Xristan

ΜΑΤΙΑ, ΑΥΤΙΑ ΚΑΙ ΜΥΑΛΑ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ…

Έχουν συμπληρωθεί ήδη 4 μέρες από τη δολοφονία ενός 15χρονου μαθητή από τη σφαίρα ενός Ειδικού Φρουρού. Και μόνο που το γράφει κανείς, ανατριχιάζει. Ασύλληπτο; Μπορεί. Πρωτόγνωρο πάντως όχι. Αυτή τη φορά όμως οι εξελίξεις ήταν τόσο έντονες και ραγδαίες που αιφνιδίασαν πολλούς. Όχι όλους πάντως…

Αλήθεια ακόμα και σήμερα πόσοι έχουν αντιληφθεί τα αίτια αυτού του ξεσπάσματος; Πόσοι, έστω, ψάχνουν στ’ αλήθεια να τα βρουν; Όλο αυτό το κύμα οργής τους έχει προβληματίσει; Ρητορική η ερώτηση… Kαι μόνο η πρακτική του διχασμού της κοινωνίας που ακολουθεί ως τώρα η Κυβέρνηση δείχνει πόσο «αλλού» είναι!

Αναζητούν λένε οι «υψηλά ιστάμενοι» λύσεις. Σοβαρά; Θέλει φαντασία; Υπάρχει μια πολύ απλή. Ανοίξτε μάτια, αυτιά και μυαλά!

Δείτε τη νεολαία να πνίγεται. Να μην έχει κάπου να στραφεί. Πού αλήθεια ζουν οι νέοι;

Η Πολιτεία; Τους προσφέρει μια παιδεία χωρίς όραμα, χωρίς σχέδιο, χωρίς υποδομές και πόρους. Τους «προικίζει» με χαρτιά, αμελώντας να τους προσφέρει καλλιέργεια και μόρφωση. Και μάλιστα με χαρτιά που τελικά έρχονται σε δεύτερη μοίρα όταν εμφανίζεται το ρουσφέτι.

Η κοινωνία; Τους χαρίζει μια οικογένεια γεμάτη άγχος και έλλειψη χρόνου, επικοινωνίας και στοργής. Και προσθέτει γερές δόσεις ρατσισμού ξενοφοβίας και προτύπων βασισμένων στον καταναλωτισμό, τη μίζα και το βόλεμα. Τους προκαλεί με το συσσωρευμένο σε λίγους πλούτο!

Η Θρησκεία; Τους έχει ξεχάσει προσπαθώντας να πλουτίσει (κι άλλο) μέσω σκανδάλων, Εφραιμ, off shore και άλλων «ιερών επενδύσεων».

Η τηλεόραση; Προσφέρει κουτσομπολιό, άγονες και επιφανειακές συζητήσεις, «δήθεν» συμπεριφορές, σαχλά μοντέλα για πρότυπα, τιμητές των πάντων και δημοσιογράφους κατευθυνόμενους από μεγαλοσυμφέροντα.

Όσο για τους πολιτικούς; Έχουν γεμίσει τους πάντες με υποσχέσεις, μας προτρέπουν σε λάθος προτεραιότητες και προτείνουν ανύπαρκτες λύσεις. Εθίζουν την κοινωνία στις πελατειακές σχέσεις, την ξύλινη μα κούφια γλώσσα και στο κυνήγι των επιφανειακών και επικοινωνιακών εντυπώσεων.

Ακούστε τις ανάγκες λοιπόν των νέων. Τα αιτήματά τους, τις λύσεις που προτείνoυν, έστω και άτσαλα, έστω και με ανώριμο τρόπο ή ανοργάνωτη δομή.

Και μην απορείτε δήθεν, για την οργή, το μίσος και τις βίαιες αντιδράσεις! Με όποιο δάσκαλο κάθισαν, αυτά έμαθαν και οι νέοι… Εξάλλου η οργή πόσες φορές είναι ελεγχόμενη;

Κατανόηση λοιπόν είναι το πρώτο ζητούμενο. Και ειλικρινείς προθέσεις για λύσεις το δεύτερο. Είναι τόσο σύνθετο; Όχι δα…

Το θέμα λοιπόν πρακτικά είναι όχι αν μπορούμε. Είναι αν θέλουμε! Αν θέλουμε να χάσουμε το βόλεμα μας και να ακούσουμε κάτι που διαφέρει, διατεθειμένοι να το κατανοήσουμε και να το αγκαλιάσουμε με ειλικρίνεια.