Η Φάνη έσπασε το 48ωρο και «όπου σας πιάσει» ο εργοδότης
ΜΕ ΛΕΥΚΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ Η ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΤΙΣ 65 ΩΡΕΣ
Εξανεμίζεται το 48ωρο των εργαζομένων με τη χθεσινή απόφαση του Συμβουλίου Υπουργών Απασχόλησης, η οποία γυρίζει κατά πολλές δεκαετίες πίσω το εργασιακό καθεστώς στην Ευρώπη.
Ανοίγει έτσι ένα τεράστιο παράθυρο για την επέκταση της εβδομαδιαίας εργασίας πέραν ακόμη και των 65 ωρών... Η απόφαση ελήφθη με ψηφοφορία και η Ελλάδα δήλωσε αποχή, όπως και άλλες 4 χώρες (Ισπανία, Βέλγιο, Ουγγαρία, Κύπρος). Η Φάνη Πετραλιά δεν τόλμησε να καταψηφίσει την οδηγία, σε αντίθεση με τους προκατόχους της στο υπουργείο, οι οποίοι είχαν ταχθεί κατά, ιδίως ο Σάββας Τσιτουρίδης, ο οποίος είχε μιλήσει για δημιουργία «κοινωνικού ντάμπινγκ» και «στρέβλωση των κανόνων ανταγωνισμού»...
Οι μεγάλοι κερδισμένοι από τη χθεσινή απόφαση είναι η Βρετανία και η Κομισιόν. Η Βρετανία διότι όχι μόνο θα εξακολουθήσει να εφαρμόζει τη δυνατότητα αυτοεξαίρεσης (opt out) από την οδηγία του 1993, η οποία θέτει ανώτατο όριο χρόνου εβδομαδιαίας εργασίας το 48ωρο, αλλά διαπιστώνει με ικανοποίηση ότι και τα άλλα κράτη-μέλη είναι έτοιμα να ακολουθήσουν τον δρόμο που χάραξε για εβδομαδιαία εργασία που μπορεί να υπερβεί τις 70 ώρες... Η Επιτροπή, η οποία δεν κρύβει τις νεοφιλελεύθερες ιδέες της, έχει κάθε λόγο να είναι ικανοποιημένη, διότι υιοθετήθηκε η πρότασή της για την παγίωση της υπέρβασης του 48ώρου.
Και αυτό με το επιχείρημα ότι «ανταποκρίνεται καλύτερα στις ανάγκες των κρατών-μελών για περισσότερη ευελιξία στις εργασιακές σχέσεις, κατά τρόπο ώστε εργοδότης και εργαζόμενος να μπορούν να αποφασίσουν από κοινού την παράταση του εβδομαδιαίου χρόνου εργασίας»...
Κατά την Κομισιόν, «η μονιμοποίηση της απόκλισης αναμένεται να προσδώσει στις επιχειρήσεις μεγαλύτερη ευελιξία και προσαρμοστικότητα στις απαιτήσεις της αγοράς»... Αλλωστε, η απόφαση βαδίζει στ' αχνάρια της Flexicurity.
Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που ο Βρετανός υπουργός μίλησε για μία «καλή απόφαση» και η Επιτροπή για «σημαντικά βήματα προόδου» στην αγορά εργασίας των 27. Αντίθετα, η Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων τάχθηκε κατά της απόφασης, επισημαίνοντας σε σχετική ανακοίνωσή της ότι δημιουργεί «εργαζόμενους πολλών ταχυτήτων». Και κάλεσε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να μην υιοθετήσει την απόφαση των 27.
Οποιον πιάσουν στην ανάγκη
Σύμφωνα με την απόφαση, παραμένει το 48ωρο που έχει θεσπιστεί από την κοινοτική νομοθεσία. Η ανώτατη, όμως, διάρκεια εβδομαδιαίας εργασίας μπορεί να φθάσει τις 60 ή τις 65 ώρες, για τους εργαζόμενους που το αποδέχονται. Μάλιστα ακόμη και αυτά τα όρια μπορεί να ξεπεραστούν μέσω συλλογικών συμβάσεων.
Εκπρόσωπος της Κομισιόν υποστήριξε ότι η απόφαση «θα βελτιώσει την κατάσταση για τους εργαζόμενους». Αλλωστε, είπε, ένας εργαζόμενος δεν είναι υποχρεωμένος να εργαστεί πέραν των 48 ωρών. Στην παρατήρηση ότι δεν είναι εύκολο για έναν εργαζόμενο να αρνηθεί την απαίτηση του εργοδότη για εργασία που ξεπερνά το 48ωρο, γνωρίζοντας ότι υπάρχουν άλλοι υποψήφιοι και κινδυνεύει να χάσει τη δουλειά του, η απάντηση ήταν: «Μα μπορεί να πάει στα δικαστήρια». Να περιμένει, λοιπόν, άνεργος, τη δικαίωσή του έπειτα από χρόνια. Απλά πράγματα για την Κομισιόν...
Οι ευθύνες στο Ευρωκοινοβούλιο
Το ερώτημα είναι τι θα κάνει τώρα το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το οποίο έχει ταχθεί υπέρ της κατάργησης, εντός μιας διετίας, του «opt out» από την οδηγία του 1993.
Παράλληλα, οι 27 όρισαν ως ανενεργό τη χρονική περίοδο εφημερίας μακριά από το χώρο εργασίας, που αφορά γιατρούς και νοσηλευτές. Αυτή η περίοδος εφημερίας, λοιπόν, δεν θα υπολογίζεται ως χρόνος εργασίας. Η απόφαση των 27 έρχεται σε αντίθεση με το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, το οποίο έχει καταδικάσει τη Γαλλία, εκτιμώντας ότι τόσο η ανενεργός όσο και η ενεργός εφημερία υπολογίζονται ως χρόνος εργασίας.
Οι υπουργοί συμφώνησαν, επίσης, να εξομοιωθούν από πλευράς δικαιωμάτων οι εργαζόμενοι με συμβάσεις ορισμένου χρόνου με τους συναδέλφους τους αορίστου χρόνου. Εκτός αν υπάρχει διαφορετική συμφωνία μεταξύ κοινωνικών εταίρων, όπως στη Βρετανία που υπάρχει μεταβατική περίοδος 6 μηνών.
ΜΕ ΛΕΥΚΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ Η ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΤΙΣ 65 ΩΡΕΣ
Εξανεμίζεται το 48ωρο των εργαζομένων με τη χθεσινή απόφαση του Συμβουλίου Υπουργών Απασχόλησης, η οποία γυρίζει κατά πολλές δεκαετίες πίσω το εργασιακό καθεστώς στην Ευρώπη.
Ανοίγει έτσι ένα τεράστιο παράθυρο για την επέκταση της εβδομαδιαίας εργασίας πέραν ακόμη και των 65 ωρών... Η απόφαση ελήφθη με ψηφοφορία και η Ελλάδα δήλωσε αποχή, όπως και άλλες 4 χώρες (Ισπανία, Βέλγιο, Ουγγαρία, Κύπρος). Η Φάνη Πετραλιά δεν τόλμησε να καταψηφίσει την οδηγία, σε αντίθεση με τους προκατόχους της στο υπουργείο, οι οποίοι είχαν ταχθεί κατά, ιδίως ο Σάββας Τσιτουρίδης, ο οποίος είχε μιλήσει για δημιουργία «κοινωνικού ντάμπινγκ» και «στρέβλωση των κανόνων ανταγωνισμού»...
Οι μεγάλοι κερδισμένοι από τη χθεσινή απόφαση είναι η Βρετανία και η Κομισιόν. Η Βρετανία διότι όχι μόνο θα εξακολουθήσει να εφαρμόζει τη δυνατότητα αυτοεξαίρεσης (opt out) από την οδηγία του 1993, η οποία θέτει ανώτατο όριο χρόνου εβδομαδιαίας εργασίας το 48ωρο, αλλά διαπιστώνει με ικανοποίηση ότι και τα άλλα κράτη-μέλη είναι έτοιμα να ακολουθήσουν τον δρόμο που χάραξε για εβδομαδιαία εργασία που μπορεί να υπερβεί τις 70 ώρες... Η Επιτροπή, η οποία δεν κρύβει τις νεοφιλελεύθερες ιδέες της, έχει κάθε λόγο να είναι ικανοποιημένη, διότι υιοθετήθηκε η πρότασή της για την παγίωση της υπέρβασης του 48ώρου.
Και αυτό με το επιχείρημα ότι «ανταποκρίνεται καλύτερα στις ανάγκες των κρατών-μελών για περισσότερη ευελιξία στις εργασιακές σχέσεις, κατά τρόπο ώστε εργοδότης και εργαζόμενος να μπορούν να αποφασίσουν από κοινού την παράταση του εβδομαδιαίου χρόνου εργασίας»...
Κατά την Κομισιόν, «η μονιμοποίηση της απόκλισης αναμένεται να προσδώσει στις επιχειρήσεις μεγαλύτερη ευελιξία και προσαρμοστικότητα στις απαιτήσεις της αγοράς»... Αλλωστε, η απόφαση βαδίζει στ' αχνάρια της Flexicurity.
Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που ο Βρετανός υπουργός μίλησε για μία «καλή απόφαση» και η Επιτροπή για «σημαντικά βήματα προόδου» στην αγορά εργασίας των 27. Αντίθετα, η Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων τάχθηκε κατά της απόφασης, επισημαίνοντας σε σχετική ανακοίνωσή της ότι δημιουργεί «εργαζόμενους πολλών ταχυτήτων». Και κάλεσε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να μην υιοθετήσει την απόφαση των 27.
Οποιον πιάσουν στην ανάγκη
Σύμφωνα με την απόφαση, παραμένει το 48ωρο που έχει θεσπιστεί από την κοινοτική νομοθεσία. Η ανώτατη, όμως, διάρκεια εβδομαδιαίας εργασίας μπορεί να φθάσει τις 60 ή τις 65 ώρες, για τους εργαζόμενους που το αποδέχονται. Μάλιστα ακόμη και αυτά τα όρια μπορεί να ξεπεραστούν μέσω συλλογικών συμβάσεων.
Εκπρόσωπος της Κομισιόν υποστήριξε ότι η απόφαση «θα βελτιώσει την κατάσταση για τους εργαζόμενους». Αλλωστε, είπε, ένας εργαζόμενος δεν είναι υποχρεωμένος να εργαστεί πέραν των 48 ωρών. Στην παρατήρηση ότι δεν είναι εύκολο για έναν εργαζόμενο να αρνηθεί την απαίτηση του εργοδότη για εργασία που ξεπερνά το 48ωρο, γνωρίζοντας ότι υπάρχουν άλλοι υποψήφιοι και κινδυνεύει να χάσει τη δουλειά του, η απάντηση ήταν: «Μα μπορεί να πάει στα δικαστήρια». Να περιμένει, λοιπόν, άνεργος, τη δικαίωσή του έπειτα από χρόνια. Απλά πράγματα για την Κομισιόν...
Οι ευθύνες στο Ευρωκοινοβούλιο
Το ερώτημα είναι τι θα κάνει τώρα το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το οποίο έχει ταχθεί υπέρ της κατάργησης, εντός μιας διετίας, του «opt out» από την οδηγία του 1993.
Παράλληλα, οι 27 όρισαν ως ανενεργό τη χρονική περίοδο εφημερίας μακριά από το χώρο εργασίας, που αφορά γιατρούς και νοσηλευτές. Αυτή η περίοδος εφημερίας, λοιπόν, δεν θα υπολογίζεται ως χρόνος εργασίας. Η απόφαση των 27 έρχεται σε αντίθεση με το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, το οποίο έχει καταδικάσει τη Γαλλία, εκτιμώντας ότι τόσο η ανενεργός όσο και η ενεργός εφημερία υπολογίζονται ως χρόνος εργασίας.
Οι υπουργοί συμφώνησαν, επίσης, να εξομοιωθούν από πλευράς δικαιωμάτων οι εργαζόμενοι με συμβάσεις ορισμένου χρόνου με τους συναδέλφους τους αορίστου χρόνου. Εκτός αν υπάρχει διαφορετική συμφωνία μεταξύ κοινωνικών εταίρων, όπως στη Βρετανία που υπάρχει μεταβατική περίοδος 6 μηνών.
ΚΚΕ: Ακρως επικίνδυνο
Για «άκρως επικίνδυνες αλλαγές στον εργάσιμο χρόνο, που θα επιδεινώσουν δραματικά την κατάσταση όλων των εργαζομένων», κάνει λόγο το ΚΚΕ. Σε ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου επισημαίνει μεταξύ άλλων ότι με την υιοθέτηση της ρήτρας εξαίρεσης, καταργείται στην πράξη το 48ωρο και εγκαλεί την κυβέρνηση της Ν.Δ. για υποκριτική στάση.
Παρέμβαση
Στις Βερσαλίες τους
Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΙΩΤΗ
Η Φάνη Πάλλη-Πετραλιά δεν πήγαινε έως τώρα στα συμβούλια υπουργών, γιατί είχε να λύσει... το Ασφαλιστικό. Μέχρι που πετάχτηκε προχτές στο Στρασβούργο και αφού... ανέλυσε το περίφημο κοινωνικό πρόταγμα της λαοπρόβλητης κυβέρνησης Καραμανλή, απείχε της ψηφοφορίας. Ετσι πέρασε της Βρετανίας, που θέλει εβδομαδιαία εργασία χωρίς όριο, οι ενοικιαζόμενοι εργάτες μέσα στην επιχείρηση να μην έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους κανονικούς συναδέλφους τους, να επιτρέπεται η εργασία ανήλικων από τα 14 έτη. (Ηδη η Πετραλιά επιδοτεί με κοινωνικούς πόρους την εγκατάλειψη του σχολείου και την εργασία από 16 ετών). Και όλα αυτά εν μέσω μιας καλοστημένης παράστασης για τα (υποτιθέμενα) δικαιώματα των εργαζομένων.
Ετσι η χώρα μας ταυτίστηκε με Σλοβενία, Βουλγαρία και άλλες χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ στην προσπάθεια αφαίρεσης εργασιακών δικαιωμάτων και την αντικατάσταση του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου με το πρότυπο των ασιατικών κρατών, της εξαθλίωσης των εργατών.
Ομως τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν καλύτερα και στην πλευρά των λεγόμενων... σοσιαλιστών. Κατ' αρχήν στη σοσιαλιστική ομάδα αναφέρονται οι πρωταγωνιστές της απορρύθμισης, ο αρμόδιος επίτροπος Βλ. Σπίντλα και οι Βρετανοί Εργατικοί. Με αποκορύφωμα την πρόταση -στη σύνοδο των σοσιαλιστών- για καθιέρωση ενιαίου ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης στην Ε.Ε. Αν και η πρόταση αποσύρθηκε, όταν αντέδρασαν οι νουνεχείς, το όριο θα καθιερωθεί οσονούπω. Αυτό το παραδέχονται πλέον όλοι. Υπό αυτά τα δεδομένα, ας προηγηθούν, τουλάχιστον, οι πλέον άδολοι από τους παραπαίοντες σοσιαλιστές, προκειμένου να θέσουν θέμα σύγκλισης (αύξησης) των κοινωνικών παροχών, του εκπαιδευτικού επιπέδου, των επιδομάτων ανεργίας, των μισθών, έστω των τιμών στα... σούπερ μάρκετ.
Η κομματική γραφειοκρατία στην Ευρώπη δεν έχει αντιληφθεί το παραμικρό από την ήττα των προοδευτικών σχηματισμών (Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία και την επαπειλούμενη στη Βρετανία), ούτε από την επεκτεινόμενη ξενοφοβία. Γι' αυτό εξαντλείται σε επικοινωνιακές καμπάνιες για την επικύρωση, τη μία του ευρώ, την άλλη του Ευρωσυντάγματος, τώρα της Συνθήκης της Λισαβόνας.
Αλλά, όπου γίνεται δημοψήφισμα, οι πολίτες απορρίπτουν κάθε πρόταση των Βρυξελλών. Αυτό δείχνουν οι δημοσκοπήσεις ότι θα κάνουν αύριο οι Ιρλανδοί. Ενώ η ημετέρα κυβέρνηση θα επικυρώσει τη Σύνθηκη σε μια «κλειστή» ομάδα 300 ατόμων (βουλευτών). Κλείνονται στα (πρώην) ανάκτορα και μετά αναρωτιούνται για τις κοινωνικές εκρήξεις.
Ελευθεροτυπια 11-6-08
---> Τι να σχολιασει κανεις αραγε? Τι μπορει να προσθεσει στα γεγονοτα που απο μονα τους μιλουν? Ενα μονο μπορει να φερει ελπιδα, η αντιδραση που θα γεννηθει απο μια τετοια ¨δραση"! Δυστυχως κυβερνα το συμφερον των ολιγων και οσο οι "πολλοι" δεν σκληραινουν τοσο θα τους χτυπανε σαν χταποδια! Για ποσο αραγε?
Ετσι η χώρα μας ταυτίστηκε με Σλοβενία, Βουλγαρία και άλλες χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ στην προσπάθεια αφαίρεσης εργασιακών δικαιωμάτων και την αντικατάσταση του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου με το πρότυπο των ασιατικών κρατών, της εξαθλίωσης των εργατών.
Ομως τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν καλύτερα και στην πλευρά των λεγόμενων... σοσιαλιστών. Κατ' αρχήν στη σοσιαλιστική ομάδα αναφέρονται οι πρωταγωνιστές της απορρύθμισης, ο αρμόδιος επίτροπος Βλ. Σπίντλα και οι Βρετανοί Εργατικοί. Με αποκορύφωμα την πρόταση -στη σύνοδο των σοσιαλιστών- για καθιέρωση ενιαίου ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης στην Ε.Ε. Αν και η πρόταση αποσύρθηκε, όταν αντέδρασαν οι νουνεχείς, το όριο θα καθιερωθεί οσονούπω. Αυτό το παραδέχονται πλέον όλοι. Υπό αυτά τα δεδομένα, ας προηγηθούν, τουλάχιστον, οι πλέον άδολοι από τους παραπαίοντες σοσιαλιστές, προκειμένου να θέσουν θέμα σύγκλισης (αύξησης) των κοινωνικών παροχών, του εκπαιδευτικού επιπέδου, των επιδομάτων ανεργίας, των μισθών, έστω των τιμών στα... σούπερ μάρκετ.
Η κομματική γραφειοκρατία στην Ευρώπη δεν έχει αντιληφθεί το παραμικρό από την ήττα των προοδευτικών σχηματισμών (Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία και την επαπειλούμενη στη Βρετανία), ούτε από την επεκτεινόμενη ξενοφοβία. Γι' αυτό εξαντλείται σε επικοινωνιακές καμπάνιες για την επικύρωση, τη μία του ευρώ, την άλλη του Ευρωσυντάγματος, τώρα της Συνθήκης της Λισαβόνας.
Αλλά, όπου γίνεται δημοψήφισμα, οι πολίτες απορρίπτουν κάθε πρόταση των Βρυξελλών. Αυτό δείχνουν οι δημοσκοπήσεις ότι θα κάνουν αύριο οι Ιρλανδοί. Ενώ η ημετέρα κυβέρνηση θα επικυρώσει τη Σύνθηκη σε μια «κλειστή» ομάδα 300 ατόμων (βουλευτών). Κλείνονται στα (πρώην) ανάκτορα και μετά αναρωτιούνται για τις κοινωνικές εκρήξεις.
Ελευθεροτυπια 11-6-08
---> Τι να σχολιασει κανεις αραγε? Τι μπορει να προσθεσει στα γεγονοτα που απο μονα τους μιλουν? Ενα μονο μπορει να φερει ελπιδα, η αντιδραση που θα γεννηθει απο μια τετοια ¨δραση"! Δυστυχως κυβερνα το συμφερον των ολιγων και οσο οι "πολλοι" δεν σκληραινουν τοσο θα τους χτυπανε σαν χταποδια! Για ποσο αραγε?
No comments:
Post a Comment