Πάγωμα μισθών ναι, πάγωμα τιμών όμως όχι;

Διαβάζω καθημερινά πλήθος αναλύσεων, προτάσεων αλλά και διαμαρτυριών για την επερχόμενη μείωση (ή πιο εξευγενισμένα το πάγωμα) των μισθών. Η αλήθεια είναι ότι οι μισθοί της πλειοψηφίας των Ελλήνων είναι και κατώτεροι των προσόντων και της εργασίας τους και κατώτεροι των αντίστοιχων της Ευρώπης. Ζητάμε συνεπώς μεγαλύτερους μισθούς. Λογικό. Μην ξεχνάμε όμως και τι πραγματικά μας φτωχαίνει.
Ο πληθωρισμός στην Ελλάδα κινείται κοντά στο 3%, τι στιγμή που στην υπόλοιπη Ευρωζώνη φλερτάρει με το μηδέν. Έτσι, το 2009 γίναμε 3% πιο φτωχοί σε σχέση με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους.
Για να μιλάμε και εντελώς πρακτικά τη γλώσσα της αγοράς, δανείζομαι μερικά στοιχεία που διάβασα σε εφημερίδες και απλά έκανα ένα “κολάζ”. Χθες ανακοίνωσαν νέες αυξήσεις τιμών στα τρόφιμα λες και στην Ελλάδα δεν έχουμε ύφεση. Ενδεικτικό του πόσο ακριβή χώρα είμαστε, είναι πως οι γερμανικές αλυσίδες σουπερμάρκετ Lidl και Aldi πουλάνε τα προϊόντα τους ώς και 50% ακριβότερα απ' ό,τι στη Γερμανία και παρ' όλ' αυτά παραμένουν 50% φθηνότεροι από τους υπόλοιπους. Το ίδιο βαζάκι παντζάρια (Lidl) κοστίζει 60 λεπτά στο Βερολίνο και 1,19 στην Αθήνα (Lidl και Aldi). Η ίδια κρέμα γάλακτος κοστίζει 0,35 και 0,54 ευρώ αντίστοιχα. Ταμπόν της ίδιας μάρκας (ob) κοστίζουν 8 λεπτά το ένα στο Βερολίνο και 16 στην Αθήνα.
Γιατί συμβαίνει αυτό; Διότι ο αντίστοιχος Χόντος του Βερολίνου διαθέτει ένα εξίσου καλό (ίδιο σκορ στα τεστ) ταμπόν που κοστίζει 4 λεπτά το ένα. Στην Ελλάδα τα ταμπόν είναι πρακτικό μονοπώλιο. Κι αυτό επεκτείνεται σχεδόν στα πάντα. Μ' έναν χοντρικό υπολογισμό, σύμφωνα με την Κομισιόν, κάθε χρόνο πληρώνουμε 1 δισ. ευρώ παραπάνω σε υπηρεσίες κινητής τηλεφωνίας σε σχέση με τους Γερμανούς.
Οπότε καταλαβαίνετε ότι ακόμα κι αν είχα τον ίδιο μισθό με έναν Γερμανό, αυτός θα ήταν πιο πλούσιος. Κι αυτό πονά περισσότερο τους πιο φτωχούς. Αν λοιπόν μια κυβέρνηση επιδείκνυε την ίδια σπουδή για τη συγκράτηση των τιμών των αγαθών με αυτή που επιδεικνύει τα τελευταία 20 χρόνια για τη συγκράτηση των μισθών, θα ήμασταν μια πολύ πιο ευτυχισμένη χώρα.
Και δεν μπαίνω καν στον κόπο να αναλύσω και τα έξοδα ενός ελληνικού νοικοκυριού που έχουν καθαρά ελληνική πατέντα. Βλέπε φροντιστήρια, αθλητισμό παιδιών, μαύρα λεφτά σε μάστορες, γιατρούς κλπ, έξοδα σπουδών. Γιατί μιλάμε για μια χώρα που έχει μόνο στη θεωρία δωρεάν παιδεία και υγεία.

Χ.Σμπώκος