Πάμε Συνέδριο?

Θεέ μου, φύλαγέ με από την κριτική, γιατί από την αυτοκριτική φυλάγομαι μόνος μου, έλεγαν παλιά οι σαρκαστικοί της αριστεράς. Η προσευχή όμως δεν ισχύει για τους επώνυμους των κομμάτων εξουσίας, που έχουν ξεπατώσει τον τελευταίο καιρό την αυτοκριτική. Δεκαπέντε χρόνια δεν σκύψαμε πάνω από τους αγρότες, σαράντα χρόνια δεν αντιμετωπίσαμε αποφασιστικά το φαινόμενο της φοροδιαφυγής, τριάντα χρόνια δεν βάλαμε φραγμό στην εισφοροδιαφυγή, είκοσι χρόνια δεν χαράξαμε εγκαίρως μια εθνική μεταναστευτική πολιτική και πάει λέγοντας.

Αυτό το ξέσπασμα συναινετικής αυτοκριτικής, όπου επισημαίνονται, υποτίθεται με ειλικρίνεια, οι ευθύνες τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της Ν.Δ., για χρόνιες παραμορφώσεις και πληγές, σε βάζει σε υποψίες. Βρε, τι έχουν πάθει και σκύβουν ταπεινά το κεφάλι; Ποια μύγα αυτοκριτικής τους τσίμπησε να παραδέχονται ευθύνες που παλιότερα ούτε να ακούσουν ήθελαν, ή τις φόρτωναν ωραία - ωραία ο ένας στον άλλο και όλοι μαζί στο κακό το ριζικό μας; Πώς τους ήρθε να δέχονται την ενοχή τους και να αντιγράφουν την αριστερά, που ξελαρυγγιάζεται τόσα χρόνια για τη συμβολή του δικομματισμού στις εθνικές μας παθογένειες;

Βλέπουν ότι ο κόσμος εξαγριώνεται από την κρίση και επιχειρούν ελιγμούς αυτοκριτικής, είναι μια απλή εξήγηση. Μπορεί να μην αλλάζει τίποτε στην αγωνία των μπλόκων αν ο θείος Καραμανλής, ο πατήρ Ανδρέας, ή ο Μητσοτάκης και ο Σημίτης δεν αντιμετώπισαν ορθώς το αγροτικό και τα ΜΟΠ. Η γενναία κατανάλωση αυτοκριτικής όμως δείχνει ότι κάτι ΘΑ αλλάξει. Ότι τα κόμματα εξουσίας αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, άρα κατανοούν πλέον το πρόβλημα τάδε ή την παθογένεια δείνα, συγκροτούν κοινές εξεταστικές επιτροπές, αντιμετωπίζουν αλλιώς, ρε παιδί μου, το σήμερα. Ακόμα και την επένδυση παρελθόντων ετών στα μπλόκα αποκηρύσσουν από κοινού.

Αν όμως μπορούν να μπαίνουν στα χωράφια της αριστεράς, ομολογώντας αμαρτίες δικομματικές. Αν αισθάνονται αρκετά ασφαλείς, ώστε να αντιπαρατίθενται στο πολιτικό τους παρελθόν. Αν έχουν τη δυνατότητα να παίζουν τις κουμπάρες της κοινής ευθύνης και το τάβλι της συναίνεσης. Αν είναι βέβαιοι για τον αυτοματισμό της εναλλαγής, αρκεί να δημιουργούν μια νέα εικόνα για τα κόμματά τους, χωρίς να ανοίγει μύτη από τα γέλια ή τα κλάματα. Ε, τότε ο δικομματισμός τους δεν έχει και τόσο δέος για το αντίπαλο δέος. Συνεπώς, πάμε συνέδριο, ή όχι;

"Αυγή" 28.1.2010

---> Συμφωνώ απόλυτα ως και την τελευταία πρόταση, εκεί δεν είναι ότι έχω ενστάσεις,έχω όμως μια αβεβαιότητα αν με ένα συνέδριο θα αποκτήσει η αριστερά "δέος". Είναι πικρή η αλήθεια ότι σε μια τέτοια κατάσταση κρίσης και έμφασης των συσσωρευμένων ευθυνών των τελευταίων 30 χρόνων της εναλλαγής των δύο, η αριστερά δεν έχει ρόλο πρωταγωνιστή! Υπάρχουν δύο πόλοι στη χώρα. Ο ΠΑΣΟΚ_ΝΔ και τα μεγαλο-ΜΜΕ. Ο κόσμος η αλήθεια είναι παρουσιάζεται μαλθακός,βαριεστημένος και εκτονώνει τις διαφωνίες του βρίζοντας από τον καναπέ! Χρειάζεται, επιτέλους, να σοβαρευτεί η αριστερά και να τους δώσει κίνητρο να σηκωθούν απο κει. Δεν είναι εύκολο αυτό! Αλλά όσο χανει χρόνο με εσωστρέφεια και αξιοπιστία παράλληλα, δεν δοκιμάζει να κάνει το ουσιαστικο! Και πιστεύω πρόσφορο έδαφος υπάρχει. Ας μη χαθεί και αυτή η ιστορική ευκαιρια, ισως να ναι και η τελευταία!