H αριστερά στο δικό μου το μυαλό.

Η δική μου αριστερά, είναι η στρατιά των διπλά ηττημένων ευγενών ηρώων σαν τον Λάκη Σάντα, που για ένα πουκάμισο αδειανό, για ένα διαψευσμένο όνειρο έδωσαν τη ζωή τους.

Η δική μου αριστερά διακρίνεται πάντα για την ευγένεια της.

Η δική μου αριστερά ξεχωριζει πάντα για την επιμονή της στις ιδέες της.

Η δική μου αριστερά οριοθετείται για την ανιδιοτελή της προσφορά.

Η δική μου αριστερά φημίζεται για την ανεκτικότητα της στο διαφορετικό, δίχως αποκλεισμούς, δίχως χαρακτηρισμούς, δίχως «επαγρυπνητές» της ιδεολογικής καθαρότητας, δίχως «στρατόπεδα συγκέντρωσης» για τους «αντιφρονούντες».

Η δική μου αριστερά εξορίστηκε στα Μακρονήσια και βασανίστηκε σε όλα τα κελιά. Αλλά δεν «πάτησε» πάνω χτίζοντας σταδιοδρομίες πολιτικές και άλλες.

Η δική μου αριστερά επιμένει στην ουτοπική της προσμονή στα όρια της υπερβολής.
Η δική μου αριστερά απεικονίζει το ήθος των απλών ανθρώπων που πίστεψαν σʼ αυτήν και θυσιάστηκαν για τα ευγενικά ιδανικά της.

Η δική μου αριστερά αγαπά τον τόπο μου και μοχθεί γιʼ αυτόν. Για ένα καλύτερο μέλλον.
Η δική μου αριστερά είναι ρηξικέλευθη, ανατρεπτική, αιρετική, μα πάνω απʼ όλα δημιουργική, ακόμη κι όταν αστοχούσε.

Η δική μου αριστερά διαιωνίστηκε στην ιστορία για την ομορφιά των ίδιων των ανθρώπων της.

Η δική μου αριστερά ποτέ δεν πίστεψε σε δόγματα, ποτέ δεν αναγνώρισε ιερατεία, ποτέ δεν ενθάρρυνε την Ιερά Εξέταση της ιδεολογικής καθαρότητας κάθε κατεύθυνσης.

Η δική μου αριστερά δεν πρέπει να διστάσει ποτέ να αυτό- αναιρεθεί. Να συγκρουστεί μετωπικά με τον εαυτό της, να αυτοκρίθει και να αναζητήσει και την αλήθεια του άλλου, σε μια προσπάθεια υπονόμευσης και ανατροπής της αδικίας.

Η δική μου αριστερά δεν φορούσε ποτέ κουκούλες, δεν ήταν τρακαδόρικη, δεν ήταν λαϊκίστικη, δεν ήταν ολοκληρωτική, δηλαδή αντι-αισθητική, δεν ήταν τραμπούκικη.
Η δική μου αριστερά δεν ήταν προβοκατόρικη, δεν ήταν αρνητική, δεν ήταν εξ επαγγέλματος καταγγελτική.

Η δική μου αριστερά ποτέ δεν ήταν «μεταπράτης» του ανθρώπινου πόνου, «μεσάζοντας» των συνθημάτων και των στερεοτύπων, «αλληλέγγυα» της συντήρησης και της οπισθοδρόμησης.

Η δική μου αριστερά δεν θα πεταξει ποτέ γιαούρτια, απεναντίας, έφαγε σφαίρες. Αλλά πάντα αναζητεί τα αίτια σε όποια πράξη.

Η δική μου αριστερά δεν «χάιδευει» ποτέ αυτιά τεμπέληδων, λουφαδόρων και βολεμένων. Αλλά αρνείται και την ισοπέδωση και την τυφλή γενίκευση.

Η δική μου αριστερά διώχθηκε και από τους πολιτικούς της αντιπάλους και από τους «συντρόφους» της. Γιʼ αυτό και είναι μια διπλά ηττημένη μα και διπλά δοξασμένη αριστερά.

Η δική μου αριστερά, ίσως, να είναι ουτοπική. Μʼ αρέσει όμως η ουτοπία. Είναι σαν τον ορίζοντα, όσο τον πλησιάζεις τόσο απομακρύνεται. Σε κάνει, παρόλα αυτά, να προχωράς πάντα μπροστά.

Εν τέλει, η δική μου αριστερά είναι μια πολύ μοναχική υπόθεση αλλά και συγχρόνως βασισμένη στην αλληλεγγύη, την ενότητα και την συλλογικότητα.