Πουρσανιδης! Πραγματικος κυριος στα γηπεδα!

Την περασμένη Κυριακή ο Ηλίας Πουρσανίδης κρέμασε τη φανέλα του έπειτα από 17 χρόνια ποδοσφαιρικής καριέρας. Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που προηγήθηκαν της εποχής τους και ήταν γι' αυτόν τον λόγο εξαιρετικά άτυχοι, αφού τα προσόντα που είχαν δεν μετρήθηκαν σοβαρά, και υπήρχαν και άλλοι που θα ήταν για την ιστορία του ποδοσφαίρου προτιμότερο να έχουν αγωνιστεί κάποια χρόνια πριν, γιατί το ποδόσφαιρο που έπαιζαν ταίριαζε πιο πολύ σε ένα παρελθόν συνήθως κοντινό και πρόσφατο. Ο Ηλίας Πουρσανίδης αντιθέτως υπήρξε μέσα στην εποχή του - είχε την τύχη να παίξει μπάλα τον καιρό που έπρεπε.

Πολλά
Ο Πουρσανίδης δεν ήταν ο καλύτερος μέσος που έχουμε δει στα ελληνικά γήπεδα. Ως ποδοσφαιριστής κατά τη διάρκεια της μεγάλης καριέρας του άλλαξε αρκετά - κυρίως ρόλο και τρόπους. Στα πρώτα του χρόνια στη μεγάλη κατηγορία ήταν ένα σπουδαίο λίμπερο που έπαιζε πίσω από τα στόπερ στο 3-5-2, αγαπημένο σύστημα της δεκαετίας του '90. Ενώ η δεκαετία έφευγε και ο Πουρσανίδης είχε την τύχη να συναντήσει τον Ντούσαν Μπάγεβιτς στον Ολυμπιακό, ο ρόλος του άλλαξε. Το 1999, τη χρονιά που ο Ολυμπιακός έπαιξε την καλύτερη μπάλα της ιστορίας του, ο Πουρσανίδης έπαιζε εξαιρετικά ως οργανωτής από τα μετόπισθεν, στον ιδιότυπο εκείνο Ολυμπιακό που ενώ έπαιζε από τα πλάγια, ξεκινούσε σχεδόν πάντα το παιχνίδι από τον άξονα. Ψηλός όπως ήταν και δυνατός, ως πρώην αμυντικός, ο Πουρσανίδης σε εκείνο το παράξενο 4-4-1-1 του Ντούσαν «χρεώθηκε» την αποστολή να ανοίγει το παιχνίδι στο πλάι, να κουβαλάει την μπάλα για τον Βασίλη Καραπιάλη και να δίνει βοήθειες στον αμυντικό χαφ. Αν και ποτέ του δεν είχε δυναμισμό αμυντικού χαφ που τρώει σίδερα, ο Πουρσανίδης αποδείχτηκε εξαιρετικά χρήσιμος, κυρίως γιατί είχε καταλάβει τη βασική αρχή του ποδοσφαίρου του καιρού μας, ότι δηλαδή η μπάλα τρέχει πιο γρήγορα από τους παίκτες. Ο Ολυμπιακός εκείνη (και μόνο) τη χρονιά έτρεξε πολύ χάρη στον πιο αργό, αλλά και συνάμα πιο εύστροφο παίκτη του! Στον Ηρακλή, όπου βρήκε καταφύγιο, ο καλός αυτός παίκτης προσπάθησε να κάνει κάτι άλλο: να γίνει ένα είδος λίμπερο μπροστά από τα στόπερ, κάνοντας λίγο αυτό που είχε μάθει στον ΟΦΗ και λίγο αυτό που έμαθε στον Ολυμπιακό. Οπως ο ίδιος μου έχει πει, ο σπουδαιότερος λόγος για τις καλές τελευταίες του σεζόν έπειτα από ένα διάστημα αγωνιστικής πτώσης ήταν η φανέλα του Ηρακλή, που θεραπεύει όλους τους τρελούς!

Τρελός
Προφανώς ο Πουρσανίδης υπήρξε «τρελός», αλλά όχι ως ποδοσφαιριστής, ως άνθρωπος. Παίζοντας μπάλα σε μια χώρα που ποτέ δεν εκτίμησε τους κύριους, ο Πουρσανίδης δεν έκανε ποτέ έκπτωση στις αρχές της αξιοπρέπειάς του: είχε πάντοτε μια υποδειγματική συμπεριφορά. Τη συμπεριφορά ενός ανθρώπου, τους κανόνες του και την ηθική του δεν τα βλέπεις τις στιγμές που όλα πάνε καλά: στους θριάμβους είναι όλοι ωραίοι τύποι! Τη συμπεριφορά τη βλέπεις την ώρα της κρίσης, τη στιγμή που νιώθεις να σε πνίγει το δίκιο σου, τις μέρες που πικραίνεσαι και το μυαλό θολώνει. Τότε καταλαβαίνεις ποιος είναι ο άνθρωπος που έχεις απέναντί σου.

Ηγέτης
Ο Πουρσανίδης είχε πολλές τέτοιες δύσκολες στιγμές. Από τον Ολυμπιακό έφυγε αφού προηγουμένως έτρεχε με τις μπουλντόζες στου Ρέντη μαζί με τον Αλβες και τον Οφορίκουε. Στον Ηρακλή έζησε ωραίες χρονιές, αλλά και ώρες αγωνίας, μέρες τρόμου. Ποτέ ο Πουρσανίδης δεν επιχείρησε να αποκτήσει ρεύμα μεταξύ των οπαδών ή να γίνει ο αγαπημένος της διοίκησης ή να παίξει ρόλους που ξεπερνούσαν αυτό που ήταν, δηλαδή ένας καλός ποδοσφαιριστής. Αυτό δεν σημαίνει ότι κρύφτηκε στα δύσκολα - ίσα ίσα. Πέρυσι ο Ηρακλής χάρη στη δική του ηγεσία στ' αποδυτήρια κατάφερε να σωθεί. Ο Πουρσανίδης ήταν που τους μάζεψε όλους γύρω του σε μια στιγμή που δεν υπήρχε διοίκηση, αυτός βγήκε μπροστά, αυτός ως πιο έμπειρος τους εξήγησε γιατί δεν πρέπει να τα παρατήσουν. Αλλο όμως είναι ο ποδοσφαιριστής ηγέτης και άλλο ο ποδοσφαιριστής-παράγοντας.

SPORTDAY- Καρπετοπουλος Αντωνης (Μ.Παρασκευη 25-4-08)