Το τέλος της γεωγραφίας

Καταργείται η Γεωγραφία;
Επίπεδος ή στρογγυλος ο κοσμος ήταν ωραίος.Με μια ματιά ολος δικός μας. Ενα γιγαντιαιο χρωματιστό παζλ που μας έκανε να νιωθουμε κυρίαρχοι της γης. Βεβαια, του έλειπαν κομματια, περίσσευε χωρος και για άλλες ψηφίδες στεριάς αλλά και έτσι είχε σχήμα, νοημα θα αποκτούσε -άν αποκτουσε- αργότερα οταν θα μεγαλωναμε. Βορράς και νοτος , ανατολή και δυση ηταν τα πρωτα που μαθαιναμε. Αργότερα τιποτα δεν θα έμενε στη θέση του. Μετά βλεπαμε στο χάρτη πού ειμαστε εμείς , μια κουκκιδα -μα πώς γινεται; Επειτα άρχιζε η εξερευνηση: τα ευκολα πρωτα και τα εγγυτερα. Η σκοτεινή Αφρική με την αχανή Σαχαρα, οάσεις δεν διακρίναμε αλλά σχεδόν ακουγαμε τους βρυχηθμούς των λιονταριών και το υποκωφο ρυθμικό χτυπημα του ταμ-ταμ κάθε φορά που τα παιδικά δάχτυλα σταματούσαν σε ονοματα που μας έκαναν να γελάμε: Χαρτουμ, Κονακρι, Αντις Αμπεμπα


Καταργείται η Γεωγραφία;
Με ταχυτητα εφάμιλλη εκείνης του φωτός περνουσαμε στη γειτονική Ασια: τεράστια , με τις παιδικές παλάμες υπολογίζαμε ποσο μεγαλύτερη απο τις άλλες επιφάνεις γής. Πολεις γνωστές και απο τα βιβλια-Ιερουσαλήμ και Βαβυλωνα. Πιο πέρα η Περσία-έκανε δρόμο ο Δαρείος, το Αφγανιστάν και το Πακιστάν δεν μας ενδιεφεραν τότε-τώρα πρωταγωνιστουν στο χάρτη και την ιστορία. Το Βιετνάμ ήταν πολεμος, για μας μικρή περιοχή να τον χωρέσει. Η Κινα μια ηπειρος μονη της. Και πιο βορεια οι Σιβηρία, σαν Σαχάρα παγωμένη μας άρεσε να λέμε. Η Ιαπωνία ηταν το οριο του χάρτινου κόσμου και πριν μας εξαντλήσει η περιηγηση , ο χαρτης αποσυρόταν απο το τραπέζι για να στρωθεί το οικογενειακό δειπνο.


Ερωτήσεις στους κουρασμένους γονείς και κουιζ την άλλη μέρα στο σχολείο-" πές την πρωτεύουσα της Μογγολίας" Γελια και προειδοποιηση οτι άυριο θα υποστουμε εμείς τη βάσανο της γεωγραφίας. Γιατί τοτε που δεν υπηρχε το Internet, ούτε “Βασιλιάς των λιονταριών”, “Πόκεμον” και “Γιου-γκιο” ούτε φυσικά το GΡS η βόλτα μας στον κόσμο είχε κόπο, ήταν μάθημα αλλά πολύ συναρπαστικό. Έπρεπε να ψάξεις για να βρεις τα κράτη και τις πόλεις, τα ποτάμια και τους ωκεανούς, τις οροσειρές.

Τώρα , διάβασα προχθές στα ΝΕΑ, το μάθημα της Γεωγραφίας είναι υπό κατάργηση. Στην Ιταλία συνέβη. Δεν χρειάζεται πια, θα αντικατασταθεί από το μάθημα των τεχνολογικών μέσων. Τα παιδιά με ένα κλικ βρίσκουν όποιο κομμάτι της Γής επιθυμούν, μικρό ή μεγάλο , φθάνουν μέχρι την τελευταία καλύβα της υποσαχάρια Αφρικής, στη πιο λαμπερή λεωφόρο της Δύσης , στις τροπικές ζούγκλες του Αμαζονίου και στα νησιά Κιριμπάτι. Με ένα κλίκ όλος ο κόσμος στην οθόνη τους . Οι χάρτες εξελίχθηκαν έγιναν ψηφιακοί, τρισδιάστατοι, μπορείς άμα θέλεις να γίνει εικονικός ταξιδιώτης-να περπατάς τη μια στιγμή στην πλατεία Τιέν Αν Μεν και την άλλη στα παγόβουνα που ταξιδεύουν αδέσποτα στις νότιες θάλασσες...


Τίποτα όμως δεν θα έχει την αίσθηση εκείνης της πρώτης επαφής με το χάρτινο κόσμο, το χρωματιστό και θαυμαστό των παιδικών μας χρόνων όταν σκυμμένοι πάνω από τη ζωγραφισμένη Γή, δίναμε όρκους ότι μια μέρα θα ταξιδέψουμε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της, να ανακαλύψουμε όλες τις χώρες με τα μυστηριώδη ονόματα. Δεν το κάναμε αλλά μας άρεσε να το πιστεύουμε . Τωρα το μυστήριο καταργήθηκε, η Γεωγραφία χωράει στην τετράγωνη οθόνη του laptop και του ipad και οι χώρες του ονείρου μας ξέμειναν από την αχλή του αγνώστου. Αφήνει το ψηφιακό μας σύμπαν χώρο για τη φαντασία ; Άραγε θα υπάρξει ένας Καλβίνο στο μέλλον να γράψει για τις αόρατες πόλεις τις φτιαγμένες από το υλικό της μνήμης των καραβανιών:

“ ........ Φεύγοντας από κει και ταξιδεύοντας τρεις μέρες προς την ανατολή, φτάνει κανείς στη Διομίρα, πόλη μ' εξήντα ασημένιους τρούλους, μπρούτζινα αγάλματα όλων των Θεών, δρόμους στρωμένους με κασσίτερο, ένα θέατρο από κρύσταλλο, ένα χρυσό κόκορα που τραγουδάει κάθε πρωί πάνω σ' ένα πύργο. Όλες αυτές τις ομορφιές, ο ταξιδιώτης ήδη τις ξέρει, γιατί τις έχει δει και σ' άλλες πόλεις. Όμως το ξεχωριστό σ' αυτή για τον άνθρωπο που φτάνει εδώ, κάποια βραδιά του Σεπτέμβρη, όταν οι μέρες αρχίζουν να μικραίνουν και τα πολύχρωμα φανάρια ανάβουν μονομιάς στις πόρτες των μαγέρικων κι από κάποια ταράτσα ακούγεται μια γυναικεία φωνή: ω!, είναι πως νιώθει ζήλια γι' αυτούς που τώρα πιστεύουν ότι κάποτε είχαν ζήσει μια βραδιά όμοια μ' αυτή και που νομίζουν πως εκείνη τη φορά, ήταν ευτυχισμένοι...”

11/02/2010 της Μαρίας Χούκλη www.protagon.gr

---> Όμορφο άρθρο από την εξαιρετική πένα της Μαρίας Χούκλη