Το Κουτί της Πανδώρας

12-11-2010

Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να γεμίσουν τα άδεια σακούλια με λαχταριστά ψηφο-κουκιά, υποψήφιοι και κόμματα απευθύνουν συγκινητικά διαγγέλματα στη νεολαία.

Αυτό που λένε είναι: «Κάνουμε έκκληση στο πιο ζωντανό κομμάτι της Ελλάδας, τα νιάτα μας και τα καλούμε να πάρουν στα χέρια τους τις τύχες του τόπου». Αυτό που εννοούν είναι: «έχουμε πάθει μεγάλο χουνέρι, το πελατειακό-κομματικό μαγαζάκι μας κλείνει, ξεμένουμε από πελάτες, τσακιστείτε παλιόπαιδα να ρίξετε καμιά ψήφο, κακομαθημένα, που μου θέλετε και αποχή, βλαμμένα, έ βλαμμένα». Ή, κάπως έτσι. Μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας.

Να λοιπόν η τραγική ειρωνεία, να πέφτουνε στην ανάγκη τους. Τα γεννάνε χρεωμένα. Τα μεγαλώνουν μέσα στα νεύρα. Τα ταΐζουνε σκουπίδια. Τα μαθαίνουνε παπαγαλία, αντί για γράμματα, τα διδάσκουμε υποκρισία και τσάμπα μαγκία αντί αυτάρκεια. Τα βάζουν να καταναλώνουν γαβγίσματα αντί για μουσική, ντόπα αντί για αθλητισμό, βρώμα, αντί για φύση. Τους υποθηκεύσανε τις σπουδές, τη γλώσσα, το μέλλον, τα ίδια τους τα νιάτα και τώρα;
Τώρα τα παρακαλάνε να έρθουν να ψηφίσουν, να διατηρήσουν κάπως, με την αριθμητική τους συμβολή, την αξιοπιστία του συστήματος. Τα έχουνε τρομερή ανάγκη, βασικά, θα πεθανουν (αργά ή γρήγορα) χωρίς αυτά, όπως πεθαίνει κάθε χώρα αν της στερήσεις τα νιάτα της. Κάνανε πραγματικά, ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να τα ακυρώσουνε ως εκεί που δεν παίρνει παρακάτω. Τα βαλσαμώσανε στα κουτάκια με την ταμπέλα «νεανικά κοινά»: αυτά που, απλώς καταπίνουν τηλε-ώρες, για να τις εξαργυρώσουν μηχανικά στο παιχνιδάδικο- πολυκαταστηματάδικο της επόμενης γωνίας (αγγληστί Jumbo). Για να διασκεδάσουνε, τα ντύναμε με τα καλά τους και τα στέλναμε στη Βουλή των Λοβοτομημένων Εφήβων, να βγάζουν λόγους-καρικατούρες των ηλιθιοτήτων που ακούν εδώ κι εκεί. Αργότερα τα πείθανε να συνέχισουν στο ίδιο μοτίβο ως φοιτητοπατέρες ή και εργατοπατέρες Για να τα μαλώσουνε, τα καταχωρούσανε ως μπαχαλάκηδες, ανερμάτιστους, χούλιγκανς, συμμοριτάκια, πρεζόνια, ή, απλώς, ούφο. Στο τσακίρ κέφι, τραβάγανε και κανένα κουμπούρι και τα καθαρίζαμε εν ψυχρώ, να μάθουν να βγάζουν γλώσσα, παιδάκια πράγμα.

Και τώρα; Σερνόνται στα πόδια τους, παρακαλώντας τα να περπατήσουν, έστω και σερνάμενα, μέχρι την κάλπη. Είναι τέτοια η απόγνωση των κομμάτων, που δεν κάθονται μισό λεπτό να σκεφτούν, τι πραγματικά μπορεί να γίνει αν, πάνω στην αναμπουμπούλα, καταφέρουν και «ξυπνήσουν», πολιτικά τουλάχιστον, τη νεολαία. Δεν τους έχει μιλήσει ποτέ κανείς για το «κουτί της Πανδώρας;» (το «κουτί», αυτό που άνοιξε και τους πήρε ο διάολος όλους μαζί τους αρχαίους).

Προσωπικά, δεν ξέρω τι πρέπει να φοβούνται περισσότερο οι μαρκετίστες της ψηφοθηρίας και οι εργοδότες τους: το ενδεχόμενο να τους γράψουν στα παλιά τους οι πιτσιρικάδες και να μην εμφανιστούν-ούτε αυτήν την Κυριακή- στα εκλογικά τμήματα; Ή την πιθανότητα να εμφανιστούν; Και να πουν, φηφίζοντας, τι ακριβώς σκέφτονται για αυτούς; Υποθέτω το δεύτερο.