Σιωπηρή διαμαρτυρία;

Αυτές τις μέρες διοργανώνονται «σιωπηρές διαματυρίες». Με βαλε λοιπόν αυτό σε σκέψεις. Γιατί σιωπηρές; Και τι διαμαρτυρίες;

Πολλοί μας καλούν (τον… παντοδύναμο λαό) σε δράση. Σε ξεσηκωμό. Ακόμα περισσότεροι (ή μήπως βασικά εκείνοι που μπορούν να επιβάλλουν να τους ακούμε πολύ;) μας καλούν σε…ηρεμία. Σε αποδοχή. Και το ερώτημα είναι, πως λοιπόν θα εκφραστεί ο κόσμος; Θα περιμένει τις επόμενες εκλογές; Θα συζητάει και θα τσακώνεται στα καφενεία μετξύ πρέφας και μουντιάλ; Απλά θα αλλάζει με νεύρα τα κανάλια; Ή μήπως απλά θα το καταπιεί;

Εφόσον λοιπόν αποφασίσουμε ότι ναι… διαμαρτυρία. Σιωπηρή; Δηλαδή; Αν έχει θόρυβο είναι κακό; Αν υπάρχει οργή και ένταση; Και γιατί όταν λέμε θόρυβο πάντα πρέπει να εννοούμε βία; Εχουμε αναλογιστεί τι κοινωνικό θόρυβο μπορεί να προκαλέσει ακόμα κι ένα βουβό πλήθος;

Οι απορίες πάντως δεν τελειώνουν. Τι εννοούμε διαμαρτυρία; Μια γενική γκρίνια; Μια κλασσική απεργία; Ένα σύνθημα; Μια γενική άρνηση προς πάσα κατεύθυνση;

Στο δικό μου μυαλό, μια διαμαρτυρία δεν είναι ποτέ σιωπηρή. Και μια διαμαρτυρία δεν είναι μονοδιάστατη και περιστασιακή ή ακόμα και επετειακή. Απαιτεί σύνθεση, συλλογικότητα, ενότητα, ανάλυση σε βάθος και κυρίως συνέπεια.

Με κούρασε το επετειακό πένθος. Που γίνεται υποκριτικά για το φαίνεσθαι. Ο τριήμερος ξεσηκωμός και μετά η άμεση επιστροφή στην…Τζουλιάδα. Με κούρασαν περισσότερο οι έξαλλες φωνές και οι ισοπεδωτικές και αφοριστικές αναφορές στον πολιτικό κόσμο ενώ οι ίδιοι που φωνάζουν παράλληλα συνεχίζουν το ευγενές σπορ των πελατειακών σχέσεων σε κάθε δυσκολία (ή ακόμα και πριν από αυτή, προληπτικά!).

Δε θέλω να ακούω πια για μονοδρόμους, καταδίκη της βίας (θεωρητικώς), υπευθηνες στάσεις και νέα μεταπολίτευση. Όλο λόγια.

Θέλω έργα. Θέλω ριζική αλλαγή νοοτροπίας. Θέλω αυτοκριτική από όλους (αληθινή όχι θεωρητικώς πάλι…). Εφαρμογή άμεση των υποσχέσεων που δίνονται απλά για να μας ξανακοιμίσουν. Και πάνω από όλα αυτό που θέλω να βρω είναι ελπίδα.

Ελπίδα είναι αυτό που λείπει. Και για να γεννηθεί, η υποκρισία, η λαμογιά, ο δήθεν προβληματισμός και η αδιαφορία για την κοινωνία πρέπει να αφανιστούν τώρα. Ελπίδα μπορεί να έρθει μόνο μέσα από την κοινωνική δικαιοσύνη, την αξιοκρατία, τη συλλογική προσπάθεια, την ειλικρίνεια και πάνω από όλα την δημιουργία.

Πόσα από αυτά έχουμε; Και πόσο επιδιώκουμε να τα αποκτήσουμε; Τροφή για σκέψη μήπως αποφύγουμε και πάλι το λήθαργο…

Χ.Σ