Την πνευματική πτώχευση την βλέπει κανείς άραγε;

Προχθές λοιπόν, εν μέσω καυτών DVD και διαζυγίων μάθαμε τα νέα! Σκληρά μέτρα, δραστικές περικοπές και αυξήσεις τιμών είναι το μενού σ’ ένα γεύμα που μας ενημέρωσαν ότι είναι μονόδρομος για να βγούμε από την κρίση. Μάλιστα. Οι πρώτες απορίες μου είναι μάλλον αφελείς.

Ποιοι θα βγούμε από την κρίση; Την βιώνουμε δηλαδή όλοι και στον ίδιο βαθμό; Και άντε και βγήκαμε, μετά τι; Μας το κρατούν για έκπληξη το… επιδόρπιο; Είπαν τα μέτρα έχουν προσωρινό χαρακτήρα πάντως. Δηλαδή; Στα ποσοστά των φόρων και των περικοπών οι λεπτομέρειες είναι ανατριχιαστικές. Για το χρονοδιάγραμμα;

Απορίες λοιπόν πολλές, απαντήσεις μηδαμινές. Πάγωμα συντάξεων, πάγωμα και απαντήσεων μάλλον. Με συμμετοχή στο έργο και των παντοδύναμων ΜΜΕ. Όχι ανεξήγητο φαινόμενο αλλά δεν είναι η ώρα να αναλυθεί (ξανά).

Διατρέχουμε μας είπαν λοιπόν κίνδυνο χρεωκοπίας. Λόγω ελλείμματος και δημοσιονομικών. 12% το δικό μας έλλειμμα φέτος. Άρα οι ΗΠΑ με 10% το 2010 και 12,5% το 2009 είναι μαζί μας στην άκρη του γκρεμού; Και η Ιαπωνία με 10,2% μας κάνει κι εκείνη παρέα; Θα μου πείτε μην ξεχνάς το δημόσιο χρέος… 125% περίπου θα ναι το 2010. Ζόρικο όντως! Απορώ πως επιβιώνει η συνάδελφος Ιαπωνία με 197,2%.

Αν μιλήσουμε πάλι για το συνολικό χρέος (κρατικά δάνεια, επιχειρήσεων και ιδιωτών) μήπως τότε εξηγηθεί γιατί εμείς είμαστε ο στόχος; 179% του ΑΕΠ. Ναι, δεν πάμε καλά… Βέβαια δεν είμαστε Ολλανδία (222%). Ούτε και Βέλγιο (219%). Ούτε Ισπανία (207%). Ούτε Πορτογαλία (197%). Ούτε και Ιταλία (194%). Τότε τι συμβαίνει; Να φταίει το εξωτερικό χρέος; Μπας και τους χρωστάμε πολλά και θύμωσαν; 89,5% του ΑΕΠ είναι το δικό μας χρέος. Πολύ κάτω από το 414% πχ της Ιρλανδίας ή το 130% της Πορτογαλίας.

Δεν καταλαβαίνω! Έξι χώρες της Ευρωζώνης έχουν συνολικά χρέος μεγαλύτερο. Η Ιαπωνία ολόκληρη δεκαετία πορεύεται με μεγαλύτερο έλλειμμα και δημόσιο χρέος. Η Ιρλανδία έχει οκταπλάσιο δανεισμό. Πως όλοι αυτοί δεν χρεοκόπησαν κι εμείς ετοιμαζόμαστε;

Ας μην κοροϊδευόμαστε άλλο. Είμαστε στόχος για δύο απλούς λόγους. Πρώτον γιατί «τους παίρνει» να μας κάνουν στόχο. Και δεύτερον γιατί μόνοι μας στοχοποιηθήκαμε και προκαλέσαμε την τύχη μας για να ικανοποιήσουμε κομματικές και προσωπικές στρατηγικές και ματαιοδοξίες. Ε, φανταστικέ υπουργέ Οικονομίας;

Kαι μιας και συλλέγουμε απορίες. Προχθές πήρατε τα μέτρα (μας). Ωραία. Από σήμερα περιοδεύετε σε Ευρώπη και Αμερική, να δείτε τα αφεντικα, αναμένοντας δουλοπρεπώς να σας πουν μπράβο κι ίσως να πετάξουν κανένα ξεροκόμματο (βλέπε πολιτική στήριξη για δανεισμό με καλούς όρους). Πάλι ωραία. Τότε ποιος ο λόγος για το χθεσινό δάνειο; Με τοκογλυφικό επιτόκιο 6,4% ενώ η Ισπανία που είναι στην ίδια μοίρα με μας πήρε με 3%; Ποια η διαφορά μας; Μα στην πολιτική πυγμή μας.

Επίσης οι Ευρωπαίοι που τόσο αγωνιούν να μας σώσουν γιατί δε δείχνουν την ίδια σπουδή για άμεσα μέτρα κατά της φοροδιαφυγής, της σπατάλης και υπέρ της ανάπτυξης; Και γιατί δεν περιμένουν να δουν και σε εφαρμογή τα μέτρα να κρίνουν πιο σωστά; Λες και τους ενδιαφέρει μόνο να κοπούν κεκτημένα και να μειωθεί το εργατικό κόστος… (Άκου τώρα που πήγε το πονηρό μυαλό μου…Ντροπή!).

Συσσωρεύονται οι απορίες! Συγνώμη για την αφέλεια μου. Συγνώμη και για την επικριτική μου σκέψη. Ξέρω το καθήκον κάθε Έλληνα είναι να σκύψει το κεφάλι και να υπομένει. Ότι κάνει τόσα χρόνια δηλαδή. Σ’ αυτό άλλωστε έχετε και την εκ δεξιών συναίνεση σε Ελλάδα (και Ευρώπη). Αλλά να ξέρετε ότι κάποτε φτάνουμε στο σημείο μηδέν. Κι εκεί τα ψέματα τελειώνουν. Και οι απορίες απαντώνται υποχρεωτικά.

Επίσης να ξέρετε ότι οι απορίες δεν είναι μόνο όσες ανέφερα. Απλά θεωρώ άσκοπο καν να αναρωτηθώ αν τα μέτρα είναι δίκαια κι αν εστιάζουν σε όσους όντως έχουν να δώσουν ή σε όσους όντως φταίνε για το ότι φτάσαμε εδώ. Ούτε και σας ρωτάω αν θα βρείτε τα κλεμμένα που όποια πέτρα κι αν σηκώσεις κατά ένα μυστήριο τρόπο λείπουν. Αυτή η απορία μου…παραγράφηκε, λόγω πρότερου βίου!

Και για τη συγχώνευση την αεροπορική ας μη ρωτήσω. Ιδιωτικό μονοπώλιο το λέω εγώ όπως και να μου το δικαιολογήσετε. Απλά μια ρητορική απορία. Τι άλλαξε γεωγραφικά και πληθυσμιακά ξαφνικά στη χώρα και από 8 οι άγονες (και άρα επιδοτούμενες από το κράτος) γραμμές έγιναν 30;

Φυσικά δεν ρωτώ το παραμικρό για θέματα όπως ανεργία, ασφαλιστικό, μεταναστευτικό, περιβάλλον, υγεία, έργα υποδομής, τουρισμό, γεωργία, σχέσεις Κράτους-Εκκλησίας. Ξέρω την απάντηση. Είναι άμεσης προτεραιότητας αλλά…θα δούμε, ε; Ούτε και για τις ανεξήγητα άνευ όρων ιδιωτικοποιήσεις μοχλών ανάπτυξης τολμώ να απορήσω. Έχω κουραστεί να αναρωτιέμαι.

Θα αρκεστώ να ρωτήσω για ένα μόνο θέμα, ασήμαντο για σας αυτή τη στιγμή είμαι βέβαιος… Μέσα στα μέτρα, ανακοινώσατε μείωση δαπανών για την παιδεία. Αλήθεια το λέτε; Έχετε κάποιο σχέδιο για το θέμα παιδεία; Έχετε άποψη για την εικόνα διάλυσης που επικρατεί σε όλα τα επίπεδα της; Πραγματικά σας είναι τόσο αδιάφορο κι εσάς όσο και στους προκατόχους σας εδώ και πολλά πολλά χρόνια; Γιατί με λύπη θα σας πω ότι δεν κινδυνεύουμε τόσο από την οικονομική πτώχευση. Έχουμε ήδη καταφέρει να πτωχεύσουμε πνευματικά!