Αντί άλλων χιλιοειπωμένων,μια συνέντευξη κάποιου ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΗ της εποχής που συνέχισε να είναι ο ίδιος ανθρωπος,που δεν πάτησε επί των πτωμάτων της μέρας εκείνης,που συνεχίζει να είναι πιστός σε λόγια και πράξεις στην ιδεολογία του! Περικλης Κοροβέσης στο cosmo.gr:
Ο Περικλής Κοροβέσης είναι ο άνθρωπος που έγραψε το πρώτο βιβλίο για τα βασανιστήρια που γίνονταν στην Ελλάδα από τη Χούντα των Συνταγματαρχών – την προσωπική μαρτυρία: «Ανθρωποφύλακες». Πρώτη φορά εκδόθηκε το 1969 στα γαλλικά και προκάλεσε σάλο για το τι γινόταν «κάτω από τη μύτη της Ευρώπης» στην Ελλάδα. Στη συνέχεια μεταφράστηκε σε άλλες επτά γλώσσες. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε μετά τη Μεταπολίτευση.
Οι «Ανθρωποφύλακες» είναι η προσωπική μαρτυρία του Περικλή Κοροβέση που συνελήφθη από την Ασφάλεια ως μέλος του Πατριωτικού Μετώπου- μιας αντιδικτατορικής ομάδας που είχαν ιδρύσει ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Γιώργος Βότσης, ο Χρόνης Μίσσιος, ο Αριστείδης Μανωλάκος, ο Θέμης Μπανούσης. Ο κ. Κοροβέσης στα χέρια της Ασφάλειας έζησε όλα τα βάρβαρα βασανιστήρια, όπως η φάλαγγα, το ηλεκτροσόκ, η εικονική εκτέλεση και άλλα.
Η μαρτυρία του αυτή κατατέθηκε –πριν γίνει βιβλίο- το 1968 και ενώπιον της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου σε μια δίκη που είχαν ξεκίνησαν η Δανία, η Νορβηγία, η Σουηδία και η Ολλανδία. Εκτός από τον κ. Κοροβέση στην Επιτροπή είχε καταθέσει και η ηθοποιός Κίτυ Αρσένη. Στην ακροαματική διαδικασία θα παρουσιάζονταν και δύο μάρτυρες που είχαν σταλεί για να καταθέσουν υπέρ του καθεστώτος, αλλά που τελικά, δραπέτευσαν, ζήτησαν άσυλο και κατέθεσαν την αλήθεια.
Η έκθεση της Επιτροπής ήταν καταπέλτης για τη Χούντα και τη θηριωδία της και αποσπάσματα κυκλοφόρησαν στις μεγάλες ξένες εφημερίδες. Η χώρα μας καταδικάστηκε (με ψήφους 66 υπέρ, μίας κατά και με 30 αποχές) ως «χώρα βασανιστηρίων. Η Ελλάδα θα απεβάλλετο από το Συμβούλιο αν το στρατιωτικό καθεστώς δεν αποκαθιστούσε τη Δημοκρατία μέχρι την άνοιξη του 1969.
Η αντίδραση της Χούντας ήταν να καταδικάσει την Ευρώπη και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. «Το Συμβούλιο ενοχλεί την Ελλάδα, όσο ένα κουνούπι στο κέρατο ενός βοδιού» είχε δηλώσει ο Πατακός.
Η νίκη όμως των ανθρώπων που στάθηκαν και μίλησαν εκ μέρους των χιλιάδων που φυλακίζονταν, βασανίζονταν και πέθαιναν στην Ελλάδα είχε πολύ μεγάλη σημασία. Η Χούντα έμεινε εκτεθειμένη στα μάτια της παγκόσμιας κοινότητας, σε όλη της την αγριότητα. Η Διεθνής Αμνηστία αργότερα είχε αναφέρει ότι οι ΗΠΑ, είχαν ασκήσει έντονη διπλωματική πίεση στα κράτη μέλη του Συμβουλίου να μην ψηφίσουν την καταδίκη της Ελλάδας.
Ο Περικλής Κοροβέσης φυγαδεύτηκε από την Ελλάδα για να καταθέσει χάρη στον Μιχάλη Ράπτη και την γιατρό Αμαλία Φλέμινγκ, η οποία εξορίστηκε αργότερα για την αντιδικτατορική της δράση και της στερήθηκε η ελληνική ιθαγένεια. Στην Αμαλία Φλέμινγκ ο Περικλής Κοροβέσης έχει αφιερώσει τους Ανθρωποφύλακες και γι’ αυτήν ήταν η πρώτη μας ερώτηση.
Π.Κ.: Ήταν μια ηρωίδα. Από τον καιρό της Κατοχής ως νεαρό κορίτσι είχε τεράστια δράση. Δεν διεκδίκησε δάφνες και πήγε να συνεχίσει τις σπουδές της στην Αγγλία, όπου γνώρισε τον Φλέμινγκ με τον οποίο ερωτεύτηκαν και παντρεύτηκαν. Στη συνέχεια δεν επαναπαύτηκε στις δάφνες της ως κυρία Φλέμινγκ, ξαναγύρισε στην Ελλάδα και συνέχισε το κοινωνικό της έργο.
Ήταν από τις πρωταγωνίστριες -αν όχι η πρωταγωνίστρια- για τη δίκη της Ελλάδας για βασανιστήρια στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Αυτή – μαζί με άλλους συντρόφους της έκαναν αυτή τη μοναδική παρέμβαση. Η Ελλάδα καταδικάστηκε από το Συμβούλιο της Ευρώπης ως «χώρα βασανιστηρίων» και ήταν μια τεράστια νίκη, καθώς μπήκε στο διεθνές δίκαιο ότι «όποια χώρα χρησιμοποιεί βασανιστήρια δεν γίνεται δεκτή στους διεθνείς οργανισμούς». Την γνώρισα προσωπικά και έχει παραμείνει μία από τις γυναίκες – σύμβολα στη ζωή μου.
Cosmo: Πώς αισθανθήκατε όταν βρεθήκατε ενώπιον του Συμβουλίου; Ένας άνθρωπος, με μια μαρτυρία, εκπροσωπώντας όλους αυτούς τους ανθρώπους που βασανίζονταν στην Ελλάδα;
Π.Κ.: Ήταν μια πολύ βαριά ευθύνη. Το Δικαστήριο δεν ήταν φιλικό, είχε μέσα και πολλούς δεξιούς που έλεγαν ότι «γιατί να ασχοληθούμε με την Ελλάδα; Η Ελλάδα ποτέ δεν ήταν δημοκρατική, πάντα γίνονταν βασανιστήρια» και ότι «είναι μια φυσιολογική κατάσταση γι’ αυτή τη χώρα». Εντούτοις όχι μόνο εγώ αλλά και όλοι οι άλλοι μάρτυρες μεταφέραμε μια πραγματικότητα τόσο ζοφερή και πια θα ήταν απαράδεκτο να το συγχωρήσει η Ευρώπη.
Αισθανόμουν ότι ήμουν σε μια αποστολή. Βρέθηκα σε ένα άγνωστο χώρο όπως το Συμβούλιο της Ευρώπης, σε μια άγνωστη χώρα όπως ήταν η Γαλλία και θεωρούσα ότι έπρεπε να κάνουμε κάτι για όσους είχαν μείνει πίσω. Και τα καταφέραμε.
Cosmo: Τι «κρατάει» έναν άνθρωπο να αντισταθεί όταν δέχεται τη βαρβαρότητα των βασανιστηρίων. Στο βιβλίο σας λέτε: «προσπάθησα να παραμείνω πολίτης». Αυτό ήταν που σας έκανε – εσάς και όσους δεν υπέκυψαν – να πείτε ότι «δεν θα πάω σπίτι μου, θα κάτσω και θα το αντέξω» ;
Π.Κ.: Πρέπει να το αποσυνδέσουμε από ιδεολογία, από πολιτικές αναφορές και από θρησκευτική πίστη. Πρέπει να το δούμε από την άποψη ότι κάθε άνθρωπος έχει την αξιοπρέπειά του και την υπερασπίζεται. Όταν κάποιος δεν σε δέχεται όπως είσαι με τις απόψεις σου, εσύ υπερασπίζεσαι αυτό που είσαι. Είναι ένας αγώνας επιβίωσης. Αυτό είναι το θέμα.
Cosmo: Δεν μπήκατε στον πειρασμό να πείτε «γιατί πρέπει εγώ να υπερασπιστώ αυτονόητα πράγματα» και να εγκαταλείψετε, ειδικά όταν υπήρχε ο κίνδυνος να σας εξαφανίσουν μέσα στην ασφάλεια ;
Π.Κ.: Εκείνες τις στιγμές λειτουργούν άλλες δυνάμεις που τις έχουμε μέσα μας και δεν τις ξέρουμε. Εμφανίζονται υποσυνείδητες δυνάμεις και σε κρατάνε.
Cosmo: Σήμερα ο Ιωαννίδης – που ήταν πίσω από την ΕΑΤ ΕΣΑ από την οποία βασανιστήκατε – έχει υποβάλει αίτημα για αποφυλάκιση. Εσείς τι πιστεύετε;
Π.Κ.: Νομίζω ότι οι κρατούμενοι, είτε είναι χουντικοί είτε ποινικοί δεν πρέπει να έχουν την αίσθηση του θανάτου. Νομίζω ότι έχει κάτσει αρκετό καιρό φυλακή, οπότε καιρός είναι να γυρίσει σπίτι του – έχει γεράσει κι όλα – και να σκεφτεί τι έχει κάνει στη ζωή του. Δεν με πειράζει να βγει. Ίσα ίσα και παλιότερα με άλλους συντρόφους που βασανίστηκαν είχαμε κάνει μια έκκληση τα ισόβια να είναι 12 χρόνια. Δώδεκα χρόνια είναι πολλά.
Cosmo: Σήμερα το πολιτικό, το πανεπιστημιακό κ.α. κατεστημένα καταδικάζουν τη Χούντα. Σήμερα όλοι οι πολίτες καταδικάζουμε. Τότε ήταν καθαρή η θέση του ίδιου κατεστημένου, ήταν καθαρή η καταδίκη της Χούντας;
Π.Κ.: Όχι. Η καταδίκη σε αυτό το μαζικό επίπεδο που βλέπουμε σήμερα, είναι προϊόν της Μεταπολίτευσης. Στη Χούντα ήμαστε λίγοι, πάρα πολύ λίγοι, εξ’ ου και κράτησε εφτά χρόνια. Αν αυτός ο κόσμος ο αντιχουντικός που εμφανίστηκε μετά το 74 είχε εμφανιστεί το 67 η Χούντα θα κράταγε λίγους μήνες. Άρα αυτός ο όψιμος αντιχουντισμός είναι και η ενοχή του λαού που δεν αντιστάθηκε όσο έπρεπε.
Cosmo: Θεωρείτε ότι αυτοί που ευθύνονται για τη Χούντα και τα εγκλήματά της – πέρα από τους πρωταίτιους που καταδικάστηκαν από τη Δημοκρατία – μπήκαν αργότερα στο περιθώριο;
Π.Κ.: Όχι. Μονάχα η κρατική μηχανή έχει δεκάδες χιλιάδες υπαλλήλους. Όλη αυτή η κρατική μηχανή έγινε χουντική και μετά συνέχισε την πορεία της ως δημοκρατική. Αυτοί που είχαν ανεχθεί και υπηρετήσει τη Χούντα «ντύθηκαν» ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, με το πρόσχημα «τι μπορούμε να κάνουμε εμείς οι φτωχοί…».
Cosmo: Σήμερα γίνεται πολύς λόγος για τη νέα φτώχεια – ειδικά στους νέους, με τη γενιά των 700 ευρώ-. Εσείς που στα νιάτα σας αγωνιστήκατε, έχετε μια συμβουλή να δώσετε σε αυτά τα παιδιά;
Π.Κ.: Η φτώχεια δεν είναι μόνο γνώρισμα της Ελλάδας. Από τα 6 δισεκατομμύρια των ανθρώπων, μόνο τα 500.000 ζουν σε μια κατάσταση ανεκτή ή άνετη ή πολύ πλούσια. Όλος ο υπόλοιπος κόσμος είναι κάτω από το όριο της φτώχειας είτε σε απόλυτη φτώχεια.
Τα παιδιά των 700, 600 και 500 ευρώ είναι στην ουσία, όμηροι του καθεστώτος και εδώ πρέπει να δούμε την αποτυχία της Αριστεράς – το τονίζω αυτό ως βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ – που δεν μπόρεσε να δώσει πολιτική έκφραση και ορμή σ’ αυτά τα παιδιά. Είναι μόνο μέσα από την οργανωμένη δράση που μπορούν να λυθούν αυτά τα προβλήματα. Η εξουσία υποχωρεί όταν φοβάται και φοβάται όταν δημιουργούνται μαζικά κινήματα με συγκεκριμένα αιτήματα.
Cosmo: Αυτή τη στιγμή διεξάγεται μια μεγάλη κινητοποίηση στις ελληνικές φυλακές. Το υπουργείο έχει ανακοινώσει ορισμένα μέτρα. Θεωρείτε ότι θα εκτονωθεί η κατάσταση;
Π.Κ.: Μία αντιπροσωπεία βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ συναντήθηκε με τον υπουργό, ο οποίος δείχνει καλές προθέσεις. Αυτό πρέπει να το αναγνωρίσουμε. Από εκεί και πέρα μένει να δούμε αν θα πάρει τα μέτρα που χρειάζεται ή θα πάρει μέτρα για το θεαθήναι; Αυτά που ήρθαν στη δημοσιότητα δεν επαρκούν. Εδώ χρειαζόμαστε μια σοβαρή χειρουργική επέμβαση και δίνονται ασπιρίνες. Κατά την άποψή μου το υπουργείο θα έπρεπε να ικανοποιήσει όλα τα αιτήματα των απεργών πείνας.
Cosmo: Τα περισσότερα από αυτά που ζητάνε άλλωστε είναι δεδομένα, δηλαδή την αποσυμφόρηση των φυλακών, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη…
Π.Κ.: Εγώ είμαι έκπληκτος και βάζω το ερώτημα στον εαυτό μου άνθρωποι που έχουν τέτοιο μυαλό και που διατυπώνουν αυτά τα αιτήματα μπόρεσαν να βρεθούν στη φυλακή. Η γλώσσα τους είναι πάρα πολύ καλή, έχουν γνώση του προβλήματος από τα μέσα και γενικά σκέφτομαι πώς λειτουργεί αυτό το σύστημα Δικαιοσύνης.
Cosmo: Για να περάσουμε στην πολιτική επικαιρότητα, η συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ, θα είναι μια οδός να εκφράσει τις θέσεις του ο ΣΥΡΙΖΑ ή θα απωλέσει την ταυτότητά του;
Π.Κ.: Αυτό δεν είναι εφικτό σήμερα από την άποψη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει άλλο προσανατολισμό από το ΠΑΣΟΚ. Αν πάρει κανείς υπ’ όψη το μέγεθος του ΠΑΣΟΚ θα πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ να αφομοιωθεί για να κάνουν μαζί κυβέρνηση. Αυτό σημαίνει ότι ενώ μπορούμε να ξεκινήσουμε μια άλλη πολιτική, μια εναλλακτική λύση, στο συσχετισμό του 21ου αιώνα, να την παραδώσουμε αμαχητί για να πάρουμε θέσεις στα υπουργεία.
Cosmo: Όσον αφορά τις νέες τεχνολογίες, θεωρείτε ότι το Ίντερνετ δίνει την ευκαιρία για ενεργή συμμετοχή των πολιτών ή περισσότερο δημιουργεί την ψευδαίσθηση της συμμετοχής;
Π.Κ.: Εγώ όσο αφορά το Ίντερνετ είμαι «αναλφάβητος», εν τούτοις καταλαβαίνω την τεράστια σημασία που έχει. Είναι μια επανάσταση στη δημοσιογραφία, στην πληροφορία γιατί ο κάθε άνθρωπος μπορεί να γίνει ρεπόρτερ – πράγμα πολύ σημαντικό. Αισθάνομαι ντροπή που δεν το παίζω στα δάχτυλα, έχω τραύματα από το πρώτο κομπιούτερ που αγόρασα, γιατί με «πλήγωσε» και έχω ένα φόβο.
Πιστεύω ότι η μεγάλη επανάσταση του 21ου αιώνα δεν θα μπορέσει να γίνει χωρίς το Ίντερνετ. Εγώ ως δημοσιογράφος – κάνω μια εκπομπή στο ράδιο που μεταδίδεται μέσω Ίντερνετ – χωρίς να χρειάζεται να πάω σε κάποιον εμπορικό ραδιοφωνικό σταθμό
No comments:
Post a Comment