Ο υπουργός με τα 178 εκατομμύρια καταθέσεις

Μέρες τώρα διαβάζουμε και ακούμε για κάποιον γαλάζιο υπουργό με 178 εκατομμύρια καταθέσεις σε ξένη (ή ξένες) τράπεζα. Μέρες τώρα ακούμε μόνο φήμες και διαρροές και δημοσιογραφικό κουτσομπολιό για το αν είναι γαλάζιος ή πράσινος ή τιρκουάζ. Για το αν είναι ο τάδε ή ο δείνα. Και με διάχυτη την αίσθηση ότι ούτε και τώρα θα τιμωρηθεί κανείς. Αίσθηση που βέβαια προέρχεται από την ως τώρα εμπειρία μας αλλά παράλληλα μας την περνάνε τα κεντρικά ΜΜΕ. Υποθέτω όχι τυχαία.

Λοιπόν εσείς πιστεύετε ότι υπάρχει κάποιος με τέτοια κατάθεση; Προσωπικά όχι, δεν το πιστεύω. Θεωρώ ότι είναι ένα "σκιάχτρο", ένας "κράχτης" ή κι ένα φάντασμα που επιμόνως θα κυνηγάμε σαν χώρα ως αύριο (μετά έχει απεργία 4μερη των ΜΜΕ και θα επιστρέψουμε με ανάλυση για το Dancing with the stars)κι έπειτα απλά θα βρίζουμε γενικώς και αορίστως... Στον αέρα.

Κανείς δε μπορεί να με πείσει ότι η καχυποψία μου είναι αδικαιολόγητη. Θα πέσουμε να φάμε αυτόν τον ένα ώστε να περάσουν στη σκιά του και όπως πάντα από παράθυρα και νύχτα οι υπόλοιποι "μικρο-καταθέτες" των 10, 20 άντε 30 εκατομμυρίων (ο καθένας έτσι;). Το έργο αυτό το έχουμε ξαναδεί, γίνεται μόνιμα. Εμφανίζονται 40 σκληρά μέτρα ώστε τα "μόνο" 30 να περάσουν πιο χαλαρά ως "μικρό το κακό, ευτυχώς δεν θα γίνει το απόλυτο" ή ακόμα κι ως νίκες των σκληρών διαπραγματευτικών μαχών.

Δυστυχώς δε ζούμε σε κόσμο αγνό κι αγγελικά πλασμένο. Ζούμε σε μάλλον σκληρές εποχές και εποχές που η σκέψη δικαιολογημένα πάει στο...κακό. Αλλά είναι σημαντικό για τον απλό κόσμο να μη πέφτει σε παγίδες. Σε παγίδες όπως το "διαίρει και βασίλευε" (ή κοινωνικός αυτοματισμός σε πιο επίσημη ορολογία) ή το κυνήγι φαντασμάτων.