λαϊκού κόσμου με την αριστερά. Ακόμη και το “βρόμικο '89” θυμήθηκε χθες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος!
Οι μέρες που έρχονται θα αποκαλύψουν το ακόμη πιο απεχθές και κοινωνικά άδικο πρόσωπο των μέτρων του Μνημονίου. Κόβονται επιδόματα, ακόμη και το ΕΚΑΣ! Ξεπουλάνε τη δημόσια περιουσία, μετατρέπουν σε τοξικές “επενδύσεις” τα αποθεματικά και τα ακίνητα των ασφαλιστικών ταμείων. Η πραγματικότητα είναι πιο ισχυρή από την εικονική πραγματικότητα μιας κυβέρνησης που παραβιάζει συνεχώς τα όρια του δημοκρατικού παιχνιδιού και της νομιμότητας.
Η απάντηση σε αυτή την εκστρατεία εκφοβισμού είναι η ενότητα των πολιτών για την υπεράσπιση των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων τους.
23/03/2011
Τι να υποθέσουμε, όταν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος προαναγγέλλει από τηλεοράσεως προβοκάτσιες για την ημέρα της εθνικής επετείου; Πρόκειται, άραγε, για άλλο ένα επεισόδιο στο σίριαλ κατασυκοφάντησης του ΣΥΡΙΖΑ ή μήπως (όπερ και χειρότερο...) για αυτοεκπληρούμενη προφητεία, που ενεργοποιεί τους αναγκαίους μηχανισμούς παρακρατικής δραστηριότητας;
Eπιχειρεί να εμφανίσει ειρηνικές διαδηλώσεις μαθητών, γονέων και καθηγητών κατά των συγχωνεύσεων σχολείων σαν... τρομοκρατικές ενέργειες!
Ποιον ωφελεί η προσπάθεια της κυβέρνησης να εμφανίσει ένα δημοκρατικό κοινοβουλευτικό κόμμα ως “χώρο ανομίας”, όπως ανέφερε στη Βουλή η υπουργός Παιδείας, δίκην αυτόκλητου εισαγγελέα;
Τι σόι δημοκρατικό παιχνίδι είναι όταν η υπουργός Παιδείας, μέσα στη Βουλή, μετατρέπει την κοινοβουλευτική συζήτηση σε αγοραίο πηγαδάκι χαρακτηρίζοντας τον ΣΥΡΙΖΑ ως “κομματάκι” στήνοντας σκηνικό θρυμματισμού των πολιτικών κομμάτων;
Μετά την παράκαμψη της Βουλής με το Μνημόνιο πέρυσι και με την εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο φέτος, η κυβέρνηση επιχειρεί φυγή προς τα εμπρός υποβαθμίζοντας ή και εξευτελίζοντας τη δημοκρατική λειτουργία. Φοβάται τη λαϊκή οργή για την πολιτική που ακολουθεί και οργανώνει μια αντιδημοκρατική εκστρατεία με στόχο να συκοφαντήσει προκαταβολικά κάθε λαϊκή κινητοποίηση ως χουλιγκανική δραστηριότητα που απειλεί... το πολίτευμα!
Σε μία περίοδο κατά την οποία οι δημοσκοπήσεις δείχνουν μεγάλα τμήματα των εκλογέων του ΠΑΣΟΚ να αποστασιοποιούνται από το κόμμα και, σε πρώτη φάση, να προβληματίζονται ή να εγκλωβίζονται στην αμηχανία ή ακόμη και την ιδιώτευση, η κυβέρνηση επιχειρεί να διαρρήξει οποιαδήποτε επικοινωνία του λαϊκού κόσμου με την αριστερά. Ακόμη και το “βρόμικο '89” θυμήθηκε χθες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος!
Οι μέρες που έρχονται θα αποκαλύψουν το ακόμη πιο απεχθές και κοινωνικά άδικο πρόσωπο των μέτρων του Μνημονίου. Κόβονται επιδόματα, ακόμη και το ΕΚΑΣ! Ξεπουλάνε τη δημόσια περιουσία, μετατρέπουν σε τοξικές “επενδύσεις” τα αποθεματικά και τα ακίνητα των ασφαλιστικών ταμείων. Η πραγματικότητα είναι πιο ισχυρή από την εικονική πραγματικότητα μιας κυβέρνησης που παραβιάζει συνεχώς τα όρια του δημοκρατικού παιχνιδιού και της νομιμότητας.
Η απάντηση σε αυτή την εκστρατεία εκφοβισμού είναι η ενότητα των πολιτών για την υπεράσπιση των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων τους.
Αλ. Τσίπρας: Στόχος τους είναι να μη συναντηθεί η λαϊκή οργή με την αριστερά
www.avgi.gr 23/03/2011
Την εξυπηρέτηση σχεδίου με δύο άξονες βλέπει ο ΣΥΡΙΖΑ πίσω από τη συντονισμένη κυβερνητική επίθεση στην αριστερά και τις κοινωνικές αντιστάσεις. Ο πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας χθες στην τηλεόραση του ΑΝΤ1, σημείωσε ότι η κυβέρνηση με τη στάση της επιχειρεί να υποβαθμίσει τις κοινωνικές αντιδράσεις και να ανακόψει τις μετακινήσεις ψηφοφόρων του προς τα αριστερά.
“Αυτό που ανησυχεί πολλούς είναι μην τυχόν η λαϊκή οργή και αγανάκτηση συναντηθεί με την πολιτική αριστερά, με τις εναλλακτικές της προτάσεις και το κίνημα της αγανάκτησης γίνει κίνημα ανατροπής” σημείωσε.
Συγκεκριμένα τόνισε ότι “με τη στοχοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρούν να κρύψουν την οδυνηρή πραγματικότητα ότι πίσω από αυτούς που τους αποδοκιμάζουν βρίσκεται η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών”. Παράλληλα είπε ότι η ιδιότυπη “βεντέτα” που στήνουν η κυβέρνηση και ο Θ. Πάγκαλος, η προσπάθεια να ενοχοποιηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ ως μια δύναμη της “ανομίας” αποσκοπεί και στο να αποτρέψει μαζική εισροή δυσαρεστημένων από την κυβέρνηση πολιτών προς ένα κόμμα της αριστεράς. “Ο κ. Πάγκαλος δεν είναι ο τρελός του χωριού. Είναι οξυδερκής και έχει πολιτικό στόχο” σημείωσε χαρακτηριστικά ο Αλ. Τσίπρας, λέγοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι “η μόνη κοινοβουλευτική δύναμη που έχει προτάσεις και μπορεί να επικοινωνήσει με δυσαρεστημένους του ΠΑΣΟΚ”.
Επανέλαβε ότι ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης είπε ψέματα για την επίθεση στον Παναγόπουλο, για το τραγικό περιστατικό του εμπρησμού της Marfin αλλά και για το Παρίσι και την Κερατέα. Μίλησε δε για το σχέδιο του Θ. Πάγκαλου: “Βγήκε Δευτέρα πρωί ξαφνικά και είπε ότι ο Τσίπρας υποκινεί τη δολοφονία μου. Γιατί λοιπόν πέταξε αυτή τη βόμβα; Διότι την προηγούμενη μέρα στην 'Καθημερινή' βγήκαν τα στοιχεία της Wikileaks που αφορούσαν την Ελλάδα και αναδείκνυαν ότι ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, λίγους μήνες πριν από τις εκλογές του 2009, έλεγε ότι ο πρωθυπουργός είναι ανεπαρκέστατος ηγέτης και ότι οι γείτονες μπορεί να ονομαστούν με ό,τι ονομασία θέλουν. Επειδή ο κ. Πάγκαλος είναι ιδιαίτερα ευφυής, είπε 'δεν θα διαψεύσω τίποτα. Θα ρίξω μια πολύ μεγαλύτερη βόμβα απ' αυτήν η οποία βγαίνει στη δημοσιότητα για να καλυφθεί ο θόρυβος όλων των προηγούμενων'”.
Εξάλλου, ο πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ επανέλαβε ότι η ριζοσπαστική ανανεωτική αριστερά έχει σαφέστατο μέτωπο με τη βία: “Από την παράδοση των αγώνων και την ιστορική εξέλιξη γνωρίζουμε ότι τη βία δεν την επιλέγουν οι πολίτες, την επιλέγει η εξουσία απέναντι στους πολίτες”.
Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι η ανανεωτική και ριζοσπαστική αριστερά δεν φαίνεται διατεθειμένη να αφήσει αναπάντητη την κυβερνητική επίθεση. Έτσι στο επίκεντρο της δράσης της το επόμενο διάστημα θα βρεθεί η υπεράσπιση της δημοκρατίας ενώ "στα σκαριά" βρίσκεται μια μεγάλη καμπάνια ενάντια στη στοχοποίηση της αριστεράς και των κοινωνικών αντιστάσεων.
---> O ΣΥΝ θα πρέπει να εκμεταλευτεί τις χυδαιότητες και τις προκλήσεις ενάντια στην κοινή λογική και την αλήθεια από πλευράς ΠΑΣΟΚ και των "συγκυβερνούντων". Να αρθεί επιτέλους στο ύψος των περιστάσεων και να εκφράσει τον κόσμο. Να μιλήσει για προοπτικέ μέσα από δικαιοσύνη κοινωνική, ήθος, ευρωπαική ματιά, οικολογική συνείδηση και ριζοσπαστικές αλλά και σύγχρονες τομές. Ας σταματήσουν διαρκώς οι "μέσα" να σκάββουν λάκκους γιατί η κατάσταση είναι οριακά αναστρέψιμη. Ο Τσίπρας με τις τελευταίες του κινήσεις (ΕΚΑ, Συνέδριο για το χρέος, προγραμματική αντιπολίτευση και προσπάθεια δημιουργίας μετώπου δυνάμεων από αριστερά και πρώην ΠΑΣΟΚ (το υγιές μέρος του όμως, όχι μαζί και τους εργατοπατέρες...)ως λύση εναλλακτική στο δίπολο, που ουσιαστικά είναι μια μόνο λύση) δείχνει να χει πάρει το μηνυμα. Καλό θα είναι να σεβαστούν αυτή την επιθυμία της βάσης που έχει εκφραστεί σε 2 συνέδρια και στις εκλογές με τη σταυροδοσία στο πρόσωπο του προέδρου του ΣΥΝ και να ακολουθήσουν το σοβαρό και με ήθος δρόμο του Δραγασάκη. Από λόγια και θεωρίες έχει χορτάσει η κοινωνία. Θέλει έργα και σοβαρότητα. Και ΦΡΕΣΚΑΔΑ!
Υ.Γ Η συνεργασία με τους Οικολόγους είναι μονόδρομος σε όποιο τομέα αυτό είναι εφικτό.
www.avgi.gr 23/03/2011
Την εξυπηρέτηση σχεδίου με δύο άξονες βλέπει ο ΣΥΡΙΖΑ πίσω από τη συντονισμένη κυβερνητική επίθεση στην αριστερά και τις κοινωνικές αντιστάσεις. Ο πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας χθες στην τηλεόραση του ΑΝΤ1, σημείωσε ότι η κυβέρνηση με τη στάση της επιχειρεί να υποβαθμίσει τις κοινωνικές αντιδράσεις και να ανακόψει τις μετακινήσεις ψηφοφόρων του προς τα αριστερά.
“Αυτό που ανησυχεί πολλούς είναι μην τυχόν η λαϊκή οργή και αγανάκτηση συναντηθεί με την πολιτική αριστερά, με τις εναλλακτικές της προτάσεις και το κίνημα της αγανάκτησης γίνει κίνημα ανατροπής” σημείωσε.
Συγκεκριμένα τόνισε ότι “με τη στοχοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρούν να κρύψουν την οδυνηρή πραγματικότητα ότι πίσω από αυτούς που τους αποδοκιμάζουν βρίσκεται η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών”. Παράλληλα είπε ότι η ιδιότυπη “βεντέτα” που στήνουν η κυβέρνηση και ο Θ. Πάγκαλος, η προσπάθεια να ενοχοποιηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ ως μια δύναμη της “ανομίας” αποσκοπεί και στο να αποτρέψει μαζική εισροή δυσαρεστημένων από την κυβέρνηση πολιτών προς ένα κόμμα της αριστεράς. “Ο κ. Πάγκαλος δεν είναι ο τρελός του χωριού. Είναι οξυδερκής και έχει πολιτικό στόχο” σημείωσε χαρακτηριστικά ο Αλ. Τσίπρας, λέγοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι “η μόνη κοινοβουλευτική δύναμη που έχει προτάσεις και μπορεί να επικοινωνήσει με δυσαρεστημένους του ΠΑΣΟΚ”.
Επανέλαβε ότι ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης είπε ψέματα για την επίθεση στον Παναγόπουλο, για το τραγικό περιστατικό του εμπρησμού της Marfin αλλά και για το Παρίσι και την Κερατέα. Μίλησε δε για το σχέδιο του Θ. Πάγκαλου: “Βγήκε Δευτέρα πρωί ξαφνικά και είπε ότι ο Τσίπρας υποκινεί τη δολοφονία μου. Γιατί λοιπόν πέταξε αυτή τη βόμβα; Διότι την προηγούμενη μέρα στην 'Καθημερινή' βγήκαν τα στοιχεία της Wikileaks που αφορούσαν την Ελλάδα και αναδείκνυαν ότι ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, λίγους μήνες πριν από τις εκλογές του 2009, έλεγε ότι ο πρωθυπουργός είναι ανεπαρκέστατος ηγέτης και ότι οι γείτονες μπορεί να ονομαστούν με ό,τι ονομασία θέλουν. Επειδή ο κ. Πάγκαλος είναι ιδιαίτερα ευφυής, είπε 'δεν θα διαψεύσω τίποτα. Θα ρίξω μια πολύ μεγαλύτερη βόμβα απ' αυτήν η οποία βγαίνει στη δημοσιότητα για να καλυφθεί ο θόρυβος όλων των προηγούμενων'”.
Εξάλλου, ο πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ επανέλαβε ότι η ριζοσπαστική ανανεωτική αριστερά έχει σαφέστατο μέτωπο με τη βία: “Από την παράδοση των αγώνων και την ιστορική εξέλιξη γνωρίζουμε ότι τη βία δεν την επιλέγουν οι πολίτες, την επιλέγει η εξουσία απέναντι στους πολίτες”.
Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι η ανανεωτική και ριζοσπαστική αριστερά δεν φαίνεται διατεθειμένη να αφήσει αναπάντητη την κυβερνητική επίθεση. Έτσι στο επίκεντρο της δράσης της το επόμενο διάστημα θα βρεθεί η υπεράσπιση της δημοκρατίας ενώ "στα σκαριά" βρίσκεται μια μεγάλη καμπάνια ενάντια στη στοχοποίηση της αριστεράς και των κοινωνικών αντιστάσεων.
---> O ΣΥΝ θα πρέπει να εκμεταλευτεί τις χυδαιότητες και τις προκλήσεις ενάντια στην κοινή λογική και την αλήθεια από πλευράς ΠΑΣΟΚ και των "συγκυβερνούντων". Να αρθεί επιτέλους στο ύψος των περιστάσεων και να εκφράσει τον κόσμο. Να μιλήσει για προοπτικέ μέσα από δικαιοσύνη κοινωνική, ήθος, ευρωπαική ματιά, οικολογική συνείδηση και ριζοσπαστικές αλλά και σύγχρονες τομές. Ας σταματήσουν διαρκώς οι "μέσα" να σκάββουν λάκκους γιατί η κατάσταση είναι οριακά αναστρέψιμη. Ο Τσίπρας με τις τελευταίες του κινήσεις (ΕΚΑ, Συνέδριο για το χρέος, προγραμματική αντιπολίτευση και προσπάθεια δημιουργίας μετώπου δυνάμεων από αριστερά και πρώην ΠΑΣΟΚ (το υγιές μέρος του όμως, όχι μαζί και τους εργατοπατέρες...)ως λύση εναλλακτική στο δίπολο, που ουσιαστικά είναι μια μόνο λύση) δείχνει να χει πάρει το μηνυμα. Καλό θα είναι να σεβαστούν αυτή την επιθυμία της βάσης που έχει εκφραστεί σε 2 συνέδρια και στις εκλογές με τη σταυροδοσία στο πρόσωπο του προέδρου του ΣΥΝ και να ακολουθήσουν το σοβαρό και με ήθος δρόμο του Δραγασάκη. Από λόγια και θεωρίες έχει χορτάσει η κοινωνία. Θέλει έργα και σοβαρότητα. Και ΦΡΕΣΚΑΔΑ!
Υ.Γ Η συνεργασία με τους Οικολόγους είναι μονόδρομος σε όποιο τομέα αυτό είναι εφικτό.
Γ. Παπανδρέου: Δεν θα κλειστούμε στα γραφεία μας
«Δεν θα κλειστούμε στα γραφεία μας, θα είμαστε κοντά στο λαό, άλλωστε γι αυτό μας ψήφισαν οι πολίτες», δήλωσε ο πρωθυπουργός, κατά τη διάρκεια της σημερινής συνεδρίασης του υπουργικού συμβουλίου.
Με αυτό τον τρόπο σχολίασε τις εκδηλώσεις αποδοκιμασίας πολιτικών προσώπων που σημειώνονται το τελευταίο διάστημα. Πριν από λίγες ημέρες ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Θόδωρος Πάγκαλος αποδοκιμάστηκε, ενώ παρέθετε δείπνο σε βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, στα Καλύβια. Ενώ συζητούσε με το συγκεντρωμένο πλήθος, κάποιος του έριξε γιαούρτι. Τη Δευτέρα, ομάδα διαδηλωτών συγκρούστηκε με αστυνομικούς στη Σύρο, την ίδια ώρα που ο πρωθυπουργός είχε σύσκεψη στο νησί με φορείς των Κυκλάδων.
www.enet.gr 23/3
---> Ας του πει κάποιος ότι ο λαός δεν τον ψήφισε απλά για να πηγαίνει πότε-πότε στην περιφέρεια να ανακοινώνει ή να συναντά συνδικαλιστές και τοπικούς "παράγοντες" καταπράσινους. Τον ψήφισε για να εφαρμόσει πολιτική ΥΠΕΡ του απλού κόσμου, ΥΠΕΡ της κοινωνικής συνοχής, με γνώμονα το ΚΟΙΝΟ καλό όχι των 15 μεγαλοκαρχαριών που ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις. Κι επίσης τον ψήφισε πρώτα και κύρια για να ΜΗΝ ΛΕΕΙ ΨΕΜΑΤΑ. Ας αφήσει λοιπόν τα ταξιδάκια (με την απαραίτητη συνοδεία άπειρης αστυνομίας) κι ας κάνει αυτά για τα οποία ΟΝΤΩΣ τον ψήφισε ο λαός. Αλλιώς... Στη δημοκρατία (αν έχουμε ακόμα) δεν υπάρχουν αδιέξοδα λένε...
Με αυτό τον τρόπο σχολίασε τις εκδηλώσεις αποδοκιμασίας πολιτικών προσώπων που σημειώνονται το τελευταίο διάστημα. Πριν από λίγες ημέρες ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Θόδωρος Πάγκαλος αποδοκιμάστηκε, ενώ παρέθετε δείπνο σε βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, στα Καλύβια. Ενώ συζητούσε με το συγκεντρωμένο πλήθος, κάποιος του έριξε γιαούρτι. Τη Δευτέρα, ομάδα διαδηλωτών συγκρούστηκε με αστυνομικούς στη Σύρο, την ίδια ώρα που ο πρωθυπουργός είχε σύσκεψη στο νησί με φορείς των Κυκλάδων.
www.enet.gr 23/3
---> Ας του πει κάποιος ότι ο λαός δεν τον ψήφισε απλά για να πηγαίνει πότε-πότε στην περιφέρεια να ανακοινώνει ή να συναντά συνδικαλιστές και τοπικούς "παράγοντες" καταπράσινους. Τον ψήφισε για να εφαρμόσει πολιτική ΥΠΕΡ του απλού κόσμου, ΥΠΕΡ της κοινωνικής συνοχής, με γνώμονα το ΚΟΙΝΟ καλό όχι των 15 μεγαλοκαρχαριών που ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις. Κι επίσης τον ψήφισε πρώτα και κύρια για να ΜΗΝ ΛΕΕΙ ΨΕΜΑΤΑ. Ας αφήσει λοιπόν τα ταξιδάκια (με την απαραίτητη συνοδεία άπειρης αστυνομίας) κι ας κάνει αυτά για τα οποία ΟΝΤΩΣ τον ψήφισε ο λαός. Αλλιώς... Στη δημοκρατία (αν έχουμε ακόμα) δεν υπάρχουν αδιέξοδα λένε...
Τσακογιάννης- Κομπότης 1 ημιχρονο 2 τελικό! Η μεγάλη του Μπέου σχολή σε νέες περιπέτειες!
Το «διπλό» του Λεβαδειακού πριν από τον αγώνα είχε ταιριασμένο το 90% του στοιχηματισμού (δηλαδή ήταν τεράστιο φαβορί), ενώ το ματς δεν μπορούσε κανείς να το βρει ούτε σε live προσφορά, παρά μόνο από την Betfair.
Το ματς ξεκίνησε με τζίρο 100 χιλιάδων ευρώ, ενώ ακόμη και μετά το 2-0 υπέρ της Ηλιούπολης, ο «άσος» έδινε απόδοση οριακά λίγο κάτω από το 2, ενώ το «διπλό» προσφέρθηκε φευγαλέα σε απόδοση 3…
Με το που έγινε το 2-0 παίχτηκαν αμέσως άλλα 100 χιλιάδες ευρώ (!), ενώ όταν ο Λεβαδειακός μείωσε σε 2-1 «φορτώθηκαν» άλλα 300 χιλιάδες ευρώ! Εκείνη τη στιγμή το «διπλό» έδινε απόδοση 1,40 με σαφώς πτωτική τάση!
Όταν το σκορ έγινε 2-2 το παιχνίδι είχε «φορτώσει» τζίρο 600 χιλιάδες ευρώ, ενώ το «διπλό έδινε 1,28, παρότι η εξέλιξη ήταν άκρως αμφίρροπη!
Ενώ το σκορ ήταν ακόμη στο 2-2 το «διπλό» έδινε απόδοση 1,08 και λίγο αργότερα 1,05 βρέθηκε κάποιος, ο οποίος πόνταρε πάνω σε αυτές τις τιμές 7 χιλιάδες ευρώ!
Μετά και το 2-3 η νίκη του Λεβαδειακού είχε απόδοση 1,05, πάνω στην οποία πόνταραν συγκεκριμένοι παίκτες (προφανώς) με… απόθεμα χρημάτων.
Ένα συγκλονιστικό παιχνίδι… στοιχηματισμού εκτυλίχτηκε γύρω από το ματς Ηλιούπολης-Λεβαδειακού, που έληξε με σκορ 4-2 υπέρ των Βοιωτών κι ενώ η γηπεδούχος προηγήθηκε με 2-0!
Στο συγκεκριμένο παιχνίδι, το οποίο είχε… εξαφανιστεί από τα προσφερόμενα κουπόνια στις περισσότερες πλατφόρμες (!!!), ενώ ούτε ο ΟΠΑΠ δεν το συμπεριέλαβε, έγινε τζίρος 870 χιλιάδων ευρώ (!!!) στην Betfair, την ίδια ώρα που στο μεγάλο ντέρμπι Ολυμπιακού-ΑΕΚ ο αντίστοιχος τζίρος ήταν 480 χιλιάδες ευρώ!
Με άλλα λόγια, το παιχνίδι Ηλιούπολης-Λεβαδειακού έκανε τζίρο 870 χιλιάδες ευρώ, κατά τη διάρκεια του live «φόρτωσε» περίπου 600 χιλιάδες ευρώ (!) και το 90% των παικτών πόνταραν στο «διπλό» του Λεβαδειακού, παρότι η διακύμανση του σκορ έδειχνε έναν εντελώς αντίθετο «δρόμο»!!!
Κι όλα αυτά στην πλατφόρμα της Betfair, γιατί στις υπόλοιπες το συγκεκριμένο παιχνίδι είχε… αποσυρθεί.
Να σημειωθεί ότι όλα αυτά τα στοιχεία ενεργοποιούν αυτόματα τα alerts της ΟΥΕΦΑ και της ΦΙΦΑ, χαρακτηρίζεται σαν ύποπτο, χωρίς βεβαίως να σημαίνει πως μπορεί να αποδειχτεί πως κάτι μεμπτό έχει συμβεί… Άλλο ενδείξεις, άλλο αποδείξεις.
απο www.sentragoal.gr
---> Κάθε σχόλιο περιττεύει. Ενώ ο φάκελος της ΟΥΕΦΑ με τα στημένα ζεσταίνει το συρτάρι του αρμόδιου εισαγγελέα, ενώ το θέμα με τις κασέτες τρέχει, το έργο συνεχίζεταια χωρίς ντροπή και χωρίς καν απόπειρες για ξεκάρφωμα! Στην ψύχρα... Γιατί όχι; Έχουν λόγο να αγχώνονται αυτοί; Αλοίμονο σε όποιον τολμήσει να πάει με το σταυρό στο χέρι.
Το ματς ξεκίνησε με τζίρο 100 χιλιάδων ευρώ, ενώ ακόμη και μετά το 2-0 υπέρ της Ηλιούπολης, ο «άσος» έδινε απόδοση οριακά λίγο κάτω από το 2, ενώ το «διπλό» προσφέρθηκε φευγαλέα σε απόδοση 3…
Με το που έγινε το 2-0 παίχτηκαν αμέσως άλλα 100 χιλιάδες ευρώ (!), ενώ όταν ο Λεβαδειακός μείωσε σε 2-1 «φορτώθηκαν» άλλα 300 χιλιάδες ευρώ! Εκείνη τη στιγμή το «διπλό» έδινε απόδοση 1,40 με σαφώς πτωτική τάση!
Όταν το σκορ έγινε 2-2 το παιχνίδι είχε «φορτώσει» τζίρο 600 χιλιάδες ευρώ, ενώ το «διπλό έδινε 1,28, παρότι η εξέλιξη ήταν άκρως αμφίρροπη!
Ενώ το σκορ ήταν ακόμη στο 2-2 το «διπλό» έδινε απόδοση 1,08 και λίγο αργότερα 1,05 βρέθηκε κάποιος, ο οποίος πόνταρε πάνω σε αυτές τις τιμές 7 χιλιάδες ευρώ!
Μετά και το 2-3 η νίκη του Λεβαδειακού είχε απόδοση 1,05, πάνω στην οποία πόνταραν συγκεκριμένοι παίκτες (προφανώς) με… απόθεμα χρημάτων.
Ένα συγκλονιστικό παιχνίδι… στοιχηματισμού εκτυλίχτηκε γύρω από το ματς Ηλιούπολης-Λεβαδειακού, που έληξε με σκορ 4-2 υπέρ των Βοιωτών κι ενώ η γηπεδούχος προηγήθηκε με 2-0!
Στο συγκεκριμένο παιχνίδι, το οποίο είχε… εξαφανιστεί από τα προσφερόμενα κουπόνια στις περισσότερες πλατφόρμες (!!!), ενώ ούτε ο ΟΠΑΠ δεν το συμπεριέλαβε, έγινε τζίρος 870 χιλιάδων ευρώ (!!!) στην Betfair, την ίδια ώρα που στο μεγάλο ντέρμπι Ολυμπιακού-ΑΕΚ ο αντίστοιχος τζίρος ήταν 480 χιλιάδες ευρώ!
Με άλλα λόγια, το παιχνίδι Ηλιούπολης-Λεβαδειακού έκανε τζίρο 870 χιλιάδες ευρώ, κατά τη διάρκεια του live «φόρτωσε» περίπου 600 χιλιάδες ευρώ (!) και το 90% των παικτών πόνταραν στο «διπλό» του Λεβαδειακού, παρότι η διακύμανση του σκορ έδειχνε έναν εντελώς αντίθετο «δρόμο»!!!
Κι όλα αυτά στην πλατφόρμα της Betfair, γιατί στις υπόλοιπες το συγκεκριμένο παιχνίδι είχε… αποσυρθεί.
Να σημειωθεί ότι όλα αυτά τα στοιχεία ενεργοποιούν αυτόματα τα alerts της ΟΥΕΦΑ και της ΦΙΦΑ, χαρακτηρίζεται σαν ύποπτο, χωρίς βεβαίως να σημαίνει πως μπορεί να αποδειχτεί πως κάτι μεμπτό έχει συμβεί… Άλλο ενδείξεις, άλλο αποδείξεις.
απο www.sentragoal.gr
---> Κάθε σχόλιο περιττεύει. Ενώ ο φάκελος της ΟΥΕΦΑ με τα στημένα ζεσταίνει το συρτάρι του αρμόδιου εισαγγελέα, ενώ το θέμα με τις κασέτες τρέχει, το έργο συνεχίζεταια χωρίς ντροπή και χωρίς καν απόπειρες για ξεκάρφωμα! Στην ψύχρα... Γιατί όχι; Έχουν λόγο να αγχώνονται αυτοί; Αλοίμονο σε όποιον τολμήσει να πάει με το σταυρό στο χέρι.
Μετά απορούν για τα γιαούρτια και ψάχνουν υποκινητές!
Φροντίζουν για το μέλλον τους
Την ώρα που οι πολίτες κάνουν θυσίες και η ανεργία αυξάνεται, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δεν αφήνουν τα στελέχη τους απροστάτευτα. Στο υπουργείο Υποδομών θα μεταταχθεί με τη λήξη της βουλευτικής του θητείας ο γραμματέας του ΠΑΣΟΚ Μ. Καρχιμάκης. Στον ΟΑΣΑ η αναπληρώτρια εκπρόσωπος της ΝΔ Β. Τζότζολα. Νομότυπες οι μετατάξεις
Μπορεί η κυβέρνηση να εφαρμόζει πρόγραμμα αυστηρών περικοπών, ωστόσο είναι γνωστό, πώς δεν είμαστε όλοι ίσοι, ακόμα και υπό το βλέμμα της τρόικας.
Και επειδή η οικονομική κρίση, δημιουργεί φόβους για το μέλλον, τα μεγάλα κόμματα φροντίζουν να αποκαταστήσουν τα στελέχη τους με θέσεις στο δημόσιο.
Έτσι, ο γραμματέας και βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Μιχάλης Καρχιμάκης, όταν λήξει η θητεία του στο Κοινοβούλιο θα μεταπηδήσει στο υπουργείο Υποδομών.
Σύμφωνα με το "Βήμα", την πρόσληψή του υπογράφει ο υπουργός Υποδομών Δημήτρης Ρέππας, και οι υφυπουργοί Οικονομικών Φ. Σαχινίδης και Εσωτερικών Γ. Ντόλιου.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο γραμματέας του ΠΑΣΟΚ, θεμελιώνει δικαίωμα μετάταξης, ως πρώην υπάλληλος της Ολυμπιακής και μάλιστα με νόμο που είχε ψηφιστεί επί κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.
Φυσικά η περίπτωση του κυρίου Καρχιμάκη δεν είναι η μοναδική, καθώς και η Νέα Δημοκρατία φροντίζει για τα δικά της παιδιά.
Η αναπληρώτρια εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας Βασιλική Τζότζολα, επίσης με προϋπηρεσία στην Ολυμπιακή, μετατάσσεται στον ΟΑΣΑ
Σύμφωνα πάντα με το ΒΗΜΑ, η κυρία Τζοτζόλα, μεταφέρεται στον ΟΑΣΑ με κοινή υπουργική απόφαση του υπουργού Υποδομών, κ. Δημ. Ρέππα και των υφυπουργών Εσωτερικών, κ. Γ. Ντόλιου και Οικονομικών, κ. Φιλ. Σαχινίδη.
Όπως αναφέρει το κείμενο της απόφασης, "μεταφέρουμε στον ΟΑΣΑ ΑΕ την πρώην υπάλληλο των Ολυμπιακών Αερογραμμών ΑΕ, και Pantheon Airways, με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, Βασιλική Τζότζολα σε κενή θέση, Ειδικότητας Δικηγόρων".
Η Βασιλική Τζότζολα είχε προσληφθεί ως ειδική σύμβουλος του πρώην υπουργού Ανάπτυξης, κ. Κ. Χατζηδάκη την 1η Απριλίου 2009 (ΦΕΚ ΥΟΔΔ 226/2009), ενώ η σύμβασή της έληξε αυτοδικαίως το Νοέμβριο του ιδίου έτους, λίγο καιρό μετά τις εθνικές εκλογές και την αλλαγή της κυβέρνησης.
Το 2007 όμως, σύμφωνα με το βιογραφικό της προσελήφθη στην Ολυμπιακή και ευεργετήθηκε με την την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου της κυβέρνησης Καραμανλή, με την οποία δόθηκαν περαιτέρω διευκολύνσεις σε ομάδες εργαζομένων της Ολυμπιακής.
Τα δύο περιστατικά επαναφέρουν το ερώτημα, αν το νόμιμο είναι ηθικό, καθώς την ώρα που οι πολίτες δεν βρίσκουν εργασία ή απολύονται, βουλευτές και στελέχη των δύο μεγάλων κομμάτων εξασφαλίζουν θέσεις στο δημόσιο.
από www.news247.gr 21/3
Την ώρα που οι πολίτες κάνουν θυσίες και η ανεργία αυξάνεται, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δεν αφήνουν τα στελέχη τους απροστάτευτα. Στο υπουργείο Υποδομών θα μεταταχθεί με τη λήξη της βουλευτικής του θητείας ο γραμματέας του ΠΑΣΟΚ Μ. Καρχιμάκης. Στον ΟΑΣΑ η αναπληρώτρια εκπρόσωπος της ΝΔ Β. Τζότζολα. Νομότυπες οι μετατάξεις
Μπορεί η κυβέρνηση να εφαρμόζει πρόγραμμα αυστηρών περικοπών, ωστόσο είναι γνωστό, πώς δεν είμαστε όλοι ίσοι, ακόμα και υπό το βλέμμα της τρόικας.
Και επειδή η οικονομική κρίση, δημιουργεί φόβους για το μέλλον, τα μεγάλα κόμματα φροντίζουν να αποκαταστήσουν τα στελέχη τους με θέσεις στο δημόσιο.
Έτσι, ο γραμματέας και βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Μιχάλης Καρχιμάκης, όταν λήξει η θητεία του στο Κοινοβούλιο θα μεταπηδήσει στο υπουργείο Υποδομών.
Σύμφωνα με το "Βήμα", την πρόσληψή του υπογράφει ο υπουργός Υποδομών Δημήτρης Ρέππας, και οι υφυπουργοί Οικονομικών Φ. Σαχινίδης και Εσωτερικών Γ. Ντόλιου.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο γραμματέας του ΠΑΣΟΚ, θεμελιώνει δικαίωμα μετάταξης, ως πρώην υπάλληλος της Ολυμπιακής και μάλιστα με νόμο που είχε ψηφιστεί επί κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.
Φυσικά η περίπτωση του κυρίου Καρχιμάκη δεν είναι η μοναδική, καθώς και η Νέα Δημοκρατία φροντίζει για τα δικά της παιδιά.
Η αναπληρώτρια εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας Βασιλική Τζότζολα, επίσης με προϋπηρεσία στην Ολυμπιακή, μετατάσσεται στον ΟΑΣΑ
Σύμφωνα πάντα με το ΒΗΜΑ, η κυρία Τζοτζόλα, μεταφέρεται στον ΟΑΣΑ με κοινή υπουργική απόφαση του υπουργού Υποδομών, κ. Δημ. Ρέππα και των υφυπουργών Εσωτερικών, κ. Γ. Ντόλιου και Οικονομικών, κ. Φιλ. Σαχινίδη.
Όπως αναφέρει το κείμενο της απόφασης, "μεταφέρουμε στον ΟΑΣΑ ΑΕ την πρώην υπάλληλο των Ολυμπιακών Αερογραμμών ΑΕ, και Pantheon Airways, με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, Βασιλική Τζότζολα σε κενή θέση, Ειδικότητας Δικηγόρων".
Η Βασιλική Τζότζολα είχε προσληφθεί ως ειδική σύμβουλος του πρώην υπουργού Ανάπτυξης, κ. Κ. Χατζηδάκη την 1η Απριλίου 2009 (ΦΕΚ ΥΟΔΔ 226/2009), ενώ η σύμβασή της έληξε αυτοδικαίως το Νοέμβριο του ιδίου έτους, λίγο καιρό μετά τις εθνικές εκλογές και την αλλαγή της κυβέρνησης.
Το 2007 όμως, σύμφωνα με το βιογραφικό της προσελήφθη στην Ολυμπιακή και ευεργετήθηκε με την την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου της κυβέρνησης Καραμανλή, με την οποία δόθηκαν περαιτέρω διευκολύνσεις σε ομάδες εργαζομένων της Ολυμπιακής.
Τα δύο περιστατικά επαναφέρουν το ερώτημα, αν το νόμιμο είναι ηθικό, καθώς την ώρα που οι πολίτες δεν βρίσκουν εργασία ή απολύονται, βουλευτές και στελέχη των δύο μεγάλων κομμάτων εξασφαλίζουν θέσεις στο δημόσιο.
από www.news247.gr 21/3
Συμβιβασμός με την κρίση
Του Γιάννη Βαρουφάκη στο www.protagon.gr
Δεν είναι η πρώτη φορά που τα μέσα "ενημέρωσης" βάζουν τα γιορτινά τους, πανηγυρίζοντας για κάτι που, με μαθηματική ακρίβεια, θα αποδειχθεί ανούσιο (στην καλύτερη περίπτωση) ή καταστροφικό (στην χειρότερη). Τα ίδια συνέβησαν τον Μάιο του 2010, μετά τον "θρίαμβο" του Μνημονίου, τα ίδια είχαμε και πιο πρόσφατα όταν στις αρχές Φεβρουαρίου τα κανάλια και οι εφημερίδες μας υποδέχθηκαν μια από τις πιο άτυχες στιγμές της ΕΕ ως "επιτυχία" (βλ. εδώ). Έτσι και τώρα. Η εθνική ανακούφιση για την επιμήκυνση αποτελεί πλάνη που, βέβαια, οι εξελίξεις θα σκορπίσουν στους πέντε ανέμους της συνεχιζόμενης Κρίσης.
Για να μην με κατηγορήσει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος για μεμψιμοιρία, να πω ότι, προφανώς, καλά κάναμε και δεχθήκαμε την επιμήκυνση και τη μείωση του επιτοκίου. Όσο για την δανειοδότηση των εκτός αγορών χωρών από το EFSF μετά το 2013, ο πεινασμένος δεν μπορεί να αρνηθεί το όποιο ξεροκόμματο του πετάνε. Τους λόγους όμως για την ανακούφιση και την θριαμβολογία δεν τους βλέπω. Αντίθετα, τα νέα είναι μαύρα κι άραχνα. Τα μαντάτα που μας ήρθαν από την Εσπερία επιβεβαιώνουν ότι η Ευρώπη αποφάσισε να μην αποφασίσει. Αποφάσισε να τρενάρει την Κρίση, βαθαίνοντάς την. Αποφάσισε ότι ο Τιτανικός πρέπει να συνεχίσει ακάθεκτος, πάση θυσία, την πορεία του προς το παγόβουνο.
Μήπως είμαι υπερβολικός; Μήπως καταστροφολογώ; Τίποτα δεν θα ήθελα φίλες και φίλοι περισσότερο από το να αποδειχθώ εσφαλμένος, να καταλήξω καλυμμένος με πίσσα και πούπουλα στην Πλατεία Συντάγματος, να με δείχνουν στα παιδιά και να λένε: "Αυτά παθαίνουν οι καταστροφο-οικονομολόγοι παιδί μου. Εσύ να σκέφτεσαι όπως τα Μέσα Ενημέρωσης, των οποίων τα ένστικτα είναι, εντέλει, σωστά. Να θυμάσαι την 24η Μαρτίου του 2011 ως μέρα που, σε πείσμα Κασσανδρών όπως αυτός ο απαίσιος, η Ελλάδα γύρισε σελίδα και, με αρωγό την Ευρώπη, νίκησε την Κρίση."
Πότε θα έπρεπε να πανηγυρίζουμε με μια τέτοια απόφαση; Πρώτον, αν αυτά που "κερδίσαμε", τα... κερδίσαμε. Τι σημαίνει "κερδίζω" σε μια διαπραγμάτευση; Σημαίνει ότι αποσπώ από το αντίπαλο μέρος κάτι που εκείνο δεν είχε συμφέρον να μου δώσει. Ή, τουλάχιστον, κάτι που δεν θα μου έδινε αν δεν πάλευα με νύχια και με δόντια να αποσπάσω. Υπό αυτή την έννοια δεν κερδίσαμε τίποτα. Ό,τι πήραμε θα μας το έδιναν και να μην το ζητάγαμε. Αν δεν γινόταν η επιμήκυνση, το 2013/4 θα κάναμε, θέλοντας και μη, στάση πληρωμών - αυτό δηλαδή που η Γερμανία δεν δέχεται επ' ουδενί. Σε αυτήν την περίπτωση, το δάνειο των €110 δισ του Μαΐου θα πήγαινε στράφι. Θα χάνανε οι παλαιοί δανειστές μας (των €300 δισ τα οποία μας γονάτισαν τον Μάιο, και τα οποία φαίνεται ότι... ξεχάσαμε - αν κρίνει κανείς ότι μόνο για τα 110 της τρόικας μιλάμε ) αλλά και οι νέοι (η τρόικα). Όσο για την αγορά νέων ελληνικών ομολόγων από το EFSF μετά το 2013, το ίδιο ισχύει: Δεδομένου ότι το ελληνικό δημόσιο σε καμία των περιπτώσεων δεν πρόκειται να επιστρέψει στις αγορές ως τότε, χωρίς αυτόν τον άμεσο νέο δανεισμό θα κάναμε στάση πληρωμών το 2013. Και πάλι χαμένοι θα έβγαιναν παλαιοί δανειστές και τρόικα. Οπότε, οι μεγάλες "κατακτήσεις" του Σαββατοκύριακου αποδεικνύονται κινήσεις που η τρόικα θα έκανε έτσι κι αλλιώς. Μπορεί η ελληνική κυβέρνηση να θεωρεί εαυτόν ωφελημένη από αυτές τις κινήσεις. Σε καμία περίπτωση όμως δεν δικαιούται τον ισχυρισμό ότι πέτυχε νίκη λαμπρή στο πεδίο των σκληρών διαπραγματεύσεων με τους "ξένους". Αν μη τι άλλο, τα ακούνε αυτά οι "ξένοι" και κουνάνε το κεφάλι τους. Αρκετά έχει διασυρθεί η αξιοπιστία της χώρας στο εξωτερικό. Δεν χρειάζεται να την διασύρουμε κι άλλο.
Μήπως όμως, ακόμα κι αν ισχύει το ότι αυτά που πήραμε θα μας τα έδιναν κι από μόνοι τους, είμαστε σε έναν λιγότερο ακανθώδη δρόμο; Μήπως διαφαίνεται το φως στο τούνελ; Μήπως η Ευρώπη έχει αρχίσει να κινείται, έστω και αργά, προς την σωστή κατεύθυνση; Απαντώ με μία σκληρή λέξη: ΟΧI! Όχι, προς το παρόν τουλάχιστον. Ας εξηγηθώ: Τι συνέβη τον περασμένο Μάιο; Οι εταίροι μας προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν την Κρίση προσθέτοντας νέα δάνεια στα υπάρχοντα την ώρα που το Μνημόνιο επέβαλε γενναία μείωση της πίτας (του ΑΕΠ της χώρας) από την οποία θα πρέπει να αποπληρώσουμε τα νέα και τα παλαιά δάνεια. Έτσι, αντί τα νέα δάνεια να καθησυχάσουν τις αγορές, μειώνοντας τα spreads, πέτυχαν το αντίθετο. Το ίδιο συνέβη σε άλλες χώρες (Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία και προσεχώς Ιταλία, Βέλγιο).
Το έχω γράψει δεκάδες φορές αλλά ας το ξαναγράψω άλλη μία φορά: Τα δάνεια βοηθούν τους φερέγγυους που αντιμετωπίζουν πρόβλημα ρευστότητας. Δεν βοηθούν τους αφερέγγυους των οποίων το πρόβλημα είναι η αδυναμία εξυπηρέτησης των υπαρχόντων δανείων λόγω χαμηλού εισοδήματος και περιουσιακών στοιχείων που δεν αρκούν για τον σκοπό. Σε αυτή την περίπτωση, η περαιτέρω δανειοδότηση, ιδίως όταν γίνεται υπό τον όρο της συρρίκνωσης των εισοδημάτων, μεταφέρει την πτώχευση στο μέλλον διογκώνοντας όμως το πρόβλημα. Αυτό ακριβώς έκανε το Μνημόνιο του Μαΐου: Αποσόβησε μια άμεση έκρηξη εξασφαλίζοντας μια κατά πολύ μεγαλύτερη έκρηξη για το 2013/4. Και τώρα που αυτό το κατάλαβαν όλοι (μιας και τους κατέδειξαν οι αγορές), τι κάνουν; Προσθέτουν κι άλλα δάνεια από το 2013, με μικρές ρυθμίσεις για τα υπάρχοντα, έτσι ώστε η έκρηξη του 2013/4 να αναβληθεί για το τέλος της δεκαετίας, οπότε θα είναι ακόμα ισχυρότερη από εκείνη που θα γινόταν το 2013/4.
Θα μου πουν κάποιοι: Καλό δεν είναι αυτό; Να μετατίθεται συνέχεια η έκρηξη στο μέλλον, έτσι ώστε ποτέ να μην έρθει ή, καλύτερα, έως ότου καταφέρουμε να ορθοποδήσουμε; Μακάρι να υπήρχε βάση σε αυτή την (κατά Dickens) Μεγάλη Προσδοκία. Η πικρή αλήθεια που η κυβέρνηση πεισματικά αρνείται να κοιτάξει στα μάτια είναι ότι, στο μεταξύ, η χώρα τελεί υπό την σκιά μιας απόλυτης στάσης επενδύσεων. Η επιμήκυνση που 'κερδίσαμε', ουσιαστικά, αποτελεί επιμήκυνση της περιόδου στάσης επενδύσεων στην χώρα. Επιμήκυνση που εγγυάται την ανάπτυξη της υποανάπτυξης. (Αλήθεια, ποιος τρελλός επενδύει σε μια χώρα όπου υπάρχει ωρολογιακή βόμβα που θα εκραγεί σε μια δεκαετία;)
Σας ρωτώ, λοιπόν, φίλες και φίλοι: Προς τι οι γιορτές, οι θρίαμβοι, η απλή ανακούφιση ακόμα; Η Ευρώπη, με την προχτεσινή της απόφαση, το μόνο που έκανε ήταν να αποφύγει μια ακόμα φορά τις δομικές αλλαγές στην αρχιτεκτονική της ευρωζώνης χωρίς τις οποίες καμμία επιμήκυνση, κανένας νέος δανεισμός, καμία μικροαλλαγή των όρων υπάρχοντος δανεισμού δεν πρόκειται να σταματήσουν την Κρίση που υπονομεύει ολόκληρη την οικονομία της ευρωζώνης. Που είναι το ευρωομόλογο κ. Πρωθυπουργέ, για το οποίο ξεκινήσαμε και καμπάνια; Το συζητήσατε καν με την κα Μέρκελ;
Μπορεί η δική μας πρόταση (με τον συνδυασμό αναδιάρθρωσης όλου του ευρωπαϊκού χρέους, το επιλεκτικό κούρεμα ομολόγων, την εκκαθάριση του τραπεζικού συστήματος και την επιστράτευση της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων που προτείνει) να μην είναι η βέλτιστη (αν και δεν έχω δει κάτι καλύτερο, προς το παρόν). Όμως, λύση της Κρίσης χωρίς τέτοιου είδους δομικές αλλαγές δεν θα επιτευχθεί. Έως τότε η Ελλάδα μας θα αδυνατεί να ορθοποδήσει όσο σκληρά και να δουλέψουμε, όσο και να ανασκουμπωθούμε, όσο και βαθειά να βάλουμε το νυστέρι στην διαφθορά και στην αναλγησία.
Πότε λοιπόν δικαιούμαστε να ανακουφιστούμε; (Πόσο μάλιστα να γιορτάσουμε;) Όταν οι πλεονασματικές χώρες αποφασίσουν ένα απλό πράγμα: Να σταματήσουν να προσπαθούν να 'επιλύσουν' την Κρίση φορτώνοντας με φορολογικά βάρη τους πολίτες τους (Γερμανούς, Αυστριακούς, Φιλανδούς και Ολλανδούς) υπέρ των ελλειμματικών κρατών σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αποφύγουν την εκκαθάριση των δικών τους ουσιαστικά πτωχευμένων τραπεζών (ιδίως των Γερμανικών), την αναδιάρθρωση του συνολικού ευρωπαϊκού χρέους, και την οριστική απώλεια της δυνατότητάς τους να εγκαταλείψουν την ευρωζώνη. Τότε, και μόνο τότε, να νιώσουμε την ανακούφιση που τόσο έχουμε ανάγκη.
Ένας συμβιβασμός με την Κρίση. Αυτό κόμισε ο κ. Πρωθυπουργός από την Ευρώπη. Και γιατί είναι μαύρο κι άραχνο μαντάτο αυτό; Επειδή η Κρίση είναι ασυμβίβαστη...
---> O Βαρουφάκης σταθερά αποτελεί φωνή, οικονομικής, λογικής στο χάος και στην εμμονή σε δειλές μη αποφάσεις και ημίμετρα της σημερινής ηγεσίας Ελλάδας και Ευρώπης, ηγεσίας που εμμένει σε μια χρόνια, αποτυχημένη τακτική και αρνείται να συγκρουστεί με συμφέροντα και κατεστημένα, επιμένοντας να στέλνει μπροστά-μπροστά στη μάχη τους μεσαίους (που ολοένα και λιγοστεύουν) και τους μικρούς (που όλο και πληθαίνουν). Κοινώς το αδιέξοδο διαιωνίζεται όσο δεν αποφασίζουν να σπάσουν αυγά για να κάνουν ομελέτα. Ο σκύλος θα μένει νηστικός και η πίτα στους (πολύ) λίγους...
Δεν είναι η πρώτη φορά που τα μέσα "ενημέρωσης" βάζουν τα γιορτινά τους, πανηγυρίζοντας για κάτι που, με μαθηματική ακρίβεια, θα αποδειχθεί ανούσιο (στην καλύτερη περίπτωση) ή καταστροφικό (στην χειρότερη). Τα ίδια συνέβησαν τον Μάιο του 2010, μετά τον "θρίαμβο" του Μνημονίου, τα ίδια είχαμε και πιο πρόσφατα όταν στις αρχές Φεβρουαρίου τα κανάλια και οι εφημερίδες μας υποδέχθηκαν μια από τις πιο άτυχες στιγμές της ΕΕ ως "επιτυχία" (βλ. εδώ). Έτσι και τώρα. Η εθνική ανακούφιση για την επιμήκυνση αποτελεί πλάνη που, βέβαια, οι εξελίξεις θα σκορπίσουν στους πέντε ανέμους της συνεχιζόμενης Κρίσης.
Για να μην με κατηγορήσει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος για μεμψιμοιρία, να πω ότι, προφανώς, καλά κάναμε και δεχθήκαμε την επιμήκυνση και τη μείωση του επιτοκίου. Όσο για την δανειοδότηση των εκτός αγορών χωρών από το EFSF μετά το 2013, ο πεινασμένος δεν μπορεί να αρνηθεί το όποιο ξεροκόμματο του πετάνε. Τους λόγους όμως για την ανακούφιση και την θριαμβολογία δεν τους βλέπω. Αντίθετα, τα νέα είναι μαύρα κι άραχνα. Τα μαντάτα που μας ήρθαν από την Εσπερία επιβεβαιώνουν ότι η Ευρώπη αποφάσισε να μην αποφασίσει. Αποφάσισε να τρενάρει την Κρίση, βαθαίνοντάς την. Αποφάσισε ότι ο Τιτανικός πρέπει να συνεχίσει ακάθεκτος, πάση θυσία, την πορεία του προς το παγόβουνο.
Μήπως είμαι υπερβολικός; Μήπως καταστροφολογώ; Τίποτα δεν θα ήθελα φίλες και φίλοι περισσότερο από το να αποδειχθώ εσφαλμένος, να καταλήξω καλυμμένος με πίσσα και πούπουλα στην Πλατεία Συντάγματος, να με δείχνουν στα παιδιά και να λένε: "Αυτά παθαίνουν οι καταστροφο-οικονομολόγοι παιδί μου. Εσύ να σκέφτεσαι όπως τα Μέσα Ενημέρωσης, των οποίων τα ένστικτα είναι, εντέλει, σωστά. Να θυμάσαι την 24η Μαρτίου του 2011 ως μέρα που, σε πείσμα Κασσανδρών όπως αυτός ο απαίσιος, η Ελλάδα γύρισε σελίδα και, με αρωγό την Ευρώπη, νίκησε την Κρίση."
Πότε θα έπρεπε να πανηγυρίζουμε με μια τέτοια απόφαση; Πρώτον, αν αυτά που "κερδίσαμε", τα... κερδίσαμε. Τι σημαίνει "κερδίζω" σε μια διαπραγμάτευση; Σημαίνει ότι αποσπώ από το αντίπαλο μέρος κάτι που εκείνο δεν είχε συμφέρον να μου δώσει. Ή, τουλάχιστον, κάτι που δεν θα μου έδινε αν δεν πάλευα με νύχια και με δόντια να αποσπάσω. Υπό αυτή την έννοια δεν κερδίσαμε τίποτα. Ό,τι πήραμε θα μας το έδιναν και να μην το ζητάγαμε. Αν δεν γινόταν η επιμήκυνση, το 2013/4 θα κάναμε, θέλοντας και μη, στάση πληρωμών - αυτό δηλαδή που η Γερμανία δεν δέχεται επ' ουδενί. Σε αυτήν την περίπτωση, το δάνειο των €110 δισ του Μαΐου θα πήγαινε στράφι. Θα χάνανε οι παλαιοί δανειστές μας (των €300 δισ τα οποία μας γονάτισαν τον Μάιο, και τα οποία φαίνεται ότι... ξεχάσαμε - αν κρίνει κανείς ότι μόνο για τα 110 της τρόικας μιλάμε ) αλλά και οι νέοι (η τρόικα). Όσο για την αγορά νέων ελληνικών ομολόγων από το EFSF μετά το 2013, το ίδιο ισχύει: Δεδομένου ότι το ελληνικό δημόσιο σε καμία των περιπτώσεων δεν πρόκειται να επιστρέψει στις αγορές ως τότε, χωρίς αυτόν τον άμεσο νέο δανεισμό θα κάναμε στάση πληρωμών το 2013. Και πάλι χαμένοι θα έβγαιναν παλαιοί δανειστές και τρόικα. Οπότε, οι μεγάλες "κατακτήσεις" του Σαββατοκύριακου αποδεικνύονται κινήσεις που η τρόικα θα έκανε έτσι κι αλλιώς. Μπορεί η ελληνική κυβέρνηση να θεωρεί εαυτόν ωφελημένη από αυτές τις κινήσεις. Σε καμία περίπτωση όμως δεν δικαιούται τον ισχυρισμό ότι πέτυχε νίκη λαμπρή στο πεδίο των σκληρών διαπραγματεύσεων με τους "ξένους". Αν μη τι άλλο, τα ακούνε αυτά οι "ξένοι" και κουνάνε το κεφάλι τους. Αρκετά έχει διασυρθεί η αξιοπιστία της χώρας στο εξωτερικό. Δεν χρειάζεται να την διασύρουμε κι άλλο.
Μήπως όμως, ακόμα κι αν ισχύει το ότι αυτά που πήραμε θα μας τα έδιναν κι από μόνοι τους, είμαστε σε έναν λιγότερο ακανθώδη δρόμο; Μήπως διαφαίνεται το φως στο τούνελ; Μήπως η Ευρώπη έχει αρχίσει να κινείται, έστω και αργά, προς την σωστή κατεύθυνση; Απαντώ με μία σκληρή λέξη: ΟΧI! Όχι, προς το παρόν τουλάχιστον. Ας εξηγηθώ: Τι συνέβη τον περασμένο Μάιο; Οι εταίροι μας προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν την Κρίση προσθέτοντας νέα δάνεια στα υπάρχοντα την ώρα που το Μνημόνιο επέβαλε γενναία μείωση της πίτας (του ΑΕΠ της χώρας) από την οποία θα πρέπει να αποπληρώσουμε τα νέα και τα παλαιά δάνεια. Έτσι, αντί τα νέα δάνεια να καθησυχάσουν τις αγορές, μειώνοντας τα spreads, πέτυχαν το αντίθετο. Το ίδιο συνέβη σε άλλες χώρες (Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία και προσεχώς Ιταλία, Βέλγιο).
Το έχω γράψει δεκάδες φορές αλλά ας το ξαναγράψω άλλη μία φορά: Τα δάνεια βοηθούν τους φερέγγυους που αντιμετωπίζουν πρόβλημα ρευστότητας. Δεν βοηθούν τους αφερέγγυους των οποίων το πρόβλημα είναι η αδυναμία εξυπηρέτησης των υπαρχόντων δανείων λόγω χαμηλού εισοδήματος και περιουσιακών στοιχείων που δεν αρκούν για τον σκοπό. Σε αυτή την περίπτωση, η περαιτέρω δανειοδότηση, ιδίως όταν γίνεται υπό τον όρο της συρρίκνωσης των εισοδημάτων, μεταφέρει την πτώχευση στο μέλλον διογκώνοντας όμως το πρόβλημα. Αυτό ακριβώς έκανε το Μνημόνιο του Μαΐου: Αποσόβησε μια άμεση έκρηξη εξασφαλίζοντας μια κατά πολύ μεγαλύτερη έκρηξη για το 2013/4. Και τώρα που αυτό το κατάλαβαν όλοι (μιας και τους κατέδειξαν οι αγορές), τι κάνουν; Προσθέτουν κι άλλα δάνεια από το 2013, με μικρές ρυθμίσεις για τα υπάρχοντα, έτσι ώστε η έκρηξη του 2013/4 να αναβληθεί για το τέλος της δεκαετίας, οπότε θα είναι ακόμα ισχυρότερη από εκείνη που θα γινόταν το 2013/4.
Θα μου πουν κάποιοι: Καλό δεν είναι αυτό; Να μετατίθεται συνέχεια η έκρηξη στο μέλλον, έτσι ώστε ποτέ να μην έρθει ή, καλύτερα, έως ότου καταφέρουμε να ορθοποδήσουμε; Μακάρι να υπήρχε βάση σε αυτή την (κατά Dickens) Μεγάλη Προσδοκία. Η πικρή αλήθεια που η κυβέρνηση πεισματικά αρνείται να κοιτάξει στα μάτια είναι ότι, στο μεταξύ, η χώρα τελεί υπό την σκιά μιας απόλυτης στάσης επενδύσεων. Η επιμήκυνση που 'κερδίσαμε', ουσιαστικά, αποτελεί επιμήκυνση της περιόδου στάσης επενδύσεων στην χώρα. Επιμήκυνση που εγγυάται την ανάπτυξη της υποανάπτυξης. (Αλήθεια, ποιος τρελλός επενδύει σε μια χώρα όπου υπάρχει ωρολογιακή βόμβα που θα εκραγεί σε μια δεκαετία;)
Σας ρωτώ, λοιπόν, φίλες και φίλοι: Προς τι οι γιορτές, οι θρίαμβοι, η απλή ανακούφιση ακόμα; Η Ευρώπη, με την προχτεσινή της απόφαση, το μόνο που έκανε ήταν να αποφύγει μια ακόμα φορά τις δομικές αλλαγές στην αρχιτεκτονική της ευρωζώνης χωρίς τις οποίες καμμία επιμήκυνση, κανένας νέος δανεισμός, καμία μικροαλλαγή των όρων υπάρχοντος δανεισμού δεν πρόκειται να σταματήσουν την Κρίση που υπονομεύει ολόκληρη την οικονομία της ευρωζώνης. Που είναι το ευρωομόλογο κ. Πρωθυπουργέ, για το οποίο ξεκινήσαμε και καμπάνια; Το συζητήσατε καν με την κα Μέρκελ;
Μπορεί η δική μας πρόταση (με τον συνδυασμό αναδιάρθρωσης όλου του ευρωπαϊκού χρέους, το επιλεκτικό κούρεμα ομολόγων, την εκκαθάριση του τραπεζικού συστήματος και την επιστράτευση της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων που προτείνει) να μην είναι η βέλτιστη (αν και δεν έχω δει κάτι καλύτερο, προς το παρόν). Όμως, λύση της Κρίσης χωρίς τέτοιου είδους δομικές αλλαγές δεν θα επιτευχθεί. Έως τότε η Ελλάδα μας θα αδυνατεί να ορθοποδήσει όσο σκληρά και να δουλέψουμε, όσο και να ανασκουμπωθούμε, όσο και βαθειά να βάλουμε το νυστέρι στην διαφθορά και στην αναλγησία.
Πότε λοιπόν δικαιούμαστε να ανακουφιστούμε; (Πόσο μάλιστα να γιορτάσουμε;) Όταν οι πλεονασματικές χώρες αποφασίσουν ένα απλό πράγμα: Να σταματήσουν να προσπαθούν να 'επιλύσουν' την Κρίση φορτώνοντας με φορολογικά βάρη τους πολίτες τους (Γερμανούς, Αυστριακούς, Φιλανδούς και Ολλανδούς) υπέρ των ελλειμματικών κρατών σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αποφύγουν την εκκαθάριση των δικών τους ουσιαστικά πτωχευμένων τραπεζών (ιδίως των Γερμανικών), την αναδιάρθρωση του συνολικού ευρωπαϊκού χρέους, και την οριστική απώλεια της δυνατότητάς τους να εγκαταλείψουν την ευρωζώνη. Τότε, και μόνο τότε, να νιώσουμε την ανακούφιση που τόσο έχουμε ανάγκη.
Ένας συμβιβασμός με την Κρίση. Αυτό κόμισε ο κ. Πρωθυπουργός από την Ευρώπη. Και γιατί είναι μαύρο κι άραχνο μαντάτο αυτό; Επειδή η Κρίση είναι ασυμβίβαστη...
---> O Βαρουφάκης σταθερά αποτελεί φωνή, οικονομικής, λογικής στο χάος και στην εμμονή σε δειλές μη αποφάσεις και ημίμετρα της σημερινής ηγεσίας Ελλάδας και Ευρώπης, ηγεσίας που εμμένει σε μια χρόνια, αποτυχημένη τακτική και αρνείται να συγκρουστεί με συμφέροντα και κατεστημένα, επιμένοντας να στέλνει μπροστά-μπροστά στη μάχη τους μεσαίους (που ολοένα και λιγοστεύουν) και τους μικρούς (που όλο και πληθαίνουν). Κοινώς το αδιέξοδο διαιωνίζεται όσο δεν αποφασίζουν να σπάσουν αυγά για να κάνουν ομελέτα. Ο σκύλος θα μένει νηστικός και η πίτα στους (πολύ) λίγους...
Πατέρας: Eνας παρεξηγημένος "θεσμός"
Πατέρας-γυιός, πατέρας-γυιός...
Της Νίκης Κόλλια 12/03/2011
Υπάρχει κάπου στην Αθήνα ένας μικρούλης που έγινε κιόλας 12 χρονών. Είναι ένα παιδάκι με πράσινα μάτια που κερδίζει συνέχεια τον μπαμπά του. Όταν ένα παιδάκι γίνεται δώδεκα ετών, ο μπαμπάς του, του κάνει ένα πάρτυ, του ανοίγει λογαριασμό στο yahoo, και του αποκαλύπτει με «παιδική κακία» πως όταν ήταν πιο μικρούλης τον άφηνε επίτηδες να κερδίζει. Υπάρχει κάπου στην Αθήνα ένας μπαμπάς που μεγαλώνει. Είναι ένας μπαμπάς με πράσινα μάτια –ακριβώς ίδια με τα μάτια του μικρού της προηγούμενης παραγράφου- που χάνει συνέχεια από το γιο του. Όταν ένας μπαμπάς μεγαλώνει, ο δικός του μπαμπάς είναι πολύ μακριά για να του κάνει πάρτυ, ανοίγει μόνος του την τηλεόραση για να δει ποδόσφαιρο, και τα εφαρμοσμένα μαθηματικά του τού αποκαλύπτουν με «ενήλικη κακία» πως όλοι οι παίκτες είναι επίτηδες μικρότεροί του.
Υπάρχει κάπου στην Αθήνα ένας μπαμπάς που για 3 με 4 ώρες κάθε απόγευμα κάνει παρέα με τον γιο του, που στα δεκάλεπτα διαλειμματα μεταξύ των σετ ηλεκτρονικών αγώνων, θυμάται δυστυχώς πως πρέπει -έστω για λίγο- να ξαναγίνει ο μεγάλος μπαμπάς και να διαβάσει τον μικρό για το σχολείο, που τον διαβάζει όσο πιο γρήγορα μπορεί γιατί λαχταρά να ξαναγίνουν παρέα, γιατί λαχταρά να παίξει. Υπάρχει κάπου στην Αθήνα ένας μικρούλης που βαριέται το διάβασμα, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που ο μπαμπάς του το βαριόταν όταν ήταν και εκείνος μικρούλης.Υπάρχει κάπου στην Αθήνα ένας μπαμπάς που σηκώνει στους ώμους τον μικρούλη του και τον πάει βόλτα: στο Πλανητάριο, στα αστέρια, στο γήπεδο δεν έχει σημασία... και καθώς ο μικρός κάθεται αναπαυτικά στους ώμους του μπαμπά του, εκείνος αρχίζει να σφυρίζει, και καθώς κυκλοφορούν ο μπαμπάς προσπαθεί να πείσει τον μικρούλη του πως οι λέξεις είναι σαν το σφύριγμα, πως οι λέξεις έχουν ήχους και χρώματα, πως οι λέξεις φτιάχνουν την αγάπη, και πως ό,τι και να γίνει ένας μπαμπάς και ένας γιος μπορούν να αρχίζουν ξανά και ξανά και να βαθαίνουν και να ριζώνουν και να παραμείνουν ήρωες ο ένας για τον άλλον ακόμη και αν η ζωή δεν είναι και τόσο εύκολη υπόθεση τελικά.
Ναι, είμαι σίγουρη, υπάρχει κάπου ένας μπαμπάς που νιώθει πολλές φορές αδύναμος και τότε έχει μια ωραία έμπνευση και πιάνει και σχεδιάζει φωτισμένα σπιτάκια και όμορφα μονοπάτια και ύστερα στέλνει με αγάπη τον μικρούλη του εκεί ή σε κάτι άλλα παράξενα πολύχρωμα παραμύθια, όπου του συστήνει νάνους και γίγαντες και πολεμιστές μέσα σε τρεις μόνο ώρες και ύστερα τον Μαιτρ και τη Μαργαρίτα, και το κορίτσι με τα σπίρτα, πάντα με την ίδια ευκολία.
Υπάρχει ένας μπαμπάς που φοβάται. Ναι φοβάται πολύ μήπως ο ίδιος είναι πολύ μακριά όταν ο γιος του γίνει μεσήλικας, και ύστερα διώχνει το φόβο του και ονειρεύεται μέσα σε ένα starbucks να έρχεται ο γιος του μεγάλος και όμορφος και αφού τον κεράσει έναν καφέ, να τον παίρνει και να πηγαίνουν βόλτα, να πηγαίνουν ταξίδια, να πηγαίνουν γήπεδο...και ύστερα ο μικρούλης-μεγάλος να αγοράζει γλειφιτζούρια στο μπαμπά του-ακόμη πιο μεγάλο και να μυρίζουν και οι δυο άρωμα ή aftershave και ύστερα να του μαθαίνει να οδηγεί ή πώς θα βρει το μοναδικό κορίτσι - και ας ξέρει καλά ο μπαμπάς πως δεν υπάρχουν μοναδικά κορίτσια.
Και επειδή υπάρχει αυτός ο μπαμπάς, αν τον δείτε στο δρόμο σας καμιά μέρα να κουβαλά στους ώμους του τον μικρούλη του, μην τον προσπεράσετε, χαρίστε τους μια στιγμή από τη ζωή σας, αφιερώστε τους μια όμορφη ματιά, ή ακόμη καλύτερα καθίστε σε μια γωνιά και ακούστε τη σιωπή τους. Γιατί για αυτόν τον μπαμπά ό ήχος τούτης της σιωπής, ο θόρυβος από τα παπούτσια του μικρού του καθώς ανεβαίνει στους ώμους του μπαμπά του, το μάσημα μιας τσίχλας, είναι εκείνη ακριβώς η μαγεία που τον απελευθερώνει από τον εαυτό του, από κάθε ενήλικη σύμβαση της καθημερινότητάς του, και του χαρίζει ένα μεγάλο βήμα, το πρώτο της ζωής του, για να εκτιναχθεί πάνω από τα αστέρια, εκεί που η βαρύτητα δεν έχει πια καμιά σημασία. ..Και ύστερα σκεφτείτε πως τούτος ο μπαμπάς υπήρξε κάποτε μικρούλης. Υπήρξε και αυτός στους ώμους του δικού του μπαμπά και ένιωθε το ίδιο ρίγος όταν άκουγε για τους αστροναύτες και το φεγγάρι."It is lonely up here!" θα ακούσει τον μικρούλη να του λέει...Και καθώς θα τον κατεβάζει από τους όμως του σίγουρα θα σκεφτεί πως ποτέ του δεν έχει ξανακούσει την μοναξιά τόσο όμορφη και γαλήνια.
"It is lonely up here!" θα πει πολλές φορές στον εαυτό του. Ναι τούτος ο μπαμπάς θα ήθελε σίγουρα η ζωή του να μοιάζει με τραγούδι. Ένα τραγούδι του Bob Dylan ή τωνRolling Stones. Να μπορεί πάντα να έχει αυτό που θέλει. Ένα τραγούδι σκληρό και τρυφερό, καινούριο και παλιό, μελαγχολικό και χαρούμενο, ψιθυριστό και θυμωμένο, κακόφωνο μα ουσιαστικό. «Δεν ξέρω αν τα κατάφερα. Πάντως προσπάθησα. Μόνο, που τον πόνο εξακολουθώ να τον νιώθω.», αυτό θα σου πει αν του πιάσεις κουβέντα.
Αν βρεις στο δρόμο σου έναν μπαμπά πιάσε κουβέντα μαζί του. Και καθώς θα σου δείχνει την φωτογραφία των γενεθλίων του γιου του και θα σου λέει πως «Ο μικρούλης μου είναι το παιδάκι στη μέση της φωτογραφίας», που ξέρεις, μπορεί να νιώσεις για 5 ολόκληρα λεπτά την τρυφερότητα των λέξεων. Ίσως και την αγάπη... Και ύστερα χάρισέ του το πιο όμορφο χαμόγελό σου, γιατί βλέπεις οι μπαμπάδες στα 45 τους έχουν ανάγκη από ένα αληθινό χαμόγελο.Και πριν χωρίσετε πες του πως είσαι σίγουρη πως δεν είναι κληρονομική η πραγματικότητα.Αυτός θα καταλάβει. Γιατί ο δικός μου 45χρονος μπαμπάς είναι ο πιο έξυπνος μεσήλικας που ξέρω!
Της Νίκης Κόλλια 12/03/2011
Υπάρχει κάπου στην Αθήνα ένας μικρούλης που έγινε κιόλας 12 χρονών. Είναι ένα παιδάκι με πράσινα μάτια που κερδίζει συνέχεια τον μπαμπά του. Όταν ένα παιδάκι γίνεται δώδεκα ετών, ο μπαμπάς του, του κάνει ένα πάρτυ, του ανοίγει λογαριασμό στο yahoo, και του αποκαλύπτει με «παιδική κακία» πως όταν ήταν πιο μικρούλης τον άφηνε επίτηδες να κερδίζει. Υπάρχει κάπου στην Αθήνα ένας μπαμπάς που μεγαλώνει. Είναι ένας μπαμπάς με πράσινα μάτια –ακριβώς ίδια με τα μάτια του μικρού της προηγούμενης παραγράφου- που χάνει συνέχεια από το γιο του. Όταν ένας μπαμπάς μεγαλώνει, ο δικός του μπαμπάς είναι πολύ μακριά για να του κάνει πάρτυ, ανοίγει μόνος του την τηλεόραση για να δει ποδόσφαιρο, και τα εφαρμοσμένα μαθηματικά του τού αποκαλύπτουν με «ενήλικη κακία» πως όλοι οι παίκτες είναι επίτηδες μικρότεροί του.
Υπάρχει κάπου στην Αθήνα ένας μπαμπάς που για 3 με 4 ώρες κάθε απόγευμα κάνει παρέα με τον γιο του, που στα δεκάλεπτα διαλειμματα μεταξύ των σετ ηλεκτρονικών αγώνων, θυμάται δυστυχώς πως πρέπει -έστω για λίγο- να ξαναγίνει ο μεγάλος μπαμπάς και να διαβάσει τον μικρό για το σχολείο, που τον διαβάζει όσο πιο γρήγορα μπορεί γιατί λαχταρά να ξαναγίνουν παρέα, γιατί λαχταρά να παίξει. Υπάρχει κάπου στην Αθήνα ένας μικρούλης που βαριέται το διάβασμα, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που ο μπαμπάς του το βαριόταν όταν ήταν και εκείνος μικρούλης.Υπάρχει κάπου στην Αθήνα ένας μπαμπάς που σηκώνει στους ώμους τον μικρούλη του και τον πάει βόλτα: στο Πλανητάριο, στα αστέρια, στο γήπεδο δεν έχει σημασία... και καθώς ο μικρός κάθεται αναπαυτικά στους ώμους του μπαμπά του, εκείνος αρχίζει να σφυρίζει, και καθώς κυκλοφορούν ο μπαμπάς προσπαθεί να πείσει τον μικρούλη του πως οι λέξεις είναι σαν το σφύριγμα, πως οι λέξεις έχουν ήχους και χρώματα, πως οι λέξεις φτιάχνουν την αγάπη, και πως ό,τι και να γίνει ένας μπαμπάς και ένας γιος μπορούν να αρχίζουν ξανά και ξανά και να βαθαίνουν και να ριζώνουν και να παραμείνουν ήρωες ο ένας για τον άλλον ακόμη και αν η ζωή δεν είναι και τόσο εύκολη υπόθεση τελικά.
Ναι, είμαι σίγουρη, υπάρχει κάπου ένας μπαμπάς που νιώθει πολλές φορές αδύναμος και τότε έχει μια ωραία έμπνευση και πιάνει και σχεδιάζει φωτισμένα σπιτάκια και όμορφα μονοπάτια και ύστερα στέλνει με αγάπη τον μικρούλη του εκεί ή σε κάτι άλλα παράξενα πολύχρωμα παραμύθια, όπου του συστήνει νάνους και γίγαντες και πολεμιστές μέσα σε τρεις μόνο ώρες και ύστερα τον Μαιτρ και τη Μαργαρίτα, και το κορίτσι με τα σπίρτα, πάντα με την ίδια ευκολία.
Υπάρχει ένας μπαμπάς που φοβάται. Ναι φοβάται πολύ μήπως ο ίδιος είναι πολύ μακριά όταν ο γιος του γίνει μεσήλικας, και ύστερα διώχνει το φόβο του και ονειρεύεται μέσα σε ένα starbucks να έρχεται ο γιος του μεγάλος και όμορφος και αφού τον κεράσει έναν καφέ, να τον παίρνει και να πηγαίνουν βόλτα, να πηγαίνουν ταξίδια, να πηγαίνουν γήπεδο...και ύστερα ο μικρούλης-μεγάλος να αγοράζει γλειφιτζούρια στο μπαμπά του-ακόμη πιο μεγάλο και να μυρίζουν και οι δυο άρωμα ή aftershave και ύστερα να του μαθαίνει να οδηγεί ή πώς θα βρει το μοναδικό κορίτσι - και ας ξέρει καλά ο μπαμπάς πως δεν υπάρχουν μοναδικά κορίτσια.
Και επειδή υπάρχει αυτός ο μπαμπάς, αν τον δείτε στο δρόμο σας καμιά μέρα να κουβαλά στους ώμους του τον μικρούλη του, μην τον προσπεράσετε, χαρίστε τους μια στιγμή από τη ζωή σας, αφιερώστε τους μια όμορφη ματιά, ή ακόμη καλύτερα καθίστε σε μια γωνιά και ακούστε τη σιωπή τους. Γιατί για αυτόν τον μπαμπά ό ήχος τούτης της σιωπής, ο θόρυβος από τα παπούτσια του μικρού του καθώς ανεβαίνει στους ώμους του μπαμπά του, το μάσημα μιας τσίχλας, είναι εκείνη ακριβώς η μαγεία που τον απελευθερώνει από τον εαυτό του, από κάθε ενήλικη σύμβαση της καθημερινότητάς του, και του χαρίζει ένα μεγάλο βήμα, το πρώτο της ζωής του, για να εκτιναχθεί πάνω από τα αστέρια, εκεί που η βαρύτητα δεν έχει πια καμιά σημασία. ..Και ύστερα σκεφτείτε πως τούτος ο μπαμπάς υπήρξε κάποτε μικρούλης. Υπήρξε και αυτός στους ώμους του δικού του μπαμπά και ένιωθε το ίδιο ρίγος όταν άκουγε για τους αστροναύτες και το φεγγάρι."It is lonely up here!" θα ακούσει τον μικρούλη να του λέει...Και καθώς θα τον κατεβάζει από τους όμως του σίγουρα θα σκεφτεί πως ποτέ του δεν έχει ξανακούσει την μοναξιά τόσο όμορφη και γαλήνια.
"It is lonely up here!" θα πει πολλές φορές στον εαυτό του. Ναι τούτος ο μπαμπάς θα ήθελε σίγουρα η ζωή του να μοιάζει με τραγούδι. Ένα τραγούδι του Bob Dylan ή τωνRolling Stones. Να μπορεί πάντα να έχει αυτό που θέλει. Ένα τραγούδι σκληρό και τρυφερό, καινούριο και παλιό, μελαγχολικό και χαρούμενο, ψιθυριστό και θυμωμένο, κακόφωνο μα ουσιαστικό. «Δεν ξέρω αν τα κατάφερα. Πάντως προσπάθησα. Μόνο, που τον πόνο εξακολουθώ να τον νιώθω.», αυτό θα σου πει αν του πιάσεις κουβέντα.
Αν βρεις στο δρόμο σου έναν μπαμπά πιάσε κουβέντα μαζί του. Και καθώς θα σου δείχνει την φωτογραφία των γενεθλίων του γιου του και θα σου λέει πως «Ο μικρούλης μου είναι το παιδάκι στη μέση της φωτογραφίας», που ξέρεις, μπορεί να νιώσεις για 5 ολόκληρα λεπτά την τρυφερότητα των λέξεων. Ίσως και την αγάπη... Και ύστερα χάρισέ του το πιο όμορφο χαμόγελό σου, γιατί βλέπεις οι μπαμπάδες στα 45 τους έχουν ανάγκη από ένα αληθινό χαμόγελο.Και πριν χωρίσετε πες του πως είσαι σίγουρη πως δεν είναι κληρονομική η πραγματικότητα.Αυτός θα καταλάβει. Γιατί ο δικός μου 45χρονος μπαμπάς είναι ο πιο έξυπνος μεσήλικας που ξέρω!
Σχετικά με τους "άτακτους" και "υποκινούμενους νεολαίους, το μέλλον της χώρας μας...
Τα δύο παιδιά
Το Πανεπιστήμιο δεν ανήκει ούτε στους φοιτητές ούτε στους καθηγητές αλλά είναι δημόσια περιουσία. Το πανεπιστημιακό άσυλο είναι κατάλοιπο μιας κοινωνίας που δεν είχε εμπιστοσύνη στην ίδια την νομιμότητά της, μιας Δημοκρατίας που δεν έχει την αυτοπεποίθηση να εγγυηθεί την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών παντού και την εξασφαλίζει μόνο σε μία φέτα της. Το αίτημα θα έπρεπε να είναι άσυλο ιδεών παντού και επιβολή του νόμου ενιαία.
Οι μετανάστες δεν είναι άγγελοι. Είναι πανσπερμία που περιέχει εργατικότητα και γαλήνη μαζί με εξαθλίωση και εγκληματικότητα. Θα ήταν ευχής έργο, στην εποχή της ελεύθερης διακίνησης των κεφαλαίων να συνυπήρχε η ελεύθερη διακίνηση τους εργατικού δυναμικού -αυτό θα συνέβαινε αν, όσο εύκολη είναι η είσοδος στη χώρα μας, τόσο εύκολη ήταν και η έξοδος στις υπόλοιπες χώρες της Ένωσης. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, οι μετανάστες λιμνάζουν εδώ και έχουμε περάσει πια το σημείο βρασμού.
Υπάρχουν κομματικοί χώροι που σπεκουλάρουν και στο άσυλο και στο μεταναστευτικό. Οι περισσότεροι είναι δεξιοί και ακροδεξιοί αλλά και ο λόγος της αριστεράς δεν γίνεται πειστικός λόγω της πολυγλωσσίας του χώρου.
Νομίζω ότι τα παραπάνω βρίσκουν σύμφωνους τους συντριπτικά περισσότερους αρθρογράφους, σχολιαστές και όποιον άλλον υπέπεσε στην αντίληψή μου αυτές τις μέρες. Ένα μόνο δεν διάβασα και είναι αυτό που από την πρώτη στιγμή με έκανε επιφυλακτικό να πάρω ξεκάθαρη θέση.
Ανάμεσα σε ένα παιδί που αγωνιά για την στέγαση και φροντίδα των μεταναστών με όποιο λάθος τρόπο, που κινούμενο από ουμανιστικά κίνητρα παίρνει ακραίες (όχι παράνομες) θέσεις, που μιλά τη γλώσσα της ιδεαλιστικής ουτοπίας για τη λύση ζωτικών προβλημάτων εξαθλιωμένων συνανθρώπων του και σε ένα παιδί που ενοχλείται για την μικρή διακοπή της ομαλής εξέλιξης των σπουδών του, προσηλωμένο να τις τελειώσει μια ώρα αρχύτερα για να ριχτεί στην αρένα του ανταγωνισμού, ποιο θα θέλατε να είναι το δικό σας;
Χ.Σ 27/01/2011
Το Πανεπιστήμιο δεν ανήκει ούτε στους φοιτητές ούτε στους καθηγητές αλλά είναι δημόσια περιουσία. Το πανεπιστημιακό άσυλο είναι κατάλοιπο μιας κοινωνίας που δεν είχε εμπιστοσύνη στην ίδια την νομιμότητά της, μιας Δημοκρατίας που δεν έχει την αυτοπεποίθηση να εγγυηθεί την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών παντού και την εξασφαλίζει μόνο σε μία φέτα της. Το αίτημα θα έπρεπε να είναι άσυλο ιδεών παντού και επιβολή του νόμου ενιαία.
Οι μετανάστες δεν είναι άγγελοι. Είναι πανσπερμία που περιέχει εργατικότητα και γαλήνη μαζί με εξαθλίωση και εγκληματικότητα. Θα ήταν ευχής έργο, στην εποχή της ελεύθερης διακίνησης των κεφαλαίων να συνυπήρχε η ελεύθερη διακίνηση τους εργατικού δυναμικού -αυτό θα συνέβαινε αν, όσο εύκολη είναι η είσοδος στη χώρα μας, τόσο εύκολη ήταν και η έξοδος στις υπόλοιπες χώρες της Ένωσης. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, οι μετανάστες λιμνάζουν εδώ και έχουμε περάσει πια το σημείο βρασμού.
Υπάρχουν κομματικοί χώροι που σπεκουλάρουν και στο άσυλο και στο μεταναστευτικό. Οι περισσότεροι είναι δεξιοί και ακροδεξιοί αλλά και ο λόγος της αριστεράς δεν γίνεται πειστικός λόγω της πολυγλωσσίας του χώρου.
Νομίζω ότι τα παραπάνω βρίσκουν σύμφωνους τους συντριπτικά περισσότερους αρθρογράφους, σχολιαστές και όποιον άλλον υπέπεσε στην αντίληψή μου αυτές τις μέρες. Ένα μόνο δεν διάβασα και είναι αυτό που από την πρώτη στιγμή με έκανε επιφυλακτικό να πάρω ξεκάθαρη θέση.
Ανάμεσα σε ένα παιδί που αγωνιά για την στέγαση και φροντίδα των μεταναστών με όποιο λάθος τρόπο, που κινούμενο από ουμανιστικά κίνητρα παίρνει ακραίες (όχι παράνομες) θέσεις, που μιλά τη γλώσσα της ιδεαλιστικής ουτοπίας για τη λύση ζωτικών προβλημάτων εξαθλιωμένων συνανθρώπων του και σε ένα παιδί που ενοχλείται για την μικρή διακοπή της ομαλής εξέλιξης των σπουδών του, προσηλωμένο να τις τελειώσει μια ώρα αρχύτερα για να ριχτεί στην αρένα του ανταγωνισμού, ποιο θα θέλατε να είναι το δικό σας;
Χ.Σ 27/01/2011
Περί Λιβύης...
ΗΠΑ - ΕΕ εναντίον Καντάφι
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ «E» 19/3
Οι αεροπορικές επιθέσεις της Γαλλίας, της Αγγλίας, των ΗΠΑ και των αραβικών ανδρεικέλων τους εναντίον της Λιβύης, με στόχο τη βίαιη ανατροπή ή και τη δολοφονία του Μουαμάρ Καντάφι δεν είχαν αρχίσει ακόμη όταν γράφονταν αυτές οι γραμμές, αλλά όλα έδειχναν ότι η έναρξή τους ήταν ζήτημα ωρών. «ΗΠΑ και ΝΑΤΟ θα επιτεθούν εναντίον της Λιβύης μόνο αν βεβαιωθούν ότι ο Καντάφι οδεύει προς νίκη επί των αντιπάλων του», γράφαμε στη σελίδα αυτή προ δύο εβδομάδων. Οντως, έτσι έγινε. Μετά το σάρωμα στα πεδία των μαχών των δυνάμεων της οργανωμένης ένοπλης αντικανταφικής εξέγερσης και με την πτώση της Βεγγάζης επικείμενη και μάλιστα πιθανότατα αμαχητί, οι Αμερικανοί και οι Αγγλογάλλοι αποφάσισαν να ρίξουν αυτοί τον Καντάφι με στρατιωτική βία και πήραν και το σχετικό ψήφισμα του ΟΗΕ.
Αλλάζει η φύση του πολέμου από τη στιγμή που η Λιβύη θα δεχτεί αμερικανοΝΑΤΟϊκή επίθεση. Ο εμφύλιος πόλεμος παραχωρεί τη θέση του σε εθνικό αμυντικό πόλεμο, με τον αιμοσταγή Καντάφι να ηγείται των λιβυκών δυνάμεων που αντιστέκονται στους ξένους επιδρομείς και τους αντικανταφικούς να μετατρέπονται σε δωσίλογους συνεργάτες των ξένων που επιτίθενται κατά της πατρίδας τους!
Την τύχη του Μιλόσεβιτς θα έχει πιθανότατα ο Καντάφι και μάλιστα σε σκληρότερη εκδοχή. Ο Σέρβος ηγέτης «εκτελέστηκε» ιατρικά στο κελί του από τους Δυτικούς που τον δίκαζαν, αλλά προηγουμένως είχε χάσει μετά τον πόλεμο τις εκλογές και η κυβέρνηση της χώρας του τον παρέδωσε στους επιδρομείς. Ο Καντάφι δεν πρόκειται, βεβαίως, να χάσει εκλογές. Θα τον σκοτώσουν ή θα τον συλλάβουν ενδεχομένως οι ίδιοι οι αμερικανοΝΑΤΟϊκοί επιδρομείς ή κάποιοι Λίβυοι συνεργάτες τους, αν φυσικά δεν επιλέξει τον ατιμωτικό δρόμο της παράδοσης.
Η υποκρισία ΗΠΑ - ΕΕ είναι απύθμενη. Αποφάσισαν να επιτεθούν κατά του Καντάφι δήθεν για να προστατεύσουν τους ένοπλους αντιπάλους του, αλλά την ίδια στιγμή σφυρίζουν αδιάφορα για το γεγονός ότι η Σαουδική Αραβία εισέβαλε με τανκς και στρατό στο Μπαχρέιν και εξοντώνει τους πραγματικά άοπλους διαδηλωτές που είναι όλοι συγκεντρωμένοι σε μια πλατεία! Οι σκοταδιστές μονάρχες της Σαουδαραβίας και του Μπαχρέιν είναι όργανα των ΗΠΑ, οπότε κανένας δεν εξανίσταται για τη συμπεριφορά τους. Εχουν το ελεύθερο από την Ουάσιγκτον, το Λονδίνο ή το Παρίσι να σφάζουν με την άνεσή τους τους υπηκόους τους.
Καθεστώς ανδρεικέλων της Δύσης και επομένως και του Ισραήλ επιδιώκουν να εγκαταστήσουν στη Λιβύη οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Στόχος, φυσικά, η λεηλασία των πετρελαίων της. Οπως και αν ξεκίνησαν οι αντικανταφικοί, από τη στιγμή που στην εξουσία θα τους τοποθετήσουν οι ξένοι επιδρομείς εναντίον της πατρίδας τους, αντικειμενικά δεν θα είναι τίποτα λιγότερο από τυφλά όργανα των ΗΠΑ και των Αγγλογάλλων. Και ο Καντάφι είχε πλήρως συμβιβαστεί την τελευταία δεκαετία με τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους, αλλά φυσικά οι αντικανταφικοί εγκάθετοι θα εξυπηρετήσουν πολύ πιο αποτελεσματικά τα συμφέροντα των ξένων επικυρίαρχων.
Ριζική στροφή στην αμερικανική πολιτική απέναντι στις εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο σηματοδοτεί η συνδυασμένη στάση της Ουάσιγκτον απέναντι στη Λιβύη και στο Μπαχρέιν. Σε φραστικό επίπεδο η κυβέρνηση Ομπάμα καλεί όλα τα αραβικά καθεστώτα να προχωρήσουν σε μεταρρυθμίσεις σεβόμενα την επιθυμία των λαών τους. Στην πράξη, όμως, αφήνει τα φιλικά της καθεστώτα στο Μπαχρέιν, στην Υεμένη, στο Μαρόκο, στην Ιορδανία κ.α. να χρησιμοποιούν όση βία χρειάζεται για να ελέγξουν την κατάσταση, εγκαταλείποντας ουσιαστικά τη στάση που είχε υιοθετήσει στις εξεγέρσεις της Τυνησίας και της Αιγύπτου.
Την εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο εναντίον της Λιβύης αποφάσισε η κυβέρνηση Παπανδρέου. Πρόκειται για πολιτική επιλογή εξαιρετικής βαρύτητας που δίνει τέλος στη φιλοαραβική πολιτική της χώρας μας επί έναν σχεδόν αιώνα. Η Ελλάδα με τη Δύση και με το Ισραήλ εναντίον των Αράβων από εδώ και πέρα, λοιπόν. Οι συνέπειες θα είναι πολύ σοβαρές.
Ο Ερντογάν με τους Αραβες σταθερά και αμετακίνητα. Κατηγορηματικά αντίθετος σε επίθεση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ κατά της Λιβύης, θα κερδίσει και πρόσθετο κύρος στην αραβική κοινή γνώμη. Ηρθαν τα πάνω - κάτω: οι προαιώνιοι εχθροί των Αράβων έγιναν φίλοι τους και εμείς εχθροί των Αράβων!
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΑΝΤΕΙΟΥ ΑΝ.ΚΟΥΤΣΗΣ ΣΤΟ NEWSIT.GR
Τι λέει ο καθηγητής Α. Κούτσης για τον ρόλο της Ελλάδας και τις αντιρρήσεις της Τουρκίας. Πόσο κινδυνεύει η Ελλάδα από αντίποινα και πόσο θα διαρκέσει επέμβαση στη Λιβύη;
Όπως δήλωσε στο Newsit ο Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής Παντείου Πανεπιστημίου με ειδίκευση στη Μέση Ανατολή, "η επέμβαση στη Λιβύη έγινε για τα πετρέλαια.
Και προσθέτει: "Η Δύση κράτησε διαφορετική στάση στη Λιβύη έναντι της Τυνησίας και της Αιγύπτου, γιατί υπήρχε στα σκαριά συνεργασία κυβερνήσεων της Δύσης με ομάδα της αντιπολίτευσης της Λιβύης που έχει έδρα στο Λονδίνο και στη Βεγγάζη και είναι εκείνη που θέλει να επαναφέρει την μοναρχία. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο θα φαίνονταν οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι πως θέλουν να βοηθήσουν να ανέβει στη Λιβύη μια πιο δημοκρατική κυβέρνηση και με αυτό τον τρόπο να έχουν τον έλεγχο στα πετρέλαια γιατί πάντοτε στη Λιβύη το θέμα είναι τα πετρέλαια. Η οργισμένη αντίδραση του Καντάφι που αιματοκύλισε τη χώρα οδήγησε στο ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ στο οποίο συνάινεσε και ο Αραβικος σύνδεσμος με την προϋπόθεση να μην υπάρξει χερσαία εισβολή. Σε καμία περίπτωση δηλαδή ο Αραβικός Σύνδεσμος δεν ήθελε ένα νέο Ιράκ, ήθελε μόνο να γίνει κατάπαυση πυρός από την πλευρά του Καντάφι και να λειτουργήσει η διπλωματία. Εχω την αίσθηση ότι η Γαλλία που πριν λίγες εβδομάδες είχε αναγνωρίσει την αντιπολίτευση βιάστηκε να δώσει μια δική της ερμηνεία τι σημαίνει επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων. Κατά την ερμηνεία της Γαλλίας σήμαινε καταστροφή της αντιαεροπορικής άμυνας του Καντάφι και καταστροφή της στρατιωτικής του υποδομής. Η Γαλλία προχώρησε με τόσο γρήγορα βήματα που η Διεθνής Κοινότητα παρασύρθηκε".
Γιατί φέρνει αντιρρήσεις η Τουρκία
"Η Τουρκία θέλει να παίξει διαμεσολαβητικό ρόλο μεταξύ Καντάφι και εξεγερμένων και γιατί έχει μεγάλα οικονομικά συμφέροντα στην Λιβύη. Η Τουρκία αυτή τη στιγμή έχει δίαυλο επικοινωνίας και με τον Καντάφι και με τους εξεγερμένους και θα ήθελε να παίξει με επιτυχία τον διαμεσολαβητή προκειμένου οι μετοχές της να ανέβουν ακόμη περισσότερο στον Αραβικό κόσμο".
Τι ρόλο μπορεί να παίξει η Ελλάδα - Μας εμπιστεύονται οι Άραβες; Κινδυνεύει η Ελλάδα απο αντίποινα;
"Λόγω της πολιτικής που έχει ακολουθήσει η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχασε την ανεξαρτησία της να διαμορφώνει μόνη της την εξωτερική της πολιτική. Η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη σαν μέλος της Ε.Ε. να ακολουθεί αυτά που πρεσβεύει η Ευρωπαϊκή Ενωση. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο έχουμε χάσει ένα μεγάλο μέρος της εμπιστοσύνης που μας είχαν οι Αραβικές κυβερνήσεις στο παρελθόν. Όμως δε νομίζω πως ο Καντάφι μπορεί να υλοποιήσει τις απειλές του για αντίποινα καθώς η πολεμική του μηχανή είναι παλαιάς τεχνολογίας. ΗΕλλάδα πάντως δεν πρέπει να εμπλακεί σε μάχιμες επιχειρήσεις".
Η επέμβαση των συμμαχικών δυνάμεων δε θα τελειώσει γρήγορα
"Αν ο στόχος ήταν μόνο η κατάπαυση του πυρός η επέμβαση θα διαρκούσε μόνο μια εβδομάδα. Όμως όπως φαίνεται οι στόχοι τόσο της Γαλλίας όσο και της Αμερικής είναι να επέμβουμε στο πλευρό των εξεγερμένων για την ανατροπή του Καντάφι και αυτο δεν πρόκειται να τελειώσει γρήγορα. Ακόμη και αν φύγει ή ανατραπεί ο Καντάφι οι εξεγερμένοι θα είναι διατεθιμένοι να κάτσουν στο τραπέζι των διαπραγματέυσεων και να βρούν μία λύση με τους Δυτικούς; Έχω την αίσθηση ότι δεν θα το κάνουν διοτι εκείνοι θέλουν να φέρουν πίσω την μοναρχία και οι Δυτικοί δεν επιθυμούν ένα τέτοιο σενάριο.
Πόσο αλλάζει ο γεωπολιτικός χάρτης στον Αραβικό κόσμο
Ο γεωοπολιτικός χάρτης άλλαξε μετά την επέμβαση στο Ιρακ. Με την ήττα του Ιράκ που ήταν ένα πανίσχυρο κράτος δημιουργήθηκε ένα κενό που ήρθε να συμπληρώσει η Τουρκία, το Ιράν και το Ισραήλ. Οι Άραβες θέλουν να ανασυγκροτηθούν για να αντιμετωπίσουν αυτές τις τρεις χώρες. Επιπλέον οι Άραβες δεν έχουν εμπιστοσύνη στη Δύση λόγω της στενής συνεργασίας που έχει με το Ισραήλ. Επομένως έχει αλλάξει η γεωοπολιτική ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή με έναν κόσμο και κυρίως μια Αραβική νεολαία που θέλει να απολαμβάνει όλα τα δημοκρατικά δικαιώματα της Δύσης αλλά χωρίς τη Δύση.
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ «E» 19/3
Οι αεροπορικές επιθέσεις της Γαλλίας, της Αγγλίας, των ΗΠΑ και των αραβικών ανδρεικέλων τους εναντίον της Λιβύης, με στόχο τη βίαιη ανατροπή ή και τη δολοφονία του Μουαμάρ Καντάφι δεν είχαν αρχίσει ακόμη όταν γράφονταν αυτές οι γραμμές, αλλά όλα έδειχναν ότι η έναρξή τους ήταν ζήτημα ωρών. «ΗΠΑ και ΝΑΤΟ θα επιτεθούν εναντίον της Λιβύης μόνο αν βεβαιωθούν ότι ο Καντάφι οδεύει προς νίκη επί των αντιπάλων του», γράφαμε στη σελίδα αυτή προ δύο εβδομάδων. Οντως, έτσι έγινε. Μετά το σάρωμα στα πεδία των μαχών των δυνάμεων της οργανωμένης ένοπλης αντικανταφικής εξέγερσης και με την πτώση της Βεγγάζης επικείμενη και μάλιστα πιθανότατα αμαχητί, οι Αμερικανοί και οι Αγγλογάλλοι αποφάσισαν να ρίξουν αυτοί τον Καντάφι με στρατιωτική βία και πήραν και το σχετικό ψήφισμα του ΟΗΕ.
Αλλάζει η φύση του πολέμου από τη στιγμή που η Λιβύη θα δεχτεί αμερικανοΝΑΤΟϊκή επίθεση. Ο εμφύλιος πόλεμος παραχωρεί τη θέση του σε εθνικό αμυντικό πόλεμο, με τον αιμοσταγή Καντάφι να ηγείται των λιβυκών δυνάμεων που αντιστέκονται στους ξένους επιδρομείς και τους αντικανταφικούς να μετατρέπονται σε δωσίλογους συνεργάτες των ξένων που επιτίθενται κατά της πατρίδας τους!
Την τύχη του Μιλόσεβιτς θα έχει πιθανότατα ο Καντάφι και μάλιστα σε σκληρότερη εκδοχή. Ο Σέρβος ηγέτης «εκτελέστηκε» ιατρικά στο κελί του από τους Δυτικούς που τον δίκαζαν, αλλά προηγουμένως είχε χάσει μετά τον πόλεμο τις εκλογές και η κυβέρνηση της χώρας του τον παρέδωσε στους επιδρομείς. Ο Καντάφι δεν πρόκειται, βεβαίως, να χάσει εκλογές. Θα τον σκοτώσουν ή θα τον συλλάβουν ενδεχομένως οι ίδιοι οι αμερικανοΝΑΤΟϊκοί επιδρομείς ή κάποιοι Λίβυοι συνεργάτες τους, αν φυσικά δεν επιλέξει τον ατιμωτικό δρόμο της παράδοσης.
Η υποκρισία ΗΠΑ - ΕΕ είναι απύθμενη. Αποφάσισαν να επιτεθούν κατά του Καντάφι δήθεν για να προστατεύσουν τους ένοπλους αντιπάλους του, αλλά την ίδια στιγμή σφυρίζουν αδιάφορα για το γεγονός ότι η Σαουδική Αραβία εισέβαλε με τανκς και στρατό στο Μπαχρέιν και εξοντώνει τους πραγματικά άοπλους διαδηλωτές που είναι όλοι συγκεντρωμένοι σε μια πλατεία! Οι σκοταδιστές μονάρχες της Σαουδαραβίας και του Μπαχρέιν είναι όργανα των ΗΠΑ, οπότε κανένας δεν εξανίσταται για τη συμπεριφορά τους. Εχουν το ελεύθερο από την Ουάσιγκτον, το Λονδίνο ή το Παρίσι να σφάζουν με την άνεσή τους τους υπηκόους τους.
Καθεστώς ανδρεικέλων της Δύσης και επομένως και του Ισραήλ επιδιώκουν να εγκαταστήσουν στη Λιβύη οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Στόχος, φυσικά, η λεηλασία των πετρελαίων της. Οπως και αν ξεκίνησαν οι αντικανταφικοί, από τη στιγμή που στην εξουσία θα τους τοποθετήσουν οι ξένοι επιδρομείς εναντίον της πατρίδας τους, αντικειμενικά δεν θα είναι τίποτα λιγότερο από τυφλά όργανα των ΗΠΑ και των Αγγλογάλλων. Και ο Καντάφι είχε πλήρως συμβιβαστεί την τελευταία δεκαετία με τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους, αλλά φυσικά οι αντικανταφικοί εγκάθετοι θα εξυπηρετήσουν πολύ πιο αποτελεσματικά τα συμφέροντα των ξένων επικυρίαρχων.
Ριζική στροφή στην αμερικανική πολιτική απέναντι στις εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο σηματοδοτεί η συνδυασμένη στάση της Ουάσιγκτον απέναντι στη Λιβύη και στο Μπαχρέιν. Σε φραστικό επίπεδο η κυβέρνηση Ομπάμα καλεί όλα τα αραβικά καθεστώτα να προχωρήσουν σε μεταρρυθμίσεις σεβόμενα την επιθυμία των λαών τους. Στην πράξη, όμως, αφήνει τα φιλικά της καθεστώτα στο Μπαχρέιν, στην Υεμένη, στο Μαρόκο, στην Ιορδανία κ.α. να χρησιμοποιούν όση βία χρειάζεται για να ελέγξουν την κατάσταση, εγκαταλείποντας ουσιαστικά τη στάση που είχε υιοθετήσει στις εξεγέρσεις της Τυνησίας και της Αιγύπτου.
Την εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο εναντίον της Λιβύης αποφάσισε η κυβέρνηση Παπανδρέου. Πρόκειται για πολιτική επιλογή εξαιρετικής βαρύτητας που δίνει τέλος στη φιλοαραβική πολιτική της χώρας μας επί έναν σχεδόν αιώνα. Η Ελλάδα με τη Δύση και με το Ισραήλ εναντίον των Αράβων από εδώ και πέρα, λοιπόν. Οι συνέπειες θα είναι πολύ σοβαρές.
Ο Ερντογάν με τους Αραβες σταθερά και αμετακίνητα. Κατηγορηματικά αντίθετος σε επίθεση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ κατά της Λιβύης, θα κερδίσει και πρόσθετο κύρος στην αραβική κοινή γνώμη. Ηρθαν τα πάνω - κάτω: οι προαιώνιοι εχθροί των Αράβων έγιναν φίλοι τους και εμείς εχθροί των Αράβων!
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΑΝΤΕΙΟΥ ΑΝ.ΚΟΥΤΣΗΣ ΣΤΟ NEWSIT.GR
Τι λέει ο καθηγητής Α. Κούτσης για τον ρόλο της Ελλάδας και τις αντιρρήσεις της Τουρκίας. Πόσο κινδυνεύει η Ελλάδα από αντίποινα και πόσο θα διαρκέσει επέμβαση στη Λιβύη;
Όπως δήλωσε στο Newsit ο Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής Παντείου Πανεπιστημίου με ειδίκευση στη Μέση Ανατολή, "η επέμβαση στη Λιβύη έγινε για τα πετρέλαια.
Και προσθέτει: "Η Δύση κράτησε διαφορετική στάση στη Λιβύη έναντι της Τυνησίας και της Αιγύπτου, γιατί υπήρχε στα σκαριά συνεργασία κυβερνήσεων της Δύσης με ομάδα της αντιπολίτευσης της Λιβύης που έχει έδρα στο Λονδίνο και στη Βεγγάζη και είναι εκείνη που θέλει να επαναφέρει την μοναρχία. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο θα φαίνονταν οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι πως θέλουν να βοηθήσουν να ανέβει στη Λιβύη μια πιο δημοκρατική κυβέρνηση και με αυτό τον τρόπο να έχουν τον έλεγχο στα πετρέλαια γιατί πάντοτε στη Λιβύη το θέμα είναι τα πετρέλαια. Η οργισμένη αντίδραση του Καντάφι που αιματοκύλισε τη χώρα οδήγησε στο ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ στο οποίο συνάινεσε και ο Αραβικος σύνδεσμος με την προϋπόθεση να μην υπάρξει χερσαία εισβολή. Σε καμία περίπτωση δηλαδή ο Αραβικός Σύνδεσμος δεν ήθελε ένα νέο Ιράκ, ήθελε μόνο να γίνει κατάπαυση πυρός από την πλευρά του Καντάφι και να λειτουργήσει η διπλωματία. Εχω την αίσθηση ότι η Γαλλία που πριν λίγες εβδομάδες είχε αναγνωρίσει την αντιπολίτευση βιάστηκε να δώσει μια δική της ερμηνεία τι σημαίνει επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων. Κατά την ερμηνεία της Γαλλίας σήμαινε καταστροφή της αντιαεροπορικής άμυνας του Καντάφι και καταστροφή της στρατιωτικής του υποδομής. Η Γαλλία προχώρησε με τόσο γρήγορα βήματα που η Διεθνής Κοινότητα παρασύρθηκε".
Γιατί φέρνει αντιρρήσεις η Τουρκία
"Η Τουρκία θέλει να παίξει διαμεσολαβητικό ρόλο μεταξύ Καντάφι και εξεγερμένων και γιατί έχει μεγάλα οικονομικά συμφέροντα στην Λιβύη. Η Τουρκία αυτή τη στιγμή έχει δίαυλο επικοινωνίας και με τον Καντάφι και με τους εξεγερμένους και θα ήθελε να παίξει με επιτυχία τον διαμεσολαβητή προκειμένου οι μετοχές της να ανέβουν ακόμη περισσότερο στον Αραβικό κόσμο".
Τι ρόλο μπορεί να παίξει η Ελλάδα - Μας εμπιστεύονται οι Άραβες; Κινδυνεύει η Ελλάδα απο αντίποινα;
"Λόγω της πολιτικής που έχει ακολουθήσει η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχασε την ανεξαρτησία της να διαμορφώνει μόνη της την εξωτερική της πολιτική. Η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη σαν μέλος της Ε.Ε. να ακολουθεί αυτά που πρεσβεύει η Ευρωπαϊκή Ενωση. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο έχουμε χάσει ένα μεγάλο μέρος της εμπιστοσύνης που μας είχαν οι Αραβικές κυβερνήσεις στο παρελθόν. Όμως δε νομίζω πως ο Καντάφι μπορεί να υλοποιήσει τις απειλές του για αντίποινα καθώς η πολεμική του μηχανή είναι παλαιάς τεχνολογίας. ΗΕλλάδα πάντως δεν πρέπει να εμπλακεί σε μάχιμες επιχειρήσεις".
Η επέμβαση των συμμαχικών δυνάμεων δε θα τελειώσει γρήγορα
"Αν ο στόχος ήταν μόνο η κατάπαυση του πυρός η επέμβαση θα διαρκούσε μόνο μια εβδομάδα. Όμως όπως φαίνεται οι στόχοι τόσο της Γαλλίας όσο και της Αμερικής είναι να επέμβουμε στο πλευρό των εξεγερμένων για την ανατροπή του Καντάφι και αυτο δεν πρόκειται να τελειώσει γρήγορα. Ακόμη και αν φύγει ή ανατραπεί ο Καντάφι οι εξεγερμένοι θα είναι διατεθιμένοι να κάτσουν στο τραπέζι των διαπραγματέυσεων και να βρούν μία λύση με τους Δυτικούς; Έχω την αίσθηση ότι δεν θα το κάνουν διοτι εκείνοι θέλουν να φέρουν πίσω την μοναρχία και οι Δυτικοί δεν επιθυμούν ένα τέτοιο σενάριο.
Πόσο αλλάζει ο γεωπολιτικός χάρτης στον Αραβικό κόσμο
Ο γεωοπολιτικός χάρτης άλλαξε μετά την επέμβαση στο Ιρακ. Με την ήττα του Ιράκ που ήταν ένα πανίσχυρο κράτος δημιουργήθηκε ένα κενό που ήρθε να συμπληρώσει η Τουρκία, το Ιράν και το Ισραήλ. Οι Άραβες θέλουν να ανασυγκροτηθούν για να αντιμετωπίσουν αυτές τις τρεις χώρες. Επιπλέον οι Άραβες δεν έχουν εμπιστοσύνη στη Δύση λόγω της στενής συνεργασίας που έχει με το Ισραήλ. Επομένως έχει αλλάξει η γεωοπολιτική ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή με έναν κόσμο και κυρίως μια Αραβική νεολαία που θέλει να απολαμβάνει όλα τα δημοκρατικά δικαιώματα της Δύσης αλλά χωρίς τη Δύση.
Οι Πλούσιοι και οι Άλλοι
9-3-11
Έχω την εντύπωση τις τελευταίες μέρες πως η πραγματικότητα εξελίσσεται ραγδαία και πως δεν θ’ αργήσουμε ν’ ακούσουμε ειδήσεις πως δεν θέλουμε να τις ακούσουμε. Όσο άσχετος και να είναι κανείς με τα οικονομικά ζητήματα, όσο και να πετάει στα σύννεφα, όσο και να είναι χαρακτηρισμένος ως «αλλιώτικα σκεπτόμενος», τα σημάδια είναι πια τόσο πολλά ώστε τα επόμενά βήματά μας, τα βήματα της Ελλάδας εννοώ, να είναι πια σχεδόν ευδιάκριτα. Έχει τεθεί θέμα χρέους. Έχουμε αναλάβει υποχρεώσεις αποπληρωμής τόκων και κεφαλαίων και έχουμε υπογράψει (ως μεγάλη επιτυχία) ένα «μνημόνιο» βάσει του οποίου είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε πολύ συγκεκριμένα πράγματα αν θέλουμε να ξαναδανειστούμε σαν μέλος της Ευρωζώνης – αλλοιώς δεν θα έχουμε λεφτά να πληρώσουμε μισθούς και υποχρεώσεις και θα κηρύξουμε πτώχευση.
Τα μέτρα που πρέπει να πάρουμε δεν τολμάνε οι κυβερνήσεις μας να τα πάρουν γιατί, απλούστατα, αν πράγματι ληφθούν κινδυνεύει η κοινωνική μας εύθραυστη ισορροπία και κανείς δεν ξέρει πως θα αντιδράσουμε – τότε. «Τότε» εννοώ το «όταν ληφθούν τα μέτρα». Όταν, μέτρο το μέτρο, καταλήξει ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας μας στο περιθώριο και την ανέχεια. Πως θα ελεγχθούν οι αντιδράσεις εκατοντάδων χιλιάδων πολύ θυμωμένων ή, έστω, πολύ απογοητευμένων Ελλήνων; Αυτό που μας έχουνε ζητήσει, σωστό και λογικό και μαζί τους είμαι και εγώ στη θεωρία, στην πράξη όμως είναι απολύτως ανέφικτο. Για να μη μπω στους δαιδάλους των Οικονομικών Υπουργείων, της Εφορίας, των συνδικάτων και των «κομμάτων» (τα οποία , κόμματα, είναι οι πιο σκληροί πυρήνες αντίδρασης στην επερχόμενη «ευρωπαϊκή Αλλαγή» που καλείται να ολοκληρώσει ο Γ.Α.Π), εγώ ρωτάω κάτι απλό : Γιατί θα είναι καλός στη δουλειά του ένας οδοκαθαριστής που συνεχώς του κόβουνε δεκάρικα, πενηντάρικα, κατοστάρικα από τα έσοδά του – άμεσα ή έμμεσα – και τον αφήνουν να ζήσει την οικογένειά του με τα μισά; Από πού θα προκύψει ο καλύτερος αστυνομικός που τόσο έχει ανάγκη ο τόπος όταν ο άνθρωπος αυτός δεν έχει ελπίδα να αναβαθμίσει την ζωή του, είναι βέβαιο πως θα του κόψεις κι’ άλλα, κι’ άλλα, κι’ άλλα από το εισόδημά του – και θα ζει και συνέχεια με τον φόβο ενός γαζώματος από καλάσνικοφ αγνώστου προελεύσεως; Ποιος εφοριακός θα κάτσει να κάνει υπερωρίες για να «καθαρίσει» με τους ισχυρούς, όταν ο ίδιος δεν μπορεί πια να τα βγάλει πέρα, μετακομίζει σε μικρότερο σπίτι, δεν βγαίνει πια ούτε για ένα φαί σε μια ταβέρνα και η γυναίκα του, απολυμένη απ’ τον ιδιωτικό τομέα, παλεύει να τα βγάλει πέρα με τα δυό παιδιά – και τους παππούδες;
Και συνεχώς «υποβαθμίσεις». Και συνεχώς περικοπές. Και συνεχώς όλο και λιγότερα. Τι να του ζητήσει αυτού του Έλληνα, των εκατοντάδων χιλιάδων αυτών Ελλήνων, ο κάθε Παπανδρέου, ο κάθε Σαμαράς, η κάθε Ντόρα; Και άλλες «οικονομίες» και άλλη «λιτότητα» και ακόμα περισσότερο ζόρι; Πόσο ν’ αντέξουμε οι άνθρωποι που δεν έχουμε αποθησαυρίσει από τότε που ο Ανδρέας «μοίραζε» και ο Σημίτης υποσχότανε Χρηματιστήρια γκαζωμένα με τεράστια κέρδη; «The Rich and the rest» ήταν ο τίτλος του Economist στα τέλη Ιανουαρίου και περιείχε 14σέλιδο «ειδικό αφιέρωμα» στην παγκόσμια οικονομική Ελίτ.
Αλλά δεν είναι το παγκόσμιο χωριό το θέμα, είναι το «εδώ και τώρα» μας. Η Ελλάδα που κυβερνά σήμερα ο Γ.Α.Π (και όχι για πολύ φαντάζομαι, σύντομα θα κουραστεί και αυτός), είναι μια τέτοια Ελλάδα : «Οι Πλούσιοι και οι Υπόλοιποι». Οι Πλούσιοι, άσχετα με το πώς και πότε γίνανε πλούσιοι, δεν εμπιστεύονται την Ελλάδα για τα πλούτη τους και της στερούν αυτό το λίπασμα, την πρώτη ύλη, που θα την βοηθούσε να «επιχειρήσει» και να ανακάμψει. Βγάζουν τα λεφτά τους – και το δαχτυλάκι τους - «έξω» (όπως παλιά). Και οι τράπεζες δεν έχουν λεφτά. Ζητάνε τη στήριξη του Ελληνικού κράτους. Και το Ελληνικό Κράτος καταχρεωμένο και από παντού στριμωγμένο, πώς να τις βοηθήσει. Την Τετάρτη όλες οι μεγάλες Ελληνικές Τράπεζες φάγανε ακόμα μια γερή σφαλιάρα από την Moody’s, που μια μέρα πριν, είχε φέρει την Ελληνική οικονομία πάλι σε δεινή θέση με ακόμα μια χρηματοπιστωτική υποτίμηση.
«Οι Πλούσιοι και οι άλλοι», λοιπόν. Αυτή η νέα πραγματικότητα. Όπου επαφή μεταξύ «πλουσίων» και «άλλων» δεν υπάρχει πια σχεδόν πουθενά. Και οι μεν πλούσιοι, καλά να είναι οι άνθρωποι, δεν αντιμετωπίζουνε (οικονομικό τουλάχιστον!) πρόβλημα. Εμείς οι «άλλοι» όμως; Τι θα γίνει εμάς τους άλλους; Που θα δουλέψουνε οι νέοι; Πως θα επιβιώσουνε αυτοί που μεγαλώνουνε παιδιά; Πως θα σταθούνε στα πόδια τους τα γεροντάκια χωρίς φάρμακα και νοσοκομεία, οργανωμένη ασφάλιση και κοινωνική πρόνοια; Πώς θα ενταχθούν οι μετανάστες σε μια κοινωνία φτωχή;
Πολλά τα ερωτήματα, ελάχιστες οι απαντήσεις. Και όσες σύγχρονες προσωπικότητες θα μπορούσαν να βοηθήσουν με τους εξελιγμένους εγκεφάλους τους, δεν ζούνε βέβαια εδώ – τώρα και πολλά χρόνια…..
Έχω την εντύπωση τις τελευταίες μέρες πως η πραγματικότητα εξελίσσεται ραγδαία και πως δεν θ’ αργήσουμε ν’ ακούσουμε ειδήσεις πως δεν θέλουμε να τις ακούσουμε. Όσο άσχετος και να είναι κανείς με τα οικονομικά ζητήματα, όσο και να πετάει στα σύννεφα, όσο και να είναι χαρακτηρισμένος ως «αλλιώτικα σκεπτόμενος», τα σημάδια είναι πια τόσο πολλά ώστε τα επόμενά βήματά μας, τα βήματα της Ελλάδας εννοώ, να είναι πια σχεδόν ευδιάκριτα. Έχει τεθεί θέμα χρέους. Έχουμε αναλάβει υποχρεώσεις αποπληρωμής τόκων και κεφαλαίων και έχουμε υπογράψει (ως μεγάλη επιτυχία) ένα «μνημόνιο» βάσει του οποίου είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε πολύ συγκεκριμένα πράγματα αν θέλουμε να ξαναδανειστούμε σαν μέλος της Ευρωζώνης – αλλοιώς δεν θα έχουμε λεφτά να πληρώσουμε μισθούς και υποχρεώσεις και θα κηρύξουμε πτώχευση.
Τα μέτρα που πρέπει να πάρουμε δεν τολμάνε οι κυβερνήσεις μας να τα πάρουν γιατί, απλούστατα, αν πράγματι ληφθούν κινδυνεύει η κοινωνική μας εύθραυστη ισορροπία και κανείς δεν ξέρει πως θα αντιδράσουμε – τότε. «Τότε» εννοώ το «όταν ληφθούν τα μέτρα». Όταν, μέτρο το μέτρο, καταλήξει ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας μας στο περιθώριο και την ανέχεια. Πως θα ελεγχθούν οι αντιδράσεις εκατοντάδων χιλιάδων πολύ θυμωμένων ή, έστω, πολύ απογοητευμένων Ελλήνων; Αυτό που μας έχουνε ζητήσει, σωστό και λογικό και μαζί τους είμαι και εγώ στη θεωρία, στην πράξη όμως είναι απολύτως ανέφικτο. Για να μη μπω στους δαιδάλους των Οικονομικών Υπουργείων, της Εφορίας, των συνδικάτων και των «κομμάτων» (τα οποία , κόμματα, είναι οι πιο σκληροί πυρήνες αντίδρασης στην επερχόμενη «ευρωπαϊκή Αλλαγή» που καλείται να ολοκληρώσει ο Γ.Α.Π), εγώ ρωτάω κάτι απλό : Γιατί θα είναι καλός στη δουλειά του ένας οδοκαθαριστής που συνεχώς του κόβουνε δεκάρικα, πενηντάρικα, κατοστάρικα από τα έσοδά του – άμεσα ή έμμεσα – και τον αφήνουν να ζήσει την οικογένειά του με τα μισά; Από πού θα προκύψει ο καλύτερος αστυνομικός που τόσο έχει ανάγκη ο τόπος όταν ο άνθρωπος αυτός δεν έχει ελπίδα να αναβαθμίσει την ζωή του, είναι βέβαιο πως θα του κόψεις κι’ άλλα, κι’ άλλα, κι’ άλλα από το εισόδημά του – και θα ζει και συνέχεια με τον φόβο ενός γαζώματος από καλάσνικοφ αγνώστου προελεύσεως; Ποιος εφοριακός θα κάτσει να κάνει υπερωρίες για να «καθαρίσει» με τους ισχυρούς, όταν ο ίδιος δεν μπορεί πια να τα βγάλει πέρα, μετακομίζει σε μικρότερο σπίτι, δεν βγαίνει πια ούτε για ένα φαί σε μια ταβέρνα και η γυναίκα του, απολυμένη απ’ τον ιδιωτικό τομέα, παλεύει να τα βγάλει πέρα με τα δυό παιδιά – και τους παππούδες;
Και συνεχώς «υποβαθμίσεις». Και συνεχώς περικοπές. Και συνεχώς όλο και λιγότερα. Τι να του ζητήσει αυτού του Έλληνα, των εκατοντάδων χιλιάδων αυτών Ελλήνων, ο κάθε Παπανδρέου, ο κάθε Σαμαράς, η κάθε Ντόρα; Και άλλες «οικονομίες» και άλλη «λιτότητα» και ακόμα περισσότερο ζόρι; Πόσο ν’ αντέξουμε οι άνθρωποι που δεν έχουμε αποθησαυρίσει από τότε που ο Ανδρέας «μοίραζε» και ο Σημίτης υποσχότανε Χρηματιστήρια γκαζωμένα με τεράστια κέρδη; «The Rich and the rest» ήταν ο τίτλος του Economist στα τέλη Ιανουαρίου και περιείχε 14σέλιδο «ειδικό αφιέρωμα» στην παγκόσμια οικονομική Ελίτ.
Αλλά δεν είναι το παγκόσμιο χωριό το θέμα, είναι το «εδώ και τώρα» μας. Η Ελλάδα που κυβερνά σήμερα ο Γ.Α.Π (και όχι για πολύ φαντάζομαι, σύντομα θα κουραστεί και αυτός), είναι μια τέτοια Ελλάδα : «Οι Πλούσιοι και οι Υπόλοιποι». Οι Πλούσιοι, άσχετα με το πώς και πότε γίνανε πλούσιοι, δεν εμπιστεύονται την Ελλάδα για τα πλούτη τους και της στερούν αυτό το λίπασμα, την πρώτη ύλη, που θα την βοηθούσε να «επιχειρήσει» και να ανακάμψει. Βγάζουν τα λεφτά τους – και το δαχτυλάκι τους - «έξω» (όπως παλιά). Και οι τράπεζες δεν έχουν λεφτά. Ζητάνε τη στήριξη του Ελληνικού κράτους. Και το Ελληνικό Κράτος καταχρεωμένο και από παντού στριμωγμένο, πώς να τις βοηθήσει. Την Τετάρτη όλες οι μεγάλες Ελληνικές Τράπεζες φάγανε ακόμα μια γερή σφαλιάρα από την Moody’s, που μια μέρα πριν, είχε φέρει την Ελληνική οικονομία πάλι σε δεινή θέση με ακόμα μια χρηματοπιστωτική υποτίμηση.
«Οι Πλούσιοι και οι άλλοι», λοιπόν. Αυτή η νέα πραγματικότητα. Όπου επαφή μεταξύ «πλουσίων» και «άλλων» δεν υπάρχει πια σχεδόν πουθενά. Και οι μεν πλούσιοι, καλά να είναι οι άνθρωποι, δεν αντιμετωπίζουνε (οικονομικό τουλάχιστον!) πρόβλημα. Εμείς οι «άλλοι» όμως; Τι θα γίνει εμάς τους άλλους; Που θα δουλέψουνε οι νέοι; Πως θα επιβιώσουνε αυτοί που μεγαλώνουνε παιδιά; Πως θα σταθούνε στα πόδια τους τα γεροντάκια χωρίς φάρμακα και νοσοκομεία, οργανωμένη ασφάλιση και κοινωνική πρόνοια; Πώς θα ενταχθούν οι μετανάστες σε μια κοινωνία φτωχή;
Πολλά τα ερωτήματα, ελάχιστες οι απαντήσεις. Και όσες σύγχρονες προσωπικότητες θα μπορούσαν να βοηθήσουν με τους εξελιγμένους εγκεφάλους τους, δεν ζούνε βέβαια εδώ – τώρα και πολλά χρόνια…..
Οι κολασμένοι της Νομικής...
Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ pantelak@ enet.gr
Η κατάληψη από ομάδα μεταναστών κτιρίου της Νομικής Σχολής είχε διττό αποτέλεσμα: πρώτο, δοκίμασε τα αντανακλαστικά και τις ευαισθησίες του πολιτικού προσωπικού της χώρας, αλλά και της κοινωνίας και δεύτερο -και πιο ουσιαστικό- ανέδειξε ένα τεράστιο πρόβλημα που υπάρχει για πολλά χρόνια, αλλά κάναμε πως δεν το βλέπαμε βάζοντάς το κάτω από το χαλί.
Σε μια τέτοια περίπτωση, μάλλον αποκτούν δευτερεύουσα σημασία οι μέθοδοι που ακολουθήθηκαν για τη διαμαρτυρία όπως και ο όποιος συμβολισμός αυτή είχε. Το ουσιαστικό είναι πως οι πολιτικές δυνάμεις και το σύνολο των μέσων ενημέρωσης αναγκάστηκαν να ασχοληθούν με τους κολασμένους.
Μιλάμε για χιλιάδες ανθρώπους που ζουν σε αυτή τη χώρα, κάνουν τις βρώμικες δουλειές που εμείς αρνούμαστε να κάνουμε και αμείβονται πενιχρά συγκριτικά με τις αμοιβές που οι νόμοι επιβάλλουν. Είναι άνθρωποι που καθαρίζουν τα σπίτια μας, καλλιεργούν τα χωράφια μας, φροντίζουν τους υπερήλικες γονείς μας. Κι όμως, στη συντριπτική πλειονότητά τους δεν έχουν κανένα δικαίωμα. Στην προκειμένη περίπτωση, δικαίωμα γι' αυτούς θεωρείται η δική μας υποχρέωση να τους ασφαλίζουμε. Δεν το κάνουμε παρ' ότι μας υποχρεώνουν οι νόμοι, ενώ και το ίδιο το κράτος δεν μας ελέγχει γιατί δεν τηρούμε τους νόμους.
Παρ' ότι εργάζονται για πολλά χρόνια, δεν μπορούν -όχι με δική τους ευθύνη- να συγκεντρώσουν τα ένσημα που πιστοποιούν ότι εργάζονται και κατά συνέπεια δεν μπορούν ν' αποκτήσουν άδεια παραμονής. Αρα, σύμφωνα με τη λογική του νόμου, δεν υπάρχουν. Η δική μας λογική το ίδιο λέει;
Το διπλό αδιέξοδο
Η ΙΣΤΟΡΙΑ της μαζικής παράνομης μετανάστευσης στην Ελλάδα συμπληρώνει φέτος σχεδόν δύο δεκαετίες.
Την πρωτογνωρίσαμε στην αρχή της δεκαετίας του '90, όταν έπεσε το «τείχος» της Αλβανίας και άρχισαν να συρρέουν κατά χιλιάδες άνθρωποι από τη γειτονική χώρα, ανακαλύπτοντας δίπλα τους τον ελληνικό παράδεισο.
ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ άρχισαν να δημιουργούνται λίγα χρόνια μετά, με διάφορες αφορμές. Ομως, η ελληνική οικονομία βρισκόταν σε φάση ανάπτυξης, οι ανάγκες στην ύπαιθρο ήταν πολλές και οι Ελληνες βρήκαν φτηνά εργατικά χέρια. Δουλειές δημιουργήθηκαν και στις πόλεις, ιδίως λόγω των έργων για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, και το πρόβλημα ήταν ελεγχόμενο.
ΧΙΛΙΑΔΕΣ Ελληνες εκμεταλλεύονταν, ως εργοδότες, τους αλλοδαπούς εργάτες. Πότε στερώντας τους την ασφάλιση, πότε στοιβάζοντάς τους σε άθλια παραπήγματα, ζητώντας τους, μάλιστα, να πλήρωνουν και «ενοίκιο», και πότε καταγγέλλοντάς τους στην Αστυνομία ως παράνομους για να γλιτώσουν τα μεροκάματα που τους όφειλαν.
ΟΛΑ αυτά, όμως, δεν έπαιρναν μεγάλες διαστάσεις, γιατί υπήρχε δουλειά για όλους. Ετσι, με τον καιρό, χιλιάδες αλλοδαποί άρχισαν να εργάζονται νόμιμα (κάρτα εργασίας) και να ασφαλίζονται στα Ταμεία. Τα τελευταία χρόνια, όμως, το φαινόμενο της παράνομης μετανάστευσης έχει προσλάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Χιλιάδες άνθρωποι περνούν πανεύκολα τα σύνορα (η Τουρκία δεν τηρεί ούτε τις στοιχειώδεις υποχρεώσεις ελέγχου που έχει) και κατακλύζουν το κέντρο της Αθήνας.
ΟΜΩΣ, ήρθε η οικονομική κρίση, οι δουλειές έχουν μειωθεί και το πρόβλημα αρχίζει να οξύνεται σε επικίνδυνο βαθμό. Η περίπτωση των μεταναστών, που από την Κρήτη έφτασαν στην Αθήνα και κατέληξαν σε ένα κτήριο της Νομικής Σχολής, αναδεικνύει μόνο μία πλευρά του προβλήματος. Αλλά είναι καίρια. Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα πολλά χρόνια. Ομως, δεν μπορούν να νομιμοποιηθούν• οι προϋποθέσεις του νόμου είναι πολύ αυστηρές.
ΕΠΙΠΛΕΟΝ, αφού δεν έχουν τα απαιτούμενα έγγραφα, δεν μπορούν και να μεταβούν σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, όπως πολλοί επιθυμούν. Δεν έχει δικαίωμα η Ελλάδα να τους το επιτρέψει. Και όσοι καταφέρνουν να φύγουν παράνομα και να φτάσουν σε άλλη χώρα, οι Αρχές της τούς στέλνουν πίσω στη χώρα πρώτης εισόδου, δηλαδή στην Ελλάδα. Αυτό επιτάσσει ο ευρωπαϊκός κανονισμός.
ΕΤΣΙ, οι άνθρωποι αυτοί, που άλλα ονειρεύονταν όταν έφευγαν από τις πατρίδες τους πληρώνοντας ό,τι είχαν και δεν είχαν στους διακινητές τους, σήμερα βρίσκονται σε αδιέξοδο. Παράνομοι, κάτω από άθλιες συνθήκες, σε μια χώρα που δεν μπορεί να τους δώσει πλέον ούτε δουλειά.
Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ έχει την ευθύνη να ξεκαθαρίσει σύντομα το θέμα με τις αιτήσεις παροχής ασύλου και να θέσει προ των ευθυνών τους τούς Ευρωπαίους εταίρους, οι οποίοι στρουθοκαμηλίζουν, αφήνοντας μια μικρή χώρα να σηκώνει όλα τα βάρη, όπως έγραψε μια έγκυρη γερμανική εφημερίδα απευθυνόμενη στην κ. Μέρκελ.
Η κατάληψη από ομάδα μεταναστών κτιρίου της Νομικής Σχολής είχε διττό αποτέλεσμα: πρώτο, δοκίμασε τα αντανακλαστικά και τις ευαισθησίες του πολιτικού προσωπικού της χώρας, αλλά και της κοινωνίας και δεύτερο -και πιο ουσιαστικό- ανέδειξε ένα τεράστιο πρόβλημα που υπάρχει για πολλά χρόνια, αλλά κάναμε πως δεν το βλέπαμε βάζοντάς το κάτω από το χαλί.
Σε μια τέτοια περίπτωση, μάλλον αποκτούν δευτερεύουσα σημασία οι μέθοδοι που ακολουθήθηκαν για τη διαμαρτυρία όπως και ο όποιος συμβολισμός αυτή είχε. Το ουσιαστικό είναι πως οι πολιτικές δυνάμεις και το σύνολο των μέσων ενημέρωσης αναγκάστηκαν να ασχοληθούν με τους κολασμένους.
Μιλάμε για χιλιάδες ανθρώπους που ζουν σε αυτή τη χώρα, κάνουν τις βρώμικες δουλειές που εμείς αρνούμαστε να κάνουμε και αμείβονται πενιχρά συγκριτικά με τις αμοιβές που οι νόμοι επιβάλλουν. Είναι άνθρωποι που καθαρίζουν τα σπίτια μας, καλλιεργούν τα χωράφια μας, φροντίζουν τους υπερήλικες γονείς μας. Κι όμως, στη συντριπτική πλειονότητά τους δεν έχουν κανένα δικαίωμα. Στην προκειμένη περίπτωση, δικαίωμα γι' αυτούς θεωρείται η δική μας υποχρέωση να τους ασφαλίζουμε. Δεν το κάνουμε παρ' ότι μας υποχρεώνουν οι νόμοι, ενώ και το ίδιο το κράτος δεν μας ελέγχει γιατί δεν τηρούμε τους νόμους.
Παρ' ότι εργάζονται για πολλά χρόνια, δεν μπορούν -όχι με δική τους ευθύνη- να συγκεντρώσουν τα ένσημα που πιστοποιούν ότι εργάζονται και κατά συνέπεια δεν μπορούν ν' αποκτήσουν άδεια παραμονής. Αρα, σύμφωνα με τη λογική του νόμου, δεν υπάρχουν. Η δική μας λογική το ίδιο λέει;
Το διπλό αδιέξοδο
Η ΙΣΤΟΡΙΑ της μαζικής παράνομης μετανάστευσης στην Ελλάδα συμπληρώνει φέτος σχεδόν δύο δεκαετίες.
Την πρωτογνωρίσαμε στην αρχή της δεκαετίας του '90, όταν έπεσε το «τείχος» της Αλβανίας και άρχισαν να συρρέουν κατά χιλιάδες άνθρωποι από τη γειτονική χώρα, ανακαλύπτοντας δίπλα τους τον ελληνικό παράδεισο.
ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ άρχισαν να δημιουργούνται λίγα χρόνια μετά, με διάφορες αφορμές. Ομως, η ελληνική οικονομία βρισκόταν σε φάση ανάπτυξης, οι ανάγκες στην ύπαιθρο ήταν πολλές και οι Ελληνες βρήκαν φτηνά εργατικά χέρια. Δουλειές δημιουργήθηκαν και στις πόλεις, ιδίως λόγω των έργων για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, και το πρόβλημα ήταν ελεγχόμενο.
ΧΙΛΙΑΔΕΣ Ελληνες εκμεταλλεύονταν, ως εργοδότες, τους αλλοδαπούς εργάτες. Πότε στερώντας τους την ασφάλιση, πότε στοιβάζοντάς τους σε άθλια παραπήγματα, ζητώντας τους, μάλιστα, να πλήρωνουν και «ενοίκιο», και πότε καταγγέλλοντάς τους στην Αστυνομία ως παράνομους για να γλιτώσουν τα μεροκάματα που τους όφειλαν.
ΟΛΑ αυτά, όμως, δεν έπαιρναν μεγάλες διαστάσεις, γιατί υπήρχε δουλειά για όλους. Ετσι, με τον καιρό, χιλιάδες αλλοδαποί άρχισαν να εργάζονται νόμιμα (κάρτα εργασίας) και να ασφαλίζονται στα Ταμεία. Τα τελευταία χρόνια, όμως, το φαινόμενο της παράνομης μετανάστευσης έχει προσλάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Χιλιάδες άνθρωποι περνούν πανεύκολα τα σύνορα (η Τουρκία δεν τηρεί ούτε τις στοιχειώδεις υποχρεώσεις ελέγχου που έχει) και κατακλύζουν το κέντρο της Αθήνας.
ΟΜΩΣ, ήρθε η οικονομική κρίση, οι δουλειές έχουν μειωθεί και το πρόβλημα αρχίζει να οξύνεται σε επικίνδυνο βαθμό. Η περίπτωση των μεταναστών, που από την Κρήτη έφτασαν στην Αθήνα και κατέληξαν σε ένα κτήριο της Νομικής Σχολής, αναδεικνύει μόνο μία πλευρά του προβλήματος. Αλλά είναι καίρια. Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα πολλά χρόνια. Ομως, δεν μπορούν να νομιμοποιηθούν• οι προϋποθέσεις του νόμου είναι πολύ αυστηρές.
ΕΠΙΠΛΕΟΝ, αφού δεν έχουν τα απαιτούμενα έγγραφα, δεν μπορούν και να μεταβούν σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, όπως πολλοί επιθυμούν. Δεν έχει δικαίωμα η Ελλάδα να τους το επιτρέψει. Και όσοι καταφέρνουν να φύγουν παράνομα και να φτάσουν σε άλλη χώρα, οι Αρχές της τούς στέλνουν πίσω στη χώρα πρώτης εισόδου, δηλαδή στην Ελλάδα. Αυτό επιτάσσει ο ευρωπαϊκός κανονισμός.
ΕΤΣΙ, οι άνθρωποι αυτοί, που άλλα ονειρεύονταν όταν έφευγαν από τις πατρίδες τους πληρώνοντας ό,τι είχαν και δεν είχαν στους διακινητές τους, σήμερα βρίσκονται σε αδιέξοδο. Παράνομοι, κάτω από άθλιες συνθήκες, σε μια χώρα που δεν μπορεί να τους δώσει πλέον ούτε δουλειά.
Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ έχει την ευθύνη να ξεκαθαρίσει σύντομα το θέμα με τις αιτήσεις παροχής ασύλου και να θέσει προ των ευθυνών τους τούς Ευρωπαίους εταίρους, οι οποίοι στρουθοκαμηλίζουν, αφήνοντας μια μικρή χώρα να σηκώνει όλα τα βάρη, όπως έγραψε μια έγκυρη γερμανική εφημερίδα απευθυνόμενη στην κ. Μέρκελ.
Ο θαυμαστός καινούργιος κόσμος των Τραπεζών-Κρατών
του Άρη Δαβαράκη 19/02/2011
Βρήκα στο inbox μου το παρακάτω μέηλ, σταλμένο από στενό μου φίλο, που του το είχε στείλει η μητέρα του, που της το είχε στείλει στενός της φίλος κλπ. Πιθανόν να έχει φτάσει και στο δικό σας inbox. Όπως και νάχει εγώ αισθάνθηκα την ανάγκη να κάνω ένα copy-paste και να μεταφέρω εδώ τον διάλογο – γιατί έχει ενδιαφέρον νομίζω. Αντιγράφω λοιπόν και ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του :
Το πρωί βρέθηκα στην Εμπορική τράπεζα για την κατάθεση των μισθών δύο υπαλλήλων μου και αφού τελείωσα και πήγα να φύγω, με φωνάζει ο υπεύθυνος καταθέσεων και παρουσία άλλων δύο άρχισε να μου λέει «για μια ενημέρωση που πρέπει να μου γίνει» όσον αφορά τους νέους όρους που θα διέπουν την διαχείριση των καταθέσεων των πελατών όλων των τραπεζών. Όταν είπα ότι θα ήθελα να τους διαβάσω και ρώτησα εάν έχω χρόνο να υπογράψω, μου είπε ότι είτε τους αποδεχθώ είτε όχι θα μπουν σε ισχύ από την αρχή του χρόνου. Πριν προλάβω να συνέλθω από αυτά που άκουσα, άρχισε να μου λέει τα εξής:
- Ξέρετε, θα πρέπει η πληρωμή μισθοδοσίας να γίνεται πλέον μέσω τράπεζας.
- Ναι, το ξέρω. Οι δύο υπάλληλοί μου έχουν λογαριασμούς και πηγαίνω και τους τα καταθέτω στο λογαριασμό τους. Τον άλλο τον πληρώνω με μετρητά.
- Όχι. Δεν πρέπει να γίνεται έτσι. Πρέπει τα χρήματα που αφορούν πληρωμή μισθοδοσίας, να βρίσκονται σε μία τράπεζα και από εκεί με εντολή δική σας να πληρώνονται οι υπάλληλοί σας.
- Μα σπάνια χρησιμοποιώ το λογαριασμό μου. Τα έσοδά μου είναι σχεδόν μία η άλλη με τα έξοδά μου, οπότε δεν υπάρχει λόγος να τρέχω συνεχώς στις τράπεζες. Είμαι μικρή επιχείρηση με τρεις υπαλλήλους και τον έναν μάλιστα τον πληρώνω κατευθείαν.
- Δεν έχει σημασία. Πρέπει τα λεφτά που του δίνετε να τα καταθέτετε στην τράπεζά μας σε λογαριασμό σας, να εκδίδετε μία εντολή με το ποσό που πληρώνεται ο υπάλληλος, να την στέλνεται σε εμάς και κατόπιν να βάζουμε το ποσόν στο λογαριασμό του υπαλλήλου που θα μας έχετε δώσει.
- Μα τι μου λέτε; Τι είναι αυτά τα πράγματα; Για να πληρώσω δηλαδή τον υπάλληλό μου πρέπει να βάλω εσάς μεσάζοντα;
- Πρέπει όλα να ελέγχονται. Πρέπει πλέον να σταματήσει το μαύρο χρήμα.
- Ποιο μαύρο χρήμα ρε παιδιά; Μαύρο χρήμα είναι ο μισθός του υπαλλήλου μου που του έχω κάνει τις κρατήσεις για το ΙΚΑ, την παρακράτηση και απόδοση του ΦΜΥ και κάθε χρόνο δηλώνονται τα πάντα στην εφορία;
- Εσείς μπορεί να το κάνετε έτσι, οι άλλοι όμως;
- Δηλαδή για να καταλάβω, όλοι οι Έλληνες ξαφνικά απόκτησαν μία στάμπα που λέει «ΑΠΑΤΕΩΝΑΣ»; Όλοι μας καλούμαστε να αποδείξουμε στις τράπεζες ότι δεν είμαστε απατεώνες καταθέτοντας τα χρήματα των υπαλλήλων μας σε εσάς; Γιατί δηλαδή να παίρνετε εσείς χρήματα που δεν θα βλέπατε ποτέ;
- Είπαμε, για να είναι όλα τακτοποιημένα πρέπει όλα να περνούν από την τράπεζα. Εάν δεν το κάνετε θα έχετε πρόστιμο!
- Γιατί; Ποιος ο λόγος; Δηλαδή η τράπεζα ανέλαβε καθήκοντα ελεγκτού του υπουργείου οικονομικών; Και γιατί τα χρήματά μου θα πρέπει να έρχονται σε σας;
- Εσείς γιατί δεν το θέλετε; (Ήταν βρε παιδιά σα να μου έλεγε ότι δεν το θέλω γιατί είμαι απατεώνας και θέλω να κρύψω κάτι)
- Γιατί μου μιλάτε με αυτό τον τόνο; Δηλαδή ξαφνικά για εσάς έγινα απατεώνας;
- Όχι, όχι. Απλά εφ όσον είστε νομοταγής τι έχετε να φοβηθείτε;
- Από εσάς και το σκεπτικό σας πολλά! Δηλαδή τα χρήματα των εργοδοτών προς τους μισθωτούς, θα πρέπει να βρίσκονται όλα σε εσάς, σωστά; Και για να τα πάρει ο μισθωτός θα πρέπει να έχει και την κάρτα του πολίτη, σωστά;
- Ε βέβαια. Αυτό θα μπει σύντομα σε ισχύ.
- Και εάν ο μισθωτός δεν θέλει να πάρει την κάρτα;
- Γιατί να μην θέλει να την πάρει; Τι είναι φακελωμένος στην αστυνομία ή καταζητούμενος;
- Δηλαδή εάν κάποιος αρνηθεί να πάρει την κάρτα, κατευθείαν εντάσσεται στα ύποπτα στοιχεία;
- Μα γιατί άλλο να μην τη θέλει; Με την κάρτα του πολίτη όλα μπαίνουν σε τάξη. Θα μπορεί να έχει αφορολόγητο αφού όλες οι αποδείξεις θα καταγράφονται αυτόματα στην εφορία και δεν θα έχει ο φορολογούμενος όλο εκείνο το φόρτο καταγραφής τους. Για σκεφτείτε τους μεγάλους ανθρώπους πόσο θα διευκολυνθούν!
- Δηλαδή θέλετε να μου πείτε ότι γίνεται επειδή σκέφτηκαν και πόνεσαν τους ηλικιωμένους !
- Και όχι μόνον αυτό. Σκέφτεστε ότι μέσα σε μία οικογένεια χωρίς την ατομική κάρτα, θα ανταλλάζουν αποδείξεις μέχρι να τακτοποιηθεί το αφορολόγητο όλων των μελών;
- Δηλαδή;
- Είδατε που δεν τα έχετε σκεφτεί όλα; Δηλαδή, εάν ο σύζυγος είχε μαζέψει τις απαιτούμενες αποδείξεις, το πλεόνασμα θα το έδινε στην σύζυγο. Οπότε άδικα η σύζυγος θα αποκτούσε αφορολόγητο. Ενώ με την κάρτα η απόδειξη από την εκάστοτε αγορά αφορά τον κάτοχο και μόνο!
- Και το βρίσκεται αυτό άδικο; Μία οικογένεια είναι. Οικογενειακό εισόδημα δηλώνουν. Οι αγορές γίνονται για το σπιτικό τους, για τα παιδιά τους . Μα τι μου λέτε τώρα, τι είναι αυτά που μου λέτε; Και τα θεωρείται και δίκαια; Όσο περνάει από το χέρι μου δεν θα βγάλω ούτε κάρτα, ούτε και θα πληρώνω μέσω τράπεζας τον υπάλληλό μου.
- Να δούμε τότε πως θα δικαιολογεί τα χρήματά του ! Διότι όταν θα ισχύσουν οι νόμοι αυτοί, δεν θα μπορεί να εμφανίσει κάποιος χρήματα που δεν έχουν περάσει από τράπεζα. Θα χτυπάει σε κάθε αγορά που θα ξεπερνάει το ποσόν που έκανε ανάληψη !
Ξαφνικά αισθάνθηκα ένα πνίξιμο. Κατάλαβα ότι θα πάθαινα εγκεφαλικό. Σηκώθηκα βιαστικά κι έφυγα μην αντέχοντας να ακούω άλλο. Ήθελα αέρα, πνιγόμουν. Βγήκα έξω και όλοι μου φαινόντουσαν εχθροί. Ήθελα να βάλω τα κλάματα. Με έπνιγε ένα αόρατο χέρι. Αισθανόμουν τόσο δούλος και τόσο υποταγής όσο δεν είχα αισθανθεί έτσι σε όλα μου τα χρόνια. Καταλάβαινα ότι ο έλεγχος επάνω μου σε λίγο καιρό θα είναι καθολικός. Θα είναι δουλικός. Δεν θα έχω αξιοπρέπεια σαν άνθρωπος, σαν οικογενειάρχης, σαν αυτοδύναμος μικροεπιχειρηματίας. Και παρεμπιπτόντως όταν τα συζήτησα με έναν γνωστό στην ALPHA μου είπε ότι όλα τα δάνεια θα πληρώνονται αυτόματα από τους λογαριασμούς, χωρίς να ερωτηθούμε, και ότι θα μένει μέσα το ποσόν των 600, πχ, ευρώ με το οποίο οι «υπεύθυνοι» έχουν κρίνει πως είναι αρκετό για να καλύπτουμε τις απαιτούμενες ανάγκες διαβίωσης του μήνα. Εάν νομίζετε ότι λέω ψέματα πηγαίνετε και ρωτήστε σε μία τράπεζα. Μακάρι να κατάλαβα λάθος. Εάν όμως είναι έτσι και δεν γίνει κάτι να αλλάξουν αυτά που έχουν δρομολογηθεί, πέστε αντίο στην αξιοπρέπεια του Έλληνα. Πέστε αντίο στην ευμάρεια της οικογένειάς σας και κλείστε καλά πίσω σας την πόρτα που γράφει «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ». Θα είναι μία λέξη που θα την διαβάζουμε στα παιδιά μας και θα λέμε ότι κάποτε κάποιοι παππούδες μας την είχαν γιατί θα ντρεπόμαστε να τους πούμε ότι την είχαμε εμείς και τη χάσαμε.
ΥΓ 1: Έτσι τελειώνει η επιστολή που έφτασε μέχρι το inbox μου.
ΥΓ2: Στον δικό μου λογαριασμό μισθοδοσίας ή αυτόματη παρακράτηση οιουδήποτε ποσού κρίνει η Τράπεζα ως εύλογο (έναντι καθυστερημένων δόσεων δανείου ή πιστωτικής κάρτας), συμβαίνει ήδη τώρα και έξη περίπου μήνες. Το ποσόν που μένει στον λογαριασμό μου από την μισθοδοσία μου στον 98,4FM δεν ξεπερνάει τα 600 ευρώ – προφανώς γιατί κάποιοι έχουν αποφασίσει ότι τόσα χρειάζομαι για να ζήσω έναν μήνα, αποπληρώνοντας παράλληλα τα χρέη μου…
ένα άρθρο των πρωταγωνιστών
Βρήκα στο inbox μου το παρακάτω μέηλ, σταλμένο από στενό μου φίλο, που του το είχε στείλει η μητέρα του, που της το είχε στείλει στενός της φίλος κλπ. Πιθανόν να έχει φτάσει και στο δικό σας inbox. Όπως και νάχει εγώ αισθάνθηκα την ανάγκη να κάνω ένα copy-paste και να μεταφέρω εδώ τον διάλογο – γιατί έχει ενδιαφέρον νομίζω. Αντιγράφω λοιπόν και ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του :
Το πρωί βρέθηκα στην Εμπορική τράπεζα για την κατάθεση των μισθών δύο υπαλλήλων μου και αφού τελείωσα και πήγα να φύγω, με φωνάζει ο υπεύθυνος καταθέσεων και παρουσία άλλων δύο άρχισε να μου λέει «για μια ενημέρωση που πρέπει να μου γίνει» όσον αφορά τους νέους όρους που θα διέπουν την διαχείριση των καταθέσεων των πελατών όλων των τραπεζών. Όταν είπα ότι θα ήθελα να τους διαβάσω και ρώτησα εάν έχω χρόνο να υπογράψω, μου είπε ότι είτε τους αποδεχθώ είτε όχι θα μπουν σε ισχύ από την αρχή του χρόνου. Πριν προλάβω να συνέλθω από αυτά που άκουσα, άρχισε να μου λέει τα εξής:
- Ξέρετε, θα πρέπει η πληρωμή μισθοδοσίας να γίνεται πλέον μέσω τράπεζας.
- Ναι, το ξέρω. Οι δύο υπάλληλοί μου έχουν λογαριασμούς και πηγαίνω και τους τα καταθέτω στο λογαριασμό τους. Τον άλλο τον πληρώνω με μετρητά.
- Όχι. Δεν πρέπει να γίνεται έτσι. Πρέπει τα χρήματα που αφορούν πληρωμή μισθοδοσίας, να βρίσκονται σε μία τράπεζα και από εκεί με εντολή δική σας να πληρώνονται οι υπάλληλοί σας.
- Μα σπάνια χρησιμοποιώ το λογαριασμό μου. Τα έσοδά μου είναι σχεδόν μία η άλλη με τα έξοδά μου, οπότε δεν υπάρχει λόγος να τρέχω συνεχώς στις τράπεζες. Είμαι μικρή επιχείρηση με τρεις υπαλλήλους και τον έναν μάλιστα τον πληρώνω κατευθείαν.
- Δεν έχει σημασία. Πρέπει τα λεφτά που του δίνετε να τα καταθέτετε στην τράπεζά μας σε λογαριασμό σας, να εκδίδετε μία εντολή με το ποσό που πληρώνεται ο υπάλληλος, να την στέλνεται σε εμάς και κατόπιν να βάζουμε το ποσόν στο λογαριασμό του υπαλλήλου που θα μας έχετε δώσει.
- Μα τι μου λέτε; Τι είναι αυτά τα πράγματα; Για να πληρώσω δηλαδή τον υπάλληλό μου πρέπει να βάλω εσάς μεσάζοντα;
- Πρέπει όλα να ελέγχονται. Πρέπει πλέον να σταματήσει το μαύρο χρήμα.
- Ποιο μαύρο χρήμα ρε παιδιά; Μαύρο χρήμα είναι ο μισθός του υπαλλήλου μου που του έχω κάνει τις κρατήσεις για το ΙΚΑ, την παρακράτηση και απόδοση του ΦΜΥ και κάθε χρόνο δηλώνονται τα πάντα στην εφορία;
- Εσείς μπορεί να το κάνετε έτσι, οι άλλοι όμως;
- Δηλαδή για να καταλάβω, όλοι οι Έλληνες ξαφνικά απόκτησαν μία στάμπα που λέει «ΑΠΑΤΕΩΝΑΣ»; Όλοι μας καλούμαστε να αποδείξουμε στις τράπεζες ότι δεν είμαστε απατεώνες καταθέτοντας τα χρήματα των υπαλλήλων μας σε εσάς; Γιατί δηλαδή να παίρνετε εσείς χρήματα που δεν θα βλέπατε ποτέ;
- Είπαμε, για να είναι όλα τακτοποιημένα πρέπει όλα να περνούν από την τράπεζα. Εάν δεν το κάνετε θα έχετε πρόστιμο!
- Γιατί; Ποιος ο λόγος; Δηλαδή η τράπεζα ανέλαβε καθήκοντα ελεγκτού του υπουργείου οικονομικών; Και γιατί τα χρήματά μου θα πρέπει να έρχονται σε σας;
- Εσείς γιατί δεν το θέλετε; (Ήταν βρε παιδιά σα να μου έλεγε ότι δεν το θέλω γιατί είμαι απατεώνας και θέλω να κρύψω κάτι)
- Γιατί μου μιλάτε με αυτό τον τόνο; Δηλαδή ξαφνικά για εσάς έγινα απατεώνας;
- Όχι, όχι. Απλά εφ όσον είστε νομοταγής τι έχετε να φοβηθείτε;
- Από εσάς και το σκεπτικό σας πολλά! Δηλαδή τα χρήματα των εργοδοτών προς τους μισθωτούς, θα πρέπει να βρίσκονται όλα σε εσάς, σωστά; Και για να τα πάρει ο μισθωτός θα πρέπει να έχει και την κάρτα του πολίτη, σωστά;
- Ε βέβαια. Αυτό θα μπει σύντομα σε ισχύ.
- Και εάν ο μισθωτός δεν θέλει να πάρει την κάρτα;
- Γιατί να μην θέλει να την πάρει; Τι είναι φακελωμένος στην αστυνομία ή καταζητούμενος;
- Δηλαδή εάν κάποιος αρνηθεί να πάρει την κάρτα, κατευθείαν εντάσσεται στα ύποπτα στοιχεία;
- Μα γιατί άλλο να μην τη θέλει; Με την κάρτα του πολίτη όλα μπαίνουν σε τάξη. Θα μπορεί να έχει αφορολόγητο αφού όλες οι αποδείξεις θα καταγράφονται αυτόματα στην εφορία και δεν θα έχει ο φορολογούμενος όλο εκείνο το φόρτο καταγραφής τους. Για σκεφτείτε τους μεγάλους ανθρώπους πόσο θα διευκολυνθούν!
- Δηλαδή θέλετε να μου πείτε ότι γίνεται επειδή σκέφτηκαν και πόνεσαν τους ηλικιωμένους !
- Και όχι μόνον αυτό. Σκέφτεστε ότι μέσα σε μία οικογένεια χωρίς την ατομική κάρτα, θα ανταλλάζουν αποδείξεις μέχρι να τακτοποιηθεί το αφορολόγητο όλων των μελών;
- Δηλαδή;
- Είδατε που δεν τα έχετε σκεφτεί όλα; Δηλαδή, εάν ο σύζυγος είχε μαζέψει τις απαιτούμενες αποδείξεις, το πλεόνασμα θα το έδινε στην σύζυγο. Οπότε άδικα η σύζυγος θα αποκτούσε αφορολόγητο. Ενώ με την κάρτα η απόδειξη από την εκάστοτε αγορά αφορά τον κάτοχο και μόνο!
- Και το βρίσκεται αυτό άδικο; Μία οικογένεια είναι. Οικογενειακό εισόδημα δηλώνουν. Οι αγορές γίνονται για το σπιτικό τους, για τα παιδιά τους . Μα τι μου λέτε τώρα, τι είναι αυτά που μου λέτε; Και τα θεωρείται και δίκαια; Όσο περνάει από το χέρι μου δεν θα βγάλω ούτε κάρτα, ούτε και θα πληρώνω μέσω τράπεζας τον υπάλληλό μου.
- Να δούμε τότε πως θα δικαιολογεί τα χρήματά του ! Διότι όταν θα ισχύσουν οι νόμοι αυτοί, δεν θα μπορεί να εμφανίσει κάποιος χρήματα που δεν έχουν περάσει από τράπεζα. Θα χτυπάει σε κάθε αγορά που θα ξεπερνάει το ποσόν που έκανε ανάληψη !
Ξαφνικά αισθάνθηκα ένα πνίξιμο. Κατάλαβα ότι θα πάθαινα εγκεφαλικό. Σηκώθηκα βιαστικά κι έφυγα μην αντέχοντας να ακούω άλλο. Ήθελα αέρα, πνιγόμουν. Βγήκα έξω και όλοι μου φαινόντουσαν εχθροί. Ήθελα να βάλω τα κλάματα. Με έπνιγε ένα αόρατο χέρι. Αισθανόμουν τόσο δούλος και τόσο υποταγής όσο δεν είχα αισθανθεί έτσι σε όλα μου τα χρόνια. Καταλάβαινα ότι ο έλεγχος επάνω μου σε λίγο καιρό θα είναι καθολικός. Θα είναι δουλικός. Δεν θα έχω αξιοπρέπεια σαν άνθρωπος, σαν οικογενειάρχης, σαν αυτοδύναμος μικροεπιχειρηματίας. Και παρεμπιπτόντως όταν τα συζήτησα με έναν γνωστό στην ALPHA μου είπε ότι όλα τα δάνεια θα πληρώνονται αυτόματα από τους λογαριασμούς, χωρίς να ερωτηθούμε, και ότι θα μένει μέσα το ποσόν των 600, πχ, ευρώ με το οποίο οι «υπεύθυνοι» έχουν κρίνει πως είναι αρκετό για να καλύπτουμε τις απαιτούμενες ανάγκες διαβίωσης του μήνα. Εάν νομίζετε ότι λέω ψέματα πηγαίνετε και ρωτήστε σε μία τράπεζα. Μακάρι να κατάλαβα λάθος. Εάν όμως είναι έτσι και δεν γίνει κάτι να αλλάξουν αυτά που έχουν δρομολογηθεί, πέστε αντίο στην αξιοπρέπεια του Έλληνα. Πέστε αντίο στην ευμάρεια της οικογένειάς σας και κλείστε καλά πίσω σας την πόρτα που γράφει «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ». Θα είναι μία λέξη που θα την διαβάζουμε στα παιδιά μας και θα λέμε ότι κάποτε κάποιοι παππούδες μας την είχαν γιατί θα ντρεπόμαστε να τους πούμε ότι την είχαμε εμείς και τη χάσαμε.
ΥΓ 1: Έτσι τελειώνει η επιστολή που έφτασε μέχρι το inbox μου.
ΥΓ2: Στον δικό μου λογαριασμό μισθοδοσίας ή αυτόματη παρακράτηση οιουδήποτε ποσού κρίνει η Τράπεζα ως εύλογο (έναντι καθυστερημένων δόσεων δανείου ή πιστωτικής κάρτας), συμβαίνει ήδη τώρα και έξη περίπου μήνες. Το ποσόν που μένει στον λογαριασμό μου από την μισθοδοσία μου στον 98,4FM δεν ξεπερνάει τα 600 ευρώ – προφανώς γιατί κάποιοι έχουν αποφασίσει ότι τόσα χρειάζομαι για να ζήσω έναν μήνα, αποπληρώνοντας παράλληλα τα χρέη μου…
ένα άρθρο των πρωταγωνιστών
ΛΑΟΣ και Λεπέν
Μαρτιος 2011
Κουίζ: τι συνδέει τώρα τελευταία την - επιτηδευμένα - τετράγωνη λογική της πιάτσας του Γιώργου Καρατζαφέρη, με την ανεπιτήδευτη τσαχπινιά της Μαρί Λεπέν; Απάντηση: η αγάπη των δημοσκόπων.
Για όσους δεν το πήραν είδηση στο Παρίσι, δημοσκοπήσεις βγάζουν φαβορί για τις προεδρικές εκλογές την ξανθιά κόρη του πατρός της. Βρίσκεται μπροστά από τα ιερά τέρατα της γαλλικής πολιτικής σκηνής, καθώς οι γάλλοι τη βρίσκουν όλο και πιο ελκυστική ως πολιτική φιγούρα.
Στην Αθήνα αντίστοιχες δημοσκοπήσεις δίνουν αέρα στα πανιά του Καρατζαφέρη, καθώς οι Έλληνες τον βρίσκουν πολύ οικείο με όσα λέει, με τον τρόπο που τα λέει. Ακόμη και όταν τα στελέχη του παίρνουν θέσεις που η εγχώρια πολιτική κουλτούρα θεωρούσε αδιανόητο να ενσωματωθούν στη δημόσια ρητορική.
Υπάρχει και κάτι κοινό ακόμη που μπορεί να αποδειχθεί τρομακτικό όπλο για τους δυο πολιτικούς στις δυο άκρες της Ευρώπης που κινούνται πέραν των παραδοσιακών συντηρητικών κόμματων: η μεταχείριση που έχουν από τα -ηλεκτρονικά- μέσα ενημέρωσης. Είναι κάτι πέρα από ανοχή στις απόψεις τους και πλήρη ασυλία. Είναι φλερτ όχι από έρωτα, αλλά αμοιβαίο συμφέρον. Η μια πλευρά κερδίζει τηλεθέαση και η άλλη ψήφους.
Στη Γαλλία η Λεπέν σαγηνεύει τους τηλεθεατές με την φρεσκάδα μιας καλοβαλμένης σαραντάρας που συνεχίζει στο πιο «λάιτ» την παράδοση της εθνικής ακροδεξιάς. Στην Ελλάδα ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ με εμπειρία σε ένα είδος μιντιακής λειτουργίας, αφήνει τους βουλευτές του να εκτίθενται με ακραίες απόψεις και ο ίδιος εμφανίζεται ως διαλλακτικός που θέλει να έχει παντού φίλους. Διεμβολίζει το τηλεοπτικό κοινό, κινούμενος επιδέξια, ανάμεσα στις λαϊκές κραυγές του Άδωνη και την αστική σοβαρότητα του Βορίδη.
Στη θεωρία βεβαίως αυτά είναι φυσιολογικά στο δημοκρατικό παιχνίδι. Όλα τα λουλούδια μπορούν να ανθίσουν και ας βάλει στο πέτο του ο καθένας οποίο νομίζει. Στην πράξη όμως το έδαφος που φύονται οι πολιτικές ιδέες του Εθνικού Μετώπου στη Γάλλια και του ΛΑΟΣ στην Αθήνα γίνεται όλο και πιο εύφορο, αφού το μόνο που δεν λείπει είναι το λίπασμα. Ο Καρατζαφέρης και η Λεπέν κερδίζουν συνεχώς ακροατήριο και ρόλους στο πολιτικό τους σύστημα. Το θέμα είναι τι θα συμβεί όταν αυτός ο ρόλος γίνει κρίσιμος.
Ερώτηση: Έχει κάποιος πρόβλημα εάν αποκτήσει κρίσιμο ρόλο ένα κόμμα ακραίων αντιλήψεων, εφόσον τον έχει αποκτήσει με τη θέληση του κυρίαρχου λαού; Εξαρτάται για ποιον μιλάμε. Το κόμμα ως εντολοδόχος προφανώς όχι. Για τον εντολέα όμως ας μην πάρουμε όρκο.
Κουίζ: τι συνδέει τώρα τελευταία την - επιτηδευμένα - τετράγωνη λογική της πιάτσας του Γιώργου Καρατζαφέρη, με την ανεπιτήδευτη τσαχπινιά της Μαρί Λεπέν; Απάντηση: η αγάπη των δημοσκόπων.
Για όσους δεν το πήραν είδηση στο Παρίσι, δημοσκοπήσεις βγάζουν φαβορί για τις προεδρικές εκλογές την ξανθιά κόρη του πατρός της. Βρίσκεται μπροστά από τα ιερά τέρατα της γαλλικής πολιτικής σκηνής, καθώς οι γάλλοι τη βρίσκουν όλο και πιο ελκυστική ως πολιτική φιγούρα.
Στην Αθήνα αντίστοιχες δημοσκοπήσεις δίνουν αέρα στα πανιά του Καρατζαφέρη, καθώς οι Έλληνες τον βρίσκουν πολύ οικείο με όσα λέει, με τον τρόπο που τα λέει. Ακόμη και όταν τα στελέχη του παίρνουν θέσεις που η εγχώρια πολιτική κουλτούρα θεωρούσε αδιανόητο να ενσωματωθούν στη δημόσια ρητορική.
Υπάρχει και κάτι κοινό ακόμη που μπορεί να αποδειχθεί τρομακτικό όπλο για τους δυο πολιτικούς στις δυο άκρες της Ευρώπης που κινούνται πέραν των παραδοσιακών συντηρητικών κόμματων: η μεταχείριση που έχουν από τα -ηλεκτρονικά- μέσα ενημέρωσης. Είναι κάτι πέρα από ανοχή στις απόψεις τους και πλήρη ασυλία. Είναι φλερτ όχι από έρωτα, αλλά αμοιβαίο συμφέρον. Η μια πλευρά κερδίζει τηλεθέαση και η άλλη ψήφους.
Στη Γαλλία η Λεπέν σαγηνεύει τους τηλεθεατές με την φρεσκάδα μιας καλοβαλμένης σαραντάρας που συνεχίζει στο πιο «λάιτ» την παράδοση της εθνικής ακροδεξιάς. Στην Ελλάδα ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ με εμπειρία σε ένα είδος μιντιακής λειτουργίας, αφήνει τους βουλευτές του να εκτίθενται με ακραίες απόψεις και ο ίδιος εμφανίζεται ως διαλλακτικός που θέλει να έχει παντού φίλους. Διεμβολίζει το τηλεοπτικό κοινό, κινούμενος επιδέξια, ανάμεσα στις λαϊκές κραυγές του Άδωνη και την αστική σοβαρότητα του Βορίδη.
Στη θεωρία βεβαίως αυτά είναι φυσιολογικά στο δημοκρατικό παιχνίδι. Όλα τα λουλούδια μπορούν να ανθίσουν και ας βάλει στο πέτο του ο καθένας οποίο νομίζει. Στην πράξη όμως το έδαφος που φύονται οι πολιτικές ιδέες του Εθνικού Μετώπου στη Γάλλια και του ΛΑΟΣ στην Αθήνα γίνεται όλο και πιο εύφορο, αφού το μόνο που δεν λείπει είναι το λίπασμα. Ο Καρατζαφέρης και η Λεπέν κερδίζουν συνεχώς ακροατήριο και ρόλους στο πολιτικό τους σύστημα. Το θέμα είναι τι θα συμβεί όταν αυτός ο ρόλος γίνει κρίσιμος.
Ερώτηση: Έχει κάποιος πρόβλημα εάν αποκτήσει κρίσιμο ρόλο ένα κόμμα ακραίων αντιλήψεων, εφόσον τον έχει αποκτήσει με τη θέληση του κυρίαρχου λαού; Εξαρτάται για ποιον μιλάμε. Το κόμμα ως εντολοδόχος προφανώς όχι. Για τον εντολέα όμως ας μην πάρουμε όρκο.
Η ελληνική κοινωνία μισεί (γενικώς...)
Μίσος και Ελληνες
Μίσος για τους ξένους , μίσος για το άσυλό , μίσος για τις απεργίες, μίσος για τις πορείες, μίσος για τα εργασιακά δικαιώματα, μίσος για τα ανθρώπινα δικαιώματα, μίσος για τους αλλόθρησκους, μίσος για τους δημόσιους υπαλλήλους, μίσος για τον διπλανό που έχει καλύτερη δουλειά , μίσος για τον γείτονα που έχει καλύτερο αμάξι μίσος, μίσος, μίσος σε μια κοινωνία που λέει ότι πιστεύει σε μία θρησκεία αγάπης
Τα ποιό ποταπά και χαμερπή συναισθήματα έχουν εκφραστεί από τους πολίτες, τα ποιό φτηνά πολιτικάντικα κόλπά στο τσίρκο της πολιτικής σκηνής, oι έλληνες καταντούν εκφραστές της φράσης «μακριά από μένα και ας είναι και στο διπλανό μου» ή αλλιώς «να ψοφήσει η κατσίκα του δίπλα».
Ανθρωπιά σε αυτήν την χώρα δεν υπήρξε (;) και μάλλον ούτε θα υπάρξει . Τι να θυμηθεί κάνεις , τους πρόσφυγές του 22 , τον λαδέμπορα της κατοχής ; Μόνο η μπέσα και αυτή πέρασε στο περιθώριο αυτής της χώρας, καταχωρώντας τους «μπεσαλήδες» ως εθελοντές-κορόιδα. Μια χώρα χωρίς μνήμη , μια χώρα που ξέχασε σε μια γενιά την πείνα που την έστειλέ στην ξενιτιά , τα βάσανα και τους εξευτελισμούς της , την προσφυγιά , τον πόλεμο, τον εμφύλιο, την κατοχή την χούντα.
Έλληνες, μετά την αντίσταση (κατά φαντασίαν για κάποιους ή αληθινή για λίγους) του Πολυτεχνείου τι κάνατε; Γλεντήσατε στα μπουζούκια μια δεκαετία , δύο δεκαετίες life style, παπαγαλάκια στο χρηματιστήριο, καταχραστές της εξουσίας, σκάνδαλα κρυμμένα κάτω από το χαλί, μίζες και αναξιοκρατία και πελατειακές σχέσεις, διαφθείρατε οριζοντίως και καθέτως την κοινωνία, κλέψατε το μέλλον τον παιδιών τους, ψηφήσατε τους νοσταλγούς αυτών που έκαψαν ανθρώπους και που θυσιάστηκαν πρόγονοί μας για να τους διώξουν...
Μακριά από σας και ας είναι στο διπλανό σας Έλληνες είναι η θεωρία σας; Ότι φάμε κι ότι πιούμε αλλιώς…
Αντί υστερόγραφου:
Όταν οι Nazis συλλάβανε τους κομμουνιστές
σιώπησα , δεν αντέδρασα˙
δεν ήμουνα κομμουνιστής.
Όταν συλλάβανε τους τσιγγάνους
σιώπησα , δεν αντέδρασα˙
δεν ήμουνα τσιγγάνος.
Όταν συλλάβανε τους Ρωμαιοκαθολικούς
σιώπησα , δεν αντέδρασα˙
ήμουνα προτεστάντης .
Όταν οι Nazis συλλάβανε τους Σοσιαλοδημοκράτες
σιώπησα , δεν αντέδρασα˙
δεν ήμουνα σοσιαλοδημοκράτης .
Όταν συλλάβανε τούς εβραίους
σιώπησα , δεν αντέδρασα˙
δεν ήμουνα εβραίος.
Όταν οι Nazis ήρθαν να συλλάβουνε εμένα , δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει .
(τού Γερμανού αντιναζιστή προτεστάντη πάστορα
Friedrich Gustav Emil Martin Niemöller 1892-1984)
« ΟΙ ΠΑΠΠΟΥΔΕΣ ΜΑΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ, ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΑΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ, ΕΜΕΙΣ ΡΑΤΣΙΣΤΕΣ;» (από τοίχο στο κέντρο της Αθήνας)
Μίσος για τους ξένους , μίσος για το άσυλό , μίσος για τις απεργίες, μίσος για τις πορείες, μίσος για τα εργασιακά δικαιώματα, μίσος για τα ανθρώπινα δικαιώματα, μίσος για τους αλλόθρησκους, μίσος για τους δημόσιους υπαλλήλους, μίσος για τον διπλανό που έχει καλύτερη δουλειά , μίσος για τον γείτονα που έχει καλύτερο αμάξι μίσος, μίσος, μίσος σε μια κοινωνία που λέει ότι πιστεύει σε μία θρησκεία αγάπης
Τα ποιό ποταπά και χαμερπή συναισθήματα έχουν εκφραστεί από τους πολίτες, τα ποιό φτηνά πολιτικάντικα κόλπά στο τσίρκο της πολιτικής σκηνής, oι έλληνες καταντούν εκφραστές της φράσης «μακριά από μένα και ας είναι και στο διπλανό μου» ή αλλιώς «να ψοφήσει η κατσίκα του δίπλα».
Ανθρωπιά σε αυτήν την χώρα δεν υπήρξε (;) και μάλλον ούτε θα υπάρξει . Τι να θυμηθεί κάνεις , τους πρόσφυγές του 22 , τον λαδέμπορα της κατοχής ; Μόνο η μπέσα και αυτή πέρασε στο περιθώριο αυτής της χώρας, καταχωρώντας τους «μπεσαλήδες» ως εθελοντές-κορόιδα. Μια χώρα χωρίς μνήμη , μια χώρα που ξέχασε σε μια γενιά την πείνα που την έστειλέ στην ξενιτιά , τα βάσανα και τους εξευτελισμούς της , την προσφυγιά , τον πόλεμο, τον εμφύλιο, την κατοχή την χούντα.
Έλληνες, μετά την αντίσταση (κατά φαντασίαν για κάποιους ή αληθινή για λίγους) του Πολυτεχνείου τι κάνατε; Γλεντήσατε στα μπουζούκια μια δεκαετία , δύο δεκαετίες life style, παπαγαλάκια στο χρηματιστήριο, καταχραστές της εξουσίας, σκάνδαλα κρυμμένα κάτω από το χαλί, μίζες και αναξιοκρατία και πελατειακές σχέσεις, διαφθείρατε οριζοντίως και καθέτως την κοινωνία, κλέψατε το μέλλον τον παιδιών τους, ψηφήσατε τους νοσταλγούς αυτών που έκαψαν ανθρώπους και που θυσιάστηκαν πρόγονοί μας για να τους διώξουν...
Μακριά από σας και ας είναι στο διπλανό σας Έλληνες είναι η θεωρία σας; Ότι φάμε κι ότι πιούμε αλλιώς…
Αντί υστερόγραφου:
Όταν οι Nazis συλλάβανε τους κομμουνιστές
σιώπησα , δεν αντέδρασα˙
δεν ήμουνα κομμουνιστής.
Όταν συλλάβανε τους τσιγγάνους
σιώπησα , δεν αντέδρασα˙
δεν ήμουνα τσιγγάνος.
Όταν συλλάβανε τους Ρωμαιοκαθολικούς
σιώπησα , δεν αντέδρασα˙
ήμουνα προτεστάντης .
Όταν οι Nazis συλλάβανε τους Σοσιαλοδημοκράτες
σιώπησα , δεν αντέδρασα˙
δεν ήμουνα σοσιαλοδημοκράτης .
Όταν συλλάβανε τούς εβραίους
σιώπησα , δεν αντέδρασα˙
δεν ήμουνα εβραίος.
Όταν οι Nazis ήρθαν να συλλάβουνε εμένα , δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει .
(τού Γερμανού αντιναζιστή προτεστάντη πάστορα
Friedrich Gustav Emil Martin Niemöller 1892-1984)
« ΟΙ ΠΑΠΠΟΥΔΕΣ ΜΑΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ, ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΑΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ, ΕΜΕΙΣ ΡΑΤΣΙΣΤΕΣ;» (από τοίχο στο κέντρο της Αθήνας)
Σχετικά με τη βια στα γήπεδα και τους "παράγοντες" των ομάδων
Είμαστε πιο πολλοί
του Σταύρου Θεοδωράκη
Θα σας το πω σύντομα, γιατί σήμερα έχετε να διαβάσετε πολλά αντίστοιχα «αθλητικά» σχόλια. Ορισμένοι Ολυμπιακοί νομίζουν ότι είναι πιο πολλοί, το ίδιο πιστεύουν και ορισμένοι Παναθηναϊκοί. Και οι δυο κάνουν λάθος. Εμείς είμαστε πιο πολλοί!
Και ποιοι είμαστε εμείς. Είμαστε άνθρωποι που μας αρέσει το ποδόσφαιρο. Κάνουμε πλάκα μεταξύ μας για την μπάλα. Καμιά φορά μαλώνουμε κιόλας. Κορδωνόμαστε για τις επιτυχίες της ομάδας μας ή κατσουφιάζουμε στις στραβές της. Μας αρέσει να ανήκουμε κάπου και να φωνάζουμε που και που κανένα σύνθημα. Όμως είμαστε άνθρωποι με αρχές.
Δεν μας αρέσουν οι μαγκιές με τους μπράβους. Δεν μας αρέσουν οι διαιτητές πιόνια. Δεν μας αρέσουν οι εξουσίες του χρήματος και της βίας. Δεν μας αρέσουν οι τσαμπουκάδες και οι προκλήσεις. Κάποιοι από εμάς είναι Ολυμπιακοί, κάποιοι άλλοι είναι Παναθηναϊκοί, ΠΑΟΚ, ΑΕΚ, ΑΡΗΣ, Πανιώνιος, Ηρακλής, Ξάνθη, ΟΦΗ, Λάρισα. Είμαστε όμως όλοι μαζί και απέναντι είναι όλοι οι άλλοι. Οι τυφλωμένοι Ολυμπιακοί, οι τυφλωμένοι Παναθηναϊκοί, οι τυφλωμένοι γενικώς. Και εδώ υπάρχει μια παρανόηση, οι τυφλωμένοι και οι κάφροι (κόκκινοι – πράσινοι- μαύροι – μπλε – ριγέ – πικέ) επειδή έχουν καταλάβει 2-3 πόστα, δυο μικρόφωνα και 3 εφημερίδες, έχουν την ψευδαίσθηση ότι είναι πολλοί. Μοιράζονται τους αγώνες, τους τσαμπουκάδες, τους τραμπουκισμούς, τις δωροδοκίες, τη δημοσιότητα, τα χρήματα και νομίζουν ότι αυτό θα συνεχιστεί για πάντα.
Δεν θα συνεχιστεί όμως και θα έρθει σύντομα η μέρα που θα κρύβονται. Το ίδιο συνέβη άλλωστε και στην πολιτική. Αυτοί που κομπορρημονούσαν καβάλα στην εξουσία τους, τώρα δεν βγαίνουν από τα σπίτια τους. Ναι τις έχουν ακόμη τις λιμουζίνες τους, αλλά τις κρύβουν στα υπόγεια και είναι δυστυχισμένοι. Γιατί σας είπα, εμείς είμαστε πιο πολλοί! Αρκεί να το πάρουμε απόφαση!
του Σταύρου Θεοδωράκη
Θα σας το πω σύντομα, γιατί σήμερα έχετε να διαβάσετε πολλά αντίστοιχα «αθλητικά» σχόλια. Ορισμένοι Ολυμπιακοί νομίζουν ότι είναι πιο πολλοί, το ίδιο πιστεύουν και ορισμένοι Παναθηναϊκοί. Και οι δυο κάνουν λάθος. Εμείς είμαστε πιο πολλοί!
Και ποιοι είμαστε εμείς. Είμαστε άνθρωποι που μας αρέσει το ποδόσφαιρο. Κάνουμε πλάκα μεταξύ μας για την μπάλα. Καμιά φορά μαλώνουμε κιόλας. Κορδωνόμαστε για τις επιτυχίες της ομάδας μας ή κατσουφιάζουμε στις στραβές της. Μας αρέσει να ανήκουμε κάπου και να φωνάζουμε που και που κανένα σύνθημα. Όμως είμαστε άνθρωποι με αρχές.
Δεν μας αρέσουν οι μαγκιές με τους μπράβους. Δεν μας αρέσουν οι διαιτητές πιόνια. Δεν μας αρέσουν οι εξουσίες του χρήματος και της βίας. Δεν μας αρέσουν οι τσαμπουκάδες και οι προκλήσεις. Κάποιοι από εμάς είναι Ολυμπιακοί, κάποιοι άλλοι είναι Παναθηναϊκοί, ΠΑΟΚ, ΑΕΚ, ΑΡΗΣ, Πανιώνιος, Ηρακλής, Ξάνθη, ΟΦΗ, Λάρισα. Είμαστε όμως όλοι μαζί και απέναντι είναι όλοι οι άλλοι. Οι τυφλωμένοι Ολυμπιακοί, οι τυφλωμένοι Παναθηναϊκοί, οι τυφλωμένοι γενικώς. Και εδώ υπάρχει μια παρανόηση, οι τυφλωμένοι και οι κάφροι (κόκκινοι – πράσινοι- μαύροι – μπλε – ριγέ – πικέ) επειδή έχουν καταλάβει 2-3 πόστα, δυο μικρόφωνα και 3 εφημερίδες, έχουν την ψευδαίσθηση ότι είναι πολλοί. Μοιράζονται τους αγώνες, τους τσαμπουκάδες, τους τραμπουκισμούς, τις δωροδοκίες, τη δημοσιότητα, τα χρήματα και νομίζουν ότι αυτό θα συνεχιστεί για πάντα.
Δεν θα συνεχιστεί όμως και θα έρθει σύντομα η μέρα που θα κρύβονται. Το ίδιο συνέβη άλλωστε και στην πολιτική. Αυτοί που κομπορρημονούσαν καβάλα στην εξουσία τους, τώρα δεν βγαίνουν από τα σπίτια τους. Ναι τις έχουν ακόμη τις λιμουζίνες τους, αλλά τις κρύβουν στα υπόγεια και είναι δυστυχισμένοι. Γιατί σας είπα, εμείς είμαστε πιο πολλοί! Αρκεί να το πάρουμε απόφαση!
ΔΥΟ ΕΥΡΩΠΑΙΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΙ ΞΕΣΠΑΘΩΝΟΥΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ
«Λύσεις με στροφή στην πραγματική οικονομία»
ΜΠΡΙΓΚΙΤΕ ΟΥΝΓΚΕΡ
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον ΘΩΜΑ ΤΣΑΤΣΗ
Η Μπριγκίτε Ούνγκερ διδάσκει Οικονομικά του Δημόσιου Τομέα στο Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης, στην Ολλανδία. Από την Αυστρία η ίδια, περιγράφει με τα καλύτερα λόγια τον τρόπο λειτουργίας του δημόσιου τομέα στις δύο χώρες, σ' αυτήν όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε και σ' αυτήν όπου ζει και διδάσκει τα τελευταία δέκα χρόνια.
Μπριγκίτε Ούνγκερ Βρέθηκε στην Αθήνα στο πλαίσιο του Διεθνούς Συνεδρίου που διοργάνωσε το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς, όπου μίλησε για την κρίση του χρέους.
Μιλώντας στην «Ε» τονίζει ότι μία από τις λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν η Ελλάδα, η Ιρλανδία αλλά και άλλες χώρες που εδώ και καιρό έχουν βρεθεί στο στόχαστρο των λεγόμενων αγορών, είναι η αλλαγή πλεύσης. «Οι κυβερνήσεις πρέπει να κατευθυνθούν στην πραγματική οικονομία, γιατί εκεί βρίσκονται οι άνθρωποι», λέει.
«Είναι γνωστό ότι εδώ και δύο χρόνια οι χώρες της ευρωζώνης δεν τηρούσαν τους όρους που έθετε το Μάαστριχτ. Ολοι προσπαθούσαν -σύμφωνα με το Μάαστριχτ- να ρίξουν τον πληθωρισμό χαμηλά, ενώ σε περιόδους που δεν υπήρχε κάποιου είδους οικονομική κρίση ο πληθωρισμός ήταν από 5% έως 10%».
Οπως λέει στη συνέχεια, το «ισχυρό» ευρώ είναι κάτι που ωφελεί τις χρηματοπιστωτικές αγορές. Οπως εξηγεί «η Αγγλία (σ.σ. παρ' ότι δεν μετέχει στην ΟΝΕ), η Ολλανδία και η Γερμανία χρειάζονται ένα ισχυρό ευρώ επειδή αυτό προστατεύει τις "περιουσίες" των χρηματαγορών. Ωστόσο στην Ευρωπαϊκή Ενωση υπάρχουν 27 χώρες και όχι τρεις. Μπορεί αυτές οι τρεις να είναι ισχυρές οικονομικά αλλά όλες έχουν από μία ψήφο».
Τότε γιατί όλες οι άλλες δεν πείθονται για να ψηφίσουν διαφορετικά;
«Προφανώς γιατί φοβούνται μήπως τιμωρηθούν. Οι αγορές μπορεί να τιμωρήσουν όποια χώρα δεν υπακούσει. Και ξαφνικά να βρεθεί στην ίδια ή και σε χειρότερη κατάσταση από την Ελλάδα».
Για να περιγράψει την προβληματική εικόνα της παγκόσμιας οικονομίας επικαλείται στοιχεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Σύμφωνα με αυτά, η αύξηση των επενδύσεων στον χρηματοοικονομικό τομέα είναι τεράστια σε σχέση με τις επενδύσεις στην πραγματική οικονομία. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα τα τελευταία τριάντα χρόνια. Και το ζήτημα είναι ότι ο χρηματοοικονομικός τομέας δεν έχει κανενός είδους δημοκρατική νομιμοποίηση.
Σύμφωνα με την καθηγήτρια του Πανεπιστημίου της Ουτρέχτης, στη σημερινή κατάσταση πρέπει να ληφθεί υπόψη το εισόδημα του κάθε εργαζομένου για να αναλυθεί η κρίση και να διαπιστωθούν τα αίτιά της. Εάν αυτό δεν συμβεί, η κρίση μπορεί να βαθύνει και να συνεχίσει να πλήττει τους χαμηλά αμειβόμενους.
Πιστεύετε ότι η ελληνική κυβέρνηση μπορούσε να κάνει περισσότερα από αυτό που κάνει τώρα;
«Είναι ιδιαίτερα άσχημο αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα. Η κυβέρνηση μπορεί να ξεκινήσει με αργούς ρυθμούς μια διαδικασία για να αγοραστεί το χρέος που έχει. Τώρα είναι πολύ δύσκολο να αλλάξει κάτι. Θα ήθελα να σας πω ότι δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση του πρωθυπουργού της Ελλάδας».
Μπορεί η Ελλάδα να μην πληρώσει το δάνειο;
«Φυσικά και μπορεί, αλλά στη συνέχεια είναι πολύ πιθανό να μην μπορεί να απευθυνθεί στις ευρωπαϊκές αγορές. Πρόκειται για ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι».
Πιστεύετε ότι οι Ελληνες είναι υπεύθυνοι γι' αυτό που συμβαίνει;
«Αν διαβάσετε τις ολλανδικές εφημερίδες θα δείτε ότι γράφουν πως η ελληνική κυβέρνηση έκανε μειώσεις μισθών και συντάξεων. Οι Ολλανδοί βλέπουν ότι οι Ελληνες θέλουν να κρατήσουν όρθιο το σπίτι τους και θεωρούν ότι αυτό είναι δικό τους θέμα. Δεν έχουν αντιληφθεί ότι αυτό που έγινε έχει σχέση με τη συμπεριφορά των αγορών. Δεν γίνεται επί της ουσίας λόγος για το ρόλο της Goldman Sachs».
ΜΠΡΙΓΚΙΤΕ ΟΥΝΓΚΕΡ
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον ΘΩΜΑ ΤΣΑΤΣΗ
Η Μπριγκίτε Ούνγκερ διδάσκει Οικονομικά του Δημόσιου Τομέα στο Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης, στην Ολλανδία. Από την Αυστρία η ίδια, περιγράφει με τα καλύτερα λόγια τον τρόπο λειτουργίας του δημόσιου τομέα στις δύο χώρες, σ' αυτήν όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε και σ' αυτήν όπου ζει και διδάσκει τα τελευταία δέκα χρόνια.
Μπριγκίτε Ούνγκερ Βρέθηκε στην Αθήνα στο πλαίσιο του Διεθνούς Συνεδρίου που διοργάνωσε το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς, όπου μίλησε για την κρίση του χρέους.
Μιλώντας στην «Ε» τονίζει ότι μία από τις λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν η Ελλάδα, η Ιρλανδία αλλά και άλλες χώρες που εδώ και καιρό έχουν βρεθεί στο στόχαστρο των λεγόμενων αγορών, είναι η αλλαγή πλεύσης. «Οι κυβερνήσεις πρέπει να κατευθυνθούν στην πραγματική οικονομία, γιατί εκεί βρίσκονται οι άνθρωποι», λέει.
«Είναι γνωστό ότι εδώ και δύο χρόνια οι χώρες της ευρωζώνης δεν τηρούσαν τους όρους που έθετε το Μάαστριχτ. Ολοι προσπαθούσαν -σύμφωνα με το Μάαστριχτ- να ρίξουν τον πληθωρισμό χαμηλά, ενώ σε περιόδους που δεν υπήρχε κάποιου είδους οικονομική κρίση ο πληθωρισμός ήταν από 5% έως 10%».
Οπως λέει στη συνέχεια, το «ισχυρό» ευρώ είναι κάτι που ωφελεί τις χρηματοπιστωτικές αγορές. Οπως εξηγεί «η Αγγλία (σ.σ. παρ' ότι δεν μετέχει στην ΟΝΕ), η Ολλανδία και η Γερμανία χρειάζονται ένα ισχυρό ευρώ επειδή αυτό προστατεύει τις "περιουσίες" των χρηματαγορών. Ωστόσο στην Ευρωπαϊκή Ενωση υπάρχουν 27 χώρες και όχι τρεις. Μπορεί αυτές οι τρεις να είναι ισχυρές οικονομικά αλλά όλες έχουν από μία ψήφο».
Τότε γιατί όλες οι άλλες δεν πείθονται για να ψηφίσουν διαφορετικά;
«Προφανώς γιατί φοβούνται μήπως τιμωρηθούν. Οι αγορές μπορεί να τιμωρήσουν όποια χώρα δεν υπακούσει. Και ξαφνικά να βρεθεί στην ίδια ή και σε χειρότερη κατάσταση από την Ελλάδα».
Για να περιγράψει την προβληματική εικόνα της παγκόσμιας οικονομίας επικαλείται στοιχεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Σύμφωνα με αυτά, η αύξηση των επενδύσεων στον χρηματοοικονομικό τομέα είναι τεράστια σε σχέση με τις επενδύσεις στην πραγματική οικονομία. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα τα τελευταία τριάντα χρόνια. Και το ζήτημα είναι ότι ο χρηματοοικονομικός τομέας δεν έχει κανενός είδους δημοκρατική νομιμοποίηση.
Σύμφωνα με την καθηγήτρια του Πανεπιστημίου της Ουτρέχτης, στη σημερινή κατάσταση πρέπει να ληφθεί υπόψη το εισόδημα του κάθε εργαζομένου για να αναλυθεί η κρίση και να διαπιστωθούν τα αίτιά της. Εάν αυτό δεν συμβεί, η κρίση μπορεί να βαθύνει και να συνεχίσει να πλήττει τους χαμηλά αμειβόμενους.
Πιστεύετε ότι η ελληνική κυβέρνηση μπορούσε να κάνει περισσότερα από αυτό που κάνει τώρα;
«Είναι ιδιαίτερα άσχημο αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα. Η κυβέρνηση μπορεί να ξεκινήσει με αργούς ρυθμούς μια διαδικασία για να αγοραστεί το χρέος που έχει. Τώρα είναι πολύ δύσκολο να αλλάξει κάτι. Θα ήθελα να σας πω ότι δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση του πρωθυπουργού της Ελλάδας».
Μπορεί η Ελλάδα να μην πληρώσει το δάνειο;
«Φυσικά και μπορεί, αλλά στη συνέχεια είναι πολύ πιθανό να μην μπορεί να απευθυνθεί στις ευρωπαϊκές αγορές. Πρόκειται για ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι».
Πιστεύετε ότι οι Ελληνες είναι υπεύθυνοι γι' αυτό που συμβαίνει;
«Αν διαβάσετε τις ολλανδικές εφημερίδες θα δείτε ότι γράφουν πως η ελληνική κυβέρνηση έκανε μειώσεις μισθών και συντάξεων. Οι Ολλανδοί βλέπουν ότι οι Ελληνες θέλουν να κρατήσουν όρθιο το σπίτι τους και θεωρούν ότι αυτό είναι δικό τους θέμα. Δεν έχουν αντιληφθεί ότι αυτό που έγινε έχει σχέση με τη συμπεριφορά των αγορών. Δεν γίνεται επί της ουσίας λόγος για το ρόλο της Goldman Sachs».
H ευθυνη του (κάθε) Ρέππα
12/2/2011
Διάφορα σενάρια γράφονται αυτή τη στιγμή για το τι θα γίνει τις επόμενες ημέρες και κυρίως την 23η Φεβρουαρίου. Άλλος κάνει λόγο για προβοκάτσια της Ε.Υ.Π. άλλος για κάτι που θ’ αρχίσει από τους μετανάστες. Ό,τι βολεύει τον καθένα ακούγεται και θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί να μην δαγκώσουμε το δόλωμα. Αυτά όμως τα σενάρια και ο φόβος για την επαλήθευσή τους δεν μπορούν και να κλείσουν για καλά στο ψυγείο την οργή που πολλοί από εμάς τη νοιώθουν καθημερινά να μεγαλώνει. Φροντίζουν γι αυτό κάτι σαν τον κ. Ρέππα.
Αύξησε τα εισιτήρια κατά 40% όταν αυτοί ακριβώς που θα τα χρησιμοποιούν έχουν υποστεί μια τρομακτική μείωση των μισθών τους ή έμειναν και άνεργοι. Επιπλέον δεν έλαβε κανένα μέτρο που θα διευκόλυνε τους ανθρώπους με το χαμηλό μεροκάματο και την υποχρέωση να ξεκινούν τα χαράματα από τις πιο μακρινές συνοικίες. Και ακόμη πιο άστοχα έκανε αυτούς που είχαν αφήσει τα αυτοκίνητά τους στο σπίτι να σκέπτονται ότι συμφέρει να ξαναπηγαίνουν με αυτά στη δουλειά.
Τώρα λοιπόν ας περιμένει και τα αποτελέσματα των όσων έκανε. Γιατί κάποιοι άρχισαν ήδη να σκέπτονται ότι αυτός είναι ο κ. Τζάμπας και όχι εμείς. Αφού εκπροσωπεί ένα κράτος που κάθε άλλο παρά εντάξει είναι στις υποχρεώσεις του απέναντι στα Μέσα Συγκοινωνίας. Και ακόμη χειρότερα κατηγορεί εμάς τους επιβάτες ότι ρίξαμε έξω τους Οργανισμούς Συγκοινωνιών! Δήθεν με τα φθηνά εισιτήρια και τις χωρίς εισιτήριο επιβιβάσεις μας. Όταν τα δικά του χρωστούμενα είναι πολλαπλάσια των δικών μας (πάνω από 8 εκατομμύρια ευρώ χρωστάει το κράτος στα Μέσα Μεταφοράς). Και έρχεται αυτή τη στιγμή της κρίσης να ενεργήσει εντελώς αυτόνομα και αυθαίρετα. «Πας καλά;», θα πρέπει να του πούμε. Εμείς που σε βάλαμε εκεί και σε πληρώνουμε, όντας η συντριπτική πλειοψηφία, σου λέμε ότι δεν θέλουμε (διότι δεν αντέχουμε) να αυξήσεις τα εισιτήρια. Κι εσύ πού έγραψες τη γνώμη μας; Τίνος τους παλμούς ακροάζεται τελικά ένας Υπουργός, έστω και στο τέλος της πολιτικής του σταδιοδρομίας;
Θα βρει, λένε, ο κ. Ρέππας, στη χειρότερη περίπτωση, ιδιωτικές εταιρείες (που θα πληρώνονται εννοείται αδρά) και αυτές με τη σειρά τους θα αμολήσουν ελεγκτές σαν τα άγρια σκυλιά που θα μας κυνηγούν σε σταθμούς, βαγόνια και αφετηρίες. Ας τολμήσει. Πόσοι άραγε θα πρέπει να είναι για να τα βάλουν με ένα συρμό ή ένα λεωφορείο; Δεν έχει μάλλον πάρει είδηση ότι οι εργαζόμενοι και οι επιβάτες θα είναι αλληλέγγυοι. Ούτε φυσικά διαβάζει καν τις εφημερίδες του τοίχου που επικαλούνται, όταν σκάσουν μύτη οι ελεγκτές, ανοικτά πλέον την αλληλεγγύη όσων βρίσκονται στην ίδια δεινή θέση. Όχι μόνο για την υπερβολή του 1.4 Ευρώ αλλά και γιατί κουράστηκαν ν’ αποφασίζει ο όποιος Ρέππας εντελώς άστοχα και άδικα γι αυτούς.
Το επιβατικό κοινό πάντως μπορεί κι από αυτή την εβδομάδα να αποφασίσει και χωρίς να ρωτήσει κανένα Ρέππα, να κατακτήσει κάτι από αυτά που του αρνούνται. Το δικαίωμα από τις 5 το πρωί μέχρι τις 7.30 να ταξιδεύει δωρεάν. Αυτό και δίκαιο είναι σε σχέση με τα εισοδήματα όσων κινούνται εκείνη την ώρα και περισσότερο θα διευκολύνει την κίνηση στους δρόμους και λιγότερα καυσαέρια θα παράγονται ιδίως το καλοκαίρι με την ατμοσφαιρική αναστροφή (άρα θα πληρώνει η Ελλάδα μικρότερο πρόστιμο) και πιο νωρίς θα πηγαίνουν στην υπηρεσία μερικοί. Με επόμενο στόχο να είναι: το εισιτήριο να ξαναγυρίσει στο 1 Ευρώ.
Δεν ξέρω για πόσους από τους Υπουργούς, μόλις βάλουν αυτό τον καιρό το κεφάλι τους στο μαξιλάρι, συμβαίνει να έρχεται ο ύπνος αμέσως να τους πάρει. Για τον Ρέππα πάντως αν αυτό συμβαίνει θα απορήσω. Διότι απερίσκεπτα έχει σπείρει τόσες θύελλες μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα που θα έπρεπε τουλάχιστον να ανησυχεί μήπως σε λίγο θα ριζώσουν κιόλας...
Διάφορα σενάρια γράφονται αυτή τη στιγμή για το τι θα γίνει τις επόμενες ημέρες και κυρίως την 23η Φεβρουαρίου. Άλλος κάνει λόγο για προβοκάτσια της Ε.Υ.Π. άλλος για κάτι που θ’ αρχίσει από τους μετανάστες. Ό,τι βολεύει τον καθένα ακούγεται και θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί να μην δαγκώσουμε το δόλωμα. Αυτά όμως τα σενάρια και ο φόβος για την επαλήθευσή τους δεν μπορούν και να κλείσουν για καλά στο ψυγείο την οργή που πολλοί από εμάς τη νοιώθουν καθημερινά να μεγαλώνει. Φροντίζουν γι αυτό κάτι σαν τον κ. Ρέππα.
Αύξησε τα εισιτήρια κατά 40% όταν αυτοί ακριβώς που θα τα χρησιμοποιούν έχουν υποστεί μια τρομακτική μείωση των μισθών τους ή έμειναν και άνεργοι. Επιπλέον δεν έλαβε κανένα μέτρο που θα διευκόλυνε τους ανθρώπους με το χαμηλό μεροκάματο και την υποχρέωση να ξεκινούν τα χαράματα από τις πιο μακρινές συνοικίες. Και ακόμη πιο άστοχα έκανε αυτούς που είχαν αφήσει τα αυτοκίνητά τους στο σπίτι να σκέπτονται ότι συμφέρει να ξαναπηγαίνουν με αυτά στη δουλειά.
Τώρα λοιπόν ας περιμένει και τα αποτελέσματα των όσων έκανε. Γιατί κάποιοι άρχισαν ήδη να σκέπτονται ότι αυτός είναι ο κ. Τζάμπας και όχι εμείς. Αφού εκπροσωπεί ένα κράτος που κάθε άλλο παρά εντάξει είναι στις υποχρεώσεις του απέναντι στα Μέσα Συγκοινωνίας. Και ακόμη χειρότερα κατηγορεί εμάς τους επιβάτες ότι ρίξαμε έξω τους Οργανισμούς Συγκοινωνιών! Δήθεν με τα φθηνά εισιτήρια και τις χωρίς εισιτήριο επιβιβάσεις μας. Όταν τα δικά του χρωστούμενα είναι πολλαπλάσια των δικών μας (πάνω από 8 εκατομμύρια ευρώ χρωστάει το κράτος στα Μέσα Μεταφοράς). Και έρχεται αυτή τη στιγμή της κρίσης να ενεργήσει εντελώς αυτόνομα και αυθαίρετα. «Πας καλά;», θα πρέπει να του πούμε. Εμείς που σε βάλαμε εκεί και σε πληρώνουμε, όντας η συντριπτική πλειοψηφία, σου λέμε ότι δεν θέλουμε (διότι δεν αντέχουμε) να αυξήσεις τα εισιτήρια. Κι εσύ πού έγραψες τη γνώμη μας; Τίνος τους παλμούς ακροάζεται τελικά ένας Υπουργός, έστω και στο τέλος της πολιτικής του σταδιοδρομίας;
Θα βρει, λένε, ο κ. Ρέππας, στη χειρότερη περίπτωση, ιδιωτικές εταιρείες (που θα πληρώνονται εννοείται αδρά) και αυτές με τη σειρά τους θα αμολήσουν ελεγκτές σαν τα άγρια σκυλιά που θα μας κυνηγούν σε σταθμούς, βαγόνια και αφετηρίες. Ας τολμήσει. Πόσοι άραγε θα πρέπει να είναι για να τα βάλουν με ένα συρμό ή ένα λεωφορείο; Δεν έχει μάλλον πάρει είδηση ότι οι εργαζόμενοι και οι επιβάτες θα είναι αλληλέγγυοι. Ούτε φυσικά διαβάζει καν τις εφημερίδες του τοίχου που επικαλούνται, όταν σκάσουν μύτη οι ελεγκτές, ανοικτά πλέον την αλληλεγγύη όσων βρίσκονται στην ίδια δεινή θέση. Όχι μόνο για την υπερβολή του 1.4 Ευρώ αλλά και γιατί κουράστηκαν ν’ αποφασίζει ο όποιος Ρέππας εντελώς άστοχα και άδικα γι αυτούς.
Το επιβατικό κοινό πάντως μπορεί κι από αυτή την εβδομάδα να αποφασίσει και χωρίς να ρωτήσει κανένα Ρέππα, να κατακτήσει κάτι από αυτά που του αρνούνται. Το δικαίωμα από τις 5 το πρωί μέχρι τις 7.30 να ταξιδεύει δωρεάν. Αυτό και δίκαιο είναι σε σχέση με τα εισοδήματα όσων κινούνται εκείνη την ώρα και περισσότερο θα διευκολύνει την κίνηση στους δρόμους και λιγότερα καυσαέρια θα παράγονται ιδίως το καλοκαίρι με την ατμοσφαιρική αναστροφή (άρα θα πληρώνει η Ελλάδα μικρότερο πρόστιμο) και πιο νωρίς θα πηγαίνουν στην υπηρεσία μερικοί. Με επόμενο στόχο να είναι: το εισιτήριο να ξαναγυρίσει στο 1 Ευρώ.
Δεν ξέρω για πόσους από τους Υπουργούς, μόλις βάλουν αυτό τον καιρό το κεφάλι τους στο μαξιλάρι, συμβαίνει να έρχεται ο ύπνος αμέσως να τους πάρει. Για τον Ρέππα πάντως αν αυτό συμβαίνει θα απορήσω. Διότι απερίσκεπτα έχει σπείρει τόσες θύελλες μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα που θα έπρεπε τουλάχιστον να ανησυχεί μήπως σε λίγο θα ριζώσουν κιόλας...
Tι θα κάνει η Ευρώπη τους μετανάστες της;
Μετανάστες. Ανάθεμα; Πρόβλημα; Της Ελλάδας, της Ευρώπης, της πλατείας του Αγίου Παντελεήμονα, της θείας μου της Φωτούλας, κατοίκου Πατησίων, η οποία αρνείται να αφήσει το σπίτι της και ας ζουν πλέον μόνο Πακιστανοί στην πολυκατοικία της. Eδώ έζησε τα καλύτερα της χρόνια με τον άνδρα της, τον γιατρό. Ούτε που το καταλάβαμε πότε οι μετανάστες κατέλαβαν το κέντρο. Oύτε που θα το καταλάβουμε πότε οι ίδιοι θα τους διώχνουμε μαζί με τη Χρυσή Αυγή.
Η μετανάστευση έχει καταστεί κεντρικό ζήτημα για το μέλλον της Ευρώπης. Με την εχθρότητα των πολιτών προς τους μετανάστες να αυξάνεται, κόμματα ευδοκιμούν στο πλαίσιο της ξενοφοβίας. Η Ευρώπη, στο πλαίσιο της διεύρυνσης της ΕΕ πραγματεύεται μια νέα έννοια, αυτή της «αγοράς» της μετανάστευσης. Σύμφωνα με τη νέα αυτή πολιτική η Ε.Ε. καλείται να μετατραπεί από ένα "φρούριο" με αγκαθωτά συρματοπλέγματα και ακτοφυλακές σε μια φιλελεύθερη Ένωση, όπου η οικονομική ολοκλήρωση σε συνδυασμό με την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση θα σηματοδοτήσει μια νέα εποχή μετανάστευσης όπου η προσφορά και η ζήτηση ανθρώπινου δυναμικού θα είναι εκείνη που θα καθορίζει τους λόγους που οι άνθρωποι κινούνται. Με λίγα λόγια όταν θα μπαίνουν οι μετανάστες στον Έβρο, θα μεταφέρονται στις περιοχές όπου υπάρχει ανάγκη για εργατικά χέρια ή εκεί όπου υπάρχει έλλειψη πληθυσμού. Η μετακίνηση των πληθυσμών ανάμεσα σε χώρες θα γίνεται σύμφωνα με τις ανάγκες της κάθε χώρας. Mια τέτοια πρόταση ήδη προωθεί η Παγκόσμια Τράπεζα για τις χώρες της Μέσης Ανατολής για να λύσει το πρόβλημα ενός γηραιού πληθυσμού.
Θα αποτελεί αυτή η Ευρώπη μια πραγματικά φιλελεύθερη Ήπειρο; Μια Ευρώπη απαλλαγμένη από το ίδιο το ανεπαρκές παρελθόν της σχετικά με τη «νόμιμη» και «παράνομη» μετανάστευση; Μια Ευρώπη πνιγμένη στην ξενοφοβία, αρνητική στην χορηγία ασύλου, με έλλειψη γενναιοδωρίας στην ένταξη νεοεισερχόμενους; Θα είναι ποτέ σε θέση να αναγνωρίσει τα παιδιά των μεταναστών ως πολίτες της; Θα αποκτήσει ποτέ μια ενιαία μεταναστευτική πολιτική;
Συνολικά η Ευρώπη έχει ανεπαρκή μεταναστευτική πολιτική σε τρεις τομείς: στην κυκλοφορία των μελών της οικογένειας, στους αιτούντες για άσυλο και στην εργασία των μεταναστών. Οι μετανάστες μπορεί να είναι ανεπιθύμητοι σε πολιτιστικό επίπεδο αλλά σε οικονομικό; Έμφαση δίνεται όλο και περισσότερο στους εργαζόμενους μετανάστες και στην ανάγκη τους να ενσωματωθούν, να πληρώνουν φόρους. Η οικογενειακή επανένωση είναι και αυτή βασικό κομμάτι της νόμιμης μετανάστευσης. Στην Ευρώπη, ωστόσο, η οικογενειακή επανένωση περιορίζεται στον / στη σύζυγο και στα ανήλικα τέκνα των πολιτών και των νομίμως διαμενόντων. Και ποικίλλει από χώρα σε χώρα. Η Αυστρία, η Γαλλία και οι Κάτω Χώρες απαιτούν ότι ο ανάδοχος έχει ζήσει στην χώρα νόμιμα για συγκεκριμένη χρονική περίοδο και έχει επαρκή εισοδήματα και στέγαση. Σε άλλες χώρες, όπως το Βέλγιο ο ανάδοχος πρέπει να πληροί ένα ελάχιστο μηνιαίο μισθό με βάση το κόστος ζωής και τον αριθμό των εξαρτώμενων ατόμων που επιδιώκουν την επανένωση. Τα μέτρα αυτά επιδιώκουν την μείωση τόσο του αριθμού των υποψηφίων για οικογενειακή επανένωση αλλά και του κόστος της δημόσιας δαπάνης που συνδέεται με αυτά. Η Δανία, η οποία εισήγαγε ένα πλαφόν εισοδήματος το 1992, εκτιμά ότι το μέτρο έχει μειώσει τον αριθμό των οικογενειακών μεταναστών κατά 50 τοις εκατό.
Όσον αφορά την ανθρωπιστική μετανάστευση οι ευρωπαϊκές χώρες δεν διαθέτουν μεγάλης κλίμακας προγράμματα για τους πρόσφυγες και τους αιτούντες για άσυλο. Τα ποσοστά έγκρισης για πολιτικό άσυλο είναι περίπου πέντε τοις εκατό στις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ εκτός από την Ελλάδα, την Ιρλανδία και το Λουξεμβούργο έχουν κάνει μεταρρυθμίσεις στις πολιτικές τους για το άσυλο τα τελευταία έτη. Ο πρωταρχικός στόχος των μεταρρυθμίσεων στο θέμα των αιτήσεων για άσυλο θα πρέπει να είναι η συντόμευση της διαδικασίας λήψης αποφάσεων αλλά και η ασφαλής επιστροφή των αιτούντων για άσυλο των οποίων η αίτηση απορρίπτεται στη χώρα προέλευσης τους. Δεδομένου ότι ο αριθμός των αιτούντων για άσυλο θα αυξηθεί δραματικά τα επόμενα χρόνια, ειδικά με την εμφάνιση των προσφύγων που θα παράγει η κλιματική αλλαγή το παραπάνω αποτελεί μεγάλη πρόκληση για την Ευρώπη. Ένας τύπος άσυλου τον οποίο τα Ηνωμένα Έθνη δεν μπορούν ακόμη να ταυτοποιήσουν.
Με περισσότερα από 70 εκατομμύρια μετανάστες στην Ευρώπη σήμερα, η κατάσταση δεν ήταν ποτέ τόσο κρίσιμη. Τα κράτη μέλη της Ε.Ε. έχουν μέχρι στιγμής οραματιστεί μια ενωμένη Ευρώπη με αυστηρά ελεγχόμενα εξωτερικά σύνορα. Υπήρχαν οι «πολίτες» και οι «μη πολίτες». Ο Πολωνός υδραυλικός, ο Αλβανός χτίστης δεν είχαν αρχικά χώρο σε αυτή την Ευρώπη. Σύντομα εντάχθηκαν περισσότερες χώρες και το «χριστιανικό» κλαμπ άνοιξε τις πόρτες του για να εντάξει και άλλες χώρες. Καθώς γεννιόταν η νέα διευρυμένη Ευρώπη η ανάγκη για ακόμη πιο κλειστά σφαιρικά σύνορα έγινε ακόμη πιο επιτακτική. Τα νέα ρεύματα μεταναστών από την Ασία, την Αφρική, την Μέση Ανατολή ξεκίνησαν να απειλούν το όραμα ενός προνομιούχου «χριστιανικού» κλάμπ.
Οι λόγοι για τους οποίους οι ευρωπαϊκές χώρες δεν έχουν καταφέρει να διαμορφώσουν μια ενιαία μεταναστευτική πολιτική ποικίλουν. Ένας ισχυρός λόγος είναι ο διαρκής αγώνας για την διατήρηση μιας ευρωπαϊκής ταυτότητας. Αιτίες μπορούν επίσης να εντοπιστούν και μέσα στην αιώνια πάλη ανάμεσα στον Χριστιανισμό και το Ισλάμ, η οποία σήμερα μεταφράζεται σε ένα κύμα αντίστασης εναντίον της διείσδυσης των μουσουλμάνων στην Ευρώπη. Με τους πολίτες εχθρικούς απέναντι στους μετανάστες και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης να τρέφονται με αυτή την ανασφάλεια, τα κέντρο-δεξιά πολιτικά κόμματα στην Ευρώπη, χρησιμοποιούν την απειλή της μετανάστευσης στην πολιτική ατζέντα τους σε μια σταυροφορία εναντίον τους. Τα αριστερά κόμματα με τη σειρά τους χρησιμοποιούν και εκείνα την υπεράσπιση των μεταναστών στην πολιτική τους ατζέντα, όπως φάνηκε και στην κατάληψη της Νομικής. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα σε χώρες που βρίσκονται στις παρυφές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Χώρες όπως η Ισπανία, η Ιταλία και η Ελλάδα αποτελούν τις πύλες της Ευρώπης και είναι κατά συνέπεια πιο ευάλωτες στους "παράνομους" μετανάστες.
Ένας άλλος λόγος για τον οποίο η μεταναστευτική πολιτική έχει αποτύχει είναι γιατί μέχρι τώρα δεν έχουν εκτεθεί όλες οι χώρες της ΕΕ στην μετανάστευση. Αλλά καθώς η ΕΕ διευρύνεται όλο και περισσότερο μετανάστες μετακινούνται προς την Ανατολική Ευρώπη προς αναζήτηση εργασίας. Η Δυτική Ευρώπη δεν αποτελεί πλέον την «Αμερική» τους.
Επιπλέον, η Ε.Ε. πρέπει να αποφασίσει εάν θα δεχθεί την Τουρκία και ίσως ακόμη και το Μαρόκο ως μέλη και, συνεπώς, επεκτείνει τα σύνορά της στο Ισλάμ. Πολλοί υποστηρίζουν πώς αυτή είναι και απόλυτη δοκιμασία που θα καθορίσει σε ποιό βαθμό το πείραμα της μετανάστευσης στην Ευρώπη θα λειτουργήσει ή όχι. Επίσης, θα καθορίσει αν η Ε.Ε. μπορεί να ξεπεράσει τη βαθιά προκατάληψη της και τους φόβους της και κατά πόσο θα μπορέσει να αντιμετωπίσει ένα αβέβαιο μέλλον με τη γήρανση του πληθυσμού της και την καλπάζουσα κόπωσή της. Αλλά αυτή είναι μια μεγάλη συζήτηση, ωστόσο άμεσα συνδεδεμένη με το θέμα της μετανάστευσης. Προς το παρόν η πληθυσμιακή βόμβα των χωρών της Μέσης Ανατολής είναι έτοιμη να εκραγεί και η Ευρώπη ακόμη αναρωτιέται αν οι μουσουλμάνοι έχουν θέση στο ευρωπαϊκό κλαμπ. Αυτό που δεν καταλαβαίνει κανείς είναι ότι είναι ήδη εδώ.
30-1-2011
Η μετανάστευση έχει καταστεί κεντρικό ζήτημα για το μέλλον της Ευρώπης. Με την εχθρότητα των πολιτών προς τους μετανάστες να αυξάνεται, κόμματα ευδοκιμούν στο πλαίσιο της ξενοφοβίας. Η Ευρώπη, στο πλαίσιο της διεύρυνσης της ΕΕ πραγματεύεται μια νέα έννοια, αυτή της «αγοράς» της μετανάστευσης. Σύμφωνα με τη νέα αυτή πολιτική η Ε.Ε. καλείται να μετατραπεί από ένα "φρούριο" με αγκαθωτά συρματοπλέγματα και ακτοφυλακές σε μια φιλελεύθερη Ένωση, όπου η οικονομική ολοκλήρωση σε συνδυασμό με την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση θα σηματοδοτήσει μια νέα εποχή μετανάστευσης όπου η προσφορά και η ζήτηση ανθρώπινου δυναμικού θα είναι εκείνη που θα καθορίζει τους λόγους που οι άνθρωποι κινούνται. Με λίγα λόγια όταν θα μπαίνουν οι μετανάστες στον Έβρο, θα μεταφέρονται στις περιοχές όπου υπάρχει ανάγκη για εργατικά χέρια ή εκεί όπου υπάρχει έλλειψη πληθυσμού. Η μετακίνηση των πληθυσμών ανάμεσα σε χώρες θα γίνεται σύμφωνα με τις ανάγκες της κάθε χώρας. Mια τέτοια πρόταση ήδη προωθεί η Παγκόσμια Τράπεζα για τις χώρες της Μέσης Ανατολής για να λύσει το πρόβλημα ενός γηραιού πληθυσμού.
Θα αποτελεί αυτή η Ευρώπη μια πραγματικά φιλελεύθερη Ήπειρο; Μια Ευρώπη απαλλαγμένη από το ίδιο το ανεπαρκές παρελθόν της σχετικά με τη «νόμιμη» και «παράνομη» μετανάστευση; Μια Ευρώπη πνιγμένη στην ξενοφοβία, αρνητική στην χορηγία ασύλου, με έλλειψη γενναιοδωρίας στην ένταξη νεοεισερχόμενους; Θα είναι ποτέ σε θέση να αναγνωρίσει τα παιδιά των μεταναστών ως πολίτες της; Θα αποκτήσει ποτέ μια ενιαία μεταναστευτική πολιτική;
Συνολικά η Ευρώπη έχει ανεπαρκή μεταναστευτική πολιτική σε τρεις τομείς: στην κυκλοφορία των μελών της οικογένειας, στους αιτούντες για άσυλο και στην εργασία των μεταναστών. Οι μετανάστες μπορεί να είναι ανεπιθύμητοι σε πολιτιστικό επίπεδο αλλά σε οικονομικό; Έμφαση δίνεται όλο και περισσότερο στους εργαζόμενους μετανάστες και στην ανάγκη τους να ενσωματωθούν, να πληρώνουν φόρους. Η οικογενειακή επανένωση είναι και αυτή βασικό κομμάτι της νόμιμης μετανάστευσης. Στην Ευρώπη, ωστόσο, η οικογενειακή επανένωση περιορίζεται στον / στη σύζυγο και στα ανήλικα τέκνα των πολιτών και των νομίμως διαμενόντων. Και ποικίλλει από χώρα σε χώρα. Η Αυστρία, η Γαλλία και οι Κάτω Χώρες απαιτούν ότι ο ανάδοχος έχει ζήσει στην χώρα νόμιμα για συγκεκριμένη χρονική περίοδο και έχει επαρκή εισοδήματα και στέγαση. Σε άλλες χώρες, όπως το Βέλγιο ο ανάδοχος πρέπει να πληροί ένα ελάχιστο μηνιαίο μισθό με βάση το κόστος ζωής και τον αριθμό των εξαρτώμενων ατόμων που επιδιώκουν την επανένωση. Τα μέτρα αυτά επιδιώκουν την μείωση τόσο του αριθμού των υποψηφίων για οικογενειακή επανένωση αλλά και του κόστος της δημόσιας δαπάνης που συνδέεται με αυτά. Η Δανία, η οποία εισήγαγε ένα πλαφόν εισοδήματος το 1992, εκτιμά ότι το μέτρο έχει μειώσει τον αριθμό των οικογενειακών μεταναστών κατά 50 τοις εκατό.
Όσον αφορά την ανθρωπιστική μετανάστευση οι ευρωπαϊκές χώρες δεν διαθέτουν μεγάλης κλίμακας προγράμματα για τους πρόσφυγες και τους αιτούντες για άσυλο. Τα ποσοστά έγκρισης για πολιτικό άσυλο είναι περίπου πέντε τοις εκατό στις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ εκτός από την Ελλάδα, την Ιρλανδία και το Λουξεμβούργο έχουν κάνει μεταρρυθμίσεις στις πολιτικές τους για το άσυλο τα τελευταία έτη. Ο πρωταρχικός στόχος των μεταρρυθμίσεων στο θέμα των αιτήσεων για άσυλο θα πρέπει να είναι η συντόμευση της διαδικασίας λήψης αποφάσεων αλλά και η ασφαλής επιστροφή των αιτούντων για άσυλο των οποίων η αίτηση απορρίπτεται στη χώρα προέλευσης τους. Δεδομένου ότι ο αριθμός των αιτούντων για άσυλο θα αυξηθεί δραματικά τα επόμενα χρόνια, ειδικά με την εμφάνιση των προσφύγων που θα παράγει η κλιματική αλλαγή το παραπάνω αποτελεί μεγάλη πρόκληση για την Ευρώπη. Ένας τύπος άσυλου τον οποίο τα Ηνωμένα Έθνη δεν μπορούν ακόμη να ταυτοποιήσουν.
Με περισσότερα από 70 εκατομμύρια μετανάστες στην Ευρώπη σήμερα, η κατάσταση δεν ήταν ποτέ τόσο κρίσιμη. Τα κράτη μέλη της Ε.Ε. έχουν μέχρι στιγμής οραματιστεί μια ενωμένη Ευρώπη με αυστηρά ελεγχόμενα εξωτερικά σύνορα. Υπήρχαν οι «πολίτες» και οι «μη πολίτες». Ο Πολωνός υδραυλικός, ο Αλβανός χτίστης δεν είχαν αρχικά χώρο σε αυτή την Ευρώπη. Σύντομα εντάχθηκαν περισσότερες χώρες και το «χριστιανικό» κλαμπ άνοιξε τις πόρτες του για να εντάξει και άλλες χώρες. Καθώς γεννιόταν η νέα διευρυμένη Ευρώπη η ανάγκη για ακόμη πιο κλειστά σφαιρικά σύνορα έγινε ακόμη πιο επιτακτική. Τα νέα ρεύματα μεταναστών από την Ασία, την Αφρική, την Μέση Ανατολή ξεκίνησαν να απειλούν το όραμα ενός προνομιούχου «χριστιανικού» κλάμπ.
Οι λόγοι για τους οποίους οι ευρωπαϊκές χώρες δεν έχουν καταφέρει να διαμορφώσουν μια ενιαία μεταναστευτική πολιτική ποικίλουν. Ένας ισχυρός λόγος είναι ο διαρκής αγώνας για την διατήρηση μιας ευρωπαϊκής ταυτότητας. Αιτίες μπορούν επίσης να εντοπιστούν και μέσα στην αιώνια πάλη ανάμεσα στον Χριστιανισμό και το Ισλάμ, η οποία σήμερα μεταφράζεται σε ένα κύμα αντίστασης εναντίον της διείσδυσης των μουσουλμάνων στην Ευρώπη. Με τους πολίτες εχθρικούς απέναντι στους μετανάστες και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης να τρέφονται με αυτή την ανασφάλεια, τα κέντρο-δεξιά πολιτικά κόμματα στην Ευρώπη, χρησιμοποιούν την απειλή της μετανάστευσης στην πολιτική ατζέντα τους σε μια σταυροφορία εναντίον τους. Τα αριστερά κόμματα με τη σειρά τους χρησιμοποιούν και εκείνα την υπεράσπιση των μεταναστών στην πολιτική τους ατζέντα, όπως φάνηκε και στην κατάληψη της Νομικής. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα σε χώρες που βρίσκονται στις παρυφές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Χώρες όπως η Ισπανία, η Ιταλία και η Ελλάδα αποτελούν τις πύλες της Ευρώπης και είναι κατά συνέπεια πιο ευάλωτες στους "παράνομους" μετανάστες.
Ένας άλλος λόγος για τον οποίο η μεταναστευτική πολιτική έχει αποτύχει είναι γιατί μέχρι τώρα δεν έχουν εκτεθεί όλες οι χώρες της ΕΕ στην μετανάστευση. Αλλά καθώς η ΕΕ διευρύνεται όλο και περισσότερο μετανάστες μετακινούνται προς την Ανατολική Ευρώπη προς αναζήτηση εργασίας. Η Δυτική Ευρώπη δεν αποτελεί πλέον την «Αμερική» τους.
Επιπλέον, η Ε.Ε. πρέπει να αποφασίσει εάν θα δεχθεί την Τουρκία και ίσως ακόμη και το Μαρόκο ως μέλη και, συνεπώς, επεκτείνει τα σύνορά της στο Ισλάμ. Πολλοί υποστηρίζουν πώς αυτή είναι και απόλυτη δοκιμασία που θα καθορίσει σε ποιό βαθμό το πείραμα της μετανάστευσης στην Ευρώπη θα λειτουργήσει ή όχι. Επίσης, θα καθορίσει αν η Ε.Ε. μπορεί να ξεπεράσει τη βαθιά προκατάληψη της και τους φόβους της και κατά πόσο θα μπορέσει να αντιμετωπίσει ένα αβέβαιο μέλλον με τη γήρανση του πληθυσμού της και την καλπάζουσα κόπωσή της. Αλλά αυτή είναι μια μεγάλη συζήτηση, ωστόσο άμεσα συνδεδεμένη με το θέμα της μετανάστευσης. Προς το παρόν η πληθυσμιακή βόμβα των χωρών της Μέσης Ανατολής είναι έτοιμη να εκραγεί και η Ευρώπη ακόμη αναρωτιέται αν οι μουσουλμάνοι έχουν θέση στο ευρωπαϊκό κλαμπ. Αυτό που δεν καταλαβαίνει κανείς είναι ότι είναι ήδη εδώ.
30-1-2011
Subscribe to:
Posts (Atom)