Xristan

«Ησυχαστήριο» το αυτοκίνητο!

Ο Έλληνας πάει ακόμη και στην τουαλέτα με το αυτοκίνητο! Αν ρωτήσετε όμως ένα Γερμανό, έναν Ιταλό, οποιονδήποτε πολίτη μίας άλλης χώρας, τα ίδια θα σας πει και για τους δικούς του οδηγούς. Είναι κοινή πλέον η διαπίστωση, ότι κινούμαστε πολύ λιγότερο με τα πόδια μας και πολύ περισσότερο με το Ι.Χ. μας! Γνωρίζω άτομα που αρρωσταίνουν αν χάσουν μία ημέρα το γυμναστήριο, δεν διανοούνται όμως να χρησιμοποιήσουν τις προπονημένες γάμπες τους εκτός κυλιόμενου διαδρόμου. Έχετε υπολογίσει ποτέ αν σας συμφέρει- οικονομικά και χρονικά- να πηγαίνετε με το αυτοκίνητό σας στη δουλειά ή οπουδήποτε αλλού ή μήπως είναι τελικά λογικότερο να χρησιμοποιείτε τα μαζικά μέσα μεταφορών; Έστω και με τις όποιες αδυναμίες τους, αφού κανένας δεν μπορεί να σου εγγυηθεί πότε θα περάσει το λεωφορείο και σε πόση ώρα θα σε μεταφέρει στον προορισμό σου, ιδιαίτερα αν δεν υπάρχει λεωφορειόδρομος.

Πάνω σε αυτό το ερώτημα συζήτησα με μερικούς φίλους πριν από λίγες ημέρες και ομολογώ ότι ορισμένες από τις απαντήσεις τους με αιφνιδίασαν. Σχεδόν όλοι αναγνώριζαν ότι δεν πραγματοποίησαν ποτέ κάποιο ουσιαστικό συγκριτικό τεστ μεταξύ Ι.Χ. και λεωφορείου, τρόλεϊ ή τραμ. Εξαίρεση όσοι βολεύονταν με το μετρό, το οποίο προτιμούσαν με κλειστά μάτια, καθότι γρήγορο, καθαρό, με προβλέψιμους χρόνους διαδρομής και- συνήθως- χωρίς να ασφυκτιούν από την πολυκοσμία.

Κάποιοι από την παρέα ήταν όμως κατηγορηματικοί. Δεν τους ενδιέφερε πόση ώρα χάνουν μέσα στο μποτιλιάρισμα, αφούσε περίπτωση που δεν βιάζονταν- το... απολάμβαναν! Η αίσθηση της απομόνωσης, του ιδιωτικού χώρου όπου μπορείς να ακούσεις μουσική και να ηρεμήσεις, ήταν γι΄ αυτούς καθοριστική. Ανέφεραν μάλιστα ότι καμία άλλη ώρα της ημέρας δεν μπορούσαν να νιώσουν κάτι τέτοιο, αφού είτε στην εργασία τους είτε στο σπίτι δεν ησύχαζαν στιγμή. Τηλεφωνήματα, τηλεόραση, ψώνια, συζητήσεις, επαγγελματικά και ιδιωτικά ραντεβού, ένα 24ωρο μέσα στην τρελή χαρά και με νομοτελειακή κατάληξη τον καναπέ. Μου ακούγονταν λίγο σαν δικαιολογίες, μέχρι που με ρώτησε ένας φίλος αφοπλιστικά: «Θυμάσαι πότε διάβασες για τελευταία φορά ένα βιβλίο, εκτός από εκείνα που σε ενδιαφέρουν επαγγελματικά;». Σχιζοφρενικό, αλλά για αρκετούς από εμάς δυστυχώς αληθινό. Με έναν τόνο σίδερο και λαμαρίνα γύρω σου ξεχνιέσαι!

Πέτρος Πιτσίνης
ΤΑ ΝΕΑ