Xristan

Το πρωί της Παρασκευής άκουσα στο ραδιόφωνο ένα «βαρυσήμαντο» σχόλιο.
Για τον Αλέξανδρο βεβαίως. O σχολιαστής είπε ότι «ο δολοφόνος αστυνομικός καλοπερνάει στη φυλακή, αν όμως είχε σκοτώσει ένα κουστουμαρισμένο πολίτη θα τον είχαμε κιόλας εκτελέσει». Έχασα τον βηματισμό μου, παραπάτησα και έτσι αποσβολωμένος μπήκα στο επετειακό, τριήμερο (και βάλε) «για τον Δεκέμβρη του Αλέξη».

Η αλήθεια είναι ότι είχα προετοιμασθεί να ακούσω διάφορα αυτές τις μέρες αλλά αυτό ούτε που το είχα φαντασθεί. «Στο όνομα της επανάστασης» κάποιος «να κλείνει το μάτι» στην επαναφορά της θανατικής ποινής. Και αυτός ο «κάποιος» να είναι ένας αναγνωρισμένος δημοσιογράφος «αριστερών» αρχών. Αυτή ίσως είναι μια από τις μεγαλύτερες στρεβλώσεις της εποχής μας. Η γενιά που εξουσιάζει σήμερα την πολιτική, τον πολιτισμό και τα ΜΜΕ βρήκε την ευκαιρία να «αναμειχθεί» με το ρευστό και αυθόρμητο μαθητικό κίνημα για να πουλήσει «αντίσταση».

Έτσι φτάσαμε στο σημείο οι δημοσιογράφοι που τους φρουρούν αστυνομικοί, να το παίζουν αναρχοαυτόνομοι και από τους καναπέδες των τηλεοπτικών πρωινάδικων να εκτοξεύονται ατάκες του τύπου : «Η νέα ελληνική ιστορία γράφεται με αίμα».
«Οι νέοι είναι καλοί… μπλα … μπλα», «οι αστυνομικοί είναι κακοί … μπλα … μπλα», έγραφε πρόσφατα ένας συγγραφέας, προβάλλοντας μια πιο σικ εκδοχή του συνθήματος «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι». Λες και οι «μπάτσοι» - και όχι οι διανοούμενοι ή οι δημοσιογράφοι ή οι γραφειοκράτες της κρατικής μηχανής - είναι ο πιο σημαντικός κρίκος στην αλυσίδα της σημερινής εξουσίας.

Η οργή λοιπόν των πιτσιρικάδων δεν είναι το μείζον θέμα που επιζητά σήμερα ερμηνεία. Το πρόβλημα είναι οι μεσολαβητές. Οι νέοι και εξυπνάδες θα πουν και πέτρες θα πετάξουν και με τους «μπάτσους» θα τσακωθούν και ζημιές θα προκαλέσουν και σφαλιάρες θα φάνε! Έτσι γινόταν πάντα, έτσι θα γίνει και με αυτή τη γενιά. Ακόμη και οι μολότοφ και οι κουκούλες δεν θα τρομοκρατούσαν τόσο την κοινωνία αν δεν ήταν στην μέση οι … πάτρωνες. Οι επαγγελματίες της επανάστασης που πορεύθηκαν συμβιβασμένοι και τώρα σπρώχνουν τους πιτσιρικάδες στα άκρα, μήπως και καλύψουν απωθημένα και ενοχές. Αν αποσυρθούν όλοι αυτοί (40άρηδες και 50άρηδες πια) τότε όλα -ακόμη και τα «κινήματα» - θα αποκτήσουν ξανά τις πραγματικές τους διαστάσεις. Και η εξέγερση των νέων θα αποκτήσει ξανά ένα άρωμα αθωότητας. Μακριά από τις θεαματικές υπερπαραγωγές που τους επιβάλλουν.

www.protagon.gr αρθρο του Στ.Θεοδωράκη

-------------------------------------------------------------------------------------

Το τελευταίο πράγμα που θα περίμενα ποτέ, ένα χρόνο και μία μέρα πριν τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, ήταν ότι θα εύρισκα μια Αθήνα, μια Ελλάδα να τραγουδάει. Ενωμένη. Μικροί και μεγάλοι, αγόρια και κορίτσια, μπαμπάδες και μαμάδες, έφηβοι και σπόρια. Υπάρχουν δεκάδες τραγούδια για την αυριανή μέρα-άλλωστε, οι ποιητές μας την έχουν πενθήσει προκαταβολικά και αγιασμένα: Από το «ω γλυκύ μου έαρ» ως το «σημαίες τώρα σε ντύσανε, παιδί μου εσύ κοιμήσου, κι εγώ τραβώ στ αδέλφια σου και παίρνω τη φωνή σου», ακόμα κι ως το «είμαι δεκαεξάρης, σας γαμώ τα Λύκεια»


Αντί για όλα αυτά, αυτές τις μέρες, οι Ελληνες τραγουδάμε ενωμένοι…το τραγούδι του Παριζάκη!
«Θα ’μαι καλό παιδί, άριστος μαθητής…»
«Θα κοιμηθώ νωρίς, θα είμαι συνεπής…»


Συνήθως δεν πιστεύω σε θεωρίες συνωμοσίες, αλλά αυτή η σύμπτωση είναι ικανή να με βάλει σε πειρασμό. Το παριζάκι είναι παντού. Σε ραδιοφωνικά σποτάκια, στο Ιντερνετ, στην τηλεόραση, σε προσφορές CD από περιοδικά που λυσσάνε στην επανέκδοση.
«θα ’μαι καλό παιδί, θα κάνω ό,τι πεις…»

Το τραγούδι μου έχει γίνει εφιάλτης, που δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Παρέες μπαμπάδων με τα αγόρια τους κατεβαίνουν χαρωπά τη Δημοκρατίας, λες και μόλις τους επέστρεψαν οι εξωγήινοι από απαγωγή μετά λοβοτομής. Κενό βλέμμα, ρομποτική φωνή, σινεφίλ ανατριχίλα από το Invasion of the Βody Snatchers,(σωστά, Θοδωρή); Κουρδιστά ντουέτα ανθρώπινων φωνητικών χορδών αναπαράγουν ηλεκτρονικά το στίχο με τις κατάλληλες κινήσεις ζόμπι:
«θα ’μαι καλό παιδί, άριστος μαθητής, αρκεί το παριζάκι μου να είναι υφαντής».

Γιέ μου, Οδυσσάκι μου, αγόρι μου, πρίγκιπα των ονείρων μου, είσαι πολύ μικρός ακόμα για να αποστηθίσεις το τραγούδι. Άσε τη μαμά να σου το εξηγήσει- σύντομα, άλλωστε, θα της εξηγείς εσύ.
Αυτό, αστέρι μου, είναι ένα τραγούδι που σου μαθαίνει πώς να ξεφτιλιστείς, και μάλιστα πώς να ξεπουληθείς στεγνά για ένα παριζάκι. Να ανταλλάξεις την απείθεια, την ανυπακοή, την αμφισβήτηση, για να αποκτήσεις πρόσβαση σε ένα αμφιβόλου ποιότητος αλεσμένο υποπαράγωγο κρέατος. Ακόμα κι αν δεν αντιλαμβάνεσαι, Οδυσσάκι μου, τις φρικώδεις αποκαλύψεις του μπαμπά «Στόφορου», στο blog όπου παραπέμπω τους φίλους του protagon η ουσία δεν αλλάζει. Μη μασάς αυτό το τραγούδι, φάε κάτι πιο υγιεινό:

(Γλυκιέ μου εσύ δεν χάθηκες, μέσα στις φλέβες μου είσαι,
Μέσα στις φλέβες ολονών, έμπα βαθειά και ζήσε)

Πάρτο αλλιώς Οδυσσέα. Ορθωσέ μου το λιλιπούτειο ανάστημά σου, ψήσε μου το ψάρι στα χείλη και πάρτο όλο, μα όλο, αλλιώς, παιδί μου, καμάρι της ζωής μου.
Χτύπα τα πόδια σου κάτω και δήλωσέ μου ότι δεν θα κοιμηθείς ποτέ ξανά, γιατί γουστάρεις να παίζεις κουκλοθέατρο μέχρι τις τρείς το πρωί. Ούτε θα κάνεις ποτέ ξανά μπάνιο επειδή αποφάσισες ότι θα είσαι βρώμικος για πάντα, ούτε θα διαβάσεις τα μαθήματά σου γιατί βαριέσαι, βαριέσαι, βαριέσαι. Ότι δεν θα είσαι συνεπής ποτέ, πουθενά, για κανένα αφασικό χάνο, επειδή έτσι σου το είπε ότι «πρέπει-να-είσαι-συνεπής». Κάνε με να σε κυνηγήσω. Κάνε με να θυμώσω. Κάνε με να προσπαθήσω να σε δελεάσω με αλλαντικά, για να σε φέρω στα νερά μου.

Εγώ: Και το παριζάκι; Τι θα γίνει, δεν θα το φας το παριζάκι;
Εσύ: Το παριζάκι σου να το πάρεις και να το βάλεις εκεί που ξέρεις, μαμά.

Αχ, γιέ μου, δεν ξέρεις πόσο περήφανη με κάνεις!


(*τα πλάγια γράμματα είναι από τα «Εγκώμια» της Μ. Πρασκευής και από το ποίημα «Επιτάφιος» του Γ. Ρίτσου)

αρθρο της Ρ.Βαγιάνη στο www.protagon.gr

--------------------------------------------------------------------------------------

---> Τα παραπάνω είναι 2 άρθρα σχετικά με το άτυπο "2μερο επετείου του θανάτου του Αλεξανδρου"... Και μην μου πει κάποιος ότι τα 2 αρθρα δεν σχετίζονται μεταξύ τους! Για διαβάστε τα καλά! Ακριβώς το ίδιο λένε! Μα ακριβώς! Όλοι "αγωνιούν", "κόπτονται" και "ζουν" για τη νέα γενιά! Φροντίζουν να τη συμβουλεύσουν,να τη νουθετήσουν λέει και να τη βάλουν στο δρόμο το σωστό! Μόνο που ξεχνάνε το πρωταρχικό! Να την ακούσουν καταρχήν! Να μπουν στο μυαλό,στον τρόπο σκέψης της... Να δουν τις αγωνίες της! Τολμούν όμως? Μήπως είναι όλοι αυτοί οι συμβουλάτορες (οι πατρώνες κατά τον Θεοδωράκη) οι αιτιοι της κατάστασης που προκαλεί θυμό στους νέους? Μήπως τυχόν ανακούφιση των αγωνιών των νέων,τους ξεβολέψει? Λέω μήπως!Προσωπικά ένα χρόνο μετά τα όσα έγιναν το Δεκέμβρη δηλώνω απογοητευμένος! Και συντάσσομαι με την φράση του Τσίπρα (που όλοι έπεσαν πάλι πάνω του, τυπικό δείγμα των όσων λέω... ("είναι νέος,μπερδεμένος και ανώριμος" μας είπαν... ποιοί? οι ώριμοι? οι γνώστες?)που μίλησε για αποκαίδια! Όντως φρόντισαν τα ΜΜΕ και κάποιοι "κουκουλοφόροι" (τα εισαγωγικά είναι προεραιτικα) να μας μείνει μια μαύρη εικόνα τυφλής βίας. Οχι κύριοι! Υπήρξε πέρσι ΚΑΙ αυτό! ΚΑΙ τυφλή βία! ΚΑΙ πλιάτσικο! ΚΑΙ ακραίοι που έκαναν ακραίες και εγκληματικές ενέργειες! Αλλά ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ! Συγκεκριμένα ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΚΑ! Γιατί πολύ απλά αυτό λύνεται σχετικά εύκολα! Φέτο με κεντροαριστερη (λέμε τώρα) κυβέρνηση, απενοχοποιήθηκε η δυναμική παρέμβαση της αστυνομίας και έτσι πρώην κουμουνιστές (Πάγκαλος) και νυν σοσιαλιστες(?) όπως ο Χρυσοχοίδης δηλώνουν μέρες πριν πως δε θα ανεχτούν το παραμικρό! Ωραία,το πιάσαμε το νόημα! Για την ουσία των περσινών? Έχουμε κάτι να πούμε! Μετά από ένα χρόνο μελέτης,κάναμε κάτι? Μπα... Φυσικά ανεύθυνοι δεν είναι και οι νέοι που τότε ξεσηκώθηκαν... Μετά παιδιά τα Χριστούγεννα λύθηκαν τα προβληματα? Αλλά κακά τα ψέματα ο νεανικός ενθουσιασμός και η δυναμική του είναι αδύνατο να αναπτυχθεί χωρίς πολιτική βοήθεια (αλλα πραγματική βοήθεια,όχι πατρωνάρισμα!). Και τέτοια δεν υπήρξε κι όταν υπήρξε πνίγηκε σε καταγγελίες και ηλίθιες κατηγορίες περι υποκίνησης επεισοδίων! Μετά...φρόντισαν τα ΜΜΕ...να έρθουν οι μέλισσες! Μοναδική φωνή μέσα στις τόσες "επίσημες" τοποθετήσεις των ημερών που μας καλούν ουσιαστικά να βιδωθούμε το σαββατοκύριακο στον καναπέ αυτή του Παπούλια. "Η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου δεν ήταν μόνο μία απεχθής πράξη. Ήταν ένα δίδαγμα για όλους μας, πού μπορεί να οδηγήσει η αυθαιρεσία. Δεν ξεχνιέται και δεν μικραίνουν οι διαστάσεις της στο υποσυνείδητο της κοινωνίας και ιδιαίτερα της νεολαίας", τόνισε σε σημερινό του μήνυμα ο Κάρολος Παπούλιας. "Εκφράζω ακόμη μία φορά τη συμπαράστασή μου στους γονείς του και στους δικούς του ανθρώπους. Εκφράζω ακόμη μία φορά την πίστη μου και τις ενοχές μου απέναντι στην νέα γενιά, στην οποία χρωστάμε την εξασφάλιση μιας δικαιότερης κοινωνίας. Ελπίζω ότι η μνήμη του Αλέξη θα τιμηθεί ειρηνικά γιατί αυτό είναι το ελάχιστο που του οφείλουμε όλοι". Απλός αλλά σαφής! ΕΝΟΧΟΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗ ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ! Για πολλά! Το πρώτο ότι δεν ρισκάρουν να ακούσουν γιατί πιθανότατα θα πρέπει να ξεβολευτούν λιγάκι... Απογοητευτικό το όλο σκηνικό... Αλλά καμία παραίτηση δεν μπορεί να αποτελέσει λύση! Και το "εγώ θα αλλάξω τον κόσμο δηλαδή?" που συχνά ακούω έχει μία και μόνη απάντηση! "Ναι ΚΑΙ εσύ θα τον αλλάξεις!"